Kill The Clone

13:05 หน้าทางเข้าดันเจี้ยนแมงมุม ระยะเวลาออนไลน์ 24 วัน

“ตรวจสอบ” โคลนมองไปที่วงแหวนเวทมนตร์สีแดงขนาดใหญ่ บริเวณหน้าทางเข้าดันเจี้ยนแมงมุม

ดันเจี้ยนแมงมุมลายจุด ดันเจี้ยนแบบปิด เลเวลที่แนะนำ 10

เมื่อผู้เล่นคนแรกของปาร์ตี้เข้าไปในดันเจี้ยน พื้นที่ด้านในจะถูกแยกออกจากโลกของ The World Must Survive ผู้เล่นอื่นที่ไม่ใช่สมาชิกของปาร์ตี้จะไม่สามารถเข้าไปด้านในได้อีกจนกว่าผู้เล่นทั้งหมดจะออกมาหรือเสียชีวิตลง

ดันเจี้ยนในโลกของ TWMS แบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่ ดันเจี้ยนแบบปิด พื้นที่ด้านในจะถูกแยกออกเป็นเอกเทศ สามารถเข้าได้เพียงครั้งละหนึ่งปาร์ตี้เท่านั้น

และดันเจี้ยนแบบเปิด พื้นที่ด้านในจะไม่ถูกแยกออกจากโลกของ TWMS สามารถเข้าได้ไม่จำกัดจำนวนคน

เมื่ออยู่ภายในดันเจี้ยนผู้เล่นไม่สามารถใช้งานระบบติดต่อสื่อสารใด ๆ ของระบบได้ แต่ยังสามารถรับข้อความจากภายนอกได้ปกติ เช่น ข้อความจากระบบเพื่อน หรือข้อความจากช่องสื่อสารของโลก แต่หากเข้าไปอยู่เขตพื้นที่พิเศษผู้เล่นจะถูกปิดกั้นการสื่อสารทั้งสองทาง ผู้เล่นไม่สามารถรับหรือส่งข้อความใด ๆ ไปสู่ภายนอกได้ สถานะของผู้เล่นจะถูกปรับเป็นออฟไลน์ นาฬิกาของระบบจะถูกปิดเช่นกัน

“อะไรกัน ดันเจี้ยนแห่งนี้ระบบแนะนำไว้ที่เลเวลสิบเองงั้นเหรอ” ยอดนักเวทพูดขึ้น

“ก็อย่างว่าล่ะนะ ดันเจี้ยนระดับล่างที่ไม่ค่อยมีคนสนใจ บอสของที่นี่คงมีระดับไม่เกินสิบ” ยอดนักธนูกล่าวเสริม

“น้องชายโคลนเป็นอะไรไป ทำไมถึงเงียบไปเลย อย่าบอกนะว่านายกำลังกลัวอยู่งั้นเหรอ” ยอดนักดาบเอ่ยออกมา เมื่อเห็นว่าโคลนเงียบไปหลังจากที่ใช้ทักษะตรวจสอบ

“ฉันแค่กำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ” โคลนตอบ “ว่าแต่พวกนายเคยมาที่ดันเจี้ยนแห่งนี้มาก่อนหรือเปล่า” โคลนถามลองถามดู

“น้องชายโคลนไม่ต้องกังวลไป ถึงพวกเราจะไม่เคยเข้าไปในดันเจี้ยนแห่งนี้มาก่อน แต่ก็อย่างที่เห็น เลเวลที่ระบบแนะนำนั้นเพียงแค่สิบเท่านั้น พวกเราที่มีเลเวลถึงสิบห้าสามารถรับมือพวกมันได้แน่นอน” ยอดนักดาบหัวเราะให้กับอาการวิตกที่โคลนแสดงออกมา

อันที่จริงโคลนไม่ได้กังวลกับการเข้าไปในดันเจี้ยนแห่งนี้ เพราะตัวเขาได้เตรียมตัวมาอย่างดีเพื่อแก้แค้นพวกมันโดยเฉพาะ เขาเพียงต้องการจะแชร์ข้อมูลต่าง ๆ ให้คนพวกนี้ได้ฟังเพื่อที่จะได้หาทางรับมือพวกมันในอนาคต แต่ดูจากความมั่นใจของทุกคนนี่คงจะไม่จำเป็นอีกต่อไป

“โอ้ ถ้าอย่างนั้นพวกเราเข้าไปกันเถอะ” โคลนพูดก่อนจะเดินนำเข้าไปด้านใน

ภายในถ้ำยังคงมืดมิดเช่นเคย เมื่อโคลนเข้ามาด้านในเขาจึงเรียกคบเพลิงและเขี้ยวอสูรออกมาทันที ยอดนักดาบ ยอดนักเวท และยอดนักธนูที่เห็นโคลนระแวงตัวแจตั้งแต่เริ่มเข้ามาในดันเจี้ยน ก็หันหน้ามามองกันเองและแอบยิ้มออกมาอย่างดูถูกดูแคลน

“น้องชายโคลนนี่เป็นคนที่ระมัดระวังตัวดีนะ ฮ่า ๆ” ยอดนักดาบกล่าวคำพูดชื่นชมก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง

“เป็นปกติของคนอ่อนแอที่จะต้องระวังตัวเป็นพิเศษ” ยอดนักธนูกล่าวออกมาเบา ๆ แต่ภายในถ้ำนั้นเงียบมาก ทำให้คำพูดนี้ลอยมาถึงหูของโคลนได้อย่างชัดเจน

“ฮะ! เมื่อกี้นายว่าไงนะ” โคลนมองไปที่ยอดนักธนูอย่างเอาเรื่อง คนถูกมองดูเหมือนจะตกใจเล็กน้อยที่โคลนได้ยินคำพูดของตน

“ใจเย็น ๆ น้องชายโคลน” ยอดนักดาบเอามือแตะไหล่ของโคลน “เจ้าธนูมันหมายถึงดีแล้วที่นายระวังตัวและเตรียมพร้อมต่อสู้แบบนี้ แต่นายไม่ต้องเคร่งเครียดจนเกินไป ทำตัวสบาย ๆ ฉันจะเป็นคนนำทางบุกตะลุยเอง”

“ใช่แล้ว ฉันหมายถึงแบบนั้นแหละ แต่ฉันใช้คำผิดไปหน่อย อย่าได้ถือสา ๆ” ยอดนักธนูแก้ตัว

โคลนเห็นดังนั้นก็ไม่ถือสาอีกต่อไป เขาไม่ต้องการจะทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ บางทีคนเราก็พลั้งเผลอพูดในสิ่งที่ตนคิดออกมา โดยไม่ได้ผ่านการกลั่นกรองของสมองก่อนได้เช่นกัน

“เอาล่ะทุกคน เนื่องจากทางเดินในนี้ไม่ได้กว้างนัก เราจะจัดรูปขบวนแบบเรียงแถวหนึ่งเข้าไป ฉันที่เป็นนักรบจะเป็นคนเดินนำหน้า ตามด้วยน้องชายลัคเป็นคนที่สอง คนที่เหลือให้อยู่ตรงกลางแถว ส่วนเจ้าธนูจะเป็นคนปิดท้ายขบวน มีใครมีปัญหาไหม” ยอดนักดาบวางแผน

“ฉันขอเป็นคนปิดท้ายขบวนเอง” โคลนยกมือพลางเอ่ยปากอาสารับหน้าที่

หากเป็นการเดินทางในพื้นที่ปกติเขาจะยอมให้ฮันเตอร์เป็นฝ่ายปิดท้ายขบวน แต่ด้วยประสบการณ์ที่โคลนเคยมายังดันเจี้ยนแห่งนี้มาก่อน เขาย่อมทราบดีว่าต้องเกิดการลอบโจมตีจากทุกทิศทางของพวกแมงมุม ซึ่งในสถานการณ์นั้นตำแหน่งท้ายขบวนเป็นต่ำแหน่งที่สำคัญมาก หากให้ผู้เล่นที่มีการป้องกันตัวเองต่ำอย่างฮันเตอร์เป็นคนดูแลท้ายขบวนเกิดถูกสังหารหรือบาดเจ็บขึ้นมา ตำแหน่งทั้งหมดจะวุ่นวายและรวนไปหมด

ด้วยเหตุนี้เองจึงเป็นอีกครั้งที่คนในปาร์ตี้เข้าใจผิด คิดว่าโคลนกลัวตายจนต้องการอยู่ท้ายแถว ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ไกลจากการปะทะมากที่สุด

“ฮ่า ๆ ฉันนี้แย่จริง ๆ ฉันลืมไปเลยว่าน้องชายโคลนเพิ่งจะมีเลเวลเพียงแค่สิบเอ็ด” ยอดนักดาบแกล้งทุบฝ่ามือตัวเองราวกับเพิ่งจะนึกออก อันที่จริงแล้วยอดนักดาบต้องการให้เพื่อนของตนเองนั้นอยู่หลังสุดตามแผนที่ตัวเองคิดมากกว่า

“เจ้าดาบแกนี่ใช้ไม่ได้เลย เอาล่ะ ๆ พวกเราให้คนที่เลเวลน้อยสุดในปาร์ตี้อยู่ด้านหลังสุดเถอะ” ยอดนักธนูใส่น้ำหนักเมื่อพูดถึงคำว่า คนที่เลเวลน้อยสุดในปาร์ตี้ เห็นได้ชัดเวลาเขาหมายถึงโคลนไม่ใช่จัสมินที่เป็น NPC

‘ไอ้พวกนี้มันมีปัญหาอะไรกับเลเวลของฉันนักวะ’ โคลนบ่นออกมาในใจ เขาเริ่มรู้สึกแล้วว่าคนพวกนี้ไม่ชอบขี้หน้าเขาเท่าไหร่ ชายหนุ่มพยายามย้อนคิดอย่างรวดเร็วว่าเขาได้ทำอะไรผิดต่อคนพวกนี้โดยไม่รู้ตัวมาก่อนหรือเปล่า หากเขาเผลอทำเรื่องไม่ดีกับคนพวกนี้มาก่อน เขาก็พร้อมที่จะขอโทษและจบเรื่องไร้สาระพวกนี้ซะ

แต่เมื่อเขาไม่พบความผิดของตัวเองจึงสรุปได้ว่าปัญหาทั้งหมดอยู่ที่คนพวกนี้หาใช่เขา โคลนตัดสินใจว่าจะเลิกให้ความสำคัญกับคำพูดของคนกลุ่มนี้ และทำหน้านี้ของตนเองเท่านั้น

“เอาละทุกคน เคลื่อนที่ได้!” ยอดนักดาบออกคำสั่ง

โคลนเดินไปหาจัสมินก่อนจะใช้นิ้วทัดหูของเธอเพื่อรวบปลายผมสีบลอนด์ขึ้นไป ก่อนจะป้องมือและยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ใบหูของเธอ

 “ตามพวกนั้นไป แต่ห้ามอยู่ห่างจากฉันเด็ดขาด เข้าใจที่พูดใช่ไหม” ชายหนุ่มใช้เสียงกระซิบ จัสมินจึงพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะดึงเรเปียร์ที่ห้อยติดอยู่กับเข็มขัดออกมาอย่างว่าง่าย

ด้วยเหตุนี้ปาร์ตี้ของโคลนจึงเริ่มออกเดินทางลึกเข้าไปในดันเจี้ยน ซึ่งนำโดยยอดนักดาบ ลัค ยอดนักเวท ยอดนักธนู จัสมิน และโคลนตามลำดับ

ผ่านไปครู่หนึ่งกลุ่มของโคลนก็พบกับทางแยกครั้งแรก ทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่าให้เลือกไปทางซ้ายที่ดูจะมีพื้นที่กว้างกว่าเพราะการต่อสู้ในพื้นที่แคบนั้นไม่เหมาะกับพวกเขา อาวุธของยอดนักดาบและลัคเป็นดาบที่มีขนาดยาวครึ่งตัว การกวัดแกว่งในพื้นที่แคบ ๆ นั้นเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมนัก นี้ยังไม่รวมถึงอาวุธอย่างธนูและเวทมนตร์ที่เป็นอาวุธระยะไกล

เมื่อเดินเข้ามาได้เพียงแค่สิบนาทีกลุ่มของโคลนก็พบกับการโจมตีของฝูงแมงมุมกว่ายี่สิบตัว หลังจากยอดนักดาบตรวจสอบข้อมูลของแมงมุมและพบว่า เลเวลของพวกมันอยู่ที่ระดับสามถึงห้าทั้งหมดเขาจึงพุ่งเข้าไปกลางดงแมงมุมทันที

“โทสะอสูร”

ร่างของยอดนักดาบเปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมกับมัดกล้ามที่ขยายขึ้นเล็กน้อย ดาบยาวของเขาหมุน 360 องศา และสังหารลูกแมงมุมรอบตัวทันที

“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 66 หน่วย”

“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 68 หน่วย”

“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 71 หน่วย”

“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 65 หน่วย”

“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 76 หน่วย”

ทันใดนั้นยอดนักเวทก็ตวัดคทาสั้นไปมากลางอากาศ เกิดวงเวทสีเหลืองสะท้อนแสงขึ้นก่อนจะปรากฏเป็นบอลพลังงานสีฟ้า มันพุ่งตรงไปหากลุ่มของลูกแมงมุมที่รุมล้อมยอดนักดาบด้วยความเร็วปานกลาง

“เจ้าดาบ หลบไป”

ทันทีที่ได้ยินเสียงเตือน ยอดนักดาบเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง ลูกแมงมุมตัวแรกลอยกระเด็นทันทีที่สัมผัสกับบอลพลังงานดวงนั้น วินาทีถัดไปกลิ่นไหม้ของก็เนื้อโชยออกมาจากร่างของแมงมุมจำนวนมาก ถึงแม้ว่าบอลพลังงานจะปะทะเข้ากับฝูงแมงมุมจำนวนมาก แต่มันก็ยังคงเคลื่อนที่ไปเป็นเส้นตรงด้วยความเร็วคงที่ และไม่มีการเบี่ยงเบนวิถีเลยแม้แต่น้อย

“ดับเบิ้ล ชอต” ยอดนักธนูร้องตะโกนออกมาพร้อมกัน

“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 75 หน่วย”

“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 71 หน่วย”

“...”

“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 66 หน่วย”

“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 60 หน่วย”

ทั้งสามคนประสานงานกันได้อย่างดี เพียงแค่การโจมตีคนละชุดแมงมุมทั้งยี่สิบตัวก็ถูกสังหารสิ้นโดยที่โคลนและลัคไม่ได้ทำอะไร

“เฮ้อ อ่อนแอเสียจริง ฉันยังไม่ทันได้ออกแรงเลย” ยอดนักธนูกล่าวออกมาระหว่างที่หันกลับมามองโคลน

โคลนไม่ได้ให้ความสำคัญกับยอดนักธนู เขาสำรวจค่า HP ของยอดนักดาบในหน้าต่างปาร์ตี้จึงพบว่ามันลดลงไปน้อยกว่าหนึ่งในร้อยส่วน นี่แสดงให้เห็นว่าชายคนนี้ก็มีพลังป้องกันที่สูงเช่นกัน

จัสมินดูจะตื่นเต้นมากกว่าตื่นกลัวเมื่อได้เห็นพวกมอนสเตอร์เป็นครั้งแรก เธอหันหน้ามาหาโคลนก็จะกล่าวบางอย่างออกมา

“ข้าสามารถสังหารพวกมันบ้างได้หรือไม่”

“ไม่ได้ ยังอันตรายเกินไปสำหรับเธอในตอนนี้” โคลนตอบโดยไม่ลังเล

“ชิ...” เธอลากเสียงยาวขัดใจ แต่ก็ยังทำตามคำสั่งของโคลนอย่างเคร่งครัด

ปาร์ตี้ของโคลนเคลื่อนที่ไปตามเส้นทาง ระหว่างนี้พวกแมงมุมก็ออกมาโจมตีเรื่อย ๆ ลัค และโคลนจึงเริ่มเคลื่อนไหวเพื่อสังหารพวกลูกแมงมุมด้วยเช่นกัน แต่โคลนจะไม่ออกไปจากตำแหน่งยืนมากนัก เขาต้องคอยปกป้องแนวหลังของนักเวท ฮันเตอร์ และที่สำคัญคือปกป้องจัสมินภายในแถวด้วย

เมื่อกลุ่มของโคลนสังหารลูกแมงมุมได้อีกหกสิบตัวก็มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นภายในหัว

ก่อนหน้านี้โคลนสังหารพวกโจรป่าในค่ายโจรไปเป็นจำนวนมาก ทำให้เขาขาดค่าประสบการณ์อีกเพียงแค่ไม่กี่พันก็จะเลเวลอัพ เมื่อสังหารลูกแมงมุมพวกนี้ไปเป็นจำนวนมากจึงทำค่าประสบการณ์ที่ขาดอยู่ถูกเติมเต็มในที่สุด

“LEVELUP: 12”

‘เยี่ยม ในที่สุดฉันก็เลเวลสิบสองเสียที’

ปาร์ตี้ของโคลนกวาดล้างและสังหารลูกแมงมุมทุกตัวที่ปรากฏตัวให้เห็น โคลนประมาณคร่าว ๆ ว่าคงไม่ต่ำกว่าสี่ร้อยตัว

“ระวัง!”

โคลนร้องเตือนเมื่อเห็นว่าลูกแมงมุมห้าตัวพุ่งไปทางจัสมิน หลังจากที่เขาออกจากตำแหน่งเพื่อไปสังหารแมงมุมที่แอบเข้ามาจากด้านหลัง

บุรุษชุดดำเคลื่อนไปที่กลับมาด้วยความเร็ว เขี้ยวอสูรถูกตวัดออกสามที ร่างของแมงมุมทั้งสามตัวทางฝั่งซ้ายของจัสมินก็ตายลงทันที แต่แมงมุมอีกสองตัวทางฝั่งขวากลับใช้โอกาสนี้ในการเข้าถึงตัวหญิงสาว โคลนพุ่งตัวเหยียดแขนเต็มที่พร้อมเสือกแทงมีดเขี้ยวอสูรไปกลางอากาศ

“กีซซซ” แมงมุมตายไปอีกหนึ่ง เขาทำสุดความสามารถแล้วแต่ยังหลงเหลือแมงมุมอีกหนึ่งตัวที่กำลังโจมตีเธอ

แมงมุมแยกเขี้ยวยิงฟันให้จัสมินหนึ่งครั้งก่อนจะกระโจนเข้าหาเธอ จัสมินตกใจมากเธอเสือกแทงเรเปียร์สีทองในมือถี่ยิบ ถึงแม้จะเป็นเจ้าหญิงแต่เธอก็เคยเรียนพื้นฐานการใช้ดาบชนิดต่าง ๆ จากครูฝึกในปราสาท และหนึ่งในอาวุธที่เธอชอบที่สุดก็คือเรเปียร์ เหตุผลไม่มีอะไรมากนอกจากความงดงามและน้ำหนักที่เบาหวิวของมัน

“กีชชช”

เธอแทงโดนแมงมุมในสองดาบสุดท้ายและสังหารแมงมุมลงได้ในที่สุด ต้องขอบคุณพลังโจมตีที่รุนแรงของเรเปียร์แรงค์ C จากร้านของวอร์โน่ และจำนวนมอนสเตอร์มากมายที่ถูกสังหารลงก่อนหน้านี้ ทำให้เลเวลของเธอตอนนี้อยู่ในระดับห้า การสังหารแมงมุมที่มีพลังป้องกันต่ำพวกนี้จึงไม่ใช่เลือกยากอีกต่อไป

โคลนที่เห็นจัสมินสังหารแมงมุมลงได้ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ โคลนใช้นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมองไปที่ยอดนักเวทและยอดนักธนูทันที เห็นได้ชัดว่าทั้งสองจงใจปล่อยแมงมุมทั้งห้าตัวนี้ให้เข้ามาโจมตีเธอชัด ๆ ด้วยความสามารถของทั้งสองโคลนไม่เชื่อว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นได้เพราะความบังเอิญ

ยอดนักดาบและลัคที่ออกจากตำแหน่งยืนและเข้าไปรับมือกับฝูงแมงมุมด้านหน้าได้เป็นจำนวนมาก ทำให้มีแมงมุมเพียงบางส่วนเท่านั้นที่จะเล็ดลอดเข้ามาหาพวกเขาได้ ด้วยความสามารถของพวกเขา เป็นเรื่องง่ายมากที่จะเก็บตกสังหารแมงมุมพวกนั้น ไม่มีทางเป็นไปได้ที่มันจะผ่านคนทั้งสองและเข้ามาถึงตัวจัสมินที่อยู่ด้านหลังสุดได้ หากไม่ใช่การจงใจปล่อยให้หลุดเข้ามาเพื่อทำร้ายเธอ

ก่อนหน้านี้ก็เกิดเหตุการณ์แบบนี้บ้างสามถึงสี่หน แต่โคลนสามารถจัดการพวกแมงมุมได้ทั้งหมดและยังไม่เอะใจใด ๆ แต่เมื่อเป็นบ่อยเข้าโคลนจึงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น

‘เป้าหมายของพวกมันคือเธอเหรอ แต่ทำไมล่ะ?’ โคลนคิดอย่างไม่เข้าใจ

“ว้าว! เรเปียร์เล่มนี้เยี่ยมยอดมาก สมแล้วกับเงินที่ข้าจ่ายไป ข้าชักชอบมันเสียแล้วสิเคน” จัสมินร้องออกมาอย่างตื่นเต้นหลังจากที่สังหารมอนสเตอร์ได้เป็นครั้งแรก

เมื่อโคลนได้ยินคำพูดของเธอจึงนึกบางอย่างได้ในที่สุด

‘หึ! เป็นเพราะไอเทมพวกนี้เหรอที่ทำให้พวกแกต้องตายกันทั้งหมด’

โคลนไม่ต้องการเจรจา พูดคุย หรือหาข้อยุติใด ๆ เขาคิดไปถึงภาพการสังหารคนกลุ่มนี้เรียบร้อยแล้ว เขาไม่ชอบเบียดเบียนใคร และเช่นเดียว...กันใคร ๆ ก็ห้ามมาเบียดเบียนเขาเด็ดขาด ชายหนุ่มพร้อมที่จะสังหารทุกคนที่ทำให้ชีวิตของเขาไม่ปลอดภัย เพราะนี่คือคติประจำใจของเขา

‘ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่าแฮะ...’

“ดาบนั่นข้าเป็นคนจ่ายต่างหาก และข้าก็ชื่อโคลน!”

จบตอน...