เหยียบย่ำสวรรค์ (จบ)

องค์ชายเหยากวางที่เข้ามาได้ยินพอดี ต้องรีบกล่าวถาม “ความลับอะไรของเจ้า เหยาหนิง?”

เหยาหนิง รีบกล่าวเปลี่ยนเรื่องทันที “พี่เหยากวาง เป็นอย่างไรบ้าง เรื่องนักฆ่าคนนั้น”

         ชายหนุ่มในชุดหรูหรา ส่ายหน้าเบาๆ “เหมือนว่านักฆ่าคนนั้น จะเตรียมการมาอย่างดี…แต่ส่วนเรื่องเจ้าคิดจะรับองครักษ์ เป็นการส่วนตัว ข้อนี้ข้าไม่เห็นด้วยน้องหญิง”

  เหยาหนิงกล่าวเสียงหนักแน่น “ข้าค่อนข้างมั่นใจ เขาจะเป็นโล่ที่ดีของข้า อีกอย่าง ข้าสามารถเลี้ยงให้เขาเชื่อฟังได้”

องค์ชายเหยากวาง แทบไม่เคยเห็นน้องสาว ดื้อรั้นกับเขาเช่นนี้มาก่อน ครั้นหันลงไปด้านล่างสนามต่อสู้ จบลงไปพอดิบพอดี 

เขาคำรามเสียงต่ำ ทันใด “ขอข้า ยืมใช้สนามต่อสู้หน่อย!” 

ฉับพลันร่างองค์ชายจะเหมือนวูบไหว เมื่อใช้วิชาเคลื่อนที่สายฟ้า ลงไปยืนด้านล่างสนามประลองโดยพลัน วูม! 

พร้อมกวักมือเรียกเฉินหนานลงมา “เจ้าลงมาให้ข้า ทดสอบพลังหน่อย” 

เฉินหนานมองตาเหยาหนิง คล้ายมีความโกรธนางอยู่บ้าง เมื่อเห็นพลังองค์ชายเหยากวางผู้นี้ ไปอยู่ระดับที่หยั่งรู้ธาตุได้แล้ว 

เฉินหนานไม่ใช่คู่ต่อสู้ ของอีกฝ่ายอย่างแน่นอน 

พร้อมเหยาหนิง พยักหน้าแบบกวนๆ ออกมาให้เฉินหนาน “อืมๆ” 

             เฉินหนาน กระโดดลงไปด้านล่าง สนามประลองทันใด ปัง! เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน การต่อสู้ที่ห่างชั้นขนาดนี้ เขาจะทำอะไรได้บ้าง

องค์ชายเหยากวาง เผยสายตาแหลมคม กล่าวด้วยความแปลกใจ “ข้าไม่ยักรับรู้ปราณพลัง จากตัวเจ้าเลย เจ้าฝึกฝนมาอย่างไรกันแน่?” 

คนอื่นๆ รอดูชมการต่อสู้เอง ก็คิดเช่นนั้น เมื่อมองเฉินหนาน ภายใต้ผ้าคลุมดำ ไม่มีความรู้สึก จากแรงกดดันปราณพลังแม้แต่น้อย

ทว่าเฉินหนานกวักมืออีกฝ่ายให้เข้ามา องค์ชายเหยากวาง ถึงกับหางตากระตุก เล็กๆ แม้แต่เหยาหนิง ยังตบหน้าตนเอง น้อยๆ 

เมื่อเห็นร่างองค์ชายเหยากวาง พุ่งร่างสายฟ้าไปจับดาบยาว ออกจากรังเพลิงอาวุธ เข้าจู่โจมเฉินหนาน “เจ้าระวังตัวด้วย!”

           เฉินหนานกระดกน้ำเต้าหล่อเลี้ยง เข้าปากไปหลาย อึก! พลังโกลาหล ด้านลบไหลเอ่อล้น มือสีม่วงปรากฏ ยกปัดป้องดาบยาว จนเกิดประกายไฟในเสี้ยวขณะ เคร้ง!

“ไม่เลว เหมือนว่าเจ้าจะฝึกฝน ด้านกายาเป็นหลักซินะ” 

“ถูกต้ององค์ชาย” เฉินหนานไม่ได้ปฏิเสธ เมื่อตั้งท่าพร้อมรับการโจมตี คล้ายเสือ มังกรซุ่ม

          องค์ชายเหยากวางคลี่ยิ้ม เพิ่มความเร็วจากวิชาเคลื่อนที่ ร่างสายฟ้า เริ่มฟาดฟันดาบเข้าใส่เฉินหนาน ซ้ำๆ “มาดูซิว่า กายาของเจ้า จะแข็งแกร่งแค่ไหน”

          เห็นได้ชัดว่าเฉินหนาน ตามความเร็ว องค์ชายไม่ทัน พริบตาเดียวตามลำตัว เขาก็ปรากฏรอยแผลขีดข่วน เลือดไหลออกมา “เหมือนว่าเจ้าจะแข็งแกร่ง แค่เฉพาะส่วนแขนแล้วกระมัง?”

          เมื่อเห็นผ้าคลุมถูกฉีกขาด เผยผิวขาวเฉินหนานมีรอยเลือด เส้นผมขาดกระจาย ทำท่าหดหัวตั้งรับ การโจมตี รวดเร็วองค์ชายเหยากวาง ร่างสายฟ้า พุ่งหายวับ ไปมาเหลือแต่ร่างเงา กับคมดาบยาว กวาดเข้าหาร่างเฉินหนาน

เขาแค่นเสียงแข็งกร้าว หมายสอนบทเรียน ให้เฉินหนานได้รับรู้ “เจ้ามัวแต่หดหัว ก็ไม่ต่างจากตายไปแล้ว”

เมื่อองค์ชายเหยากวางใส่ปราณพลัง บีบอัดเข้าไปภายในใบดาบ แสงสายฟ้าแผ่กระจาย ผ่าเปรี้ยง! เป็นแนวยาว 

           หลังเฉินหนาน ก็ปรากฏบาดแผลเป็นทางยาว คล้ายกายาแข็งแกร่ง เฉินหนานไม่อาจต้านทานดาบอาบสายฟ้า พลังโจมตีรุนแรง พุ่งเข้าฟาดฟันได้อีกต่อไป เมื่อเลือดสีแดงสดสาดกระเซ็น

เหยาหนิงที่อยู่ดูด้านบน เผยความกังวลออกมาไม่น้อย เมื่อเห็นพี่เหยากวาง จะฆ่าเฉินหนานจริงๆ หรืออย่างไร?

ชิ! เฉินหนานต้องแค่นเสียงไม่พอใจออกมา เมื่อเสี้ยวแวบหนึ่งเขาเห็น ดาบยาวองค์ชายเหยากวาง หมุน ตวัด กลับเข้ามาโจมตีเขาอีกครั้ง 

เฉินหนานพลันจับคว้าโอกาสนั้นไว้ทันใด หมับ! เคร้ง! 

เมื่อจับดาบยาวองค์ชายไว้ได้ “หืม! ได้อย่างไร?”

          “ถึงตาข้าโจมตีบ้าง! หมัดเขย่าภูผา” กำปั้นธรรมดา อัดแน่นไปด้วยพลังงานของเฉินหนาน เตรียมพุ่งเข้าใส่องค์ชาย เหยากวางไม่ยอมทิ้งดาบยาว 

           เปรี้ยง! เคร้ง! ส่งให้องค์ชายเหยากวาง ต้องถอยกระเด็น ฝีเท้าออกไปหลายสิบก้าว ที่เขาเบิกตาออกมากว้าง ด้วยความไม่อยากเชื่อ ครั้นดึงดาบยาว ขึ้นมาปัดป้องในตอนท้าย ก่อนจะโดนหมัดเฉินหนาน เข้าอย่างจังให้ร่างถอยกระเด็น

“หืม!” หลายคนที่นั่งพิงดูการต่อสู้ ถึงกับแปลกใจ เมื่อเห็นดาบยาวในฝ่ามือ องค์ชายสั่นไหวกังวานไม่หยุด 

           ทันใดองค์ชายเหยากวาง เผยความจริงจัง ปรากฏออกมาจากดวงตา คล้ายเป็นเหมือนแสงสายฟ้าพาดผ่านลูกตา เขาจะพุ่งร่างเป็นหนึ่ง กับดาบยาวในฝ่ามือ หมาย ปัก เข้ากลางหน้าอกเฉินหนาน 

ย๊าก! พร้อมเสียง “ท่านพี่” เมื่อเหยาหนิง นางเรียกเตือนสติพวกเขา

            เฉินหนานที่ไม่ได้หลบเลี่ยง จับคว้าดาบพุ่งเข้ามาไว้ ชนิดมือสีม่วงที่ดูแข็งแกร่งของเขา มีเลือดไหลอาบ กว่าจะหยุดดาบอาบสายฟ้า เกือบแทงทะลุหัวใจไว้ได้ ก็เล่นเอาปราณพลัง ด้านลบเขาแทบหมดตัว

ปัง! ดาบยาวที่เจอแรงบีบอัดมหาศาล ถึงกับแตกพังเสียหาย องค์ชายเหยากวาง พลันถอยฝีเท้าของเขาออกไป เมื่อยืนมือไพล่หลัง 

“ถือว่าเจ้าผ่านการทดสอบแล้วกัน” 

           สิ้นเสียงองค์ชายเหยากวาง จะกระโดดขึ้นสนามต่อสู้จากไปทันที ทว่ามือที่ไพล่หลังของเขา ยังคงสั่นไหวไม่หาย “ไม่คิดเลยว่า กายาไอ้เด็กบ้านั้น มันจะแข็งแกร่ง ได้มากขนาดนี้”

           ด้านเฉินหนาน ร่างโซเซ ล้มกองกับพื้นสนามต่อสู้ ตราบใดที่ยังตามความเร็วองค์ชายเหยากวางไม่ทัน เกรงว่ามีแต่ความตายเท่านั้น ที่รอคอยเขาอยู่

             หลังจากนั้นเฉินหนาน ที่พยายามจะเดินจากไปเพียงลำพัง ไปตามทางเดินถนนสายหลัก พลันถูกองค์หญิงเหยาหนิง ฟาดฝักกระบี่ เข้าหัวจนสลบเหมือดไป 

เมื่อผ่านสำนักกองทหาร นางก็ลงมือทันที ปัก!

           ภาพนั้นอยู่ในสายตาองค์ชายเหยากวาง เขาถึงกับพูดไม่ออก คล้ายเหยาหนิง ไม่อยากแบกเฉินหนานมาตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว ปล่อยให้เขากระเสือกกระสน เดินมาถึงหน้าสำนักกองทหาร แล้วลงมือ 

เรียกศิษย์หน้าสำนัก…ให้พาตัวเฉินหนานเข้าไปด้านใน

“นางร้ายกาจเกินไปแล้วนะ” เมื่อองค์ชายเหยากวาง กล่าวพึมพำบนหลังคาสิ่งปลูกสร้าง เขาก็ปล่อยให้น้องสาว ทำตามใจนางดูสักครั้ง

ภายในเรือนพักใหญ่ ติดสระธารน้ำไหล เอื่อยๆ บนภูเขาที่สงบร่มรื่นของฤดูหนาว น้ำแข็งเริ่มละลายลง ช้าๆ

          เฉินหนานลืมตาตื่นมาอีกที เขาก็มาอยู่ภายในพื้นที่ไม่คุ้นเคย ดวงตาใสคล้ายเปล่งแสง เริ่มกวาดสำรวจ ลุกเดินยามช่วงโพล้เพล้ มองเนื้อตัวเต็มไปด้วยผ้าพันแผล พร้อมความเจ็บปวด ยังคงแล่นพล่าน

ครั้นเปิดฉากกั้นบางๆ อีกด้านออก สายตาไม่ยินดียินร้ายเฉินหนาน ฉายประกายในดวงตา เหี้ยมโหดขึ้นมาทันที 

         เมื่อเห็นเหยาหนิง นอนราบบนเตียง เข้าสู่สภาวะจิตนิ่ง เหมือนคนตาย จู่ๆ ในฝ่ามือเฉินหนาน พลันปรากฏกระดูกแหลมคม จากถุงเก็บของมิติออกมาทันที 

“ถึงทีข้าบ้างแล้ว” เมื่อกล่าวพึมพำกับตนเอง เฉินหนานก็เดินเข้าไป ช้าๆ เอากระดูกส่วนที่แหลมคมที่สุด จ่อคอหอยนางไว้ทันใด 

           องค์หญิงเหยาหนิง ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมสีหน้าตกใจ เล็กๆ เมื่อยิ้มกล่าวเสียงใสออกมา “ไม่คิดเลยว่า เจ้าจะเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นเช่นนี้ เฉินหนาน”

แต่นางก็ไม่คิดว่าเขา ได้สติกลับมารวดเร็วถึงเพียงนี้เช่นกัน

เฉินหนานถามนางดี ดี ด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจ้าปล่อยข้า ไปได้หรือไม่ เหยาหนิงแล้วข้า จะไม่เจ้าคิด เจ้าแค้น กับเจ้าอย่างแน่นอน”

          เหยาหนิงนอนนิ่ง กล่าวสวนทันควัน “ใครทำแผลให้เจ้า คิดจะลืมบุญคุณข้าหรือ อย่างไรเจ้าต้องเป็นเกาะคุ้มกันให้ข้า” เมื่อเห็นเฉินหนาน เริ่มกระชับกระดูกแหลมในฝ่ามือ เผยความลังเล ออกมา

“เจ้าไม่กลัวข้า เป็นมือสังหาร หรือเหยาหนิง?”

“เจ้าปาดคอ ข้าเลย” เมื่อนางพยายามดันกายลุกขึ้นมา 

“เจ้า เจ้าบ้าไปแล้วหรือ” เฉินหนานต้องยกกระดูกปลายแหลม กระชับไว้ที่มือออก เปลี่ยนตำแหน่งอย่างเร็ว

ก่อนเสียงกระแอมไอ ชายชรา ที่ไม่รู้นั่งอยู่ตั้งแต่เมื่อใด กล่าวขัดพวกเขาออกมาชนิดทันควัน

“พ่อหนุ่ม เจ้าอย่าทำให้เรื่องมันยุ่งวุ่นวายไปมากกว่านี้เลย” 

           เฉินหนานที่จับตัวเหยาหนิง เป็นตัวประกัน มองชายแก่ รินกาน้ำชา เข้าปาก ตรงๆ ก็รับรู้ทันที ชายแก่ไม่ได้อยู่ระดับที่เฉินหนาน สามารถสัมผัสพลัง ของชายแก่ผู้นี้ได้