[จบแล้ว] นครแห่งบาป - City of Sin

คำตอบที่ริชาร์ดได้รับเป็นกลุ่มของโครงกระดูกและซอมบี้จำนวนมากที่พุ่งตัวออกมา เขายกดาบในมือของเขาขึ้นแล้วตวัดชี้ไปด้านหน้าอย่างช้าๆ ทันใดนั้นเสียงคำรามราวกับสัตว์ดุร้ายก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขาก่อนที่กองกำลังของเขาจะพุ่งตัวออกไปและตรงเข้าปะทะกับเหล่าศัตรู

คนที่เร็วที่สุดในกลุ่มคือวอเตอร์ฟลาวเวอร์ นางพุ่งตัวขึ้นจากพื้นดินอย่างรวดเร็วและข้ามผ่านตัวเขาไปเพื่อตรงเข้าหากลุ่มของอันเดด การเคลื่อนไหวร่างกายของแอสซาซินสาวนั้นทำให้ทั่วบริเวณดูสดใสขึ้นราวกับมีดอกไม้บานสะพรั่ง ตลอดเส้นทางที่นางพุ่งผ่านดูคล้ายกับมีดอกบัวมากมายที่กำลังผลิบาน ในขณะเดียวกันแสงของเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่ลุกโชนออยู่บนดาบของนางก็กำลังแผดเผาเหล่าอันเดดให้มอดไหม้ ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นเหนือความคาดหมายของทุกคนมาก ในเวลานี้เพียงแค่เปลวเพลิงจากดาบของวอเตอร์ฟลาวเวอร์ก็ทำให้ศัตรูกว่าพันตัวถูกเผาจนละลายราวกับเนยที่เจอความร้อน

ฝ่ายตรงข้ามถูกกำจัดออกไปอย่างรวดเร็วพร้อม ๆ กับที่กองกำลังของริชาร์ดเคลื่อนตัวเข้าใกล้บึงมากขึ้นเรื่อย ๆ และในตอนนั้นเองที่เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ตรงปลายดาบของริชาร์ดหายไป  

ภาพของเกาะโดดเดี่ยวที่ตั้งอยู่กลางบึงปรากฏต่อสายตาของริชาร์ด บนเกาะแห่งนั้นมีอาคารสองชั้นตั้งตะหง่านอยู่หลังหนึ่งซึ่งมันดึงดูดทุกสายตาให้จ้องมอง สภาพของอาคารหลังนั้นดูเก่าและทรุดโทรมเป็นอย่างมาก เห็นได้ชัดว่ามันตั้งอยู่อย่างนั้นมาเนิ่นนานแล้ว 

ในเวลานั้นมีชายรูปร่างผอมบางผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงประตูอาคาร จากรูปลักษณ์ที่เห็น เขาน่าจะมีอายุราว ๆ 30 ปี  เส้นผมรกรุงรัง อีกทั้งขอบตาหมองคล้ำและผิวที่ซีดเซียวของเขาทำให้เป็นที่สนใจของคนที่พบเห็น เสื้อคลุมที่เขาใส่สกปรกเป็นอย่างมากจนทำให้ไม่สามารถระบุตัวตนของเขาได้  ริมฝีปากที่แห้งกร้านนั้นทำให้สีปากของเขากลายเป็นสีคล้ายขี้เถ้า หากไม่ใช่เพราะช่วงอกที่เคลื่อนไหวขึ้นลงตามจังหวะการหายใจของเขาแล้วล่ะก็ สภาพของเขาก็ดูไม่ต่างอะไรกับกลุ่มซอมบี้เหล่านั้นเลย 

ริชาร์ดเหยียบขึ้นไปบนเกาะเล็ก ๆ นั้น เขาทิ้งปลายดาบในมือลงและลากมันให้ครูดไปกับพื้นขณะที่เดินเข้าหาฝ่ายตรงข้าม สายตาเด็ดเดี่ยวของเขาจับจ้องอยู่ที่ชายผู้นั้นและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ “พยายามควบคุมสัตว์ที่ทำสัญญาวิญญาณไว้กับข้า เจ้ากล้ามาก ! ไม่คิดหรือว่าสิ่งที่เจ้าทำมันเป็นการปล้นของของคนอื่น ?”

ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่โฟลว์แซนด์ และเพียงครู่เดียวน้ำเสียงแหบห้าวที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจก็ดังออกมาจากปากของเขา “เป็นเคลริคที่น่าสะพรึงกลัวจริง ๆ !”

หลังจากพูดจบเขาก็กวาดสายตามองคนที่เหลือก่อนที่จะหยุดสายตาลงที่วอเตอร์ฟลาวเวอร์ การโต้ตอบทางจิตของนางทำให้เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่แข็งแกร่งจนสามารถสร้างความเจ็บปวดให้เกิดขึ้นภายในจิตใจของเขาได้

เขากวาดสายตาไปทั่วอีกครั้งก่อนจะกลับมาหยุดลงที่ริชาร์ด “เจ้าคือเมจสินะ ?” แน่นอนว่าคำถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบเพราะมันเป็นเพียงคำถามเพื่อความมั่นใจเท่านั้น เขาได้เห็นทักษะดาบของริชาร์ดในตอนที่ต่อสู้กันก่อนหน้านี้แล้วทว่าในเวลานี้เขากลับรับรู้ได้ถึงพลังมานาที่ออกมาจากร่างกายของริชาร์ดจึงทำให้เขาคาดเดาว่าริชาร์ดต้องเป็นเมจอย่างแน่นอน

“ใช่ ข้าเป็นเมจระดับ 9” ริชาร์ดตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

ในขณะที่ชายเนื้อตัวสกปรกกำลังกวาดตามองคนอื่น ๆ ที่เหลือ ริชาร์ดก็ใช้ ‘คาถาตรวจสอบ’ กับเขา ซึ่งก็ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายไม่รู้ตัวเลยหรืออาจจะไม่ได้ระวังตัวในเรื่องนี้จึงทำให้ลืมใช้พลังมานาของตนเองป้องกันการตรวจสอบจากริชาร์ด และผลลัพธ์จากการตรวจสอบนั้นก็สร้างความประหลาดใจให้กับริชาร์ดอยู่ไม่น้อยเพราะเขาพบว่าชายผู้นี้เป็นเนโครแมนเซอร์ระดับ 12 ซึ่งมีช่องรูน 6 ช่องและมีความจุรูนถึง 90 พอยท์ !

เนโครแมนเซอร์มองริชาร์ดใกล้ ๆ ก่อนพูดขึ้น “เมจที่เคารพ ข้าต้องการต่อสู้โดยใช้ธรรมเนียมของนักเวทย์กับเจ้า แม้ว่าข้าจะอยู่ในระดับที่สูงกว่า แต่ข้าเองก็สูญเสียเหล่าทาสไปแล้วและมีมานาเหลือน้อยกว่า 1 ใน 4 คำขอของข้าก็คงจะไม่ได้เอาเปรียบเจ้าเกินไปหรอกนะ”

“ธรรมเนียมของนักเวทย์ ? เนโครแมนเซอร์อย่างเจ้าถูกเมจคนอื่น ๆ นับรวมเป็นนักเวทย์ด้วยหรือ” ริชาร์ดถามขึ้น  

ภายนอกของอบิส นรก และเพลนที่เป็นที่อยู่อาศัยของพวกปีศาจหรืออยู่ภายใต้การควบคุมของเทพเจ้าแห่งความมืดมิดต่างก็ไม่มีใครยอมรับการมีอยู่ของเนโครแมนเซอร์ที่ล้อเล่นกับจิตวิญญาณและรบกวน ‘ความสงบสุขในโลกแห่งความตาย’ เช่นนี้ 

ท่าทางของชายผู้นั้นเปลี่ยนไปทันที ลักษณะของเขาในตอนนี้ทำให้รู้สึกถึงความน่าหวาดกลัวที่เพิ่มมากขึ้น “ตั้งแต่ผู้คนปักใจเชื่อว่าพวกเราเป็นปีศาจผู้กระหายเลือด คนอย่างข้าก็ไม่ได้รับการยอมรับอีกเลย ข้าซ่อนตัวอยู่ที่นี่ก็เพราะไม่อยากจะฆ่าใคร แต่เจ้าก็ยังเดินทางมาเคาะประตูบ้านข้าถึงที่ หากเจ้าไม่เต็มใจยอมรับข้าในฐานะเมจ งั้นก็มาสู้กัน ! ข้าจะฉีกเจ้าออกเป็นชิ้น ๆ !”

ริชาร์ดจับตามองมองเนโครแมนเซอร์พร้อมทั้งมองดูตัวเลขทั้งหลายที่ปรากฎขึ้นรอบ ๆ ตัวเขาไปด้วย มันเป็นเรื่องจริงที่เนโครแมนเซอร์ผู้นี้มีมานาหลงเหลืออยู่ไม่มากและสมุนของเขาก็ถูกฆ่าตายไปจนหมดแล้ว การที่เนโครแมนเซอร์ไม่มีเหล่าอันเดดอยู่เคียงข้างก็เหมือนกับไนท์ที่ไร้ม้าคู่ใจ

ริชาร์ดตัดสินใจอย่างรวดเร็วก่อนพูดออกไป “แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้รับการยอมรับจากเมจคนอื่น ๆ แต่ข้าก็ยังเต็มใจที่จะดวลกับเจ้าตามธรรมเนียมที่มี”

“มาสเตอร์ ! ท่านไม่จำเป็นจะต้องทำแบบนั้น เราเพียงแค่ล้อมเขาไว้แล้วจัดการเหมือนกับที่ท่านเคยทำกับเมนต้าก็ได้ไม่ใช่หรือ ?” โอล่าที่ยืนอยู่ด้านข้างถามขึ้น เขาเป็นคนสุดท้ายที่ได้รับเพลิงศักดิ์สิทธิ์จากโฟลวแซนด์จึงทำให้คันธนูของเขาในเวลานี้ยังคงมีเปลวไฟลุกโชนและมันก็เป็นภัยคุกคามอันดับหนึ่งที่มีความรุนแรงมากพอที่จะทำลายเนโครแมนเซอร์ผู้นี้ได้ในทันที 

ริชาร์ดโบกมือครั้งหนึ่งเพื่อหยุดบาร์ดข้างตัว “ไม่ ครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อน เขาเป็นเมจ”

'เมจ ?'  ถึงแม้ริชาร์ดจะนับว่าเนโครแมนเซอร์เป็นเมจประเภทหนึ่ง แต่โอล่าก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเหตุใดวิธีการจัดการกับเมจจึงมีความแตกต่างกับการจัดการกับไฟเตอร์อย่างเมนต้า

ในเวลานั้นใบหน้าของเนโครแมนเซอร์ก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาจัดเสื้อคลุมของตนเองแล้วก้าวมาข้างหน้า 2 ก้าวก่อนกล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึมว่า “ข้าคือเซนดรอลล์ เนโครแมนเซอร์ระดับ 12” 

ริชาร์ดกดปลายดาบในมือให้จมลงในโคลนทำให้ดาบไร้ชื่อของเขาถูกปักไว้บนพื้น จากนั้นเขาก็เดินไปด้านหน้าและพูดขึ้น “ริชาร์ด เมจระดับ 9 และรูนมาสเตอร์”

คำว่า ‘รูนมาสเตอร์’ สร้างร่องรอยความสงสัยขึ้นบนใบหน้าของเซนดรอลล์ เป็นเพราะเขาไม่เคยได้ยินชื่อเรียกของคลาสเช่นนี้มาก่อน ทว่าแม้จะยังมีข้อสงสัยและเต็มไปด้วยความประหลาดใจแต่ทั้งเซนดรอลล์และริชาร์ดก็ยังคงก้าวมาข้างหน้าเพื่อดวลกันตามที่ตกลงไว้ โดยในเวลานี้ระยะห่างของพวกเขาอยู่ที่ราว ๆ 20 เมตรเท่านั้น 

ด้วยความแตกต่างทางภาษาทำให้ริชาร์ดไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเซนดรอลล์เริ่มร่ายคาถาอะไรออกมาเป็นคาถาแรก แต่วงเวทย์สีเทาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเนโครแมนเซอร์ในทันที ทันใดนั้นพลังแห่งความตายที่หนาแน่นก็ปรากฏขึ้นซึ่งส่งผลให้อากาศเกิดความแปรปรวนและเกิดแรงสั่นสะเทือนขึ้นในบริเวณนั้น ภาพที่เห็นตรงหน้าและความรู้สึกของริชาร์ดบอกเขาว่าคาถานี้คือคาถาอัญเชิญอันเดดและด้วยระดับของเซนดรอลล์ก็ทำให้เหล่าอันเดดที่ทรงพลังปรากฏขึ้นบนเพลนแห่งนี้อย่างรวดเร็ว 

วงเวทย์ก่อพลังงานเชิงลบขึ้นก่อนที่มันจะส่งความน่าหวาดกลัวและความมืดมิดพุ่งแทรกเข้าสู่จิตใจของคนที่อยู่โดยรอบ สิ่งมีชีวิตที่ถูกปลุกขึ้นมามีพลังจิตที่แข็งแกร่ง ซึ่งนั่นก็ชี้ชัดว่านี่เป็นรูปแบบการอัญเชิญที่ทรงพลัง ทว่าข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือระยะเวลาของการร่ายคาถาที่ยาวนาน

ทางด้านของริชาร์ดนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เขาไม่ได้สนใจที่จะร่ายคาถาและยังดูมีท่าทีเรียบนิ่ง ทว่าในความเป็นจริงแล้วเขากำลังลอบใช้งานหน้าหนังสือแห่งการครอบครองอยู่อย่างเงียบ ๆ เขาแอบนำกระดาษหน้านั้นออกมาและใช้งานมันด้วยการขยับมือของตนเองเพียงเล็กน้อย ทันใดนั้นหมาป่าที่น่ากลัวจำนวน 5 ตัวก็ปรากฏขึ้นทันที พวกมันส่งเสียงคำรามออกมาก่อนที่จะพุ่งตรงเข้าหาเนโครแมนเซอร์อย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกันนั้นเอง แสงสีฟ้าปนเขียวก็วาบขึ้นและเข้าปกคลุมร่างกายของเขา ทว่าหลังจากนั้นเพียงครู่เดียวก็เกิดเสียงคล้ายกระจกร้าวและแตกออก คาถาในการป้องกันตนเองของเนโครแมนเซอร์ถูกทำลายลงแล้ว ! และแม้ว่าหมาป่า 2 ตัวจะถูกพลังนั้นซัดให้กระเด็นลอยออกไป แต่ในตอนนี้คาถาอัญเชิญของเนโครแมนเซอร์เนื้อตัวสกปรกผู้นั้นก็ถูกขัดให้หยุดชะงักลงอย่างฉับพลันและมันก็ล้มเหลวไปในที่สุด 

ริชาร์ดอดทนรอจนเซนดรอลล์ไม่สามารถรับมือกับหมาป่าที่เหลือทั้ง 3 ตัวได้อีกต่อไป ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นเพื่อปัดเป่าคาถาและทำลายเหล่าหมาป่าจนมันกลายเป็นเพียงมานาที่บริสุทธิ์ คาถาโล่ป้องกันของเซนดรอลล์ถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์ด้วยการโจมตีของพวกหมาป่า ซึ่งนั่นทำให้เสื้อผ้าที่ซอมซ่ออยู่แล้วของเขากลายเป็นเพียงเศษผ้าหลุดรุ่ยไป ร่างกายที่แสนสกปรกนั้นก็เกิดรอยฟกช้ำและบาดแผลขึ้นทั่วตัว ทว่าจุดสำคัญบนร่างกายที่อาจส่งผลกระทบร้ายแรงถึงชีวิตยังคงได้รับการปกป้องอยู่ แม้ว่าการป้องกันจะถูกทำลายลงไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าในเวลานี้ยังไม่มีบาดแผลใดที่ร้ายแรงมากพอจะพาเขาไปพบกับความตาย  

เซนดรอลล์พยายามลุกขึ้นยืนในตอนที่ริชาร์ดก้าวเข้ามาหา เขาใช้มือรวบเสื้อคลุมที่หลุดรุ่ยของตนเองก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “การตายในการดวลที่ยุติธรรม สำหรับข้าแล้ว นั่นถือเป็นเกียรติสูงสุด เจ้าลงมือเถอะ !”

ริชาร์ดจ้องมองเซนดรอลล์อยู่ชั่วครู่ก่อนจะถามขึ้น “เจ้าอยากตายขนาดนั้นเลยรึ ?”

“แน่นอนว่าไม่ ! ข้ายังมีเวทมนตร์อีกมากมายที่ข้าอยากทดลอง... แต่ข้าเป็นปีศาจเนโครแมนเซอร์ที่ไม่ได้รับการยอมรับจากมนุษย์ ถ้าถูกใครเจอเข้า พวกเขาคงจะจับข้ามัดไว้กับเสาและจุดไฟเผาทั้งเป็น” เซนดรอลล์หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น

ในความเป็นจริงแล้วแม้แต่ในนัวแลนด์เองก็มีจำนวนของเนโครแมนเซอร์อยู่เพียงน้อยนิดเท่านั้นและคนเหล่านั้นก็ถูกตัดสินว่าเป็นศัตรูของสิ่งมีชีวิตที่มีวิญญาณทั้งหมด