หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมาในวันที่อากาศแจ่มใสที่สุด

        เสียงอื้ออึงดังก้องอยู่ในหูจนอวิ๋นจื่อไม่ได้ยินสิ่งใด

        นางไม่รู้จะพูดอะไร

        นางทั้งหวาดกลัวและปวดใจราวกับช่วงเวลานี้จะไม่มีวันสิ้นสุดลง

        หลังจากมาถึงหอจุ้ยฮวน อวิ๋นจื่อก็ได้พบจินเหนียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นด้วยความที่นางต้องใช้เวลาทั้งวันในหอคณิกาแห่งนี้และต้องรับมือกับผู้คนทุกประเภท นางจึงหลีกเลี่ยงเหตุไม่คาดฝันด้วยการไม่ค่อยออกจากห้องพอได้เจอกันก็มักเป็นช่วงเวลาที่นางกำลังเร่งรีบจนไม่มีเวลาได้พูดคุย

        เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้? เมื่อสองสามวันก่อนจินเหนียงยังสบายดีแท้ๆเหตุใดวันนี้นางถึงได้จากไปอย่างกะทันหัน?

        หงจินส่งเสียงเรียกนายหญิงของนางเบาๆ

        ในที่สุดอวิ๋นจื่อก็ได้สตินางพยายามสงบสติอารมณ์และกล้ำกลืนความเศร้าโศกในใจ จากนั้นนางก็เอ่ยถามว่า“นางตายได้อย่างไร?”

        สาวใช้ชื่อไป๋เอ๋อเล่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่านางได้รายงานเจ้าหน้าที่แล้วและจะแจ้งให้อวิ๋นจื่อทราบหากมีเบาะแสเพิ่มเติม

        อวิ๋นจื่อโบกมือให้สาวใช้ตัวน้อยออกไปก่อน

        จากนั้นนางก็หันมาสั่งหงจินว่า“หงจิน ไปที่โรงเตี๊ยมตรงข้ามแล้วสั่งขนมเหมยกุ้ย เป็ดกรอบ และเกี๊ยวผักให้ข้า”

        หงจินตอบรับและจากไปทันที

        เมื่อมู่ชิงซ่งมาถึงขนมเหมยกุ้ยยังคงมีควันลอยกรุ่น

        “เกิดอะไรขึ้น?”

        มู่ชิงซ่งถามด้วยความตกใจ

        อวิ๋นจื่อหยิบขนมเหมยกุ้ยขึ้นมาชิ้นหนึ่งและกล่าวว่า“ขนมเหมยกุ้ยนี้รสชาติดีมาก คุณชายลองชิมสักคำ”

        มู่ชิงซ่งหยิบขนมเหมยกุ้ยขึ้นมาแล้วกล่าวว่า“บอกข้าสิว่าเกิดอะไรขึ้น?”

        อวิ๋นจื่อกระซิบ“จินเหนียงตายแล้ว”

        มู่ชิงซ่งถามว่า“ใครเป็นคนทำ?”

        อวิ๋นจื่อส่ายหน้า

        “ข้าจะลองสืบดูไม่ต้องกังวล” มู่ชิงซ่งยืนขึ้น “ข้าเสียใจ ข้าผิดเองที่ไม่ได้ตรวจสอบให้ดี”

        อวิ๋นจื่อพยักหน้า“คุณชาย ถ้าฟังจากคำพูดของซูเจิน ดูเหมือนเขาจะไถ่ตัวข้าให้เย่เช่อ”

        มู่ชิงซ่งเงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นก็พยักหน้าและกล่าวว่า “เช่นนั้น เหตุใดเจ้าไม่ใช้โอกาสนี้ออกจากที่นี่ไปเสีย?”

        “ช่วงนี้คุณชายเป็นอย่างไรบ้าง?” อวิ๋นจื่อเปลี่ยนเรื่อง ดวงตาของนางฉายแววกังวลเล็กน้อยนางยังจำตอนที่ฮูหยินของเขาตามมาถึงที่นี่ได้เป็นอย่างดี

        “ฮูหยินของท่านเป็นอย่างไรบ้าง?” นางกล่าวเสริม

        ดวงตาของมู่ชิงซ่งหรี่ลง“ข้าและฮูหยินสบายดี แต่ดูเหมือนช่วงนี้เจ้าจะไม่ค่อยมีความสุขนัก ถ้าเจ้าเป็นแบบนี้ข้าจะอธิบายกับท่านประมุขอย่างไร?”

        หญิงสาวก้มหน้าเงียบ นางแสร้งทำเป็นใจเย็นและกล่าวว่า“ท่านกลัวอะไร? นางไม่มาหาข้าด้วยซ้ำคราวหน้าท่านส่งจดหมายมาให้ข้าก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมาที่นี่ด้วยตนเอง”

        มู่ชิงซ่งพยักหน้า“ตอนนี้ถึงเวลาที่เจ้าต้องมีผู้คุ้มกันแล้ว ข้าพาพวกนางมาด้วย”

        จากนั้นมู่ชิงซ่งก็ตะโกนเบาๆว่า “เหยาหวง เว่ยจื่อ”

        ทันใดนั้นหญิงสาวสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องพวกนางคำนับมู่ชิงซ่งและอวิ๋นจื่อด้วยท่าทางนอบน้อม

        อวิ๋นจื่อกล่าวว่า“ขอบคุณท่านมากคุณชายมู่ ว่าแต่อาเหิงเป็นอย่างไรบ้าง?”

        มู่ชิงซ่งพยักหน้าและกล่าวว่า“เขาสบายดี เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล ต่อให้มีอันตรายเกิดขึ้นจริงๆก็ต้องผ่านข้าไปก่อน!”

        อวิ๋นจื่อพยักหน้านางสะอื้นไห้และกล่าวด้วยความเศร้าโศก “ได้โปรดดูแลเขาด้วย ข้ารบกวนคุณชายมากจริงๆในฐานะพี่สาวข้าช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน”

        มู่ชิงซ่งอยากกอดนางเหมือนที่เขา“สอน” นางตอนนางมาที่หอจุ้ยฮวนเป็นครั้งแรก

        สำหรับหญิงสาวที่เปราะบางเช่นนี้ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีความปรารถนาในใจแต่เนื่องจากนางกำลังตกอยู่ในความเศร้าโศก เขาจึงไม่ต้องการที่จะทำร้ายนางไปมากกว่านี้

        “อย่ากล่าวเช่นนั้น”มู่ชิงซ่งมองหน้านางอย่างรักใคร่ “ปี้เหยียน ขอเพียงเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ซูฮองเฮาที่อยู่บนสวรรค์จะต้องมีความสุขมากส่วนเรื่องอื่นเจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล”

        มู่ชิงซ่งหันหลังจากไปทันที

        ขนมเหมยกุ้ย เป็ดกรอบและเกี๊ยวผักร้อนๆ บนโต๊ะอาหารไม่ได้ถูกแตะต้องแม้แต่น้อย

        อวิ๋นจื่อรู้สึกว่าหัวใจของนางเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

        นางคีบเกี๊ยวผักเข้าปากและเคี้ยวอย่างแรงน้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้ม เมื่อลิ้นได้สัมผัสความเค็มของน้ำตานางก็ยิ่งเศร้าโศกกว่าเดิม

        จินเหนียงตายแล้ว!

        อวิ๋นจื่อไม่สามารถยอมรับเรื่องนี้ได้

        จินเหนียงจะตายได้อย่างไร?

        ‘เสด็จแม่จากไปแต่นางยังอยู่กับข้า เสด็จพ่อจากไป แต่นางก็ยังอยู่กับข้าแม้ว่าครอบครัวของข้าจะพังพินาศ แต่ข้าก็ยังมีจินเหนียง’

        แต่วันนี้จินเหนียงจากไปแล้ว

        เป็นไปได้อย่างไร?

        หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลนางต้องกลับไปที่เมืองอวิ๋นเมิ่ง!

        ‘จินเหนียงเหตุใดเจ้าถึงจากข้าไป?’

        สวรรค์นี่ต้องเป็นแค่ฝันร้ายแน่ๆ

        หากเรื่องนี้เป็นเพียงความฝันเหตุใดน้ำตาของนางจึงไหลไม่หยุด?

        ขนมเหมยกุ้ยเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา

        หงจินที่กลับเข้ามาในห้องตกใจเป็นอย่างมาก“คุณหนู ระวังด้วยเจ้าค่ะ”

        อวิ๋นจื่อหยิบผ้าออกมาซับน้ำตาโดยไม่สนใจว่ามันจะยิ่งทำให้ใบหน้าของนางเปรอะเปื้อนดวงตาของนางแดงก่ำในขณะที่กล่าวว่า “หงจิน เอาของพวกนี้ออกไปให้หมดหาน้ำให้ข้าล้างหน้าด้วย”

        หงจินตอบรับและนำอาหารออกไปอย่างรวดเร็วนางสั่งให้สาวใช้ตัวน้อยไปเอาน้ำข้างนอก จากนั้นนางก็กลับมาหาอวิ๋นจื่อและปลอบโยนคุณหนูของนางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

        “คุณหนูอย่าเสียใจไปเลยเจ้าค่ะสิ่งที่คุณหนูตั้งตารอกำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้แล้ว”

        คำกล่าวของหงจินเหมือนเป็นการกระตุ้นเตือนความทรงจำของอวิ๋นจื่อทำให้นางฟื้นจากความเศร้าโศกอีกครั้ง

        ถูกต้องแล้วนางต้องทำเพื่อคนที่จากไป นางต้องทำลายศัตรู นางจะปล่อยให้พวกมันเสวยสุขได้อย่างไร?

        สาวใช้ตัวน้อยกุลีกุจอนำอ่างน้ำเข้ามาหงจินบิดผ้าเช็ดหน้าอย่างระมัดระวังและเช็ดหน้าของอวิ๋นจื่อเบาๆ

        อวิ๋นจื่อนั่งนิ่งราวกับว่านางกลายเป็นรูปปั้นไปแล้ว

        โชคดีที่น้ำตาหยุดไหลในที่สุด

        ทันใดนั้นด้านนอกก็มีลมกรรโชกแรง

        หงจินรีบวิ่งไปปิดหน้าต่างแล้วกล่าวเบาๆ“ดูเหมือนฝนกำลังจะตก อากาศเริ่มเย็นแล้ว คุณหนูอยากได้เสื้อคลุมเพิ่มหรือไม่เจ้าคะ?”

        อวิ๋นจื่อพยักหน้าและปล่อยให้หงจินผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง

        หลังจากนั้นไม่นานฝนเม็ดใหญ่ก็เริ่มโปรยปรายลงมาไม่นานฝนก็ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

        ทันใดนั้นในความว่างเปล่าอันไกลโพ้นก็มีลำแสงสีขาวส่องประกายระยิบระยับ

        ฟ้าแลบ!

        ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องที่ดังกึกก้อง

        หงจินตกใจเล็กน้อย

        แต่อวิ๋นจื่อกลับมีสีหน้าเรียบเฉยนางคล้ายกับล่องลอยออกจากโลกแห่งความเป็นจริงไปแล้ว

        หงจินไม่กล้าพูดอะไร นางเพียงยืนมองอวิ๋นจื่ออยู่ห่างๆ

        หลังจากฟ้าร้องดังกึกก้องฝนก็ตกหนักขึ้น เมื่อเวลาผ่านไป ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง

        “หงจินข้าอยากพักแล้ว” อวิ๋นจื่อกล่าวด้วยสีหน้าเหน็ดเหนื่อย