ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม

            จุดประสงค์ของงานเลี้ยงในคืนนี้ที่จริงแล้วก็คือให้พวกอันหลินกับผู้มีอิทธิพลในแต่ละวงการตะวันตกเฉียงใต้ทำความคุ้นเคยกันสะดวกต่อการทำภารกิจในภายหลัง

            รายละเอียดภารกิจของพวกอันหลินไม่สามารถบอกได้คนที่พอจะรู้เรื่องอยู่บ้างมีแค่ไม่กี่คนเช่นนายกเทศมนตรีฉินเจิ้งหงยี่กับอธิบดีโจวด้วยเหตุนี้ประเด็นที่คุยกับคนทั่วไปล้วนเป็นสิ่งที่ไม่มีสาระพูดคุยตามมารยาทเท่านั้น

            ไม่นานพวกเขาก็รู้สึกเบื่อหน่าย มองหาโต๊ะตัวหนึ่งแล้วนั่งลง

            การเข้าสังคมที่ซับซ้อนเหล่านี้พวกเขายกให้หวงซานซานกับเจิ้งหงยี่จัดการ

            เมื่อสวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหยวนเฉิงนั่งลงแล้วก็ล้วงมือถือออกมาเล่นอย่างเพลิดเพลิน

            ความดึงดูดใจของมือถือไม่ได้เกิดกับแค่มนุษย์เท่านั้นฟังก์ชันหลากหลายของมัน แม้จะเป็นนักพรตก็ลุ่มหลงได้เช่นกัน

            สวีเสี่ยวหลานกำลังเลื่อนดูสินค้าในจิงตงกับเถาเป่าอย่างสนุกสนานอยู่อีกมุมหนึ่ง

            นิสัยช้อปปิ้งของผู้หญิงกำลังลุกโชน

            ส่วนเซวียนหยวนเฉิงกลับใช้มือถือค้นหาสุดยอดสินค้าอิเล็กทรอนิกส์สิ่งประดิษฐ์ล้ำสมัย ถึงขั้นว่าแม้แต่อาวุธทางทหารของแต่ละประเทศก็ไม่เว้น

            ไม่ว่าจะเป็นความรู้ทางทฤษฎีหรือโมเดลของโครงสร้าง ต่างก็อยู่ในขอบเขตการศึกษาของเขา นี่มันเซียนวิศวกรรมศาสตร์ชัดๆ

            เมื่ออันหลินเห็นฉากนี้ก็ถอนหายใจเบาๆ

            คนอื่นมางานเลี้ยงเพื่อคบค้าสมาคมมาเต้นรำ

            พวกนายกลับมาเล่นมือถืออย่างเพลิดเพลินอยู่ตรงนี้...

            ต้องรู้ว่าเมื่อครู่พวกเรายังอยู่ในมาดที่เท่สุดๆไปเลย! เป็นบุคคลที่สร้างความฮือฮาแก่งานเลี้ยงเชียวนะ!

            แม้ว่าตอนนี้จะลงจากเวทีแล้วแต่อย่างไรเสียก็ควรจะมีมาดของยอดฝีมือไม่ใช่เหรอ

            ไถเถาเป่าดูโมเดล...ภาพแบบนี้ปกติจริงๆ น่ะเหรอ

            อันหลินถอนหายใจจากนั้นก็ล้วงมือถือออกมา เล่นเกมลีคออฟคิง...

            ...

            เขาเลือกตัวละครจูกัดเหลียงเมื่อเทียบกับฮีโร่ยอดฝีมือแห่งการหลีหญิงผู้งามสง่าอย่างหลี่ไป๋แล้วเขาชอบนักเวทที่หักได้งอได้ หล่อเหลามีไหวพริบอย่างจูกัดเหลียงมากกว่า

            หญิงตระกูลดังบางส่วนในงานเริ่มเกิดความรู้สึกสนใจตั้งแต่ที่อันหลินกลายเป็นจุดเด่นแล้วแอบชำเลืองมองมาทางเขาอย่างอดไม่ได้

            ไม่ง่ายเลยที่กว่าหญิงสาวบางคนจะรวบรวมความกล้าได้ขณะที่ตั้งใจจะเข้าไปชวนเขาเต้นรำ กลับพบว่าเขากำลังนั่งเล่นเกมอยู่บนเก้าอี้!

            “คุณชายคนนั้นเล่นอะไรอยู่น่ะ”

            ผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่งแอบถามเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ

            “อยู่ไกลเกินไป ฉันเห็นไม่ชัด แต่ฉันคิดว่าบุคคลที่โบยบินบนฟากฟ้าอย่างคุณชายอันทุกการกระทำล้วนแฝงความหมายอันลึกซึ้ง พวกเราอย่าเข้าไปรบกวนเขาเลยดีกว่า” เพื่อนสาวพูดอย่างสงบเสงี่ยม

            “ก็ถูก น่าเสียดายจริงๆ...”

            หญิงสาวถอนหายใจ ลบความคิดที่อยากจะตีสนิททิ้งไป

            ตอนนี้อันหลินที่กำลังสนุกสนาน ยังไม่รู้หลักการเล่นเกมแล้วพลาดทั้งชีวิต

            การต่อสู้ของเขาเข้าสู่ระดับที่ดุเดือดเลือดพล่านแล้ว

            ป้อมประการของทั้งสองฝ่ายถูกทำลายหมดเหลือแค่คริสตัลเม็ดสุดท้ายแล้ว

            ในการต่อสู้5 VS 5 ศัตรูกับเพื่อนร่วมทีมตายไปอย่างละสี่คนเหลือแค่จูกัดเหลียงของอันหลินและหานซิ่นของอีกฝ่ายที่ยังมีชีวิตอยู่

            ผลของการต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นตัวตัดสินชะตาของการแข่งขันทั้งหมด

            เลือดของจูกัดเหลียงและหานซิ่นต่างก็เหลือแค่หนึ่งในสี่ส่วน

            อันหลินอยากสร้างระยะห่างรอแปดวินาที ให้สกิลของจูกัดเหลียงคูลดาวน์เสร็จ ค่อยฆ่าหานซิ่นในพริบตา

            แต่เขาก็ประเมินความคล่องตัวของหานซิ่นต่ำไป

            เมื่อหานซิ่นกระโดดก็มาโผล่ตรงหน้าจูกัดเหลียงทิ่มแทงด้วยหอกยาว จากนั้นก็ใช้การโจมตีชุด

            เลือดของจูกัดเหลืองต้านทานไม่ไหวถูกโจมตีจนทำอะไรไม่ได้ ตายทันที

            “เจ้าโง่! ทะลุมิติไปยืนหน้าหานซิ่นจากนั้นก็ใช้ลมบูรพาจัดการก็สิ้นเรื่อง ทำไมต้องรอระเบิดพลังปราณด้วยล่ะ!”

            ขณะที่จูกัดเหลียงซึ่งอันหลินเล่นถูกหานซิ่นฆ่าตายก็มีเสียง ใสดังขึ้นข้างหูเขา

            อันหลินเงยหน้าเห็นเด็กผู้หญิงผมสั้นสีมารูน หน้าตาน่ารักมากคนหนึ่งกำลังจ้องหน้าจอมือถือของเขาพลางพูดชี้แนะ       

            แน่นอนว่าเขารู้ว่าเด็กคนนี้พูดถูก

            แต่ผู้ใหญ่อย่างเขากลับถูกเด็กผู้หญิงคนนั้นสั่งสอน ก็รู้สึกว่าตัวเองเสียหน้าเล็กๆพลันก็พูดอย่างมีน้ำโหเล็กน้อยว่า “เด็กน้อยบ้านใครเนี่ยไปเล่นที่อื่น!”

            “ฉัน? เด็กน้อยงั้นเหรอ!” หญิงสาวชี้หน้าตัวเองดวงตาสุกใสเบิกกว้าง หน้าอกกระเพื่อมอย่างแรง

            เอ๊ะไม่สิ เธอไม่มีหน้าอก!

            อันหลินก็รู้ว่าพูดจาแบบนี้ดูจะไม่ค่อยสุภาพมากนักจึงเปลี่ยนวิธีการพูดใหม่ “โลลิน้อยบ้านใครเนี่ยรีบไปหาพ่อแม่ของเธอไป!”

            หญิงสาวได้ยินอันหลินพูดแบบนี้ ความโกรธก็สุมในอก โมโหมากทีเดียวตวาดเสียงดังลั่นว่า “ฟังให้ดีนะ ปีนี้ฉันสิบแปดแล้ว!เป็นผู้ใหญ่แล้ว!”

            อันหลินมองเรือนร่างเล็กกะทัดรัดของหญิงสาวคนนั้นตาปริบๆ

            ชุดราตรีสีชมพูที่อยู่บนตัวเธอแม้จะเป็นไซส์เล็ก แต่แลดูหลวมโพรก เผยให้เห็นไหล่ขาวผุดผ่องทั้งสองข้าง

            คอของชุดราตรีคว้านลึกแต่ถึงจะเป็นแบบนี้ หน้าอกของเธอก็ยังดูแบนราบอยู่ดี

            “เอาเถอะ...ฉันเชื่อเธอ” อันหลินพยักหน้า

            เมื่อหญิงสาวได้ยินดังนั้นกำลังจะทำหน้าพอใจ ประโยคถัดไปของอันหลิน ทำให้เธอโมโหจนเกือบหมดสติไป

            “เธอเป็นโลลิถูกกฎหมาย[1]แบบนี้พอใจหรือยัง” อันหลินพูดเสริม

            พอใจงั้นเหรอพอใจกับผีน่ะสิ!

            นายไม่พูดประโยคต่อไปจะตายหรือไง!

            หญิงสาวคิดว่าหากคุยกับอันหลินต่อไป ไม่แน่อาจจะกระอักเลือดขึ้นมาจริงๆก็ได้

            เธอจึงเลือกเข้าประเด็นทันที“สวัสดี ฉันชื่อเถียนหลิงหลิง! พี่ซานซานแนะนำให้ฉันมาช่วยพวกนายทำภารกิจ!”

            “อ้อ สวัสดี ฉันชื่ออันหลิน”          

            ความผิดหวังฉายวาบบนใบหน้าของอันหลิน

            เขาคิดว่าหญิงสาวคนนี้ถูกท่วงท่าสุดเท่ในยามเล่นเกมของตัวดึงดูดมาเสียอีก

            ดูจากตอนนี้แล้วเขาคิดเข้าข้างตัวเองสินะ

            อันหลินขัดจังหวะสวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหยวนเฉิงที่กำลังเล่นมือถือแนะนำเถียนหลิงหลิงให้พวกเขา

            หน่วยรบพิเศษที่หวงซานซานสังกัดอยู่เป็นอำนาจทางทหารแต่เถียนหลิงหลิงเป็นตัวแทนของแดนบำเพ็ญเซียนแห่งจีนอิทธิพลทั้งสองกลุ่มจะช่วยพวกอันหลินทำภารกิจด้วย

            แขกที่หวงซานซานกับเจิ้งหงยี่ออกไปรับก่อนหน้านี้ก็คือเถียนหลิงหลิง

            เถียนหลิงหลิงอายุสิบแปดแต่มีพลังยุทธ์ระดับกายแห่งมรรคขั้นแปดแล้วในแคว้นจิ่วโจวนับว่าเป็นอัจฉริยะมือฉมัง

            และในโลกมนุษย์พรสวรรค์ของเธอเรียกได้ว่าเป็นที่สุด ฉะนั้นเมื่ออยู่กับพวกอันหลินจึงไม่ถ่อมตัวและทำตัวสุภาพมากนัก

            แน่นอนว่าอันหลินย่อมไม่ถือสาอยู่แล้ว

            จะถือสาอะไรกับเด็กน้อยคนหนึ่งล่ะ

            “นี่! อันหลินเต้นรำกับฉันสักเพลงสิ!”

            เถียนหลิงหลิงกะพริบปริบๆให้อันหลิน พูดอย่างคาดหวัง

            “เธอ?” อันหลินมองเถียนหลิงหลิงตั้งแต่หัวจรดเท้าใบหน้าแสดงอาการดูแคลนอย่างจับสังเกตได้ยาก พูดเสียงหนักแน่นว่า “ฉันขอปฏิเสธ!”

            ตลกน่า จะให้เขาเต้นรำกับโลลิน้อยในงานเลี้ยงงั้นเหรอ ต้องเป็นภาพที่แปลกมากแน่ๆ!

            จะถูกคนอื่นเข้าใจผิดคิดว่าเป็นตาลุงหัวงูได้!

            เมื่อเถียนหลิงหลิงเห็นอันหลินปฏิเสธโดยไม่ลังเลสักนิด ก็กระทืบเท้าปึงปัง

            ผ่านไปพักใหญ่ เธอก็อารมณ์เย็นลง ถามต่อว่า “นี่!อันหลิน นายมีวีแชทไหม”

            “มีสิ ฉันไม่ใช่มนุษย์ถ้ำซะหน่อย ถึงจะไม่มีแม้วีแชทน่ะ” อันหลินเบะปาก

            เถียนหลิงหลิงหัวเราะแหะๆจากนั้นก็ล้วงมือถือออกมา กดเปิดคิวอาร์โค้ด จุดประสงค์ชัดเจนยิ่งนัก

            อันหลินคิดว่าเพิ่มเพื่อนไว้ก็ไม่เสียหายอะไรเพื่อความสะดวกในการติดต่อ จึงยอมให้ความร่วมมือเพิ่มเถียนหลิงหลิงเป็นเพื่อน

            ตู้ด

            มีข้อความส่งเข้ามาในวีแชทของอันหลินเถียนหลิงหลิงส่งอิโมติคอนยิ้มให้เขา

            เขาเงยหน้ามองเถียนหลิงหลิงจากนั้นก็ส่งอิโมติคอนยิ้มให้เธอ

            อันหลินระอาใจหรือว่าการใช้มือถือส่งอิโมติคอน ทั้งที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมเป็นการละเล่นใหม่ของโลกมนุษย์

            ตู้ด

            มีข้อความเข้าอีกแล้วเถียนหลิงหลิงเชิญคุณเข้าร่วม ‘กลุ่มนักพรตทั่วโลกร่วมมือกันพิทักษ์โลก’

            อันหลินเห็นชื่อกลุ่มก็เบิกตากว้างจ้องเถียนหลิงหลิงไม่วางตา

            เถียนหลิงหลิงชี้แจงยิ้มๆว่า “นี่เป็นกลุ่มนักพรตมือฉมังของจีน ขณะเดียวกันก็เป็นทีมซัพพอร์ตภารกิจครั้งนี้ของพวกนายด้วย!”

            อันหลินยังคงอึ้งอยู่ดี

            จะว่าไปชื่อกลุ่มที่ห่วยแตกแบบนี้...เป็นกลุ่มที่นักพรตตั้งขึ้นจริงเหรอ!

            กลุ่มนักพรตทั่วโลกร่วมมือกันพิทักษ์โลก?พวกเขาคิดว่าตัวเองเป็นอุลตร้าแมนหรือไง!

            แม้อันหลินจะเอือมระอาแต่ก็เข้าร่วมกลุ่มนี้อยู่ดี

            แต่ไม่นานเขาก็คิดว่าตัวเองอาจจะเข้าร่วมกลุ่มนักพรตปลอมเสียแล้ว...                                               

[1] โลลิถูกกฎหมาย เป็นคำที่ใช้เรียกคนที่รูปร่างเหมือนเด็กสาวตัวเล็กๆเหมือนเด็กประถม แต่ความจริงมีอายุมากกว่าเห็นภายนอก