ระบบผู้นำตระกูลสุดแกร่ง 【จบ】

ในขณะเดียวกันนั้นเอง…

อานุภาพแห่งสุดยอดอาวุธที่แผ่พุ่งจากดินแดนไท่เสวียนทำให้เหล่าผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนโดยรอบต้องตื่นตระหนก

สีหน้าของพวกเขาทุกคนฉายแววสั่นสะท้านชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทะยานไปยังประตูสำนักไท่เสวียนอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าในกลุ่มคนเหล่านั้นย่อมมีผู้มาจากแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างๆทั้งสองตระกูลเก่าแก่ ทั้งสองราชวงศ์โบราณรวมถึงผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าอสูรด้วย

มือสังหารระดับเทพสวรรค์ปรากฏกายหลายครั้งเร่งกระตุ้นพลังของไหมารกลืนสวรรค์ ทิ้งร่องรอยพลังไว้เบื้องหลัง

บัดนี้สงครามได้เคลื่อนจากหุบเขามารฝังฟ้ามายังแคว้นตงฮวงทางทิศใต้!

เหล่าผู้ฝึกตนจากกลุ่มอำนาจใหญ่เหล่านี้จึงไม่ได้อยู่ห่างจากสำนักไท่เสวียนมากนัก

ผู้นำเผ่าหงส์สวรรค์อมตะพญาหงส์สวรรค์ขนปีกตั้งชัน ปลายขนแต่ละเส้นเปล่งรัศมีคมกริบร่างกายหุ้มห่อด้วยอสนีบาต ทะลวงผ่านห้วงอากาศไปอย่างบ้าคลั่ง

เขาไม่อาจระงับโทสะได้ปรารถนาเพียงจะไปยังที่เกิดเหตุให้เร็วที่สุด

เขาอยากจะเฉือนเนื้อผู้สืบทอดจักรพรรดิหานเหรินทีละชิ้นด้วยวิธีที่โหดเหี้ยมที่สุดเพื่อปลดเปลื้องความแค้นในใจของเขา!

สัตว์อสูรโบราณแห่งตระกูลจีและตระกูลเจียงทะยานเหินฟ้าเกราะเกล็ดเปล่งแสงเย็นยะเยือกหมู่มวลสีดำมืดบดบังครึ่งฟ้าที่นำมาซึ่งความกดดันจนหายใจแทบไม่ออก

บีบคั้นให้ผู้ฝึกตนระดับต่ำเบื้องล่างตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว

จักรพรรดิจิ่วหลีและจักรพรรดิต้าเซี่ยก็เร่งความเร็วตามมาติดๆ เช่นกัน

หนึ่งก้านธูปต่อมา

เหนือฟากฟ้าไท่เสวียนเหล่าผู้ฝึกตนทรงพลังนับไม่ถ้วนร่อนลงมาด้วยเสียงอึกทึกปิดล้อมประตูสำนักจนแน่นขนัด

พลังอันน่าสะพรึงกลัวสั่นสะเทือนห้วงอากาศจนบิดเบี้ยวดุจเหล่าเทพลงมาจุติและมองลงมายังสรรพชีวิต

“นี่… นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“เหตุใดจึงมีผู้แข็งแกร่งมากมายมาเยือนไท่เสวียนของเรา?”

เหล่าศิษย์ของไท่เสวียนจำนวนมากล้วนตกตะลึงจนอุทานออกมาด้วยความหวาดหวั่น

“พวกเขามุ่งหน้าไปยังยอดเขาดารา!”

“นั่นคือที่พำนักของศิษย์พี่หัว!” ศิษย์สายนอกคนหนึ่งชี้ไปยังยอดเขาที่อยู่ไม่ไกล

ฟุ่บๆๆ!!!

เสียงแหวกอากาศดังขึ้นจากนั้นเหล่าผู้ฝึกตนทรงพลังทั้งหมดได้ปรากฏตัวบนยอดดาราแล้ว

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาพวกเขาเบื้องบนคือเจ้าสำนักไท่เสวียนและเหล่าผู้อาวุโส

เบื้องล่างคือชายหนุ่มวัยยี่สิบปี

เขาอยู่ในชุดสีนิลร่างกายเปรอะเปื้อนคราบโลหิต บาดแผลเหวอะหวะเผยให้เห็นโลหิตไหลนองเป็นสายธาร

ไหมารกลืนสวรรค์ก็เผยโฉมต่อสายตาคนทั้งหมดโดยไร้ซึ่งสิ่งใดปิดบัง

จิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์อันทรงพลังจำนวนมากพลันเข้าตรึงร่างเขาไว้ไม่ว่าผู้สืบสายเลือดหานเหรินผู้นี้จะมากฝีมือเพียงใดก็ไม่อาจหนีพ้นเงื้อมมือนี้ได้!

ทว่าสิ่งที่ทำให้เหล่าประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์มากมายรู้สึกประหลาดใจคือสีหน้าของชายหนุ่มในชุดสีนิฬนั้นสงบนิ่งอย่างยิ่ง ดวงตาของเขาไร้ซึ่งริ้วคลื่นราวกับสระน้ำเย็นเยียบราวกับเป็นคนนอกผู้ไม่ข้องเกี่ยว

เช่นนั้นแล้วต่อหน้าจอมยุทธ์ระดับเทพสวรรค์นับไม่ถ้วนเขายังคงบรรเลงเพลงบนพิณเก่าสีน้ำตาลเข้มอย่างสงบ

ท่วงทำนองเร่งเร้า ปั่นป่วนไม่หยุดนิ่ง

เสียงพิณเยียบเย็นดังก้องกังวานไปทั่วทุกสารทิศ

“เหล่าท่านประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์และราชันย์อสูรทั้งหลาย ข้าคือเจ้าสำนักไท่เสวียน”

“บุรุษผู้นี้ใช้ปราณกลืนสวรรค์สังหารหลานของผู้อาวุโสแห่งยอดดารา หวาหวินเฟย และปลอมตัวเป็นเขา!”

“ในการต่อสู้ที่หุบเขามารฝังฟ้าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส และหนีกลับมา!”

“โชคดีที่ข้าและผู้อาวุโสในสำนักเจอทันเวลาและร่วมมือกันผนึกฟ้าดินบริเวณนี้ไว้ เฝ้าระวังเขาอย่างใกล้ชิด!”

“ในเมื่อทุกท่านมาถึงแล้วก็ขอให้ทุกท่านลงโทษเขาตามสมควรเถิด!”

เจ้าสำนักไท่เสวียนประสานมือคำนับเหล่าจอมยุทธ์ทรงพลังที่อยู่ตรงหน้าและกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เหล่าผู้อาวุโสจำนวนมากได้ยินดังนั้นดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ทุกคนต่างรำพึงในใจ

การกระทำของเจ้าสำนักนั้นชาญฉลาดจริงๆเพียงไม่กี่คำ ก็ทำให้ไท่เสวียนรอดจากความผิดทั้งหมด

พญาหงส์สวรรค์เหลือบมองเขาแวบหนึ่งไม่ได้สนใจแต่อย่างใด ดวงตาที่จับจ้องไปยังมู่อู๋ซวงนั้นค่อยๆ ฉายแววสีแดงก่ำ!

เขาไม่ควรเป็นเช่นนี้!

เขาควรจะหวาดกลัวอย่างถึงที่สุดและคุกเข่าขอความเมตตาจากข้า!

ในตอนนี้ยิ่งมู่อู๋ซวงแสดงออกอย่างสงบมากเท่าไร

พญาหงส์สวรรค์ก็ยิ่งพิโรธมากขึ้นเท่านั้นเส้นเลือดบนหน้าผากของเขาบวมปูด

เมื่อเห็นมู่อู๋ซวงกับไหมารกลืนสวรรค์

ภาพที่เขาไม่ปรารถนาจะหวนรำลึกถึงตลอดกาลก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด!

ลูกของเขา อสูรทักษิณความหวังแห่งเผ่าหงส์สวรรค์อมตะ!

ถูกบุรุษผู้นี้ตรึงไว้ด้วยหอกบนผาโลหิตมังกรแม้แต่โลหิตหงส์ก็ยังเหือดแห้ง!

“อยากดีดก็ดีดไป!!!”

ใบหน้าของราชันย์หงส์สวรรค์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธพลันยกมือขึ้นปล่อยแสงเทพเปี่ยมพลังน่าหวาดหวั่น

ฉัวะ! ฉัวะ!

แสงศักดิ์สิทธิ์เทียมกระบี่ที่คมกริบที่สุดในใต้หล้าเพียงพริบตาก็ตัดนิ้วมือทั้งสิบนิ้วของมู่อู๋ซวงที่ใช้ดีดพิณออก!

นิ้วที่ขาดวิ่นร่วงลงบนพิณเก่าโลหิตพุ่งกระฉูดออกมาอย่างบ้าคลั่ง ฉากนั้นช่างน่าสยดสยองยิ่งนัก

แต่ทว่าในเวลานี้เองใบหน้าของมู่อู๋ซวงกลับไม่พบร่องรอยแห่งความหวั่นใจแม้แต่น้อย

ราวกับความเจ็บปวดจากการถูกตัดนิ้วนั้นมิใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับเขา

ความแข็งแกร่งของจิตใจเช่นนี้ทำให้ผู้ฝึกตนระดับเทพสวรรค์หลายคนต้องเบิกตากว้าง

ในใจอดไม่ได้ที่จะชื่นชม

สมแล้วที่เป็นผู้สืบทอดวิชาของจักรพรรดิหานเหริน!

ความแข็งแกร่งของจิตใจนั้นหาได้ยากยิ่งในปฐพี!

พรสวรรค์ในการบ่มเพาะนั้นก็เหนือล้ำกว่าผู้ใดในห้าขุนเขา!

ดูจากอายุของเขาน่าจะไม่เกินยี่สิบปีเท่านั้น แต่เขากลับเข้าใจวิถีแห่งเต๋าอย่างถ่องแท้และก้าวเข้าสู่ระดับเอกะแล้ว!

เขาคืออัจฉริยะรุ่นเยาว์เพียงหนึ่งเดียวที่ก้าวเข้าสู่ระดับเอกะ!

ดวงตาอันสงบนิ่งของมู่อู๋ซวงหลุบต่ำมองไปยังนิ้วมือที่ขาดก่อนเงยหน้าขึ้นมองไปยังพญาหงส์สวรรค์ที่มีสีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธบนใบหน้าอันหล่อเหลาก็ค่อยๆ แต่งแต้มรอยยิ้มเยาะเย้ย

เขายื่นแขนออกไปไม่กี่ชุ่น [1]โลหิตที่ไหลรินและกระดูกขาวซีดนั้นมองเห็นอย่างเเจ่มชัด

ทว่าลมหายใจถัดมาเขากลับใช้กระดูกนิ้วดีดสายพิณและบรรเลงเพลงโบราณบทนั้นต่อไป!

“อยากตายนักรึ!!!”

ภาพเบื้องหน้าทำให้พญาหงส์สวรรค์ที่พิโรธอยู่แล้วยิ่งทวีความเกรี้ยวกราดมากขึ้น

เงาหงส์สวรรค์ผุดพรายขึ้นจากด้านหลังปล่อยเสียงร้องที่ดังกัมปนาท ทั่วร่างอสูรปะทุด้วยพลังเปี่ยมล้น

แปรเปลี่ยนเป็นฝ่ามือมหึมาบดบังสุริยา

แล้วกระแทกลงใส่มู่อู๋ซวงไม่ยั้ง!

ตูม!

ตูม!!!

ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์ตระกูลเจียงประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์ตระกูลจี จักรพรรดิจิ่วหลี จักรพรรดิต้าเซี่ย

เหล่าผู้นำของทั้งสองตระกูลเก่าแก่และสองราชวงศ์โบราณต่างเคลื่อนไหวในเวลาเดียวกันปลดปล่อยการโจมตีออกมาสลายฝ่ามือยักษ์นั้นอย่างง่ายดาย!

“พวกเจ้า หมายความว่าอย่างไร?”