ณ. หมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางป่าลึก ซึ่งเป็ป่าต้องห้าม ตอนนี้ในบ้านของท่านผู้นำหมู่บ้านคนปัจจุบัน มีชายวัยกลางคนนามว่า หลวนคุณ ซึ่งเป็ผู้นำหมู่บ้านแห่งนี้นั่นเอง กำลังนั่งปรึกษาหารือกับลูกบ้านอีกสี่คนด้วยใบหน้าเครียดขรึม เหมือนกับว่าหัวข้อสนทนายังไม่ได้รับการคลี่คลาย
"เ้าคิดว่าควรทำอย่างไรดีล่ะ ลู่ฉาง นี่ก็ใกล้จะถึงกำหนดเต็มทีแล้ว" เสียงของท่านผู้นำเอ่ยขึ้นเพื่อขอความคิดเห็นจากลูกบ้านของตน
"ข้าว่า เราคงทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องรอต่อไป ข้าเชื่อว่าอย่างไรเสียในไม่ช้านี้ก็จะต้องปรากฏสัญลักษณ์ของผู้ถูกเลือกที่ใครคนใดคนหนึ่งเป็แน่" ลู่ฉาง เอ่ยตอบท่านผู้นำออกไป เขามั่นใจเช่นนั้น ตอนนี้อาจจะยังไม่ถึงเวลาแค่นั้น
"ข้าเองก็คิดเช่นนั้น ท่านผู้นำ" เสียงของหานตง ลูกบ้านอีกคนเอ่ยขึ้น
" ขอให้เป็เช่นนั้นนะหานตง ถ้าถึงกำหนดส่งตัว เรายังหาคนผู้นั้นไม่เจอละก็ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรับมือกับความพิโรธของาาัได้อย่างไร"
ท่านผู้นำกล่าวขึ้นพร้อมแสดงสีหน้าวิตกกังวล นี่ก็เหลือเวลาแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น ก็จะถึงกำหนดส่งตัวเ้าสาวแก่าาัแล้ว
แต่ผู้ถูกเลือกก็ยังไม่ปรากฏตัวสักที ผู้ถูกเลือกจะปรากฏปานรูปหงส์ไฟ ตรงไหล่ซ้ายด้านหลังของคนผู้นั้น
"เฮ้อ… จะทำอย่างไรดีล่ะ จนป่านนี้แล้วยังหาคนผู้นั้นไม่เจอเลย"
ท่านผู้นำพูดพึมพำอยู่คนเดียว หลังจากลูกบ้านกลับกันไปหมดแล้ว
"ท่านพ่อ ท่านอย่าคิดมากเลยนะเ้าคะ อย่างไรเสียก็ต้องเจอแน่เ้าค่ะ" บุตรสาวของท่านผู้นำพูดขึ้นเพื่อปลอบใจบิดาของตน
"แล้วถ้าไม่เจอละหนิงอัน เ้าว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ข้าไม่อยากให้เผ่าหงส์ไฟผิดใจกับเผ่าัแม้แต่น้อย"ท่านผู้นำพูดกับบุตรสาว พลางให้คิดไปถึงเื่ที่เป็ต้นเหตุ ที่ทำให้เขาคิดไม่ตกอยู่ในตอนนี้ บรรพบุรุษของเขาได้เล่าต่อ ๆ กันมาจากรุ่นสู่รุ่น เื่ราวต่าง ๆ มันเกิดขึ้นมานานแล้ว นานแสนนานั้แ่รุ่นบรรพบุรุษ หมู่บ้านแห่งนี้เป็หมู่บ้านที่เผ่าั เลือกจะผูกพันธะสัญญาแก่เ้าสาวั ใครก็ตามที่เป็ผู้ถูกเลือก ก็จะปรากฏสัญลักษณ์ปานรูปหงส์ไฟที่ไหล่ด้านซ้ายของตน เมื่อสัญลักษณ์ปรากฏที่ผู้ใด คนผู้นั้นจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เลย มีเื่ราวเล่าขานกันมาว่า มีบุรุษคนหนึ่ง ซึ่งมารู้ทีหลังว่าเป็าาของเผ่าั ได้มาเจอหมู่บ้านลึกลับกลางป่าต้องห้าม ในเขตมนต์ตราแห่งนี้ ด้วยความบังเอิญ และมาหลงรักบุรุษหนุ่มรูปงาม มารู้ทีหลังว่าเป็บุตรของท่านผู้นำเผ่าหงส์ไฟ
"ที่นี่ที่ไหนกัน ทำไมจึงมีหมู่บ้านมาอยู่กลางป่าต้องห้ามแห่งนี้ได้ ผู้คนรึก็ช่างงดงามแตกต่างจากที่อื่นอย่างสิ้นเชิง ช่างน่าแปลกยิ่งนัก"เขาพึมพำกับตนเองด้วยความแปลกใจ แต่แล้วก็ต้องตกตะลึงในความงดงามของบุรุษคนหนึ่ง ที่กำลังเดินมาทางที่เขากำลังยืนอยู่ เขารีบหาที่หลบจนบุรุษผู้นั้นเดินผ่านไป จึงรีบออกจากที่ซ่อนและแอบตามไปอย่างเงียบ ๆ
"ใครอยู่ตรงนั้นออกมาเดี๋ยวนี้นะ! "เว่ยหนานะโออกไปพร้อมกับชักดาบออกมากระชับเตรียมพร้อม
เขารู้สึกได้ว่ามีคนตามมาั้แ่ที่เขาเดินมาทางนี้แล้ว ตามมาตลอดจนเขาทนไม่ไหว จึงหันมาะโถาม พร้อมตั้งท่าเตรียมสู้ จนคนที่แอบตามมาปรากฏตัว
สายตาคมประสานกับสายตาหวานอยู่เนิ่นนาน อย่างหลงใหลซึ่งกันและกันั้แ่แรกเจอ สุดท้ายจื่อหลงเลยตามเว่ยหนานกลับหมู่บ้านไปด้วยความเต็มใจ
"เ้าพาผู้ใดมาเว่ยหนาน เ้าก็รู้ว่าที่นี่ไม่ให้คนนอกเข้ามา แล้วเขาเข้ามาได้อย่างไรกัน"
"ข้าก็ไม่รู้ ข้าเจอเขาที่หน้าหมู่บ้าน"เขาเลยหันไปถามอีกคนที่ตามบุตรชายของเขามา
"เ้าเข้ามาได้อย่างไรรึเ้าหนุ่ม ในเมื่อที่นี่มีค่ายกลเวทย์คุ้มกันอยู่"
"มันไม่ใช่เื่ยาก สำหรับาาของเผ่าัอย่างข้าหรอกนะท่าน"
และความลับทุกอย่างก็ถูกเปิดเผย ว่าที่แท้หมู่บ้านแห่งนี้ คือหมู่บ้านของชาวเผ่าหงส์ไฟที่หายสาบสูญไปนานแล้ว ไม่คิดว่าจะมาอยู่ในดินแดนต้องห้ามแห่งนี้ และยังมีค่ายกลเวทย์คุ้มครองอีกด้วย
"มิน่าล่ะ บุรุษและสตรีของที่นี่ถึงได้งดงามราวกับเทพเซียนกันทุกคน"
เขาพึมพำออกมาคนเดียว หลังจากรับรู้เื่ราวความเป็มา เมื่อก่อนเผ่าหงส์ไฟก็ไม่ได้หนีมาหลบซ่อนอยู่ที่นี่หรอก แต่ด้วยความสามารถของชนเผ่าที่ว่ากันว่า หากผู้ใดได้คนของเผ่าหงส์ไฟก็จะช่วยส่งเสริม และนำความยิ่งใหญ่มาให้คนผู้นั้น นี่จึงเป็ต้นเหตุให้เผ่าหงส์ไฟหนีมาอยู่ในป่าต้องห้ามแห่งนี้ เพราะความสามารถจึงนำภัยมาสู่ตน ผู้คนในเผ่าไม่ว่าบุรุษหรือสตรี จะถูกจับตัวไปเพื่อเสริมบารมีของคนที่มีอำนาจอยู่แล้ว ให้เพิ่มยิ่งขึ้น ผู้นำจึงอพยพชาวเผ่ามายังดินแดนแห่งนี้ อย่างเงียบๆ และได้สร้างค่ายกลเวทย์เพื่อคุ้มครองหมู่บ้าน เพื่อความอยู่รอดของทุกคน
แม้ว่าข่าวลือนั้นจะเป็เื่จริงหรือแค่เข้าใจผิดกันไปเองก็ตาม พวกเขาก็ไม่สามารถแก้ตัวหรืออธิบายให้ใครรับรู้ได้เลย ผู้คนช่วยกันร่ายเวทมนต์ชั้นสูงเพื่อสร้างค่ายกลเวทย์จนสำเร็จ หลังจากนั้นก็ไม่มีใครได้พบเห็นเผ่าหงส์ไฟอีกเลย
"ที่แท้ก็แอบมาหลบซ่อนอยู่ที่นี่นี่เอง เป็บุญของข้าแท้ๆ ที่มาเจอเ้า"
"คงเป็โชคชะตากระมัง ที่นำเรามาพบกัน"
"ข้าหลงรักเ้าั้แ่แรกพบเจอ เ้ายินดีที่จะเป็ชายาของข้าหรือไม่"
"ข้าก็รักท่าน แต่ท่านพ่อคงไม่ยอมหรอก"
"ไม่เป็ไร ข้ามีวิธีของข้า"เป็ที่รู้กันว่าหงส์ ย่อมหนีัไม่พ้น อย่างไรเสีย หงส์ก็ต้องเคียงคู่ัโดยมิอาจหลีกเลี่ยง หลังจากนั้น การสร้างพันธะสัญญาจึงเกิดขึ้น งานวิวาห์ก็ได้ถูกจัดขึ้นมาอย่างยิ่งใหญ่ และแน่นอนว่า งานวิวาห์จะเกิดขึ้นได้ ย่อมมีข้อแลกเปลี่ยน เพราะาาัจอมเ้าเล่ห์ ได้ยื่นข้อเสนอให้ท่านผู้นำ ถ้าหากไม่ยกเว่ยหนานให้เขา ความลับก็จะไม่เป็ความลับอีกต่อไป ท่านผู้นำเลยจำใจยกบุตรชายอันเป็ที่รัก ที่เป็ดั่งแก้วตาดวงใจให้าาัไป โดยมีข้อแม้ว่า
"เพื่อให้ข้าวางใจว่าท่านรักลูกข้าจริงๆ ท่านต้องทำการผูกพันธะสัญญากับเว่ยหนาน ให้ข้าได้มั่นใจว่าท่านจะไม่ทอดทิ้ง จะยกย่องเขาเป็ชายาเพียงหนึ่งเดียว"
"ข้ายอมรับข้อตกลงของท่าน ข้าจะมีเขาเป็ชายาแต่เพียงผู้เดียว"
ก่อนพิธีวิวาห์จะเริ่มขึ้น การผูกพันธะสัญญาของทั้งคู่ก็เสร็จสิ้นลง ท่านผู้นำจึงวางใจได้ว่าบุตรชายของตน จะเป็ชายาเพียงหนึ่งเดียวของาาั
และั้แ่นั้นมา การผูกพันธะเลือกเ้าสาวั ก็สืบทอดกันมาจนถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะได้เป็ผู้ถูกเลือก แต่าาัจะเลือกคนที่คู่ควรกับตน
โดยการปล่อยญาณทิพย์ของตนออกไปทำหน้าที่ค้นหาเ้าสาวของตน โดยไปเข้านิมิตของอีกฝ่าย ผู้ที่เป็คู่พันธะจะมีความพิเศษ มีสัตว์เทพประจำกายเรียกใช้ได้ แต่จะต้องปลดผลึกเสียก่อน โดยที่คู่พันธะจะต้องทำการผูกพันธะสัญญาด้วยเื และหลังจากที่คนทั้งคู่รวมเป็หนึ่ง ก็จะมีการปรากฏตัวของสัตว์เทพเป็ครั้งแรก
..................................................
สวัสดีค่ะนักอ่านที่น่ารักทุกคน วันนี้ไรท์มาเปิดเื่แรกและเป็ตอนแรก ยังไงไรท์ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ "ผีเสื้อวายุ"
1K
