มัจฉา เดินทางไปกับ ไม้หอม ซึ่งเพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นางกำนัลส่วนตัว ของมัจฉา พวกเธอ เดินทางด้วยม้า ฉีหลิง ที่เป็ม้าที่ว่องไวที่สุดในะนคร ที่จริงแล้ว ราชินี ราเธียน่า ทรงจะเรียกม้าใช้ ให้มาส่งมอบตราตั้งแม่ทัพ ให้กับ เลิศภพ แต่ มัจฉายืนยันว่า ต้องมอบมันให้เลิศภพ กับมือของตัวเอง ดังนั้น พระองค์จึงทรงตั้งกองทหารม้า ให้มัจฉา บัญชาการ ไปอย่างหมู่บ้านหินแร่ห้าสี
3วันถัดมา…
… เลิศภพ อีกไม่นาน ข้าก็จะสามารถพบกับเ้าแล้ว เ้าจะต้องดีใจมากๆ เป็แน่ ตอนนี้เ้าไม่ใช่ชาวนายาจก จนๆอีกแล้ว แต่ได้เป็ แม่ทัพใหญ่แห่งะนคร แถมจะได้รับแต่งตั้งเป็เชื้อพระวงศ์ชั้นสูงอีกต่างหาก ตอนนี้ข้าเป็ประโยชน์กับเ้าแล้วใช่มั๊ย ในขณะที่ มัจฉา กำลังฟุ้งซ่าน กองทหารม้า ก็มาถึงหมู่บ้านแร่ 5สี ที่ เลิศภพ กำลัง สารภาพรักกับ คาโอล่า สาวชาวบ้านที่หน้าตาน่ารักอยู่ ซึ่งมัจฉาจำได้ว่า เป็สตรีนางนั้นที่เลิศภพคุยด้วยที่ตลาดเมื่อ 1เดือนก่อน
ในทันใดนั้นเอง มัจฉา ก็โดด ลงจากหลังม้า อย่างองอาจ ถือคันธนูที่มือซ้าย แล้ว แผลงศรเข้าไปสกัดพวกเขาทั้งคู่ ธนูพุ่งผ่านระหว่างกลางของ ทั้งสองพุ่งเข้าไปปักที่เสาอย่างแม่นยำ จนเลิศภพ และคาโอล่า ใ
“ เลิศภพ ข้ากลับมาแล้ว ” มัจฉา พูดน้ำเสียงแจ่มใส ก่อนที่จะเดินเข้าแทรกกลางระหว่าง พวกเขาทั้งสอง
“ มัจฉา เ้ากลับมาทำไม ไม่เห็นเหรอว่า ข้ากำลัง สามารถรัก กับ คาโอล่า ” เลิศภพ กล่าว อย่างโกรธเคือง และกำหมัดแน่น ทำท่าจะต่อย มัจฉา
“ บังอาจ ยังไม่รีบทำความเคารพ พระสนมเอกอีกเหรอ ” ไม้หอมที่ตามมาติดๆ ะโด่า เลิศภพ และคาโอล่า
ชาวบ้านทุกคนในที่นั้นรีบทำความเคาพร อย่างไม่เชื่อสายตาว่า มัจฉา จะกลับมาจากะนครแบบครบสามสิบสอง แถมยังไม่ใช่นักโทษปะา แต่กลับเป็ พระสนมเอก ที่มีตำแหน่งใหญ่มาก
“ ถึงทุกคนจะคำนับเ้าแต่ข้าจะไม่มีวันคำนับเ้า ” เลิศภพกล่าว แล้วยิ่งกำหมัดแน่น ยิ่งกว่าเดิม ในขณะที่ คาโอล่า ลนลาน รีบก้มถวายบังคม แล้วกล่าวอย่างนอบน้อม
“ ขอพระองค์ อย่าทรงกริ้ว ข้าน้อยทั้งสองเป็เพียงสามัญชน ได้โปรดกลับไปที่ะนครของพระองค์เถิด ”
ซึ่งคำพูดนี้ ไม้หอมได้ยินแล้วโกรธมาก เหมือนกำลังไล่ พระสนมมัจฉา ไปที่ชอบที่ชอบ จึงลงมือตบหน้า คาโอล่า ไปหนึ่งฉาด ซึ่ง เลิศภพ บันดาลโทสะ จะต่อยไม้หอม แต่ทหารองครักษ์ รีบมาจับกุมไว้ จนมัจฉา รีบกล่าวห้าม
“ พวกเ้า ทั้งหมดถอยไป เลิศภพ ผู้นี้เป็ของข้า และจะเป็ของข้าตลอดไป ห้ามใครทำร้ายเด็ดขาด ”
เมื่อ ไม้หอม และ ทหารองครักษ์ได้ฟัง ก็รีบทำตามทันที เพราะตอนนี้ มัจฉา กำลังเป็ที่โปรดปราน ซึ่งหัวหน้าองครักษ์ ราโอ รีบเข้ามาคำนับรับคำสั่งทันที
เลิศภพ พยายามดิ้นรน เพราะถูกทหารองครักษ์ คนหนึ่งจับกดไว้ แล้วกล่าวกับมัจฉา อย่างโกรธเคือง แล้ว ตุ๊ยน้ำลายใส่หน้ามัจฉา ซึ่ง มัจฉาหาได้หลบไม่
“ เ้ากลับมาทำไม จะกลับมาทำลายความสุขของข้า กับ คาโอล่า อย่างงั้นรึ? ” เลิศภพกล่าว
ในขณะที่ ไม้หอม กำลังจะเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำลายของเลิศภพ มัจฉาก็ยกมือขึ้นห้าม แล้วก้มลงจับมือเลิศภพ แล้ว กล่าวอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่ทำได้ ซึ่งภาพนั้นงดงามมาก ราวกับเทพธิดาบนฟ้ามาโปรดสัตว์ ผู้คนต่างนั่งนิ่ง คุกเข่ามองจนสายตาค้าง
“ เ้ากำลัง เข้าใจผิดข้า เลิศภพ ข้ามาเพื่อมอบ ตำแหน่ง แม่ทัพใหญ่ แห่ง ะนครให้แก่เ้า แถมเ้าจะได้เป็เชื้อพระวงศ์ ชั้นสูง มีตำแหน่งสูงกว่า เสนาบดี แห่งะนครเสียอีก เ้าจะไม่ต้องเป็เพียงชาวเหมือง จนๆ อด มื้อกินมื้อ อีกแล้ว ” มัจฉา กล่าวด้วยเสียงอันไพเราะ ยิ่งกว่านางฟ้านาง์
“ ข้าอยู่ที่นี่มีความสุขดี เ้าไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตของข้า ” เลิศภพกล่าวด้วยความโกรธ แล้วเอากำปั้นข้างที่ไม่ถูกทหารองครักษ์ จับทุบดิน
“ เ้าอยาก จมอยู่กับ กลิ่นวัว สาบควาย และกลิ่นหินแร่ สกปรกอย่างงั้นรึ เลิศภพ ” มัจฉากล่าว และพยายามพูดจาดีๆ กับเลิศภพ แต่กลับทำให้เขาโกรธมาก
“ ข้าอยากมีเมียเป็ชาวบ้าน ธรรมดา มีลูกสองคน และใช้ชีวิตอย่างสามัญชนในชนบท แต่เ้ากลับเอาตำแหน่งแม่ทัพ บ้าๆ มาโยนให้ข้ารับ แล้วคิดจะลากข้าไปที่ ะนคร เ้ามันบ้า เ้ามันคือความอับอายของคนในวงศ์ตระกูลของเ้า ” เลิศภพ กล่าว อย่างไม่ใยดี ซึ่ง คาโอล่า ทำได้เพียงสั่นเทาด้วยความกลัว
“ เลิศภพ ฟังข้าก่อน เ้ากำลังเข้าใจผิดข้า ข้าเพียงพยายามทำตัวให้เป็ประโยชน์กับเ้าเท่านั้นเอง ”มัจฉากล่าว ก่อนจะรวบผมที่สยายอย่างเงางามอยู่เข้าด้วยกัน
“ เข้าใจผิด เข้าใจผิดอะไรกัน เ้าลองบอกเหตุผลมา ” เลิศภพยิ่งะโยิ่งดัง จนชาวบ้านจากหมู่บ้านอื่นๆ เดินมาดูเป็ไทยมุง
“ เลิศภพ ข้ารักเ้า ข้ารักเ้าั้แ่เด็กๆ แล้ว ั้แ่วันที่เ้าตีหมาตัวใหญ่ตัวนั้น เพื่อช่วยข้าจากคมเขี้ยวของมัน ตอนที่ข้ากับเ้า 4ขวบ ” มัจฉากล่าว พูดราวกับคนเสียสติ แต่ในสายตาของผู้คนแล้ว มัจฉานั้น ไม่เพียงเป็ ดรุณีที่งดงามมาก ต้องเรียกว่า แม้แต่ เทพธิดา แห่งความงามก็สู้ไม่ได้
“ แค่ตีหมาตัวเดียวเ้าก็รักข้าแล้วรึไง ประสาท ไอ้คนเสียสติ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ” เลิศภพยิ่งะโดังขึ้นกว่าเก่า ซึ่งคาโอล่า รีบบอกให้หยุดพูด ไม่งั้น พวกเราสองคนอาจจะไม่รอด
“ เลิศภพ ข้าจะขอพูดอีกครั้ง ถ้าข้ากลับไปหยั่งอดีตได้ ข้าจะขอรักเ้าอีกครั้ง จนวันตาย และจะเป็ประโยชน์กับเ้าตลอดไป ” มัจฉากล่าวทั้งน้ำตา น้ำตาของมัจฉา ค่อยๆร่วงหล่น ทีละหยด ทีละหยด ราวไข่มุก เขียวขจี ทำให้ผู้คนอดสงสารมัจฉาไม่ได้
“ ไอ้โง่ รู้รึป่าวว่า ตำแหน่ง แม่ทัพใหญ่แห่งะนคร ไม่ใช่เป็กันง่ายๆ ข้ายังอยากเป็เลย ” พี่ชายของ เลิศภพที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆรีบกล่าวออกมา เพื่อช่วยเลิศภพ
“ มัจฉา ข้าขอบอกความจริง ข้าไม่เคยรักเ้าเลย ไม่เคยแม้แต่จะคิดว่าเ้าเป็เพื่อนด้วยซ้ำ ั้แ่เด็กแล้วที่เ้าไม่ชายตาแล ชายอื่นเลย แล้วเอาแต่ตามเซ้าซี้ข้า จนทำให้ข้า ถูกผู้ชายเ่าั้ซ้อม ลอบทำร้าย ตีหัวกบาล วันแล้ววันเล่า เพราะเ้างดงาม และร่ำรวยมาก ข้าขอร้องเ้าล่ะ ได้ โปรดไปจากชีวิตของข้า ข้าขอมีชีวิตอยู่อย่างสงบๆ เถิด ” เลิศภพ ในที่สุดก็กล่าวความจริงออกมา ทั้งน้ำตา ซึ่ง คาโอล่า ก็รีบคลานเข้ามากราบเท้ามัจฉา ขอให้นางรีบๆไปเถอะ
เหตุการณ์ ยิ่งลุกลามบานปลาย เข้าไปใหญ่
มัจฉาเมื่อได้ยินเลิศภพกล่าวดังนั้น ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้าที่ร่าง จากความรัก ก็เริ่มกลายเป็ความแค้น ไม่ว่ายังไง วันนี้ เลิศภพ ต้องไปเป็ แม่ทัพใหญ่แห่ง ะนครให้ได้ มัจฉาจึงะโขึ้นด้วยเสียงอันดังก้อง
“ ราโอ จับมันไปรับตำแหน่งทันที ”
“ พ่ะย่ะค่ะ ”
“ ม่ายยยยยยยยยยยยย ”
*****************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
881
