สิ่งมหศัจรรย์นั้นมีจริงด้วยหรอ

ชีวิตนั้นเป็นสิ่งที่พิเศษเคยมีคนบอกผมไว้ และผมก็เคยเชื่อว่าชีีวิตนั้นเป็นสิ่งที่พิเศษจริงๆและอยากจะใช้ชีวิตให้คุ้มค่าที่ได้เกิดมาสักครั้งหนึ่ง เขาคนนั้นที่บอกผมไม่ใช่คนอื่นคนไกลแต่เป็นคนที่เราต่างคิดว่าเขารักเราที่สุด เด็กหนุ่มมีนามชื่อว่าไบร์ท ชีวิตของเขาค่อนข้างเรียบง่ายและธรรมดาและเกือบจะเหมือนกับคนทั่วไป แต่ข้อที่แตกต่างก็คือเขานั้นถูกเรียกว่าไอ้พวกขี้แพ้ แต่ไบร์ทก็ยังใช้ชีวิตเรื่อยมาและเขาหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ขึ้นแต่เขาก็รู้อยู่แล้วว่ามันคงเป็นได้แค่ความฝัน ชีวิตของทุกคนนั้นเกิดมาก็คงประกอบด้วยหลักๆคงเป็น พ่อ แม่ และตัวเรา แต่ก็มีบางคนโชคร้ายที่อาจจะต้องสูญเสียพ่อหรือแม่ไป หรืออาจจะทั้งสอง ไบร์ทก็เป็นหนึ่งในนั้นเขาได้สูญเสียคุณแม่ไปในตอนมี่เขาพึ่งมีอายุได้เพียง 15 ปี และชีวิตที่แสนจะมีความสุขของไบร์ทก็ได้จบลงเขาคิดมาเสมอว่าไม่ว่าชีวิตเขาจะแย่แค่ไหนแต่เพียงได้กลับมาบ้านได้เจอรอยยิ้มของครอบครัวและได้กินอาหารอร่อยๆ ฝีมือของคุณแม่ก็เพียงพอแล้ว แต่ในตอนนี้ทุกอย่างไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้ว แต่ไบร์ทก็ยังใช้ชีวิตเรื่อยมาเหมือนเด็กทุกคนคือการตื่นนอน ไปโรงเรียน กลับมาบ้าน กินอาหาร พักผ่อน นอนหลับ ตื่นมาทุกอย่างและดำเนินเพียงเท่านี้ในทุกวัน จริงหรอ!! ถึงชีวตจะแย่แค่ไหนแต่ไบร์ทก็ยังคิดว่าชีวิตตัวเองนั้นยังมีข้อดีเด็กบางคนอาจจะสูญเสียมากกว่าเขา อาจจะไม่ได้แม้แต่จะพัก อาจจะไม่ได้มีอะไรกินเลยด้วยซ้ำ นั้นยังทำให้ไบร์ทยังคงดำเนินชีวิตของตัวเองเรื่อยมา หลังการตายของแม่ไบร์ทกับพ่อไม่ค่อยได้พูดคุยกันมากนักเพราะว่าไบร์ทได้โทษและเกลียดพ่อที่มีส่วนในการทำให้คุณแม่ต้องตายและไบร์ทก็เกลียดตัวเองเหมือนกันเพราะเขาก็มีส่วนเช่นเดียวกันในเหตุการณ์นี้ ถึงจะมีเรื่องแย่ๆมามากนักแต่ที่โรงเรียนถึงไบร์ทจะถูกพูดว่าไอ้พวกขี้แพ้แต่ไบร์ทก็ยังมีเพื่อนที่เขาสนิทชื่อว่า เจอาร์ เธอเป็นหญิงสาวที่ไม่ว่าชายใดมองก็ต้องตกหลุมรักเพราะรอยยิ้มของเธอนั้นมันสดใสจริงๆและไบร์ทก็ยังแปลกใจว่าเธอคนนี้ที่มีนามชื่อว่าเจอาร์ คนที่สมบูรณ์แบบ แบบเธอทำไมถึงมาเป็นเพื่อนกับเขา เพราะว่าเธอหวังผลประโยชน์หรอ หรืออะไรละ เพราะไบร์ทยังหาข้อดีของตัวเองไม่เจอเลยด้วยซ้ำ และก็ไม่ได้มีความกล้าพอที่จะถามเจอาร์ออกไปว่าทำไมเธอถึงมาเป็นเพื่อนกับเขา เพราะเด็กคนอื่นไม่มีใครคิดจะเป็นเพื่อนกับเขาเลยสักคน หลังการสูญเสียคุณแม่ไปเจอาร์ได้สังเกตเห็นร้อยยิ้มที่เด็กหนุ่มมีนามชื่อว่าไบร์ทได้จางหายไปในทุกวัน เจอาร์จึงได้พูดกับไบร์ไปว่าถึงจะเจอเรื่องแย่ๆแค่ไหนเดี๋ยวมันก็จะผ่านไป เหมือนฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ พอไบร์ทได้ฟังกลับถามตัวเองอยู่ในใจว่าฟ้าหลังฝนนั้นสวยงามจริงๆหรอ แต่สำหรับไบร์ทแล้วในชีวิตจริงส่วนใหญ่สิ่งที่ได้รับมาหลังจากต่อสู้กับปัญหาก็คือรอยเเผลเป็นที่ไม่มีวันหาย นี่เเหละ"ความขี้เหร่ของฟ้าหลังฝน" และบทที่ว่าฟ้าหลังฝนสวยงามเสมอนี่มันก็เเค่บทความของคนขี้เเพ้คนหนึ่งที่กำลังพาลหาเรื่องฟ้าหลังฝน...มันคือบทความจากคนขี้เเพ้ที่กำลังปลอบใจตัวเอง... และไบร์ทก็ได้ตอบกลับเจอาร์ไปเพียงรอยยิ้ม เมื่อคืนที่ฟ้าหม่นหมองได้ผ่านไปเช้าอันสดใสได้เริ่มต้นขึ้นไบร์ทได้ไปโรรงเรียนของเขาตามเคยแต่ที่ไม่เหมือนเดิมไบร์ทนั้นได้ประสบอุบัติเหตุเข้าเขาได้ขับรถไปประสานงานกับรถยนต์แต่เขายังโชคดีที่รอดมาได้นั้นคือสิ่งที่ผู้คนพูดว่ารอดมาได้โดยไม่เป็นอะไรแล้วนั้นแหละคือโชคดี แต่ใครจะรู้ถึงปัญหาที่ตามมา เจ้าของรถยนต์ผู้เสียหายคนนั้นได้มาคุยและเอาเรื่องกับพ่อไบร์ทและได้ต่อว่าไบร์ทที่ทำให้รถของเขาเสียหายและต้องจ่ายเงินเป็นจำนวนมากเพื่อไม่ให้เขาคนนั้นเอาเรื่อง พอชายคนนั้นกลับไป พ่อกับไบร์ทที่ไม่ได้คุยกันนานก็ได้เริ่มบทสนทนากันไบร์ท ผม....ขอโทษครั....บพ่อ แกอีกแล้ว นี้ไม่ใช่เรื่องแรกที่แกได้สร้างปัญหาให้ แกนี้มันตัวปัญหาจริงๆถ้าแกไม่เกิดมาล่ะก็ มันคงจะดี (พูดด้วยความโกรธ)ไบร์ท ไม่มีคำพูดที่ตอบกลับจากไบร์ทมีเพียงแต่น้ำตาที่ไหลออกมาและไบร์ทได้กลับมาห้องนอนของเขาที่มืดมิดและถามตัวเองว่าถ้าเขาไม่เกิดมามันก็คงจะดีจริงๆนั้นแหละเขาไม่ได้โกรธพ่อของเขาที่ด่าว่าเขาแรงๆแบบนั้นเลย เขาเอาแต่โทษตัวเองว่า เขาอีกแล้วหรอ ที่แม่ต้องตายก็เขาออีกแล้วใช่ไหม ไบร์ทได้มองและนึกคิดไปในวันนั้น พ่อ เฮ้ลูกวันนี้พ่อเลิกงานอาจจะดึกหน่อยเพราะเพื่อนของพ่อฝากให้พ่อทำงานให้หน่อยเลยอาจจะกลับดึกหน่อยนะ ฝากรับแม่หน่อยที่ทำงานหน่อยนะไบร์ทไบร์ท คือวันนี้ผมมาช่วยเจอาร์ถ่ายงานพ่อไปรับไม่ได้หรอคืองานนี้มันสำคัญกับเธอจริงๆพ่อ เดี๋ยวพ่อจะลองถามแม่ดูนะว่าให้แม่กลับด้วยรถโดยสารเอาแล้วกันโอเคน่ะ ลูกอย่ากลับดึกมากล่ะไบร์ท ขอบคุณมากครับ พ่อก็อย่าทำงานจนดึกมากล่ะ พูดจบและสายก็ถูกตัดลงคุณพ่อที่กลับมาบ้านหลังเลิกงานยามดึกเจอเพียงแต่ไบร์และถามว่าแม่ละกลับมาแล้วหรือยัง ไบร์ทก็ตอบไปผมก็จะถามพ่อเหมือนกันพูดกันได้ไม่นานก็มีสายโทรศัพท์เบอร์มือถือที่คุ้ยเคยโทรมานั้นก็คือคุณแม่ของเขาไบร์ทเลยรับขึ้นมาแต่ปลายสายที่พูดนั้นเป็นเสียงของชายที่พูดว่าเขานั้นคือเจ้าหน้าที่ตำรวจ ตอนนี้เกิดเหตุรถโดยสารพลิกคว่ำ มีผู้บาดเจ็บหลายรายและผู้เสียชีวิตจำนวนมาก และหนึ่งในนั้นคือคุณแม่ของคุณ หลังจากนั้นไบร์ทก็นิ่งเฉยได้แต่ถามตัวเองในใจว่านี้มันไม่จริงใช่ไหม ความผิดของเขาหรอ หรืออะไร ไบร์ทที่ได้นึกคิดถถึงตัวเองในวันนั้นก็คิดว่าที่ผ่านมาเขาเอาแต่โทษคนอื่นโทษทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีชิตที่ผ่านไปเรื่อยๆก็เท่านั้น เขานั้นเห็นแก่ตัวที่โทษพ่อของเขา และเขาก็โทษตัวเองว่าถ้าไม่เกิดมาคงดีกว่านี้ เขาคิดว่าถ้าโลกนี้มีพลังวิเศษหรือใครก็ได้ที่มีพลังวิเศษอะไรบางอย่างช่วยทำให้เขาหายไปทีช่วยให้เขาหายไปโดยไม่ต้องตื่นขึ้นอีกหลับไหลไปตลอดกาล ไบร์ทที่เอาแต่โทษตัวเองและอยากจะฆ่าตัวเองแต่เขานั้นอ่อนแอเกินไปแม้แต่จะฆ่าตัวเองเขานั้นยังไม่กล้าทำ และเขาก็ได้เพียงแค่หวังว่าถ้าเขาได้ตื่นมาพรุ่งนี้เช้าแล้วทุกอย่างนั้นเปลี่ยนไปก็คงดี....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 เด็กหนุ่ม

นิยายแนะนำ

สิ่งมหศัจรรย์นั้นมีจริงด้วยหรอ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 เด็กหนุ่ม

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้