คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

[26 มิถุนายน]

ภายในโรงเตี๊ยมเหรียญทองที่ตั้งอยู่ชายขอบพรมแดนเมือง 

แสงเทียนบนโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่าสั่นไหววูบวาบประหนึ่งเปลวไฟที่กำลังหวาดกลัวความมืด 

ลมราตรีเล็ดลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ที่ผุพัง ส่งเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงคร่ำครวญของวิญญาณเร่ร่อน

อคินบรรจงวางปากกาขนนกลงบนแท่นวางอย่างแผ่วเบา 

เสียงกระทบกันของไม้และก้านขนนกดังชัดเจนในความเงียบสงัด 

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรับเอากลิ่นอายของน้ำหมึกและกระดาษหนังแกะที่เขาเพิ่งเขียนรายงานการลาดตระเวนเสร็จสิ้น

‘วินัยคือหัวใจของอัศวิน’ 

อคินย้ำกับตัวเองในใจ ขณะกวาดสายตามองลายเส้นตัวอักษรที่เรียงตัวเป็นระเบียบประดุจแถวทหาร 

ทุกเส้นสายหนักแน่นและไร้ที่ติ มันคือหลักฐานเดียวที่ยืนยันว่าเขายังคงมีความหมายในโลกที่ล่มสลายใบนี้

"เรียบร้อย..."

เขาส่งเสียงพึมพำ ทว่าความรู้สึกยามที่มวลอากาศเคลื่อนผ่านลำคอกลับแห้งผากอย่างน่าประหลาด 

มันไม่ใช่ความหิวน้ำตามปกติ 

แต่มันเหมือนกับเนื้อเยื่อภายในของเขาแปรสภาพเป็นกระดาษทรายหยาบๆ ที่ขัดสีกันเองทุกครั้งที่เปล่งเสียง 

อคินเอื้อมมือที่สวมถุงมือหนังสีขาวสะอาด 

ซึ่งดูขาวนวลตาเกินกว่าจะเป็นของที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน ไปหยิบขวดน้ำขึ้นมาจิบ

ของเหลวใสไหลผ่านลิ้นและลำคอไปอย่างรวดเร็ว 

แต่มันกลับไร้ซึ่งสัมผัสของความเย็น ไม่มีรสชาติ 

และที่น่ากลัวที่สุดคือไม่มีความรู้สึกว่าความกระหายได้รับการเติมเต็มแม้แต่น้อย 

ร่างกายของเขาเหมือนท่อเปล่าที่ไร้ประสาทรับรู้ เขาทำได้เพียงรับรู้ว่าน้ำถูกเทลงไป แต่ไม่รู้สึกว่ามันถูกดูดซึม

อคินขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางลูบคอตัวเองด้วยนิ้วที่สวมถุงมือ

‘สงสัยจะเป็นผลข้างเคียงจากการโดนพิษในป่าเมื่อวาน’ 

เขาคิดพยายามหาเหตุผลมารองรับความว่างเปล่านี้ 

‘หรืออาจจะเป็นเพราะระบบเร่งกระตุ้นพลังเวทในร่างมากเกินไปจนประสาทสัมผัสล้าสะสม... ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ’

เขาสลัดความกังวลทิ้งไปทันทีเมื่อเสียงกระดิ่งที่ประตูโรงเตี๊ยมดังขึ้น 

ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในแสงเทียน 

ชุดเกราะอ่อนสีทองสว่างไสวสะท้อนแสงวูบวาบจนดูคล้ายกับเทพสงครามในร่างจำแลง 

มามาเลดเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างาม แววตาของมันเฉลียวฉลาดเกินกว่าที่สัตว์เลี้ยงทั่วไปจะมีได้ 

ตามติดด้วยปลาเผาที่ดูเหมือนจะไม่ได้เดินบนพื้น แต่เป็นการเลื่อนไหลไปกับเงามืดของผนังห้องอย่างแนบเนียน

"อคิน... โลกข้างนอกนั่นมันเริ่มบิดเบี้ยวจนเกินเยียวยาแล้ว" 

มามาเลดเอ่ยขึ้นพลางขยับไหล่เพื่อปรับสายรัดเกราะ 

แววตาของมันที่จ้องมองมายังอคินนั้นสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน 

ทั้งความจงรักภักดีและความเศร้าสร้อยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความจริงจัง

"ข้ากับปลาเผาไม่อยากเป็นเพียงผู้เฝ้ามองในสงครามที่กำลังจะปะทุ" 

มามาเลดกล่าวต่อ น้ำเสียงของมันหนักแน่น 

"พวกเราต้องการขึ้นไปถึงระดับ 80... ให้เท่ากับเจ้าและโบ้ เพื่อที่ว่าเมื่อถึงเวลา... พวกเราจะได้ปกป้องสิ่งที่ควรปกป้องได้จริงๆ"

อคินคลี่ยิ้มกว้าง ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านในอก 

แต่มันเป็นความอบอุ่นที่ปราศจากอุณหภูมิทางกายภาพ 

มันคือความปลื้มปีติของผู้นำที่เห็นผู้ตามมีความมุ่งมั่น

"ยินดีที่สุด! ป่าเขาใหญ่ช่วงนี้กำลังคึกคักพอดี" 

อคินลุกขึ้นยืน ชุดเกราะสีขาวของเขาเปล่งประกายล้อแสงเทียน 

"มาดูกันว่าป่าเขาใหญ่นั่นจะต้านรับพวกเราได้นานแค่ไหน"

...

[01:30 น.]

ตลอดสามคืนที่ผ่านมา ป่าเขาใหญ่ที่เคยเป็นฝันร้ายของนักเดินทางถูกแปรสภาพเป็นสนามทดสอบขีดจำกัด 

อคินเฝ้ามองพัฒนาการของปาร์ตี้ 'นักล่าราตรี' ด้วยความภาคภูมิใจ

เบื้องหน้าของเขา โบ้ หมาป่าเหล็กไหลร่างยักษ์ยืนปักหลักราวกับขุนเขาที่ไม่คลอนแคลน 

มันคำรามกึกก้องเรียกใช้สกิล [ยั่วยุ] คลื่นเสียงที่มองไม่เห็นกระแทกใส่ฝูงอสูรจนพวกมันคลุ้มคลั่ง พุ่งเข้าหาโบ้เพียงผู้เดียว 

ทันทีที่การโจมตีฟาดลงมา โบ้ก็เปิดใช้งาน [กำแพงเหล็กกล้า] 

ออร่าสีเทาเงินแผ่ออกมาปกคลุมร่างขนสีนิลจนมันดูดุจประติมากรรมโลหะที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก

"มามาเลด! ทางขวา!" 

อคินตะโกนสั่งการ

ร่างสีทองพุ่งทะยานไปประดุจลูกกระสุน 

มามาเลดใช้ความเร็วที่เหนือชั้นตวัดกรงเล็บอาบพลังเวทด้วยสกิล [กรงเล็บฉีกกระชาก] เข้าที่รอยต่อของเปลือกไม้ 

ทุกรอยแผลที่มันทิ้งไว้จะมีแสงสีแดงแผดเผาเนื้อเยื่อของศัตรูไม่หยุด 

ขณะที่ ปลาเผา เลือนหายไปในมิติเงาประดุจหมอกควัน 

ก่อนจะปรากฏกายขึ้นด้านหลังศัตรูเพื่อฝังมีดสั้นเข้าที่จุดบอดอย่างแม่นยำ 

ทุกการเคลื่อนไหวของเขาคือบทเพลงแห่งความตายที่ไร้เสียง

บัวลอย แมวสามสีในร่างเงาเคลื่อนที่ไปรอบสนามรบประดุจของเหลวที่ไร้มวล 

เธอใช้ [เงาพันธนาการ] ตรึงรากไม้ที่พยายามจะลอบกัดอคินจากด้านหลัง 

พร้อมกับปาขวดยาพิษและกรดเข้มข้นที่เธอปรุงขึ้นเองจนศัตรูชะงักงัน

ส่วนอคิน... เขาคือศูนย์กลางของพายุแห่งการทำลายล้างนี้

มือของเขาวาดไปในอากาศอย่างไร้รูปแบบ [คลังสรรพาวุธ] เปิดออกทันที 

อคินคว้าทวนยาวสีเงินออกมาแทงทะลุกลางแกนกลางของอสูรพฤกษา 

ก่อนจะหมุนตัวสลับเอา 'ดาบยักษ์ทลายผา' ออกมาในพริบตาด้วยสกิล [สับเปลี่ยนฉับพลัน] 

เพื่อจามตัดรากไม้ที่พยายามจะพันธนาการขาของเขา

เมื่ออสูรตัวสุดท้ายล้มลงสลายกลายเป็นเศษซากไม้ที่เน่าเปื่อย 

อคินทรุดตัวลงนั่งบนขอนไม้ใหญ่ เขามองดูหน้าต่างระบบสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจ

[มามาเลด ระดับเพิ่มขึ้น! -> เลเวล 79]

[ปลาเผา ระดับเพิ่มขึ้น! -> เลเวล 79]

"อีกนิดเดียวเท่านั้นเพื่อนยาก..." 

อคินหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มอีกครั้ง พยายามกลืนลงไปช้าๆ เพื่อค้นหา 'สัมผัส' ที่หายไป แต่ความว่างเปล่าก็ยังคงเป็นคำตอบเดียว

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางลูบหน้าอกซ้าย หัวใจของเขายังคงเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคงเกินไป... 

มันมั่นคงจนเหมือนนาฬิกาจักรกลที่ไม่มีวันเพี้ยน ไม่มีการหอบ ไม่มีการเต้นรัวจากความเหนื่อยล้า ทั้งที่เพิ่งผ่านการรบราอย่างหนักมา

‘ร่างกายนี้... แข็งแกร่งขึ้นจนน่ากลัว หรือว่าพรของระบบจะทำให้ฉันก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ไปแล้ว?’ 

อคินปลอบใจตัวเอง 

แม้ในใจลึกๆ จะรู้สึกถึงความ 'ผิดที่ผิดทาง' ของจังหวะหัวใจนั้นก็ตาม

"ขอบใจมากนะอคิน" 

ปลาเผาเดินเข้ามาสะบัดขนที่เปียกชื้นจากหยดน้ำค้าง แววตาของมันที่มองอคินนั้นสลับซับซ้อน 

มันมองเห็นรอยขาดบนผ้าคลุมของอคินที่กำลังซ่อมแซมตัวเองด้วยละอองแสงสีฟ้า... ละอองแสงที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตตัวใดในโลกนี้ควรจะมี

"เราคือปาร์ตี้เดียวกัน" 

อคินตอบพลางลูบหัวโบ้ที่นอนหอบอยู่ข้างๆ 

"แต่สังเกตไหม... มอนสเตอร์พวกนี้มันดู 'กลัว' อะไรบางอย่าง เหมือนพวกมันไม่ได้อยากสู้ แต่ถูกต้อนมาจากป่าลึก"

หน้าต่างระบบสีฟ้าสั่นไหวเล็กน้อย ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นด้วยความเร็วที่เร็วกว่าปกติ 

ราวกับผู้ที่อยู่เบื้องหลังหน้าต่างนั้นกำลังร้อนรนจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

[อคิน... สัญชาตญาณอัศวินของเจ้าถูกต้อง พลังงานเวทกำลังบิดเบี้ยว... เวลาแห่งความสงบกำลังจะหมดลง...]

"เอาล่ะ! จะตีสามแล้ว" 

อคินลุกขึ้นปัดชุดอัศวินขาวที่ยังคงขาวสะอาดสะอ้านราวกับมันไม่ได้อยู่ในมิตินี้ 

"กลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เราจะเข้าสู่ 'เขตต้องห้าม' กัน"

เหล่าสัตว์เลี้ยงสบตากันเงียบๆ มามาเลดมองรอยไหม้ที่ชายเสื้อของอคินที่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย... 

พวกมันรู้ดีว่าสิ่งที่อคินเป็นอยู่ตอนนี้คืออะไร 

แต่ความสุขและความมุ่งมั่นในแววตาของเขานั้นมีค่าเกินกว่าจะทำลายลงด้วยความจริงอันโหดร้าย

[29 มิถุนายน | 20:00 น.]

อากาศภายในใจกลางป่าเขาใหญ่หนาแน่นและหนักอึ้งจนอคินรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเดินอยู่ใต้ก้นมหาสมุทรที่มืดมิด 

ทุกลมหายใจที่เขาสูดเข้าไปแฝงไปด้วยกลิ่นอายของการเน่าเปื่อยที่ถูกฉาบไว้ด้วยพลังงานเวทมนตร์อันหอมหวานอย่างน่าประหลาด

มามาเลดกระโดดขึ้นมานั่งบนไหล่ชุดเกราะของอคินอย่างแผ่วเบา 

แววตาของเขาสะท้อนแสงจันทร์เป็นสีเขียวเรืองโรจน์ 

“กลิ่นนี้มัน... ไม่ใช่แค่สัตว์อสูรธรรมดาแล้วอคิน”

“ฉันรู้” 

อคินกระชับด้ามดาบในมือ ความเงียบรอบตัวเขานั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามใดๆ

ฉัวะ!

เสียงแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมกับร่างของ งูสามหัว เลเวล 64 ที่พุ่งดิ่งลงมาจากยอดไม้ประดุจลูกธนูสีดำ 

มันอ้าปากกว้างพ่นของเหลวสีม่วงเข้มเข้าใส่จุดตาย อคินปฏิกิริยาฉับไว ยกโล่ขึ้นรับแรงปะทะทันที

ฟู่ววว!

ควันกรดที่กัดกร่อนโลหะจนเกิดรอยด่างดำส่งกลิ่นเหม็นไหม้ 

อคินขมวดคิ้ว เขาแทบไม่รู้สึกถึงแรงกระแทกที่ส่งผ่านโล่มายังข้อมือ 

ราวกับร่างกายของเขาไม่มีมวลกระดูกที่จะสั่นสะเทือนตามกฎฟิสิกส์

ทว่ายังไม่ทันได้ตั้งตัว พื้นดินก็สั่นสะเทือน ม้าเกราะกะโหลก เลเวล 73 พุ่งทะยานออกมาจากเงามืด 

มันชนเข้าที่สีข้างของโบ้อย่างจังจนหมาป่าเหล็กไหลร่างยักษ์กระเด็นไปปะทะกับต้นไม้ใหญ่จนหักโค่น

"ระบบ! ทำไมระดับมอนสเตอร์มันกระโดดแบบนี้!" 

อคินสบถพลางกวาดสายตาไปรอบๆ

ดวงตานับร้อยคู่เริ่มสว่างไสวขึ้นมาประดุจดวงไฟนรก บาซิลิสก์หางงู เลเวล 76 นับสิบตัวเริ่มเลื้อยปิดล้อมปาร์ตี้ 

กลิ่นอายสังหารรุนแรงจนอากาศเริ่มบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น

"มากันไม่หยุดเลยงั้นเหรอ... ได้! [คลังสรรพาวุธ] สลับ 'หอกอสุนีบาต'!"

อคินควงหอกยาวเข้าสกัดกั้นคมเขี้ยวจากทุกทิศทาง ทว่าในวินาทีที่เขาวาดหอก 

ร่างกายกลับรู้สึกหนักอึ้งอย่างมหาศาล มันไม่ใช่ความเหนื่อยล้าของกล้ามเนื้อ 

แต่มันคือการ 'สั่นพ้อง' ของพลังงานในร่างที่กำลังขัดแย้งกับสิ่งแวดล้อม

[แจ้งเตือน: ความหนาแน่นของพลังเวทในพื้นที่สูงขึ้นผิดปกติ]

[แจ้งเตือน: กำลังก้าวเข้าสู่อาณาเขตของ 'มินิบอส'] 

[อคิน! รีบฝ่าออกไป!]

"เงียบไปเลยระบบ! ฉันคืออัศวิน... ฉันไม่ทิ้งเพื่อน!" 

อคินตะโกนก้อง หน้าต่างระบบสั่นไหวราวกับสัญญาณภาพที่กำลังจะขาดหาย

อคินยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อม สะบัดหอกอาบแสงไฟฟ้าสลับกับดาบใหญ่ในพริบตา 

ทุกการโจมตีของเขาหนักแน่นขึ้นตามความกดดัน 

แต่ทว่า... ยิ่งเขาสู้ พลังชีวิตที่ระบบพยายามพยุงไว้ก็ยิ่งรั่วไหลออกไปสู่ความมืดมิดของเขตต้องห้ามแห่งนี้มากขึ้นทุกที

ทันใดนั้น ความเงียบสงัดก็ถูกทำลายด้วยเสียงกัมปนาทที่สั่นไปถึงจิตวิญญาณ 

ร่างมหึมาสูงกว่าสามเมตรทะยานออกมาจากม่านหมอกประดุจรถถังมีชีวิต

[หมียักษ์ขนเหล็ก เลเวล 86]

ขนของมันดำขลับดุจเหล็กกล้าที่ชโลมด้วยเวทมนตร์ธาตุโลหะ 

พลังเวทที่เข้มข้นแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวส่งเสียง เปรี๊ยะ! ของไฟฟ้าสถิต

"โบ้! ต้านไว้!"

โบ้พุ่งเข้าใส่สุดตัว ทว่าเพียงแค่หมีมินิบอสเหวี่ยงหมัดที่ประดับด้วยหนามเหล็ก 

แรงปะทะมหาศาลก็ซัดร่างของโบ้จนกระเด็นหายไปราวกับตุ๊กตา 

อคินสลับอาวุธเป็น 'ดาบยักษ์เพลิงตะวัน' พุ่งเข้าฟาดฟัน 

ทว่าคมดาบกลับทำได้เพียงสร้างรอยขีดข่วนบนขนเหล็ก 

เล็บมรณะของบอสสวนกลับแทงทะลุไหล่ซ้ายของเขาอย่างโหดเหี้ยม

อคินทรุดลง ความรู้สึกที่ควรเป็นความเจ็บปวดแสนสาหัสกลับกลายเป็นเพียง 'ความเย็นเยียบ' 

บาดแผลของเขาไร้ซึ่งหยดเลือด มีเพียงละอองแสงสีฟ้าที่หลุดลอยออกมา 

ร่างของเขาสั่นพร่าคล้ายภาพโฮโลแกรมที่สัญญาณขาดหาย

"อึก... ระบบ... ขอพลัง... มากกว่านี้!" 

อคินตะโกนด้วยความสิ้นหวัง

วินาทีนั้น จิตวิญญาณของ 'ใครบางคน' ที่ซ่อนอยู่ในมิติเร้นลับดูเหมือนจะตัดสินใจบางอย่างที่ยากลำบาก 

และพลังชีวิตของอคินเหลือไม่ถึง 20% แต่มันคือพันธสัญญาที่ไม่อาจบิดพลิ้ว

[เปิดใช้งานสกิล: ผสานวิญญาณ]

[เงื่อนไขครบถ้วน: สกิล 'เข้าทรง' และ 'หยิบยืมพลัง' ประสานการทำงาน]

[กำลังอัญเชิญ: จิตวิญญาณแห่งท้าวเวสสุวรรณ (เสี้ยวพลัง) ]

" [เข้าทรง] [หยิบยืมพลัง] !"

วูบ! 

บรรยากาศรอบเขาใหญ่พลันเงียบสงัด แสงสีทองเจิดจ้าปะทุออกจากร่างอคินจนป่าทั้งป่าสว่างไสวดุจกลางวัน 

ร่างเงา 'ยักษ์' สีทองอร่ามสูงนับสิบเมตรปรากฏซ้อนทับร่างเขา 

ใบหน้าดุดันสวมมงกุฎทรงชฎาแผ่อำนาจข่มขวัญจนบอสหมียักษ์ต้องก้าวถอย 

อาวุธในมือแปรเปลี่ยนเป็น 'กระบองยักษ์'

"ไปตายซะ!" 

อคินเหวี่ยงกระบองยักษ์สุดแรง

ตูม! 

แรงระเบิดซัดขนเหล็กแหลกเป็นผง ร่างหมียักษ์กระเด็นชนหน้าผาจนหินแตกกระจาย 

ทว่าในวินาทีที่มันกำลังจะสิ้นใจ 

รากไม้ประหลาดสีดำคล้ำกลับพุ่งออกมาจากใต้ดิน 

พันรัดและแทงทะลุเนื้อหมียักษ์อย่างรวดเร็ว

[แจ้งเตือนวิวัฒนาการฉับพลัน: เรดบอส ระดับ A - เจ้าพฤกษาปรสิต]

[อสูรหมียักษ์ถูกยึดครองโดย 'อสูรเถาวัลย์กินคน'] 

ร่างหมียักษ์บวมพอง กลายเป็นปีศาจพฤกษาที่มีเถาวัลย์นับสิบเส้นกวัดแกว่งดุจแส้เหล็ก 

อคินพุ่งเข้าปะทะอีกครั้ง แต่แสงสีทองรอบตัวเขาก็เริ่มริบหรี่ ร่างกายเขากำลังถึงขีดจำกัดสูงสุด

"นี่มัน... อะไรกัน..." 

อคินรู้สึกถึงพลังที่ไม่ได้มาจากระบบ แต่มาจาก 'สายใย' บางอย่างที่เชื่อมเขากับเพื่อนๆ

[เปิดใช้งานสกิลลับ: องค์ลง]

[กำลังอัญเชิญ: จิตวิญญาณแห่งท้าวเวสสุวรรณ (อีกครั้ง)]

[เปิดใช้งานสกิลลับ: เชื่อมจิตหมู่]

[ได้รับบัฟพิเศษ: พลังแห่งยักษ์ 360 วินาที]

ออร่าสีเขียวทองแผ่ซ่านออกจากร่างอคินเข้าโอบอุ้มมามาเลด ปลาเผา บัวลอย และโบ้ 

อาวุธของพวกเขาทุกคนแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธทองคำสลักยันต์ศักดิ์สิทธิ์

"พวกเรา! จัดการมัน!" 

อคินประกาศก้อง

บัวลอยเคลื่อนที่ดุจเงาปีศาจ เธอปาขวดแก้ว 'ยาสลายพลังเวท' เข้าใส่ส่วนหัวของบอส 

ก่อนจะกระแทกฝ่ามือลงพื้นร่าย [มืดบอด] ยิงแสงสีดำเข้าตาบอสจนมันชะงักงัน 

เส้นเงาสีดำนับร้อยพุ่งขึ้นจากดินรัดตรึงลำตัวของเจ้าพฤกษาปรสิตไว้แน่น

โบ้ที่บัดนี้มีเกราะสีทองส่องประกายคำรามลั่น 

มันเหวี่ยงร่างหมุนตัว 360 องศาด้วยสกิล [พายุหมุน] กรงเล็บทองคำตวัดตัดฉีกเถาวัลย์ที่พุ่งเข้ามาจนขาดสะบั้น 

มามาเลดและปลาเผาพุ่งเข้าจู่โจมซ้ำประดุจสายฟ้าแลบ 

ทิ้งรอยแผลที่แผดเผาด้วยไฟจากอาคมทองคำ

อคินทะยานขึ้นสู่เวหา กระบองยักษ์ในมือส่องสว่างจนถึงขีดสุด 

พลังจากทุกคนหลอมรวมเข้าสู่จุดเดียว

"ตายซะ! [ทัณฑ์สวรรค์] !"

อคินเหวี่ยงกระบองกระแทกลงกลางลำตัวหมียักษ์อย่างแรง

ตูมมมมมมม!

แรงสั่นสะเทือนมหาศาลส่งผ่านพลังงานศักดิ์สิทธิ์ทะลวงลึกเข้าไปถึงแกนกลางปรสิต 

ร่างของมันสั่นสะเทือนก่อนจะระเบิดออกเป็นชิ้นๆ พร้อมกับร่างของหมียักษ์ ความเงียบสงบกลับคืนสู่ป่าอีกครั้ง

ทว่า... นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่อคินรับรู้

[แจ้งเตือนวิกฤต: พลังงานระบบต่ำกว่า 5%... ปิดฟังก์ชันพยุงร่าง...]

แสงสีเขียวทองดับวูบลง อคินพยายามเอื้อมมือไปหาโบ้ที่รีบพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความตระหนก 

แต่ร่างกายของเขากลับโปร่งแสงจนเขาสามารถมองเห็นใบไม้ผ่านหลังมือของตัวเองได้ชัดเจน

"โบ้... นาย... นายดูเหนื่อยนะ..." 

อคินพยายามจะยิ้ม แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงกล้ามเนื้อที่ใบหน้าอีกต่อไป

เขาล้มลงอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่ร่างอัศวินขาวจะสลายเลือนหายไปในเงามืด 

เหลือเพียงความอ้างว้างของพงไพรที่เยือกเย็น และเหล่าสัตว์เลี้ยงที่ยืนล้อมกองเสื้อผ้าที่ว่างเปล่า... 

เฝ้ารอเวลาที่ดวงตะวันจะลับขอบฟ้าอีกครั้ง เพื่อให้ 'อัศวิน' ของพวกมันกลับมามีตัวตนในโลกแห่งความฝันนี้อีกหน