กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

อาจารย์หลายคนเต็มไปด้วยความไม่เชื่อว่ามีการโกงเกิดขึ้น ซ้ำแล้วพวกมันยังมองไม่ออกอีกพวกมันกำลังเสียหน้าอย่างหนักโดยเฉพาะอาจารย์ที่พูดถึงบทลงโทษไปก่อนหน้านี้พวกมันในตอนนี้กำลังหันไปมองกริมด้วยสายตาไม่เชื่อว่ากริมจะสามารถมองออกได้อย่างง่ายดายแต่แล้วพวกก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติเกี่ยวกับกริมเพราะกริมได้หันมาแล้วแสยะยิ้มให้กับพวกมันทุกคน
''ท่านรองผู้อำนวยการ ก่อนหน้านี้มีอาจารย์หลายคนได้พูดถึงบทลงโทษและการตัดสิทธิ์ของทีมข้าทั้งๆที่ข้ามองการโกงในครั้งนี้ออกแต่ได้รับการดูถูกเป็นการตอบแทน ข้ารู้สึกหมดหวังกับโรงเรียนนี้มากตอนนี้ข้าอยากให้รองผู้อำนวยการให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วย''บูม! หลายคนมีเหงื่อไหลออกมาพวกมันรู้ดีว่ารองผู้อำนวยการเคร่งครัดในเรื่องผลงานเอามากๆหากมีผลงานย่อมขออะไรกับรองผู้อำนวยการก็ได้แต่ถ้าหากไม่มีก็ควรจะเงียบปากเอาไว้ยิ่งถ้าหากอิจฉาแล้วไปขัดขวางคนที่มีผลงานแน่นอนว่าผลลัพธ์ของคนๆนั้นไม่อาจคาดเดาได้
''ย่อมได้ อาจารย์คนไหนที่พูดถึงบทลงโทษอะไรไปบ้างคงจะจำกันได้ดีสินะ เพราะฉะนั้นไสหัวไปเดี๋ยวนี้ทำตามที่เจ้าได้พูดออกไปซะ''เฮือก! อาจารย์หลายคนเข่าอ่อนโดยที่ควบคุมร่างกายไม่ได้เพราะบางคนได้พูดถึงบทลงโทษที่รุนแรงออกมา แต่ไม่นานพวกมันก็กลับมาเป็นปกติเพราะไม่มีทางเลือกมันได้แต่ทำตามแล้วเอาความแค้นทั้งหมดไปลงที่กริม
''ขอบใจเจ้ามาก หากเจ้าไม่พูดขึ้นมาแม้แต่ข้าเองก็มองไม่ออกมันช่างน่าละอายจริงๆ แต่ช่างมันเถอะเพื่อให้การแข่งครั้งนี้นี้จบเร็วๆเราจะเริ่มรอบที่2ต่อเลย ใช้กฎเหมือนเดิม เชิญทีมของอาจารย์...''การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ บางทีมต่อสู้ด้วยทุกอย่างที่มีอย่างเอาเป็นเอาตายกว่าชนะมาได้แต่บางทีมก็ลำบากเพียงนั่งเฉยๆก็ชนะ จนกระทั่งการต่อสู้ของคู่สุดท้ายได้มาถึง
''เจ้าว่าทีมไหนจะชนะ ข้าคิดว่าทีมที่มีนักฆ่าและนักเวทย์ที่ขึงลวดเวทย์มนต์อยู่ในทีมต้องชนะแน่ๆ''
''แต่ข้าคิดว่า...ทีมของอาจารย์แจ๊คสันต้องชนะ เพราะตั้งแต่รอบแรกมาคนในทีมนั้นยังไม่เคยร่วมกันสู้เลย''
''อ้าว! แล้วทีมที่ข้าบอกว่าจะชนะก็ยังไม่ได้ร่วมกันสู้เหมือนกันทำไมเจ้าไม่คิดว่าทีมนั้นจะชนะบ้าง''ชายหนุ่ม2คนที่เป็นเพื่อนกันเริ่มเถียงกันแบบเอาเป็นเอาตายและเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจนคนรอบข้างเริ่มขมวดคิ้วแต่ไม่นานพวกมันก็เงียบลงเพราะอาจารย์ระดับสูงที่มีนิสัยแบบขวานผ่าซากคนนั้นได้เดินเข้ามา
''พวกเจ้าไม่ต้องเถียงกันหรอก เอาแบบนี้มั้ยหละข้าจะรับพนันเอง ดีมั้ย?''อาจารย์คนนั้นฉีกยิ้มขึ้นข้อดีเพียงอย่างเดียวของมันคือเป็นคนซื่อตรงแต่นิสัยอื่นๆของมันก็ไม่ต่างไปจากอันธพาล พนัน สุรามันชอบหลายๆอย่างที่มันทำตัวแบบนี้เพราะมันถือคติที่ว่าเกิดมาครั้งเดียวต้องเอาให้คุ้ม
''ดะ ดี ข้าจะพนัน เจ้าคอยดูเถอะว่าทีมของอาจารย์แจ๊คสันจะต้องชนะและข้าจะทุ่มด้วยเงินเก็บทั้งหมดหากแน่จริงเจ้าก็พนันด้วยสิ''
''ทำไมข้าจะไม่กล้า ข้าเองก็จะทุ่มด้วยเงินเก็บทั้งหมดเหมือนกัน''การพนันระหว่าง2ชายหนุ่มเริ่มขึ้นเดิมที่มันควรจะพนันกันเองแต่ดันให้อาจารย์ระดับสูงคนนั้นเป็นคนกลาง
''เฮ้ ข้าพนันด้วยคน''
ข้าด้วย...''กลายเป็นว่านักเรียนหลายคนเข้ามาพนันกับอาจารย์ระดับสูง ภาพนี้ทำให้โรงเรียนคึกคักมากจะมีก็แต่อาจารย์ระดับสูงที่รับพนันตัวมันเองกลับกลายเป็นคนที่มีความเสี่ยงมากที่สุดเพราะแต่ละคนจะพนันมากน้อยไม่เท่ากันมันจึงคาดเดาไม่ได้เลยว่ามันจะขาดทุนหรือได้กำไร
''เวรเอ้ย! ข้าหาเรื่องให้ตัวเองชัดๆ''อาจารย์ระดับสูงคนนั้นบ่นพึมพัมออกมาขณะทุกคนพนันเสร็จแล้ว
''รอบสุดท้ายเริ่ม''สัญญาณของรองผู้อำนวยการดังขึ้น ทั้ง2ทีมยังไม่ได้ลงมือเพียงแต่จ้องมองกันเท่านั้นและเป็นฝ่ายทีมที่มีนักฆ่าอยู่ในทีมที่หนักใจกว่าปกติ
''ก่อนจะสู้ข้ามีอะไรอยากจะขอร้อง การต่อสู้ครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องฆ่ากันเลยจริงมั้ย''ชายนักฆ่าสงบนิ่งมากมันพยายามร้องขอให้การต่อสู้ครั้งนี้ไม่มีการตายเกิดขึ้นเพราะมันไม่ได้ส่งผลดีกับใครเลยหากตายรางวัลที่จะได้มันก็ไร้ประโยชน์
''น้องชายจะเอายังไง''ถั่วงอก1หันมาถามกริมซึ่งทำให้กริมส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง ถั่วงอก1ยังอ่อนนักเพราะชายนักฆ่าที่พูดออกมาแบบนั้นก็เพื่อหลอกล่อแล้วหาช่องว่างโจมตี ปัง! เป็นไปตามที่กริมคิดมันหายตัวไปแล้วเข้ามาโจมตีถั่วงอก1ที่หันมาถามกริมและถ้าหากถั่วงอก1ไม่ได้ถั่วงอก3ร่ายเวทย์ป้องกันให้นางจะต้องบาดเจ็บหนัก
''ฆ่า!!!''ทันทีที่รู้ตัวถั่วงอก1รู้สึกอับอายที่หลงกลเพียงเพราะคำพูดง่ายๆของอีกฝ่ายแต่ไม่นานนางก็เปลี่ยนความอับอายทั้งหมดไปเป็นโมโหแทน ตูม! นางโจมตีกลับไปด้วยพลังครึ่งหนึ่งส่งผลให้ชายนักฆ่ากระเด็นออกไปไกลแต่ถั่วงอก1ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้นหมั่บ! นางพุ่งตามไปแล้วจับไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายจากนั้นจึงใช้แววตาดูถูกมองไปที่ชายคนนั้นโดยตรง
''ขะ...ข้า ข้าขอโทษ...''ซึ่บ! ยังไม่ทันที่ถั่วงอก1จะได้ลงมือต่อ พลังเวทย์มหาศาลได้ปกคลุมทั่วลานต่อสู้ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ลวดเวทย์มนต์ถูกขึงรอบตัวถั่วงอก1 ปึ่ด! ปึ่ด! ปึ่ด! จากนั้นมันถูกบีบให้แคบลงถั่วงอก1กลายเป็นขมวดคิ้วเพราะเพื่อต้องการจัดการศัตรูนี่ถึงขนาดยอมเสียเพื่อนร่วมทีมไปด้วยเลย?
''ไม่ เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้ ข้าไม่ยอม''ชายนักฆ่าพยายามดิ้นรนเอาตัวรอดเมื่อเห็นลวดเวทย์มนต์บีบตัวมันยังอายุน้อยเกินไปที่จะมาตายตอนนี้
''ขอโทษด้วยเจ้าบาดเจ็บมากขนาดนั้นยังไงก็มีแต่จะเป็นตัวถ่วง เสียสละเพื่อชัยชนะซะ บีบรัด!!!''ฟูม!ลวดเวททย์มนต์บีบตัวอย่างบ้าคลั่ง
''น้อง4จัดการให้ข้าหน่อย''ถั่วงอก1ไม่ได้ตกใจนางร้องขอให้น้องช่วย ฉับพลันลวดเวทย์มนต์ก็ขาดลงพร้อมๆกันนั้นถั่วงอก4ได้มายืนข้างๆถั่วงอก1ซึ่งในมือของนางถือกริชที่ย้อมไปด้วยเลือดเอาไว้
''อ่อก...ตะ...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เจ้าโจมตี...''ตาย...นักเวทย์ที่ใช้ลวดเวทย์มนต์ตกตายไปโดยที่ไม่รู้ตัวที่คอของมันโดนกริชในมือของถั่วงอก4ปาดพร้อมๆกับการทำลายเส้นลวดเวทย์มนต์ในพริบตาโผล๊ะ! ในเวลาต่อมาถั่วงอก1ก็ปลิดชีพชายนักฆ่าโดนการบีบหัวของมันจนระเบิดคามือ
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าบอกเจ้าแล้วว่าทีมของอาจารย์แจ๊คสันจะต้องชนะ เป็นไงหละถึงกับพูดไม่ออก...''
''หุบปาก ผลการต่อสู้ยังไม่ออกมาเลยตายไปแค่2ยังเหลืออีกตั้ง8คน เหอะ!''เพื่อนทั้ง2เริ่มไม่พอใจกันเองเพราะความคิดไม่ตรงกันพวกมันจึงเริ่มที่จะเกลียดชังอีกฝ่ายเพิ่มขึ้นทีละนิดโดยไม่รู้ตัวแต่คนที่อยู่โดยรอบๆกลับรู้สึกได้พวกมันได้แต่ส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มเพียงเพราะเรื่องเล็กๆน้อยๆแต่ทั้งคู่กลับยอมให้มันมาทำลายความเป็นเพื่อนลงได้ง่ายๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่156:บทลงโทษ

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่156:บทลงโทษ

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้