ในขณะที่เด็กน้อยทั้งสามไปขายปลานั้นไป๋ซู่ซินเองก็เตรียมอาหารที่ทำง่ายแถมยังสะดวกแต่ครบถ้วนไปด้วยโภชนาการนั่นก็คือข้าวผัดไข่ใส่หมูและทำน้ำแกงปลาไว้ซดให้คล่องคอ
“ท่านน้าๆพวกข้ากลับมาแล้วขอรับ นี่เงินที่ขายได้ทั้งหมด 255 อีแปะขอรับ”ฉีโต๋วน้อยรีบวิ่งมาอวดไป๋ซู่ซินพร้อมยื่นเงินให้
“ฉีโต๋วน้อยเก่งมากเลยเ้าเอาเงินนี้ไปให้พี่ใหญ่ของเ้าเก็บไว้นะ แล้วก็ไปอาบน้ำกันก่อนหากพวกเ้าอาบเสร็จแล้วน้ำแกงปลาก็คงสุกพอดี” ไป๋ซู่ซินว่าพลางลูบหัวฉีโต๋วน้อย
“ได้ขอรับข้าจะรีบอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย”
หลังจากอาบน้ำเสร็จทุกคนก็มากินข้าวแล้วเข้านอนเรียกได้ว่าวันนี้เด็กนอนหลับฝันดีมีความสุขมากที่สุดวันหนึ่งเลยเพราะทั้งหาเงินได้เองและยังมีท่านน้าที่ใจดีกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ส่วนไป๋ซู่ซินนั้นหลังจากเข้าห้องก็รีบเข้ามิติฟาร์มเพื่อไปเก็บเกี่ยวพืชผลและเพื่อตามหาทักษะอื่นๆ
ในมิติฟาร์มหากเป็พืชพันธุ์ที่ปลูกตรงแปลงที่กำหนดเวลาจะเก็บเกี่ยวสามารถกดเลือกแล้วเก็บเกี่ยวทั้งหมดได้ทันทีหรือเวลาจะปลูกก็กดเลือกแล้วปลูกทีเดียว เหมือนกับตอนเล่นเกมที่ไม่ต้องมาปลูกจริงๆทีละต้น แต่ข้อเสียก็คือหลังจากกดเก็บเกี่ยวจะไม่ได้เมล็ดพันธุ์หรือนำพืชพันธุ์ที่เก็บเกี่ยวมาเพาะกันธุ์อีกครั้งหนึ่งได้ยกเว้นข้าวที่จะได้เป็ข้าวสารที่สามารถนำไปปลูกเพื่อนเป็กล้าไว้ดำนาได้ส่วนผักและสมุนไพรอื่นๆ จะได้เป็ต้นเป็หัวเป็ลูกทั้งหมดเรียกได้ว่าดีอย่างเสียอย่างหากจะปลูกผักต้องไปซื้อเมล็ดพันธุ์ที่เทียนเทียนมาร์ทหรือแม่ค้าแผงลอยในเกาะแต่น่าเสียดายเกาะของไป๋ซู่ซินยังเป็เกาะระดับหนึ่งดาวอยู่ทำให้ตอนนี้ไม่สามารถปลูกอย่างอื่นได้อีกนอกจากข้าว
‘เห้อ การผูกขาดของเ้าแรคคูนเทียนเทียนช่างน่ากลัวยิ่งนักเก็บเกี่ยวได้แต่ผักโตๆ แต่ดันไม่มีเมล็ด อย่างนี้ข้าก็เอาไปเพาะพันธุ์ไม่ได้น่ะสิผักข้าเป็หมันหรืออย่างไร เห็นทีข้าคงต้องปลูกข้าวไปก่อน จะได้รีบหาทางเพิ่มดาวให้เกาะ’
‘เอ๊ะ ถ้าจำไม่ผิด ข้าต้องไปเดินเล่นแถวชายหาดเพื่อตามหาขวดโหลประจำวันที่บรรจุทักษะหรือพวกเทียบยาด้วยสินะแล้วจะไปทางไหนดีซ้ายหรือขวา? เกาะก็กว้างซะเหลือเกิน’
ถึงจะบ่นไปอย่างนั้นแต่ไป๋ซู่ซินก็ต้องเดินไปอยู่ดี ระหว่างทางก็เก็บพวกสมุนไพรและผิงกั่วที่เหลืออยู่นิดหน่อยตรงูเาเพื่อนำไปขาย
“นี่ไง เจอแล้ว!! ข้าเจอแล้ว!กรี้ดดดด” ไป๋ซู่ซินะโโลดเต้นด้วยความดีใจ แต่พอเปิดขวดโหลมาถึงกับผงะด้วยพบว่านี่คือทักษะปรุงยาพิษและแก้ยาพิษทุกชนิด
‘ไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์มากไร้ประโยชน์ที่สุด! ข้าจะเอายาพิษไปฆ่าใครมิทราบ ถ้าจะให้ของแบบนี้ สู้ให้เทียบยาที่มีประโยชน์ที่หายากๆดีกว่าไหม ตัวข้าแค่อยากจะใช้ชีวิตชิลๆ ไปเรื่อย เก๋กว่าไล่ฆ่าคนเป็ไหนๆ’
แต่ไม่ว่าจะอยากได้หรือไม่ แต่ไป๋ซู่ซินก็กดเรียนรู้ไปเป็ที่เรียบร้อยแล้วและตอนนั้นเองก็เจอหนึ่งในเพื่อนบ้านเป็ร่างจำแลงแมวอีกตัวหนึ่งแล้ว แต่รอบนี้เป็แมวดำตาใส่แป๋วกำลังเหมือนเดินหาอะไรอยู่
“หึหึ หึหึ หึหึ เหมียว~เ้ามานุดเ้าเป็ชาวเมืองนี้หรือมาจากเกาะอื่น” แมวดำตัวนั้นหันมาพูดคุยกับไป๋ซู่ซินด้วยภาษากึ่งแมวกึ่งมนุษย์
“แน่นอนว่าข้าเป็ชาวเมืองนี้บ้านของข้าอยู่ตรงฝั่งร้านเทียนเทียนมาร์ท ข้าชื่อว่าไป๋ซู่ซิน แล้วเ้าล่ะเ้ามีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่” พอเห็นแมวเหมียวท่าทางหยิ่งผยองไป๋ซู่ซินเลยหยิ่งผยองบ้าง เพราะนางถือคติ หยิ่งมาหยิ่งกลับ
“โอ้ เป็เพื่อนบ้านข้างั้นรึข้าชื่อโต่วโต้วผู้น่าเกรงขาม เ้าเป็แค่มนุษย์จะช่วยข้าได้รึ?” โต่วโต้วเอ่ยถามอย่างถือดี แต่การกระทำของมันนั้นกลับดูน่ารักน่าชังแทน
“เ้าลองพูดมาก่อนเถอะเ้าค่ะท่านโต่วโต้วผู้น่าเกรงขาม หากข้าช่วยได้ ข้าจะไม่ลังเลแน่นอน”
“คือ คือ..คือข้าทำหมวกหายเป็หมวกปลายแหลมสีดำที่ข้าเคยได้มาเมื่อนานมาแล้ว หมวกนั้นเป็ของตกทอดจากบรรพบุรุษอีกทีมันนานจนข้าจำไม่ได้อ้อใช่แล้ว! ท่านบรรพบุรุษบอกว่าพวกเขาเคยรับใช้ผู้มีพระคุณท่านบอกว่านางชื่อแม่มด! หากเ้าหาแล้วล่ะก็ ข้าจะพิจารณาอีกทีว่าควรให้อะไรแก่เ้า”
‘หือ ชื่อว่าแม่มดซะที่ไหนเห็นชัดๆ ว่าคนที่บรรพบุรุษเ้าบอกเป็แม่มด แต่เดี๋ยวนะ นี่เ้าแมวดำให้ข้าหาของให้แต่ยังไม่รู้จะให้อะไรข้างั้นหรือเ้าจะชักดาบหรือไม่หากข้าหาเจอ แต่ข้าลองดูหน่อยก็ได้ หากหาไม่เจอก็ไม่เป็ไรนี่’
“ตกลงๆ ข้าจะลองหาดูหากหาเจอข้าจะไปบ้านเ้า แล้วนี่บ้านเ้าอยู่ตรงไหน หลังไหนรึ?”
“บ้านข้าอยู่ด้านหลังนี้เองหลังสีม่วงมีป้ายชื่อหน้าบ้านอยู่”เ้าแมวโต่วโต้วพูดพลางชี้ไปที่บ้านหลังสีม่วงของตน
“ตกลงเ้าไปรอข้าที่บ้านได้เลย”
ถึงจะรับปากไปอย่างนั้นแต่ไป๋ซู่ซินก็ถึงกับกุมขมับ เพราะไม่รู้ว่าจะไปหาจากที่ไหนทำได้แค่เดินไปเรื่อยๆและแวะเทียนเทียนมาร์ทเพื่อขายผิงกั่วและสมุนไพร ได้ราวๆ 6,000เหรียญ
‘อืมมม ตอนนี้มีเงินอยู่ 17,510เหรียญ ใกล้จะเพิ่มดาวให้เกาะได้แล้ว ผลไม้ก็เก็บไปหมดแล้วสิจะให้รอสามวันก็นานเกินไป งั้นไปตกปลาดีกว่า รอบนี้ไปตกบริเวณลำธารตรงูเาแล้วกันเอ๊ะ หรือจะไปน้ำตกเลยดี หากเป็ต้นน้ำอาจได้ปลาดีๆ ก็ได้’
เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้นไป๋ซู่ซินจึงขึ้นเขาไปตกปลาซึ่งผลก็เหมือนดังคาดปลาที่ได้มีทั้งปลาหายากที่จะเจอในน้ำจืดบนูเาเวลาเดือนเพ็ญเท่านั้น และปลาตัวใหญ่ๆ ทั่วไปพอตกได้จนเป็ที่พอใจแล้ว นางจึงคิดจะนำไปขายก่อนที่เทียนเทียนมาร์ทจะปิด
ระหว่างที่เดินลงเขา มีลมพัดค่อนข้างแรงทำให้ต้นไม้สั่นไหวโบกกิ่งไปมา ต้นหลิวทิวสนทั้งหลายคล้อยเอนไปมาราวกับทักทายนางบรรยากาศสุดแสนโรแมนติกทำให้นางอดรู้สึกอยากจะมาจูงมือเดินที่นี่พร้อมกับใครสักคนไม่ได้ระหว่างที่กำลังฝันหวานนั้นก็มีอะไรปลิวมากระแทกหน้านาง
ฟิ้ว~ ปัก!
“กรี้ด!! อะไรเนี่ย ออกไปนะออกไป๊!” ด้วยอารามใ นางเลยร้องเสียงดังพร้อมจับสิ่งนั้นมากระทืบๆ แต่พอใจเริ่มสงบเลยหันมาดูตรงเท้าที่กระทืบสิ่งนั้นแหลมๆ ดำๆ เหมือนไม่มีชีวิต พอจะหยิบขึ้นมาดูใกล้ๆหมวกเ้ากรรมดันตกลงในถังใส่ปลาอีก
“นี่มัน.. หมวกหรอ ใช่แล้วใช่จริงๆ ลักษณะคล้ายที่เ้าแมวดำบอกเลยโชคดีจังเลยนะข้าเนี่ย” พอรู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรไป๋ซู่ซินเลยรีบลงจากเขาไปขายปลาสายพันธุ์หายากจนเกือบหมดและยังขายปลาทั่วไปอีกบางส่วนจากนั้นก็รีบตรงไปบ้านโต่วโต้วทันที
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ท่านโต่วโต้วนี่ข้าเองไป๋ซู่ซิน” ไป่ซู่ซินเคาะประตูก่อนจะเอ่ยขึ้น
“รอสักประเดี๋ยว ข้ากำลังไป” เ้าแมวโต่วโต้วขานรับก่อนจะลุกขึ้นเปิดประตูให้เพื่อนบ้าน
บ้านของโต่วโต้วนั้นดูลึกลับมาก มีไม้กวาดมีไพ่ยิปซี มีลูกแก้ว พร้อมหม้อปรุงยา
ด้วยความที่มีของมากมายอีกทั้งภายในบ้านยังค่อนข้างมืด ไป๋ซู่ซินจึงเดินชนสิ่งของ “โอ้ย!!โต่วโต้วท่านเปิดไฟให้สว่างกว่านี้ได้หรือไม่ นี่ข้าเดินชนนั่นชนนี่ไปหมดแล้ว!”
“ข้าอุตส่าห์สร้างบรรยากาศให้ดูลึกลับเปิดก็เปิด เ้านี่มันไม่มีความสุนทรีย์เอาเสียเลย”เ้าโต๋วโต้วพูดอย่างรำคาญใจแต่ก็ยอมเปิดไฟให้ไป๋ซู่ซิน
“หากเ้าไม่เปิดไฟดูเ้าจะเห็นหรือไม่ว่าข้าเอาสิ่งใดมา”
“ข้าเป็แมวข้ามองเห็นเวลากลางคืนได้ชัดเจนเชียวล่ะ”เ้าโต่วโต้วเถียงคอเป็เอ็น
2K
![[จบ] เก้าพี่น้องเลี้ยงซาลาเปาสุดแสบ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665036869_61001246.webp)
