ข้าคือ หลงซุน ชายที่เก่งกาจที่สุดในนครเหนือฟ้า ชายผู้ที่กำลังจะกลายเป็ตำนาน ทั้งประสบความสำเร็จในชีวิต อย่างล้นหลาม ทั้งกำลังจะแต่งงานกับ สาวที่สวยที่สุดในปฐี ขนาดนางฟ้ายังอายเทวดาตบะแตก อย่าง สุยหงส์ ซึ่งใครๆก็บอกว่าเราเหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก แต่แล้ว ในหนึ่งชั่วโมง ก่อนการแต่งงาน ก็เกิดเื่ขึ้นจนได้
วูมมมม!!! เสียงวงแหวนเวทย์อัญเชิญ ได้โผล่ขึ้นมาบนขาข้า แบบไม่ตั้งใจ แล้วข้าก็ถูกอัญเชิญไปหยั่ง อาณาจักร อิเดเรีย ซึ่งมี ราชินี โซอา ฟาลามี เสวยราชย์อยู่
เมื่อข้าลืมตามองไปรอบๆ ก็เจอมิโกะคนหนึ่ง กำลังยืนมองข้าด้วยความตกตะลึงในความหล่อ แต่นั่นก็เป็เพียงชั่วแปปเดียว เมื่อเธอคิดถึงงานขึ้นมาได้
" ท่านผุ้กล้าคะ โปรดตามข้ามา เราจะวัดพลังของท่าน ก่อนการต่อสุ้ กับเทพธิดาแห่งา ฟาเรนเซีย"
เมื่อข้าได้ยินดังนั้น ข้าก็เดินตามเธอไปอย่างว่าง่าย หากสังเกตดีๆ จะเห็นว่ารอบๆตัวข้ามีคนที่ถูกอัญเชิญมาแบบเดียวกับข้าอีกหลายคน แต่ข้าไม่สนใจนัก เพราะข้าเป็ถึง ฮันเตอร์ แรงค์S ที่มีวรยุทธสูงที่สุดในแผ่นดิน
และในขณะที่ข้ากำลังจะวัดพลังนั้นเอง
" ผุ้กล้าในตำนาน ปรากฏตัวแล้ว " บาทหลวงคนหนึ่งะโขึ้นมา มิโกะ คนที่ยืนคุยกับข้าเมื่อกี้ถึงกับไม่สนใจข้า แล้วรีบไป หยั่งผุ้กล้าคนนั้นทันที โดยทิ้งข้าให้ยืนรอเก้อ
" งานฉลอง แบบนี้ต้องจัดงานฉลองแล้ว " ทุกคนในที่นั้นพากันะโ ข้าจึงเหลือบไปมองสเตตัสของเ้าผุ้กล้านั่นหน่อย
str vit dex agi int : 999 ั้แ่เลเวล1
...ชิ ไม่เห็นเก่งเลย สเตตัสของข้ายังดีกว่านี้สิบเท่า ข้าคิด
แล้วหลังจากนั้น ก็เกิดงานฉลองขึ้น ข้าพยายามจะพูดคุยกับคนในนั้น เพื่อให้ส่งข้ากลับบ้าน แต่กลับไม่มีใครสนใจข้า จนเวลาผ่านไป 4วัน
ข้า หยิบกินอาหารในงาน และกำลังนึกถึง สุยหงส์ ที่ตอนนี้คงกำลังโกรธที่ข้าหนีงานแต่งงานโดยไม่ตั้งใจ
ในขณะที่ข้ากำลังคิดอยู่ ข้าก็ไปเจอมิโกะคนที่อัญเชิญข้ามา แต่คำพูดแรกที่เธอพูดออกมา ก็ทำร้ายจิตใจข้าไม่น้อย
" เอ๊ะ ท่านเป็ใคร " มิโกะ นาม เอลิเซีย กล่าว
" ข้าก็เป็ คนที่เ้าอัญเชิญมาไง " ข้ากล่าวแบบอารมณ์ไม่ดี ดูเหมือนเธอจะเริ่มนึกได้บ้างแล้วจึงก้มหน้าลงขอโทษ
" ขอโทษด้วยนะ ท่านผุ้กล้า ข้าลืมท่านไปเสียสนิทเลย " เอลิเซีย
" ลืม? "
" ข้าอยากจะรีบส่งท่านกลับบ้าน แต่ตอนนี้มันสายไปแล้ว หลังจากใช้เวทย์อัญเชิญท่านมา แล้วไม่ส่งท่านกลับภายใน 4ชั่วโมง มันจะทำให้วงแหวนอัญเชิญ ไม่สามารถ ส่งท่านกลับไปได้ " เอลิเซีย
" Nooooooooooooooooo " ข้าอุทานออกมาเป็ภาษาอังกฤษ
หลังจากนั้นข้าก็ถูกเชิญออกนอกวัง โดยไม่ได้วัดค่าพลังฝีมือเลย
...แล้วพวกเ้าจะเสียใจ ที่ทิ้ง จอมยุทธ แรงค์S เช่นข้า ข้าคิด
4 ก้านธูปต่อมา...ข้าก็ถูกทหารสิบคนเชิญตัวไปที่ป่า เพื่อจะสังหารข้าทิ้ง ในฐานะขยะ ที่ไม่ใช้แล้ว
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ
เสียงฟันดาบยาวใส่เนื้อสด ดังเป็ระยะๆ แต่ทุกคนไม่ต้องใไป ข้าไม่ได้ถูกสังหาร แต่กลับเป็ทหารชาวอิเดเรียทั้งสิบคนต่างหากที่กลายเป็เศษเนื้อ
" ให้มันรุ้ซะบ้างว่าไผเป็ไผ " ข้ากล่าวลาดวงิญญาของกองทหารพวกนี้ ที่ไม่รุ้กาลเทศะ คิดจะสังหาร เทพอย่างข้า
ข้าค่อยๆปัดเศษฝุ่นออกจากมือ แล้วได้ยินเสียง ผู้หญิงร้องให้ช่วย ข้าจึงรีบไปดู พบว่ากองทหารชาวอิเดเรียกว่าร้อยคน กำลังรุมรังแก ผู้หญิงเผ่าหูแมวคนหนึ่งอยู่ ตอนแรกข้าก็ไม่สนใจหรอก แต่เมื่อมองเห็นหน่มน้มของหล่อนแล้ว ก็ทำให้ข้าเปลี่ยนใจ ข้าค่อยๆเดินออกไป ในมาดจอมยุทธ แล้วฉุดมือเธอ เพื่อจะพาหนี
" ขอโทษด้วยนะ พวกท่าน ข้าจะรีบพาแฟนกลับบ้าน " ข้าทำแบบเนียนที่สุดแต่ทหารพวกนั้น ก็ไม่ยอมให้ข้าพาเธอไปง่ายๆ
" นังเด็กนั่น เป็สินค้าของพวกเรา " นายทหารกล่าว แล้วชักดาบออกมา หมายจะฆ่าข้า ข้าเห็นดังนั้น จึงรีบใช้สกิล เพิ่มความเร็วขา โดยลืมนึกไปว่า สาวน้อยหูแมววิ่งตามแรงข้าไม่ทัน เธอจึงล้มลง
" หนีไปเถอะ ท่านผุ้กล้า ถ้าหากเป็ท่านต้องหนีได้แน่ " สาวน้อยหูแมวกล่าว ขณะหลับตาแล้วทำใจนึกถึงพ่อแก้วแม่แก้ว ว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว แต่พอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นข้ายืนปะทะกับทหารอยู่
" ข้าหลงรักงานศิลปะของเ้า ข้าจะปกป้องหน่มน้มคู่นี้เอง " ข้ากล่าวด้วยความเท่ห์ แล้วยิ้มยิงฟันออกมาเป็ประกาย
หลังจากนั้น ก็เป็ฉากบู๊ ที่ข้าสุ้กับทหารชาวอิเดเรียทั้งกองร้อย แต่ถ้าคนภายนอกมาเห็น จะเห็นเพียงภาพมายาที่ข้าสร้างไว้ ว่าข้ากำลังเป่ายิ้งฉุบ กับทหารพวกนี้อยู่
30 นาทีผ่านไป ทหารชาวอิเดเรียทั้งกองร้อยก็ตายหมด ข้าค่อยยื่นมือไป ฉุดสาวน้อยหูแมวขึ้นมา
" ท่านต้องเป็เทพมาจุติแน่ๆ ท่านเทพได้โปรดคุ้มครองข้ากลับบ้านด้วย "
" ข้าชื่อว่าหลงซุน แล้วเ้าล่ะ "
" อาเชียน่า ค่ะ "
และหลังจากเราแนะนำตัวกันแล้ว ข้าก็ค่อยๆถอดอาวุธ และชุดเกราะ ของทหารพวกนี้ เก็บใส่ กระเป๋ามิติที่ติดตัวข้ามา กระเป๋ามิตินี้ เป็ของแบรนเนม ที่สุยหงส์ มอบให้ข้าเป็ของขวัญวันเกิด
" ท่านเทพจะเก็บ อาวุธ กับชุดเกราะ พวกนี้ทำไมคะ? " อาเชียน่า
" เขาเรียกว่าloot ของ เพื่อหาตังค์นะ ปกติข้าไม่ทำหรอก แต่ตอนที่ถูกอัญเชิญมาข้าไม่ได้ติดเงินมาด้วย "
หลังจากข้าอธิบาย อาเชียน่า ก็ช่วยข้าเก็บสัมภาระของทหาร เราทำมันด้วยความสุข ถึงแม้จะเสียเวลานานนับชั่วโมงก็ตาม
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป