(นิยายแปล) ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี : Losing Money to Be a Tycoon

        เขาแบ่งรายจ่ายค่าทรัพยากรงานภาพออกเป็นสองงวดงวดแรกจ่ายไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ส่วนงวดที่สองจ่ายสัปดาห์นี้

        ค่าเช่าพื้นที่สำนักงานก็จ่ายไปแล้ว

        เงินเดือนและค่าล่วงเวลาของพนักงานก็จ่ายแล้วเช่นกัน

        ยังมีรายจ่ายอื่นๆอยู่อีก

        เผยเชียนผลาญเงินทุนระบบเกือบทั้งหมดไปอย่างบ้าคลั่ง

        แต่ทุกอย่างยังไม่จบ

        เหลืออีกสองเดือนจนกว่าจะถึงวันสรุปบัญชีครั้งต่อไป

        ตลอดสองเดือนที่ว่าเกมแม่ทัพผียังทำเงินเข้าเงินทุนระบบอย่างต่อเนื่องนอกจากรายจ่ายที่ต้องจ่ายทุกเดือนอย่างค่าเช่าพื้นที่สำนักงานและเงินเดือนพนักงานแล้วเผยเชียนต้องคิดหาทางเสียเงินอื่นเพิ่ม!

        ชายหนุ่มรู้สึกกังวลเล็กน้อย

        “การผลาญงบประมาณต้องใช้หัวคิดจริงๆ”

        “ทำยังไงถึงจะผลาญงบได้ดีที่สุดกันนะ”

        “อืม...สัมมนาเหรอ”

        “ใช่แล้วสัมมนา!”

        จู่ๆเผยเชียนก็นึกอะไรดีๆ ออก

        คงจะไม่มีปัญหาอะไรถ้าจะใช้เงินทุนระบบจัดงานสัมมนาใช่ไหม

        พวกเขาสามารถหาร้านอาหารหรูๆกินกันสามสิบคน หัวละหนึ่งร้อยหยวน แค่นี้ก็ผลาญเงินไปได้ทันทีหลายพันหยวนแล้ว!

        ไม่สิไม่ได้

        ไม่กี่พันหยวนมันน้อยเกินไป

        เผยเชียนคิดเรื่องนี้แล้วรู้สึกว่าตนคิดตื้นไปเขาควรให้เลขาซินช่วยจัดการเรื่องนี้

        เขาเรียกซินไห่ลู่ให้มาหาที่ห้องทำงาน

        “เราจะจัดงานสัมมนาให้พนักงานปลายเดือนนี้คุณช่วยจัดการเรื่องกำหนดการที” เผยเชียนสั่ง

        “ได้ค่ะขอทราบรายละเอียดด้วยค่ะ”

        เลขาซินเป็นคนฉลาดเธอไม่มีวันนึกคลางแคลงใจคำสั่งของเผยเชียนที่เธอทำมีแค่ขอรายละเอียดเพิ่มเติมว่าอยากได้แบบไหนเท่านั้น

        เผยเชียนหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง“ผมกะว่าจะพาพนักงานไป...ใช่ ไปกว่างโจว!เราจะไปเที่ยวพร้อมศึกษาดูงาน! ไม่ไปกันนานหรอกห้าวันน่าจะพอ”

        ตอนแรกชายหนุ่มเลือกไม่ถูกว่าจะไปที่ไหน

        ถ้าคิดจะไปต่างประเทศพวกเขาก็ต้องขอวีซ่าแล้วก็จะเป็นเรื่องยุ่งยากเพราะพวกเขาไม่คุ้นเคยกับสถานที่ที่จะไป

        ถ้าเป็นภายในประเทศบริษัทเกมส่วนมากมักตั้งรวมกันอยู่ที่ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ และกว่างโจวเผยเชียนคิดถึงจุดนี้และตัดสินใจได้ว่ากว่างโจวอยู่ไกลสุด ค่าตั๋วเครื่องบินไปกว่างโจวน่าจะแพงที่สุด!

        ระบบไม่ได้แจ้งเตือนอะไร

        เผยเชียนรู้สึกเบิกบานขึ้นมาในใจเขาเริ่มอ่านระบบออกได้มากขึ้น!

        ชายหนุ่มบอกว่าจะไปสัมมนาเพื่อศึกษาดูงานซึ่งฟังดูมีเหตุผล

        ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมต้องไปศึกษาดูงานจากบริษัทเกมหลายๆบริษัทด้วย...อย่าถามเลยดีกว่า!คำตอบก็คือไปเรียนรู้ประสบการณ์ของบริษัทเกมที่ประสบความสำเร็จไง!

        “ห้าวันเราจะไปดูงานบริษัทละวัน เลขาซิน อย่าลืมประสานงานกับทางนู้นไว้ก่อนด้วย พอไปถึงเราจะได้เลี้ยงข้าวพวกนักออกแบบ ไม่ก็พวกประธานบริษัทด้วย ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”

        “จะดีมากถ้าได้บริษัทที่สร้างพวกเกมฟอร์มใหญ่ได้บริษัทที่สร้างเกมแนว FPS จะเป็นประโยชน์กับพวกเรามาก”

        “เวลาที่เหลือจากนั้นก็ปล่อยอิสระให้ทุกคนได้ไปพักผ่อนหย่อนใจเพลิดเพลินกับวัฒนธรรมและอาหาร พวกเขาจะได้ทำงานได้ดีขึ้น”

        “ค่าตั๋วเครื่องบินค่าที่พัก ค่าอาหาร ทางบริษัทจะออกให้หมด!”

        “จัดการเรื่องกำหนดการมาแล้วก็รายงานงบประมาณคร่าวๆ ให้ผมทราบด้วย”

        เผยเชียนแจงรายละเอียดทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

        “ได้ค่ะบอสเผย เดี๋ยวดิฉันแจ้งรายละเอียดให้ทราบอีกทีนะคะ”เลขาซินเป็นคนพึ่งพาได้เหมือนอย่างเคย 

        เผยเชียนไม่กล้าพาพนักงานไปหลายวันเพราะกลัวว่าระบบจะเตือนเอาได้ถ้าสนุกสนานกันมากเกินไป เพราะอย่างไรนี่ก็เป็นการศึกษาดูงาน ขณะเดียวกัน เขาก็กังวลว่าจะไปกระทบการสร้างเกมถ้าเผยเชียนปล่อยตัวเกมไม่ทันเวลาและต้องเลื่อนวันสรุปบัญชีออกไปก็จะทำให้สถานการณ์แย่ลงไปมาก

        เนื่องจากตารางงานเดือนหน้าไม่ได้ยุ่งอะไรมากเผยเชียนจึงคิดว่าคงจะดีถ้าได้หยุดงานห้าวันพาทุกคนไปสนุกสนานพร้อมกับผลาญเงินทุนระบบ

        พวกเขาสามารถใช้โอกาสนี้ผลาญเงินได้หลายหมื่นหยวน!

        ถึงจะเหมือนเอาน้ำหนึ่งแก้วไปดับไฟป่าแต่การผลาญเงินไปได้ขนาดนี้กับการจัดสัมมนาก็เป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว!

        ...

        เลขาซินทำงานไวมากช่วงบ่ายกำหนดการสัมมนาก็เสร็จเรียบร้อย

        เผยเชียนแสนดีใจเมื่อได้รับกำหนดการมาเขาตรวจดูราคา

        “ไม่ถึงแสนห้าเหรอ!” เขาค่อนข้างตกใจ

        จำนวนที่ว่ามันน้อยกว่าที่คาดเอาไว้

        เลขาซินยิ้มอย่างสุภาพ“ทุกอย่างคำนวณตามราคามาตรฐานปัจจุบันค่ะ”

        เผยเชียนดูข้อมูลทั้งหมดอย่างละเอียด

        เลขาซินทำแผนสำหรับสามสิบคนเพราะอาจจะมีพนักงานบางคนไม่อยากไปไกลถึงกว่างโจว

        เผยเชียนไม่บังคับคนพวกนี้ถึงอย่างไรที่จัดก็เพราะอยากให้สนุกกัน ไม่ใช่สิ อยากให้ได้ศึกษาดูงานจึงแล้วแต่ความสมัครใจของทุกคน

        ค่าตั๋วเครื่องบินไปกลับอยู่ที่ประมาณสองพันหยวนต่อคน

        ค่าที่พักอยู่ที่คนละสามร้อยหยวนห้องพักสองคนอยู่ที่หกร้อยหยวน

        รวมกับค่าอาหารค่าเดินทาง และค่าจิปาถะอื่นๆ และงบพิเศษสำหรับพนักงาน(ในกรณีที่มีคนอยากไปเกินสามสิบคนจะมาใช้งบนี้) งบรวมทั้งหมดไม่ถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน

        ถึงเผยเชียนจะลองคำนวณดูตัวเลขก็ไม่เพิ่มขึ้นเลย

        เราบินเฟิร์สคลาสได้ไหมนะ

        พอคิดเช่นนั้นระบบก็แจ้งเตือนทันที

        ไม่ได้อยู่แล้ว!

        ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นแค่การสัมมนาธรรมดาให้พนักงานทุกคนบินเฟิร์สคลาสนั้นล้ำเส้นเกินไป ระบบจึงไม่อนุญาตให้ทำแบบนั้น

        ขณะเดียวกันค่าที่พักหัวละสามร้อยหยวนนั้นก็พอเสียยิ่งกว่าพอจะใจกล้าหน้าด้านให้พนักงานพักแยกในห้องหรูๆ ห้องละคนคงไม่ได้แน่นอน

        เผยเชียนดูกำหนดการทั้งหมดเขาไม่สามารถหาจุดให้เสียเงินเพิ่มได้เลย...

        เห็นอย่างนั้นเขาก็รู้สึกห่อเหี่ยวใจ

        พาพนักงานสามสิบกว่าคนไปกว่างโจวเสียเงินแค่หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนเองเหรอ

        นี่มันน้อยกว่าที่เผยเชียนคาดไว้...

        แน่นอนว่าที่ชายหนุ่มคิดว่าถูกนั้นเป็นเพราะเงินทุนระบบที่มีในปัจจุบัน

        ถ้าเฉลี่ยออกมามันจะตกอยู่ประมาณคนละห้าพันหยวน

        ถ้าเผยเชียนต้องเสียเงินตัวเองห้าพันหยวนไปกับการเที่ยวกว่างโจวแค่ไม่กี่วันเขาคงรู้สึกว่าแพงมาก!

        “ช่างเถอะหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนก็ได้ เอางบตามนี้แหละ ช่วยเตรียมทุกอย่างไว้ให้ด้วย”เผยเชียนยื่นกำหนดการกลับไปให้เลขาซิน

        เขาไม่กล้าทำอะไรล้ำเส้นเกินไปถึงจะรู้สึกว่าจำนวนเงินที่จะเสียมันน้อยไป แต่แค่ระบบไม่เตือน เขาก็รู้สึกซาบซึ้งใจมากพอแล้ว

        ...

        เผยเชียนวางไว้ว่าจะไปสัมมนาช่วงปลายเดือนธันวาคม

        ส่วนหนึ่งก็เพราะอากาศที่นี่จะเริ่มหนาวขึ้นจึงอยากไปหาอากาศอุ่นๆ ที่กว่างโจว

        ขณะเดียวกันที่กว่างโจวก็มีบริษัทเกมมากมาย มีบรรยากาศและสภาพแวดล้อมในการทำงานที่ดีซึ่งเหมาะมากที่จะใช้อ้างว่าไปเพื่อศึกษาดูงาน 

        แต่ก็แน่นอนว่าชายหนุ่มจะต้องเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้า เช่นจองตั๋วเครื่องบินและประสานงานกับบริษัทเกมที่นั่น

        ถึงเผยเชียนจะไม่ได้อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไรแต่เขาก็ต้องขอข้อมูลส่วนตัวพนักงานไปเพื่อจองตั๋วเครื่องบินและจัดการเรื่องอื่นๆสุดท้ายข่าวคราวเรื่องนี้ก็กระจายไปทั่วบริษัท

        ภายในกลุ่มคนวงในของทีมออกแบบหลายคนไม่สามารถข่มความตื่นเต้นเอาไว้ได้จึงเริ่มพูดคุยกันถึงเรื่องนี้

        “เราจะได้ไปดูงานที่กว่างโจวจริงๆเหรอ”

        “ฉันว่าจริง! ฉันได้ยินมาว่าเลขาซินเตรียมจองตั๋วเครื่องบินแล้ว!”

        “สวัสดิการบริษัทนี้นี่ยอดไปเลยไม่เคยเห็นเลยว่าบริษัทเกมไหนจะพาพนักงานไปดูงาน...”

        “ใช่ฉันก็ไม่เคยเห็น...”

        “ผมว่าทริปแบบนี้ต้องเสียเงินเยอะแน่ถ้าเป็นเงินตัวเอง ผมคงไม่ทำอะไรแบบนี้!”

        “เราจะไปดูงานบริษัทไหนบ้างฉันว่าต้องมีเทียนหัวสตูดิโอ”

        “ผมก็ว่างั้นเทียนหัวสตูดิโอดังจะตาย แถมยังเชี่ยวชาญเรื่องเกม FPS เหมาะกับเรามาก”

        “โหฉันเคยฝันอยากไปสตูดิโอเทียนหัวสักครั้งตั้งแต่ก่อนเข้ามาทำงานในวงการนี้อีก”

        “เดี๋ยวก็จะได้ไปแล้วนี่ไงเราจะได้เรียนรู้การทำงานของสตูดิโอระดับท็อปด้วย!”

        ทีมออกแบบตื่นเต้นกันยกทีม

        ส่วนพวกที่เหลืออย่างทีมงานภาพและทีมบริหารจัดการนั้นสนใจเรื่องอื่นกัน

        พวกเขากำลังตัดสินใจว่าจะกินอะไรจะไปไหนบ้าง มองว่าเป็นการได้ไปเที่ยวฟรีๆ

        ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติถึงอย่างไรหลายๆคนในทีมออกแบบก็เป็นเด็กเสพติดอินเทอร์เน็ตที่ยกย่องสตูดิโอและบริษัทเกมมีชื่อเสียงภายในประเทศ

        ส่วนคนอื่นๆพวกเขาไม่ได้สนใจสตูดิโอเทียนหัวอะไรนั่นเท่าไหร่

        แต่ท้ายที่สุดแล้วทุกคนล้วนตื่นเต้นกับการที่บริษัทจะพาไปเที่ยวฟรีไม่ต่างกัน!