[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 58 ยิงหัวแตก

        การต่อสู้ดุเดือดสุดขีด!

        เหล่านักเรียนต่างทุ่มเทและแสดงความสามารถกันเต็มที่!

        ขณะต่อสู้กันไม่กล้าเผลอไผลแม้แต่ชั่วขณะ!

        แต่ ‘เสือดาวตัวเล็ก’ ที่กำลังเดินไปมาบนสนามรบนั้นช่างดึงดูดสายตาเหลือเกิน!

        พวกเราก็ไม่อยากเสียสมาธิหรอกนะ!

        แต่ว่า...

        แต่ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้จริง ๆ!

        หลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือด ในที่สุดพวกเขาก็ผลักดันสัตว์อสูรวิญญาณให้ถอยกลับไปได้!

        เจียงหนานฉวยโอกาสนี้เคลื่อนย้ายฉับพลันมาที่หน้าประตูและดึงสวิตช์ลง!

        กึง ๆ ๆ!

        ประตูเหล็กหนาค่อย ๆ เลื่อนลงจนในที่สุดก็ปิดกั้นทางเข้าเอาไว้!

        สัตว์อสูรวิญญาณที่ยังเล็ดรอดเข้ามาก็ถูกสังหารอย่างรวดเร็ว!

        เหล่านักเรียนมองดูศพของสัตว์อสูรวิญญาณที่กองเกลื่อนอยู่บนพื้น รวมถึงเหล่าทหารเวรยามที่ถูกกัดจนไม่เป็นรูปเป็นร่าง จึงต่างก็เงียบกริบ

        เมื่อครู่พวกเขาเหล่านั้นพุ่งออกไปที่ด้านหน้าสุด!

        แม้จะไม่มีพลังพิเศษ แต่ก็ใช้ร่างกายที่มีเนื้อหนังเข้าไปขวางเอาไว้!

        เพื่อปกป้องความปลอดภัยของนักเรียน!

        เจียงหนานที่รู้สึกไม่สบายใจทำความเคารพพวกเขาด้วยท่าวันทยหัตถ์อย่างเงียบ ๆ…

        กลุ่มคนที่น่าชื่นชมเหล่านี้…

        สมควรได้รับการเคารพ!

        แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาให้โศกเศร้า

        ในตอนนี้ เฉินเฉินเริ่มเตรียมการ “ให้กำลังพลที่เหลือขึ้นไปบนกำแพงเพื่อโจมตีสัตว์อสูรวิญญาณ! นักเรียน...อาสาสมัคร!”

        “ผู้ปลุกพลังวิญญาณสายพิภพและสายพฤกษา ช่วยกันเสริมความแข็งแกร่งให้กับกำแพง!”

        “ขอแค่อดทนจนกว่ากองทัพรัตติกาลจะมาถึง พวกเราก็จะรอดพ้นจากอันตรายนี้ไปได้!”

        หลังจากเตรียมการบางอย่างแล้ว เหล่านักเรียนก็รีบลงมือกันทันที

        ...

        ฉากที่เพิ่งเกิดขึ้น ถูกโดรนบันทึกเอาไว้ทั้งหมด!

        เสือภูเขาได้รับแจ้งและกำลังนำคนไปช่วยด้วยใบหน้าที่เย็นชา!

        กองทัพรัตติกาลที่ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำวิญญาณเองก็กำลังเร่งรีบไปยังเขตปลดภัยที่ห้า!

        ขณะนี้ ที่หน้าจอเฝ้าระวังของโรงแรมวุ่นวายกันยกใหญ่!

        พวกเขาแจ้งไปยังกำไลข้อมือพิกัดดาวเทียมของนักเรียนทุกคนว่าการสอบสิ้นสุดก่อนกำหนดและให้อพยพอย่างเร่งด่วน!

        นักเรียนทั้งเส้นทางบนและล่างไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาต่างก็งงงวยไปตาม ๆ กัน!

        แต่ก็ต้องทำตามอย่างเคร่งครัด!

        ส่วนทางนี้ก็รีบตัดสัญญาณถ่ายทอดสดทันที!

        แต่อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ที่เขตปลอดภัยที่ห้าได้ถูกเผยแพร่ออกไปแล้ว!

        จำนวนคนในห้องถ่ายทอดสดเพิ่มขึ้นถึงหลักล้าน!

        คอมเมนต์เต็มล้นไปทั้งหน้าจอ!

        [คลื่นสัตว์ป่า? ทำไมถึงกระตุ้นให้เกิดคลื่นสัตว์ป่าได้กัน?]

        [พวกคุณเห็นไหม? มันโหดร้ายมาก!]

        [เทพหนานไม่ธรรมดาจริง ๆ ในเวลาแบบนี้ เขาเป็นคนที่ใจเย็นที่สุดในบรรดานักเรียน!]

        [ฟาดฟันฝูงสัตว์ป่าด้วยกระบี่ถังเล่มหนึ่งกับมีดสั้นอีกเล่ม! ไม่ไหว ๆ! ฉันขนลุกไปหมดแล้ว!]

        [ถ้าเขาไม่ตะโกนขึ้นมา พวกนักเรียนคงไม่ขยับเลย!]

        [ตอนเกิดเหตุการณ์ไฟไหม้ก็เห็นแล้ว! ถึงเทพหนานจะดูเจ้าเล่ห์ แต่พอถึงเวลา เขาก็พึ่งพาได้จริง ๆ!]

        [พูดถึง มีใครสังเกตเห็นหมีดำสามเหลี่ยมตัวนั้นไหม...ถึงจะไม่เหมาะกับสถานการณ์ แต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะพูดถึงมัน!]

        [ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี!]

        แต่ในตอนนั้นเอง การถ่ายทอดสดก็ถูกตัดขาดลงอย่างกะทันหัน!

        [ทำไมถึงขาดไปแบบนี้ล่ะ!]

        [พวกเราอยากดูนะ!]

        [เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย! ทำไมถึงไม่ให้ดูล่ะ? ฉันเป็นสมาชิกที่จ่ายเงินนะ!]

        พลังของบรรดาชาวเน็ตนั้นช่างมหาศาล พวกเขาเข้าไปที่เวยป๋อของเจียงหนานและคอมเมนต์อย่างบ้าคลั่ง!

        ด้วยอีโมจิเทียนไขเล็ก ๆ และอีโมจิกำมือไหว้ที่มีมากกว่าหมื่นข้อความ!

        [เทพหนาน! ขอให้กลับมาอย่างปลอดภัยนะ!]

        [ฉันยังรอให้คุณกลับมาคบกันทางออนไลน์อยู่นะ!]

        [เทพหนาน โปรดแสดงปาฏิหาริย์อีกครั้ง! เหมือนตอนที่คุณช่วยคนจากเพลิงไหม้นั่นแหละ! พาพวกเขากลับมาอย่างปลอดภัยนะ!]

        [พวกเราจะรออยู่ที่ตลาดกลางคืนเจียงเฉิงนะ ทุกคนเลย!]

        ในตอนนี้ จงอิ๋งเสวี่ยและเซี่ยเหยานั่งอยู่บนเตียง มองห้องไลฟ์ที่ถูกตัดสัญญาณไปด้วยความเงียบงัน

        เซี่ยเหยามีแต่ความร้อนรนในดวงตา “ฉันจะไปเอารถ!”

        ส่วนจงอิ๋งเสวี่ยก็เปลี่ยนเสื้อผ้าทันที!

        สองนาทีต่อมา เครื่องยนต์โคนิกเซกสีฟ้าก็คำรามขึ้นมา!

        ก่อนจะพุ่งทะยานไปยังภูเขาฉางไป๋ด้วยความเร็วสูงสุดท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน!

        “เสี่ยวหนาน! นายต้องปลอดภัยนะ!”

        ...

        ขณะนี้ที่เขตปลอดภัย!

        กำแพงสั่นสะเทือนจากการถูกโจมตี!

        เพื่อนนักเรียนต่างก็ยุ่งอยู่กับการโจมตีสัตว์อสูรวิญญาณจากระยะไกลบนกำแพงด้วยพลังพิเศษสายธาตุ!

        ทหารเวรยามยืนอยู่บนกำแพงและระดมยิงอย่างบ้าคลั่ง!

        ตอนนี้ เจียงหนานจัดวางศพของทหารไว้อย่างเรียบร้อยและกำลังถอดอุปกรณ์ของพวกเขาออก!

        เขาสวมเสื้อเกราะกันกระสุน ปืนไรเฟิล M416 และแม็กกาซีนไว้กับตัว

        การใช้อาวุธร้อนจัดการกับสัตว์อสูรวิญญาณขั้นเหรียญเงินหรือต่ำกว่า จะประหยัดแรงกว่าการใช้มีดฟันอย่างแน่นอน!

        [กระตุ้นทักษะ! อาวุธปืน: LV0!]

        [เพิ่มแต้มทักษะ: 100!]

        [อัพเกรดทักษะ! อาวุธปืน: LV1!]

        ตอนนี้ไม่ใช่เวลาประหยัดแต้มทักษะ

        ที่สะสมแต้มทักษะไว้ก็เพื่อใช้ในเวลาแบบนี้นี่แหละ!

        เพิ่มอีก!

        [เพิ่มแต้มทักษะ: 1,000!]

        [ทักษะเลเวลอัพ! อาวุธปืน: LV11!]

        ทหารเวรที่เห็นเจียงหนานกำลังถือปืนอยู่ก็ตกใจมากและรีบห้ามปราม!

        “นักเรียนคนนั้น! ห้ามเล่นเด็ดขาดเลยนะ!”

        “การใช้ปืนนั้นอันตรายมาก! ถ้าไม่ได้ผ่านการฝึกฝนอย่างมืออาชีพ ห้ามใช้เด็ดขาด เพราะอาจทำให้ตัวเองและคนอื่นได้รับบาดเจ็บได้ง่าย ๆ!”

        อันหนิงและเฉินเฉินก็สังเกตเห็นเหตุการณ์นี้เช่นกัน!

        “ใช่แล้ว ถ้าลั่นไกโดยไม่ได้ตั้งใจล่ะก็ไม่ดีแน่!”

        “อันตรายมาก!”

        ยิ่งไปกว่านั้น เจียงหนานยังเป็นแค่นักเรียนเท่านั้น คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะปลดล็อกนิรภัยและเปลี่ยนแม็กกาซีนอย่างไร!

        ถ้าใช้อย่างชะล่าใจ ก็อาจทำให้ตัวเองและคนอื่นได้รับบาดเจ็บได้จริง ๆ!

        หลี่เซียงฉวยโอกาสเยาะเย้ยอย่างจริงจัง “นายพอเถอะ! คิดว่ากำลังเล่นเกมอยู่หรือไง? นี่มันปืนจริงนะ!”

        หลิวอู่เฉวียนเสริม “รีบวางลงเลย! เดี๋ยวก็ยิงโดนพวกเราหรอก!”

        เพื่อนนักเรียนคนอื่น ๆ มีสีหน้าหวาดกลัวพลางกลืนน้ำลาย!

        ชีวิตจริงจะเทียบกับในเกมได้ยังไง?

        มันเป็นคนละเรื่องกันเลยนะ!

        เจียงหนานหรี่ตาและยกปืนกล M416 พาดไว้บนบ่า!

        เขาถอดซองกระสุนออกอย่างคล่องแคล่วและตรวจสอบจำนวนกระสุน!

        ก่อนจะดึงลูกเลื่อนปืนออกเพื่อตรวจสอบว่าในรูว่างเปล่าหรือไม่!

        เด็กหนุ่มใส่ซองกระสุนลงไป ดึงลูกเลื่อนปืน และปลดล็อคนิรภัยทันที!

        ทุกอย่างถูกทำอย่างรวดเร็วและต่อเนื่องด้วยความเร็วสูง!

        ก่อนจะยกปืนขึ้นเล็ง และไม่ลังเลเลยที่จะลั่นไก!

        ปัง!

        เสียงปืนดังขึ้น ปากกระบอกปืนพ่นไฟออกมา!

        ดวงตาของแมงมุมที่เพิ่งปีนขึ้นกำแพงและกำลังจะข้ามมาถูกกระสุนยิงจนระเบิดออก!

        ซากศพกระเด็นออกไปกระแทกกับพื้นนอกกำแพง!

        เจียงหนานเอ่ยอย่างเย็นชา “หุบปากเหม็น ๆ ของนายไปได้ไหม?”

        “ไปทำงานรถขุดที่นายควรทำเถอะ!”

        หลังจากกระสุนถูกยิงออกไป!

        อันหนิงและเฉินเฉินก็มีสีหน้างงงวย!

        เหล่าทหารเวรทำหน้าราวกับเห็นผี!

        ระยะทางที่ไกลขนาดนั้น! และยังเป็นการยิงแบบเคลื่อนไหวอีกด้วย!

        แม้แต่ทหารผ่านศึกที่เข้ากองทัพมาเจ็ดแปดปีซึ่งถือปืนทุกวันก็ไม่แน่ว่าจะยิงโดนตำแหน่งดวงตาได้แม่นยำขนาดนั้น!

        แต่ว่าเจียงหนาน...

        เขาอายุเท่าไหร่กัน?

        ถ้าบอกว่าไม่เคยผ่านการฝึกฝนอย่างเป็นทางการมาก่อนจะมีใครเชื่อ!

        แต่เขาไปรับการฝึกที่ไหนมา?

        หรือว่าเดาเอา?

        แต่ไม่ว่าจะเป็นท่าทางการถือปืน การเปลี่ยนแม็กกาซีน การเล็ง หรือการลั่นไก ก็ไม่มีที่ติเลยสักนิด!

        ตรงตามตำราทุกอย่าง!

        ทั้งสนามเงียบกริบ!

        หลี่เซียงหายใจแทบไม่ออก!

        เจียงหนานเล่นปืนเป็นจริง ๆ!

        และยังยิงได้แม่นขนาดนี้เชียวเหรอ?

        เพื่อนนักเรียนงุนงงกันอย่างมาก!

        โอ้โห! นี่มันมืออาชีพเกินไปแล้ว!

        เจียงหนานไม่ใช่สายลับที่กองทัพรัตติกาลให้แฝงตัวอยู่ในหมู่นักเรียนหรอกใช่ไหม?

        แต่การกระทำต่อไปของเจียงหนานนั้นช่างน่าทึ่งจนขนหัวลุก!

        เขาเคลื่อนย้ายฉับพลันขึ้นไปบนกำแพง!

        และเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรวิญญาณสีดำทะมึนขนาดใหญ่!

        เด็กหนุ่มปรับ M416 เป็นโหมดยิงทีละนัด จับปืนเล็งและลั่นไกอย่างบ้าคลั่ง!

        นัดแรกยิงไปที่ข้อต่อขาของสัตว์อสูรวิญญาณ ทำให้มันเสียสมดุล!

        ตามด้วยอีกนัดที่ยิงทะลุดวงตาจนหัวของมันระเบิดออกเป็นชิ้น ๆ!

        กระสุนสังหารสองนัด สามารถจัดการสัตว์อสูรวิญญาณได้หนึ่งตัว!

        นี่คือวิธีการยิงแบบโมซัมบิก! *[1]

        การเปลี่ยนแม็กกาซีนนั้นน่ากลัวยิ่งกว่า เขาใช้มือข้างเดียวกดที่ปุ่มปลดแม็กกาซีนและสะบัดปืน ทำให้แม็กกาซีนหลุดออกมาทันที

        มืออีกข้างหยิบแม็กกาซีนใหม่ใส่เข้าไป ก่อนจะง้างลำกล้องแล้วยิงอีกครั้ง!

        เวลาในการเปลี่ยนแม็กกาซีนนั้นไม่เกินสามวินาทีอย่างแน่นอน!

        ท่าทางคล่องแคล่วราวกับสายน้ำ แม้กระทั่งตลอดทั้งกระบวนการยังคงท่ายิงได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

        ความเป็นมืออาชีพนั้นถึงขั้นทำให้อันหนิงคิดว่าครูฝึกการยิงปืนของเธออยู่ที่นี่!

        [1] โมซัมบิก ดริล (The Mozambique drill) หรือที่รู้จักกันในนาม ‘สองนัดที่ตัว หนึ่งนัดที่หัว’ เป็นหนึ่งในเทคนิคการยิงต่อสู้ระยะประชิด โดยยึดหลักการว่ายิง 2 นัดต่อเนื่องเข้าที่เป้าหมายใหญ่ (Double taps) เพื่อทำให้เป้าหมายชะงัก และปิดท้ายด้วยเล็งอย่างประณีตเข้าที่ศีรษะเพื่อการหยุดยั้งเป้าหมายโดยถาวร