รั่วซียังคงนั่งเหม่อลอยไกว้ชิงช้าเล่นอยู่ในสวนหลังหอเหมือนเช่นเคย ในหัวพรางนึกไปถึงชายหนุ่มนิ่งขรึมผู้นั้น
หลังจากวันที่เขามาส่งนางที่หออ้ายซ่างเขาก็หายหน้าไม่มาหานางอีกเลย จนผ่านไปหลายเดือนในเมืองก็มีเื่ให้น่ายินดี
องค์ชายอู๋หลงหยางประกาศอภิเษกแต่งตั้งพระชายาสตรีนางนั้นเป็ถึงบุตรีเพียงผู้เดียวของอัครมหาเสนาฝ่ายขวา ทั้งยศถาบรรดาศักดิ์ ทั้งชาติตระกูล ช่างเหมาะสมกันยิ่งนัก
รั่วซีได้แต่นั่งยิ้มเย้ยหยันตนเองในใจเมื่อยามรู้ข่าวหญิงคณิกาเช่นนาง จะหาผู้ใดมาจริงจังด้วยเล่า
"ท่านแม่บุญธรรมอยู่ที่ใด"
"น่าจะอยู่ในห้องพักเ้าค่ะ"
รั่วซีเดินวนหาแม่บุญธรรมของนางจนทั่วหอจนสุดท้ายได้ความว่ามาอยู่ที่ห้องทำงานของรั่วเฉิน จึงได้เดินมายังห้องอีกฝั่งของหอ
วันนี้นางอยากคุยเื่ที่อยู่ภายในใจนางอยากรู้ว่าจะมีหนทางหลุดพ้นจากที่นี่ได้หรือไม่
"อ๊าา อ๊าาา รั่วเฉินแรงอีก อืมม ดีมาก ซี๊ดดด เสียวรูสุด ๆ อะ อ่าา"
"อู้ววว ข้าก็เสียวขอรับ อะ อ้าา ซี๊ดดด รูท่านตอดไม่หยุด อ่าาา"รั่วเฉินกระแทกท่อนเอ็นใหญ่เข้ารูสวาทแรงหนักหน่วงตามที่มู่หลันร้องขอ
"อ่าาา ท่านแม่รูท่านยังบีบรัดท่อนข้าได้ดีเช่นเคย ซี๊ดดด อะ อู๊ยยย"
"อร๊ายย ข้าจะเสร็จแล้ว อะ อะ อ่าา อะ อร๊างงง"
"อืมม รอข้าด้วย อะ อ่า อ้าา" รั่วเฉินกระตุกท่อนเอ็นพ่นน้ำกามเข้าเต็มรูสวาทมู่หลันจนหยาดสุดท้าย
"อ่าาา เด็กดี ต้องทำยังไงต่อ ซี๊ดด เด็กดี อืมมม"
แผล่บ แผล่บ แผล่บ
ชายหนุ่มรู้หน้าที่ของตนดีหลังเสพสังวาสกันเสร็จ เขาจะต้องเลียทำความสะอาดให้มู่หลันจะเป็น้ำกามเขาหรือน้ำรักนางเขาก็เลียออกจนหมด ทำให้กลีบสวาทสะอาดที่สุด
รั่วซีได้ยินเสียงเนื้อกระทบกันอย่างแรงเสียงร้องครวญคราง หรือแม้แต่เสียงกล่าวชมที่ดังออกมาจากภายในห้อง
หญิงสาวได้ยินชัดเจนได้ยินทุกการกระทำที่แม่บุญธรรมกับพี่ชายบุญธรรมทำร่วมกัน
รั่วซียืนนิ่งฟังจนประตูห้องเปิดนางก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม
"รั่วซี"
"ซีเอ๋อร์" รั่วเฉินหันมองตามเสียงมู่หลันขณะที่เขายังจัดการใส่อาภรณ์ไม่เสร็จ ชายหนุ่มใจนกลายเป็ตื่นตระหนก ที่เห็นน้องสาวยืนอยู่หน้าห้อง
เขาไม่แน่ใจว่านางมานานแค่ไหนและได้ยินเสียงเมื่อครู่มากน้อยเพียงใด
"ข้าแค่มีเื่อยากคุยกับท่านแม่บุญธรรมเท่านั้นเื่ของพวกท่านข้ามิยุ่งด้วยอยู่แล้ว"
"ซีเอ๋อร์"
"มีเื่จะคุยกับข้า งั้นก็ไปที่ห้องข้าแล้วกัน"
รั่วเฉินมองสตรีทั้งสองเดินจากไปคล้ายคนใจแตกสลาย
เดิมทีนายหญิงที่รับ่ต่อหอนางโลมอ้ายซ่างทุกคนต้องรับแขกอีก แม่บุญธรรมจึงใช้เขาเป็ที่ระบายความใคร่แทนการรับแขก ั้แ่ที่ท่อนเอ็นเขาเริ่มมีความรู้สึกต่อสตรีเพศ
ทว่าเื่นี้เขาไม่เคยบอกรั่วซีและไม่คิดอยากจะให้นางรับรู้
กับนางโลมทั่วไปถือเป็เื่ปรกติของบุรุษนางย่อมไม่คิดมากกับเขา แต่นี่เป็แม่บุญธรรมที่เลี้ยงดูกันมาแต่เล็ก
ไม่รู้ว่าต่อจากนี้นางจะคิดกับเขาเช่นไร
"เ้ามีเื่อันใด ถึงตามหาข้าจนไปถึงห้องพี่ชายเ้า"
"ถ้าข้าหาคนรับ่หออ้ายซ่างคนใหม่ได้ ท่านจะปล่อยข้าไปหรือไม่" รั่วซีไม่อยากพูดให้มากความ นางพูดเข้าเื่สำคัญที่นาง้าทันที
"เ้าจะหาใครมาแทน"
"ข้ายังมิรู้ เพียงท่านบอกว่าได้ข้าก็จะตามหาสตรีคนใหม่มารับ่แทนข้าทันที"
"ไม่ได้ ยังไงเ้าก็ต้องรับ่ต่อหออ้ายซ่างนี้ ข้าเลือกเ้าไว้แล้ว" มู่หลันเริ่มพูดเสียงดังขึ้น นางอุตส่าห์เลี้ยงดูรั่วซีขึ้นมา เพื่อจะให้มารับ่ดูแลหออ้ายซ่างต่อแต่นางกลับอยากยกให้ผู้อื่นแทน
"แล้วเหตุใดท่านต้องเลือกข้าด้วยเล่า เหตุใดมิปล่อยให้ข้าเน่าตายไป ข้ายังดีใจเสียกว่าที่ต้องมาอยู่ในที่แห่งนี้"
ตอนยังเล็กรั่วซีรู้สึกว่าตนเองช่างโชคดีนักที่ได้เจอแม่บุญธรรม นางได้สวมอาภรณ์ชุดสวย ได้ทานอาหารชั้นเลิศ ทว่าพอนางรู้ความทุกอย่างกลับไม่เหมือนอย่างที่นางคิด
นางไม่อยากใช้ชีวิตผูกติดกับหอนางโลมแห่งนี้นางอยากมีชีวิตของนางเอง
"ซีเอ๋อร์ แม่ว่าเราคุยกันรู้เื่แล้วมิใช่หรือ ตอนนั้นเ้าก็ตอบตกลงรับปากแม่แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมเ้าถึงเกิดต่อต้านขึ้นมา อย่าบอกว่าเพราะคุณชายหลง"มู่หลันเห็นรั่วซีเริ่มมีอารมณ์รุนแรงขึ้น นางจึงเปลี่ยนมาปรับอารมณ์ตนเองลง เพื่อได้คุยกับนางอย่างมีเหตุผล
"คุณชายหลง.....ทำไม เขาเกี่ยวอะไรกับข้า"
"ใช่ว่าแม่มิรู้ ว่าคุณชายหลงแท้จริงเป็ผู้ใด หลังจากมีแต่งตั้งพระชายา เ้าก็ยิ่งเงียบขรึมลงเ้ารักเขาหรือ"
รั่วซีนั่งนิ่งไปชั่วขณะหัวสมองคิดตามคำถามแม่บุญธรรม
นางรักคุณชายหลงหรือ
นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักเป็เช่นไรนางหลับนอนกับบุรุษไม่ซ้ำหน้ามานานนับปี แท้จริงแล้วนางรู้สึกยังไงกับชายผู้นั้นก็สุดจะทราบได้
แต่ที่นางแน่ใจ คือนางอยากออกไปจากที่แห่งนี้ต่างหาก
"เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ยังไงเ้าก็ต้องรับ่หออ้ายซ่างต่อแต่เพียงเ้าหาคนที่จะรับ่ต่อจากเ้าเร็วขึ้นเสียหน่อยไม่ต้องรอให้ถึงเวลารับ่ต่อแล้วถึงค่อยหาเด็กคนใหม่ เหมือนที่รุ่นก่อนทำต่อกันมา"มู่หลันหาทางออกที่ดีที่สุดให้รั่วซี ไม่อยากให้นางดื้อรั้นไปมากกว่านี้
ถ้าเื่ที่นางไม่อยากรับ่ต่อหออ้ายซ่างไปถึงหูคนผู้นั้นจะต้องมีปัญหาใหญ่ตามมาอีกเป็แน่
รั่วซีได้ฟังข้อเสนอจากมู่หลันนางก็ไม่ดื้อรั้นที่จะพูดต่อให้มากความ เพราะถึงนางพูดอย่างไรเื่ก็คงจบแบบเดิม
นับจากนี้ใช้เวลาเป็สิบปีกว่านางจะขึ้นมาเป็นายหญิงคนใหม่ก่อนเวลานั้นจะมาถึง นางคงหาเด็กหญิงที่เต็มใจมายืนอยู่ตรงนี้ได้แล้ว
เวลาแค่เพียงสิบปีก็ยังดีกว่าทั้งชีวิต
181
