ห้องปิดตาย 4
ััที่หก
เช้าวันรุ่งขึ้นรถคันสวยมาจอดเทียบที่หน้าอพาร์ทเม้นแห่งหนึ่งสารวัตรริวจิเดินจากรถออกมา เขายกบุหรี่ขึ้นมาและเดินไปยังที่สูบบุหรี่ สายตามองความเป็อยู่ของคนย่านนี้เด็กๆนักเรียนต่างกำลังไปทำหน้าที่ของตัวเองที่โรงเรียน พนักงานออฟฟิตเองก็เช่นกันผู้คนออกมาใช้ชีวิตปกติ
นักสืบอลันที่ตื่นมาแต่เช้า ก็รีบทำธุระประจำวันเพื่อให้ทันเวลานัดกับสารวัตรริวจิเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อคืนเขาไม่บอกสารวัตรริวจิไปว่าให้ไปเจอกันที่สถาบันนิติเวชเลยแต่เขากลับส่งที่อยู่ให้กับสารวัตรริวจิซะงั้น
“สวัสดีตอนเช้าครับสารวัตร”นักสืบอลันเอ่ย
“อ่ะ! สวัสดีตอนเช้าครับ...เชิญครับ”สารวัตรริวจิเอ่ยพร้อมเขี่ยนบุหรี่ที่ยังไม่หมดมวนทิ้งและเดินขึ้นรถไปตามด้วยนักสืบอลันที่พาตัวเองเข้าไปในรถคันสวยนั้นเช่นกัน
- ที่สถาบันนิติเวช -
ร่างไร้วิญาณของหญิงสาวที่ชื่อมินกิ มิโนโร่ สภาพศพอย่างที่เห็นั้แ่แรกการชันสูตรจากคุณหมอนิติเวชแจ้งผลมาว่า เธอไม่ใช่แค่หัวใจล้มเหลวพบสารพิษบางอย่างในร่างกายเธอที่ทำให้เส้นประสาทหยุดทำงานและช็อคเกร็งทั้งร่างกายโดยเสียชีวิตทันทีที่สารพิษทำงาน
“ทำไมตอนแรกตรวจว่าเสียชีวิตเพราะหัวใจล้มเหลวทั้งๆที่ตรวจและชันสูตรแบบละเอียดแล้ว”นักสืบอลันเอ่ยถามคุณหมอรันโกะ คุณหมอผู้ชันสูตรศพในคดีนี้ เมื่อคุณหมอรายงานรายละเอียดให้สารวัตรริวจิและนักสืบอลันฟัง
“ตอนแรกดิฉันเองก็ตรวจซ้ำหลายรอบแล้วค่ะทั้งเื เนื้อเยื่อหรือส่วนต่างๆที่สามารถตรวจได้แต่ผลเป็ลบตลอด แต่เมื่อวานสารวัตรริวจิโทรมาบอกให้ฉันลองตรวจที่น้ำไขสันหลังดูฉันจึงเอามาตรวจและก็พบผลตามที่บอกไปเมื่อสักครู่ค่ะ”คุณหมอรันโกะเอ่ยพร้อมยกยิ้มหวานให้กับสารวัตรริวจิเพราะส่วนตัวเธอเองก็ชื่นชอบสารวัตรริวจิอยู่แล้ว อย่าว่าแต่สาวๆเลยสารวัตรริวจิยังเป็ที่หมายปองของหนุ่มๆหลายคนในกองอีกด้วย
นักสืบอลันหันมองไปยังสารวัตรริวจิก็ขมวดคิ้วเข้าหากันแต่ก็แอบดีใจที่ข้อสันนิฐานของเขามันถูกต้อง
“อ่อถ้าอย่างนั้นเราก็ทราบแล้วว่าคดีนี้เป็คดีฆาตกรรมแน่นอน และต่อจากนี้เราต้องตามหาคนร้ายแล้วล่ะ”นักสืบอลันเอ่ยขึ้นด้วยแววตาที่รู้สึกมีความหวังแต่สายตาของเขากลับไปสะดุดเข้ากับเงาของผู้หญิงคนหนึ่งในกระจก เธอยืนก้มหน้าอยู่เขาจึงรีบหันไปดูทางด้านตรงข้ามทันที
“เป็อะไรไปค่ะคุณนักสืบ”คุณหมอแสนสวยเอ่ยถาม
“อ่อ...เปล่าครับ ผมแค่สงสัยว่าทำไมผู้ตายจึงถอดแหวนแต่งงานออก”นักสืบอลันเอ่ยขึ้นสารวัตรริวจิก็ขมวดคิ้ว ทำให้ทั้งสารวัตรและคุณหมอหันมองนิ้วนางข้างซ้ายของศพที่ไม่มีแหวนอยู่แต่มันมีรอยแหวนอยู่
“ผมเองเห็นั้แ่แรกแล้วก็สงสัยเหมือนคุณว่าทำไมเธอถึงไม่สวมแหวนทั้งๆรอยแหวนเหมือนไม่เคยถอดมาก่อน”สารวัตรริวจิเอ่ยขึ้นที่จริงเขาก็สงสัยอยู่แล้ว
- ที่ร้านกาแฟใกล้กับกองกำกับการตำรวจ ย่านมินาโตะ
“คุณเห็นเธอใช่ไหม?”สารวัตริวจิเอ่ยถามเพราะที่เขาเลือกนักสืบอลันมาทำคดีร่วมด้วยความพิเศษในตัวนักสืบอลัน
“คุณรู้?”นักสืบอลันหันไปเอ่ยถามสารวัตรริวจิที่นั่งมองไปยังด้านนอกแก้วกาแฟถูกยกจรดที่ริมฝีปาก
“ที่ผมเลือกคุณมาทำคดีนี้เพราะมีคนบอกว่าคุณมีััที่หก คดีหลายคดีที่คลี่คลายไม่ได้แต่คุณคลี่คลายได้”สารวัตรริวจิหันมามองหน้านักสืบอลันและเอ่ยขึ้น
“ผมไม่ได้อยากมีนักหรอกไอ้ัับ้าบอนี้ทุกครั้งที่ผมเห็นคนตาย มักจะมีเื่ที่น่าหดหู่ใจสำหรับตัวผม จนผมเองนี่ล่ะที่อยากจะตายซะเอง”นักสืบอลันเอ่ยบอกพร้อมยกคุกกี้ใบชาขึ้นมากัดตามด้วยกาแฟร้อนๆแสนนุ่มลิ้น
“คุณรู้ได้ยังไงว่าตัวเองมีััพิเศษแบบนี้”สารวัตรริวจิเอ่ยถามด้วยความสนใจ
“เมื่อตอนผมห้าขวบคุณพ่อคุณแม่พาผมไปงานศพของคุณยายที่จังหวัดชิซุโอกะผมเองไม่รู้หรอกว่าคุณยายผมเสียแล้ว คิดว่าพ่อและแม่พาไปเที่ยวหาคุณยายตามปกติผมเองยังนั่งคุยกับคุณยาย กินข้าวกับคุณยาย พูดคุยกับคุณยายตามที่เคยทำตามปกติวันนั้นคุณยายบอกผมว่า ท่านจะไปแล้ว น่าจะไม่ได้ทำขนมคุกกี้ใบชาแสนอร่อยให้ผมกินอีกแล้วและท่านก็ลูบหัวผมบอกด้วยรอยยิ้มที่อิ่มเปรมว่า น่าจะไม่ได้เจอกับอลันคุงอีกแล้วนะโตมาให้ผมช่วยเหลือคนให้มากที่สุด”นักสืบอลันเล่าเื่ราวในอดีตให้สารวัตรริวจิฟังด้วยใบหน้าที่ยิ้มด้วยความสุข เพราะทุกครั้งที่เขาได้ช่วยคนหรือคดีที่เหนือธรรมชาติเขามักจะรู้สึกว่าคุณยายคอยยิ้มและชื่นชมเขาเสมอ
“อ่อ งั้นหรอครับนี่คงเป็เหตุผลหนึ่งที่คุณสั่งคุกกี้ใบชาหรือเปล่า?”
“ก็ส่วนหนึ่งครับ แต่คุกกี้ใบชาที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าคุณยายทำให้ทานหรอกครับ”นักสืบอลันเอ่ยพร้อมยกขนมคุกกี้ที่เป็รูปใบชาขึ้นมาและยกยิ้มให้กับมัน
สารวัตรริวจิมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของนักสืบอลันจมูกที่เป็สันโด่งเข้ากับใบหน้าเรียวริมฝีปากที่ได้รูปเวลายิ้มแก้มของนักสืบอลันจะมีรอยบุ๋มที่แก้ม เขานึกสงสัยว่าน่าจะมีคนรักอยู่แล้วและคนรักทำไมถึงให้มาทำงานที่เสี่ยงและไม่มีเวลาแบบนี้ได้
“คุณนักสืบครับ ผมสามารถถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม?”สารวัตรริวจิเอ่ยถามทางด้านนักสืบอลันก็หันไปถามกลับ
“ถามหรอครับ ได้สิครับคุถ้าณอยากรู้อะไรเกี่ยวกับผมในฐานะคู่หู”
“คุณทำงานเสี่ยงและไม่มีเวลาแบบนี้คนรักของคุณไม่ว่าอะไรบ้างหรอครับ?”สารวัตรริวจิเอ่ยสายตามองไปยังคนที่นั่งข้างๆ ที่ตอนนี้ก็หันมองสารวัตรริวจิเช่นกัน
“อ่อ...หึ หึ ผมอ่ะนะไม่มีแฟนหรอกครับคนบ้างานอย่างผมเนี้ยนะจะมีใครเขาอยากมาร่วมชีวิตด้วย เวลาทานข้าวเวลานอนแทบจะไม่มีเลย จะเอาเวลาที่ไหนมีแฟน”นักสืบอลันเอ่ยด้วยความจริงเขาเคยมีแฟนสมัยมัธยมปลาย ซึ่งก็เหมือนวัยรุ่นทั่วไปแต่ที่ไม่เหมือนทั่วไปคือนักสืบอลันมักจะเห็นสิ่งที่เหนือธรรมชาติบ่อยครั้งและก็บ่อยครั้งเขาก็มักจะสืบและหาความจริงจนเรียกว่าไม่มีเวลาเดทกับผู้หญิงทำให้ทั้งสองต้องเลิกกันและนับจากนั้นเขาก็ไม่มีใครอีกเพราะกลัวไม่มีเวลาให้เธอ
“ว่าแต่สารวัตรล่ะครับหล่อขนาดนี้ เก่งขนาดนี้ผมว่าต้องมีคนรักแล้วแน่ๆเลยแล้วเธอไม่ว่าอะไรหรอครับ?”นักสืบอลันเอ่ยถามกลับ
สารวัตรริวจิย่นคิ้วเล็กน้อยเขาหันไปมองนักสืบอลันที่ยกยิ้มให้เหมือนรอคำตอบ แต่สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงหนึ่งยืนอยู่นอกร้านมินกิ มิโนโร่ เธอยืนจ้องมายังทั้งคู่ และยกมือที่หงิกงอนั้นชี้ไปทางกองกำกับการตำรวจ
“สารวัตรครับ เราไปกันเถอะ!”นักสืบอลันเอ่ยพร้อมฉุดมือสารวัตริวจิเร่งเท้าเดินออกจากร้านไปและตรงไปยังกองกำกับการตำรวจ
“อะไรกันครับ?”สารวัตริวจิเอ่ยขึ้นแม้จะใแต่ใบหน้าก็ยังคงนิ่งอยู่ เขาเดินตามนักสืบอลันไปอย่างว่าง่าย
“ผมเห็นเธอ”
“ใคร? คุณเห็นมินกิจังหรอครับ”
“ครับ ผมเห็นเธอและชี้มาทางนี้”
นักสืบอลันเอ่ยแต่มือกลับไม่ปล่อยข้อมือของสารวัตรริวจิซึ่งพากันเดินขึ้นมาที่ตึกซึ่งตอนนี้ ทางทีมงานได้เชิญ โมมูระโอชิโร่ มาให้ปากคำ
Next EP>>>
54
