นักพรตตัวน้อยซูมู่มู่ กับภารกิจตามหาท่านพ่อทั้งเก้า

บทที่ 37 ศิษย์น้องเล็กแข็งแกร่งที่สุด

"เจ้าฝึกวรยุทธ์เป็นด้วยหรือ?" แม่ทัพใหญ่จ้องมองจวงต้าฝู แววตาของเขาฉายจิตสังหารเข้มข้นยิ่งขึ้น

"จวงเหริน เจ้าควรขอบคุณข้านะ เพราะข้าเป็นคนบอกให้ท่านปู่ส่งเจ้าไปฝึกวรยุทธ์ในตอนนั้น หากไม่มีข้า เจ้าจะมีวันนี้ได้หรือ" จวงต้าฝูชักกระบี่อ่อนออกมาจากเอวอย่างรวดเร็ว

"ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามา" แม่ทัพใหญ่เองก็อยากจะเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องที่เขาดูถูกมาตลอดคนนี้จะเก่งกาจได้สักแค่ไหนกัน

ทว่าฮูหยินจวงกลับสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ "จวงเหริน ดวงตาของเขามีไอสีดำพวยพุ่งออกมา ดูประหลาดแปลก ๆ ให้มู่มู่ดูก่อนเถอะ!"

แต่แม่ทัพใหญ่กลับทะนงตนยิ่งนัก "หากแม้แต่เขาก็ยังเอาชนะไม่ได้ข้าจะมีหน้าไปเป็นแม่ทัพได้อย่างไร"

จวงหยวนเฟิงรีบเตือน "ท่านพ่อ ข้าว่าเขาดูเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนไปแล้ว"

แม่ทัพใหญ่ไม่สนคำทัดทานของภรรยาและบุตรชาย เขาถือกระบี่พุ่งเข้าใส่ทันที

ไม่ถึงสามกระบวนท่าแม่ทัพใหญ่ก็ถูกจวงต้าฝูเตะจนกระเด็น ในตอนนั้นเองเขาจึงตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"ฮูหยิน พาลูก ๆ หลบไปเสีย เจ้าหมอนี่ไม่ใช่คนปกติแล้ว" เขาแทงกระบี่ออกไปอย่างแรงแต่กลับรู้สึกเหมือนมีพลังบางอย่างฉุดรั้งไว้

พลังนั้นมีควันสีดำพวยพุ่งออกมาเห็นได้ชัดว่าเหนือกว่าขีดความสามารถของมนุษย์ทั่วไป

ในวินาทีนี้ เขาไม่อวดดีอีกต่อไป แต่กลับระแวดระวังอย่างยิ่ง

"ไม่ต้องเรียกมู่มู่ ตอนนี้นางกำลังยุ่งอยู่ทางนั้น" เขาสำทับอีกครั้ง จากนั้นจึงถือดาบพุ่งเข้าปะทะต่อ

แผ่นหลังของเขาในยามนี้เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวราวกับพร้อมจะเผชิญความตาย

ฮูหยินจวงไม่คาดคิดเลยว่าเรื่องราวจะบานปลายถึงเพียงนี้ ที่แท้ครอบครัวของจวงต้าฝูวางแผนเล่นงานพวกเขามาโดยตลอด

นี่คือการคิดปลิดชีวิตคนทั้งครอบครัว ในเวลานี้นางไม่มีทางปล่อยให้สามีเผชิญหน้าเพียงลำพัง นางดึงมือลูกชายคนโตและคนรอง "พวกเจ้าสองคนต้องปกป้องน้อง ๆ และต้องดูแลรักษาน้องสาวให้ดีเข้าใจหรือไม่?"

"ท่านแม่ ข้าจะไปช่วยท่านพ่อ!"

"ข้าไปด้วย!"

จวงหยวนเฟิงและจวงหยวนอวี่เข้าใจความคิดของฮูหยินจวงในยามนี้ดี พวกเขาต้องการออกไปสู้แทนนาง

"หุบปาก! หากไม่ฟังคำข้าก็ไม่ต้องมาเป็นลูกข้า" ฮูหยินจวงถลึงตาใส่พวกเขา

นางและสามีเป็นคู่สามีภรรยาที่ศัตรูในสนามรบต่างหวาดเกรงในนาม 'คู่พิฆาตหยินหยาง' เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่ใช่คนไม่ใช่ผี นางย่อมไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย!

ทางด้านซูมู่มู่ หลังจากต่อยสุนัขสองตัวนั้นจนตาย นางก็พบห้องที่ใช้กราบไหว้ผีเด็ก

ผีเด็กตนนี้มีสติปัญญาและมีความดุร้ายสูง นางจึงคิดจะใช้วิชาสวดส่งวิญญาณเพื่อกำจัดอีกฝ่ายและรับแต้มบุญ

ส่วนผีเด็กต้องการกลืนกินนางที่มีกายทิพย์มาแต่กำเนิด เพื่อเพิ่มพลังวิญญาณให้ตนเอง

ชิงหยางและชิงมู่คิดจะยื่นมือเข้าช่วยแต่ผลคือถูกผีเด็กตบจนสลบไปคนละที ผีเด็กแยกเขี้ยวเตรียมจะกัดชิงมู่

ซูมู่มู่รีบขว้างยันต์หนึ่งใบออกไป จนระเบิดร่างผีเด็กจนกระเด็น

นางเห็นสายตาดูถูกของผีเด็กได้อย่างชัดเจน ศิษย์พี่ของนาง นางจะดูถูกหรือรังแกอย่างไรก็ได้แต่ไม่ใช่สายตาของผีเด็กตัวจ้อยนี่

"เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวน้อย เดิมทีข้าให้โอกาสเจ้าแล้วแต่ตอนนี้เจ้าหาเรื่องเองนะ!" ซูมู่มู่สีหน้าเย็นชาแต้มบุญนั่นไม่เอามันแล้ว!

กล้ารังแกศิษย์พี่ของนางสมควรแล้วที่วิญญาณจะต้องแตกสลายกลายเป็นควัน

นางกัดปลายนิ้ว ใช้เลือดวาดยันต์ทำลายล้างลงบนกระบี่ไม้ท้อ แสงสีทองเจิดจ้าทำให้ผีเด็กตกใจจนพยายามพุ่งชนหน้าต่างเพื่อหนี

ซูมู่มู่ที่วางค่ายกลไว้ล่วงหน้ามีหรือจะปล่อยให้เจ้าตัวเล็กนี่หนีไปได้ นางสะบัดยันต์สะกดวิญญาณเพื่อตรึงผีเด็กไว้กับหน้าต่าง จากนั้นก็ถือกระบี่ไม้ท้อแทงทะลุหัวใจในทีเดียว

ร่างของผีเด็กลุกโชนด้วยไฟพยายามดิ้นรนขัดขืนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสลายกลายเป็นควันและกองน้ำเน่าเหม็น

ในเวลาเดียวกัน จวงต้าฝูที่กำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบชี้กระบี่ไปทางฮูหยินจวง "จวงเหริน ข้าจะให้เจ้าลิ้มรสความเจ็บปวดจากการสูญเสียคนที่รักที่สุด"

แม่ทัพใหญ่ไม่ลังเลแม้แต่น้อยพุ่งเข้ากอดภรรยาไว้ทันที

กระบี่ของจวงต้าฝูแทงทะลุเสื้อผ้าของเขา แต่กลับไม่สามารถแทงลึกลงไปได้มากกว่านั้น ก่อนที่จวงต้าฝูจะล้มลงอย่างหมดแรง

ร่างของเขากลายเป็นคนแก่ผมขาวในชั่วพริบตา ร่างกายซูบผอมแห้งเหี่ยวลมหายใจรวยริน

เมื่อผีเด็กถูกทำลายเขาจึงถูกพลังสะท้อนกลับ

"ท่านพ่อ!" จวงหยวนเฉิงรีบวิ่งเข้ามา ในขณะเดียวกันโชคลาภในตัวเขาก็เริ่มรั่วไหล

จวงหยวนเฟิงรู้สึกได้ถึงบางอย่าง เขามองเห็นซูมู่มู่ถือกระบี่เดินเข้ามา นางเปรียบเสมือนแสงสว่างของครอบครัวจนเขาอยากจะคุกเข่ากราบไหว้

"เป็นเจ้า! เจ้าฆ่าสิ่งนั้นได้จริง ๆ" จวงต้าฝูพูดด้วยความยากลำบาก

ซูมู่มู่มองพ่อลูกคู่นั้นด้วยสายตาเย็นชา "จวงต้าฝู เจ้าเองก็อยากหลุดพ้นจากผีเด็กนั่นใช่หรือไม่"

"ใช้วิชาเดรัจฉานเพื่อให้ได้มาซึ่งความปรารถนาชั่วคราว สุดท้ายก็จะถูกความปรารถนานั้นกลืนกินเอง"

"จวงเหริน เจ้าโปรดไว้ชีวิตลูกข้าด้วยเถอะ" จวงต้าฝูเลิกมองเด็กสาวในชุดนักพรตแล้วหันไปอ้อนวอนแม่ทัพใหญ่

"ฝันไปเถอะ ครอบครัวเจ้า ข้าจะไม่เหลือไว้แม้แต่คนเดียว" แม่ทัพใหญ่พยุงภรรยาให้ลุกขึ้น ในตอนนั้นเขาหยิบยันต์คุ้มภัย ออกมาจากอก ซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว

นี่คือยันต์ที่มู่มู่มอบให้เขา เมื่อครู่ตอนที่จวงต้าฝูแทงเข้ามา ยันต์คุ้มภัยใบนี้ช่วยรับเคราะห์แทนเขาไว้ได้ทัน

ฮูหยินจวงเห็นเหตุการณ์นี้ นางจึงรีบเขียนจดหมายกลับไปแจ้งครอบครัวเดิมทันทีว่าต้องเก็บรักษายันต์คุ้มภัยไว้ให้ดี

หากไม่มีสิ่งนี้ ต่อให้เป็นวินาทีสุดท้ายจวงต้าฝูก็คงฆ่าพวกเขาสองสามีภรรยาได้สำเร็จ

"ท่านอาสอง ข้าไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ นะขอรับ โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ต่อไปข้าจะยอมเป็นวัวเป็นม้ากตัญญูต่อท่านและอาสะใภ้อย่างดี"

"ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของท่านพ่อท่านแม่ข้า ท่านอาสอง โปรดเห็นว่าข้าเป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่ง ข้ายังไม่อยากตาย" จวงหยวนเฉิงคุกเข่าลงกับพื้นโขกศีรษะไม่หยุด

โยนความผิดทั้งหมดให้พ่อแม่โดยไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย ยอมให้พ่อแม่ตายเพื่อให้ตนเองรอดเพียงคนเดียว

จวงต้าฝูเพิ่งได้ยินจวงหยวนเฟิงและจวงหยวนอวี่แย่งกันออกไปตายเพื่อช่วยพ่อแล้วหันมามองลูกชายของตนเอง

เขาหัวเราะเยาะตัวเอง "จวงเหริน ข้าวางแผนมาหลายปีอีกนิดเดียวข้าก็จะได้ขึ้นเป็นเจ้าบ้านแล้ว"

"แต่เจ้ากลับรับลูกบุญธรรมเช่นนี้มา ทำให้แผนการทั้งหมดของข้าพังพินาศทั้งสิ้น"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นซูมู่มู่จึงรีบควบคุมตัวจวงต้าฝูเอาไว้ "ท่านพ่อจวง ในจวนหลังนี้ยังมีสิ่งประหลาดอีก ข้าต้องค้นหาต่อ"

"ท่านแม่จวง ถือสิ่งนี้ไว้ให้แน่น ทุกท่านรอข้าอยู่ที่นี่และฝากดูแลศิษย์พี่ทั้งสองของข้าด้วยนะเจ้าคะ"

นางมอบกระจกยันต์แปดทิศให้ฮูหยินจวงแล้วลากศิษย์พี่ทั้งสองมาตบหน้าเรียกสติคนละทีแต่ก็ยังไม่ฟื้น ช่างเถอะ เอาแบบนี้แหละ!

จากนั้นนางก็ถือกระบี่พุ่งเข้าไปด้านในต่อ

"มู่มู่ เจ้าต้องระวังตัวด้วยนะ!" ฮูหยินจวงทำได้เพียงตะโกนบอก เพราะไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย

แม้แต่นักพรตน้อยสองคนนี้ยังสลบไสล เห็นได้ชัดว่าพวกเขาช่วยอะไรไม่ได้

แทนที่จะเป็นตัวถ่วงสู้รออยู่ที่นี่อย่างว่าง่ายจะดีกว่า

ไม่นานนัก ซูมู่มู่ก็พบจุดกราบไหว้แห่งที่สอง เมื่อครู่นางจัดการผีเด็กไปแล้วแต่ที่นี่กราบไหว้แม่ของผีเด็กซึ่งมีพลังวิญญาณแข็งแกร่งกว่า

ผีสาวได้กลิ่นของผีเด็กจากตัวซูมู่มู่จึงพุ่งเข้าโจมตีทันที โดยใช้อาวุธคือเล็บยาวที่มีไอสีดำปกคลุม

"หากเจ้ายอมรับผิดและเลิกขัดขืนตอนนี้ ข้าจะใช้วิชาสวดส่งวิญญาณให้เจ้าเพื่อให้เจ้าได้ไปเกิดในภพภูมิที่ดี" ซูมู่มู่หลบการโจมตีของผีสาวได้อย่างง่ายดายและให้โอกาสสุดท้ายแก่นาง

ผีแม่ลูกคู่นี้ถูกนักพรตชั่วทำร้ายตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาถูกเผาทั้งเป็นจากนั้นจึงถูกคว้านเอาทารกในครรภ์ออกมาเพื่อใช้ความแค้นของพวกเขามากลั่นเป็นพลังต่อสู้ที่ร้ายกาจที่สุด

ผีสาวร้องคำรามโหยหวนราวกับกำลังถามว่าลูกของนางอยู่ที่ใด

ซูมู่มู่ตอบว่า "ดื้อรั้นไม่ยอมรับผิด วิญญาณจึงแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว"

ผีสาวกรีดร้องอย่างโศกเศร้า เสียงนั้นดังจนคนที่อยู่ด้านหน้าต้องอุดหู ส่วนจวงหยวนเฉิงที่กำลังกังวลถึงกับปัสสาวะราดด้วยความกลัว

ส่วนจวงต้าฝูนั้นกระอักเลือดและสลบไปทันที

"ท่านแม่ น้องสาวจะไหวแน่หรือ" จวงหยวนอวี่ถามด้วยความกังวล