ไอหมอกจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เบื้องล่าง ณ ปากทางลงสู่หุบเหวเล็กๆ นั้น ให้ความรู้สึกเย็นชื้นและแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันแปลกประหลาดของพฤกษาที่ไม่คุ้นเคย เจี้ยนหลิน (剑林) และศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) เดินตาม "ขาวน้อย" (小白) ลงมาตามทางลาดชันที่ถูกปกคลุมด้วยรากไม้และมอสสีเขียวเข้มอย่างเชื่องช้าและระมัดระวัง แสงแดดที่เคยสาดส่องอยู่เบื้องบน บัดนี้ถูกบดบังด้วยเงาของหน้าผาสูงชันทั้งสองด้าน ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูสลัวและลึกลับยิ่งขึ้น
เมื่อลงมาถึงพื้นหุบเหว ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ทั้งสองอดที่จะสูดลมหายใจอย่างแผ่วเบามิได้ มันมิใช่หุบเหวมืดทึบหรือเต็มไปด้วยอันตรายอย่างที่คาดคิดในตอนแรก หากแต่เป็นแอ่งหุบเขาแคบๆ ที่ทอดยาว ปกคลุมไปด้วยพืชพรรณนานาชนิดที่พวกเขามิเคยพบเห็นมาก่อน ดอกไม้สีสันสดใสแปลกตาชูช่ออวดความงามท่ามกลางพงหญ้าสีเขียวมรกต บางชนิดมีกลีบดอกที่เรืองแสงอ่อนๆ ในที่แสงส่องถึงน้อย เปล่งประกายระยิบระยับราวกับอัญมณี มีเถาวัลย์เลื้อยพันไปตามผนังหิน แต่กลับมีใบเป็นรูปดาวสีเงิน และผลึกใสเล็กๆ เกาะอยู่ตามกิ่งก้านของมัน ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งแผ่วเบาราวกับกระดิ่งลมยามต้องสายลมที่พัดผ่านเอื่อยๆ
"ที่นี่..." เยว่ชิงหลิงอุทานออกมาเบาๆ ดวงตาของนางเบิกกว้างเล็กน้อย มองสำรวจความงามอันน่าพิศวงของสถานที่แห่งนี้ "ช่างเป็นสถานที่ที่เปี่ยมด้วยพลังชีวิตอันบริสุทธิ์ยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นพืชพรรณเช่นนี้มาก่อนเลย" ทันใดนั้น นางก็สัมผัสได้ถึงการสั่นไหวอันแผ่วเบาและอบอุ่นจาก "ไข่แห่งวายุบรรพกาล" (太古风暴之卵) ที่นางกอดไว้แนบอก มันเป็นการสั่นสะเทือนที่เต็มไปด้วยความ "ยินดี" และดูเหมือนว่าไข่ใบนี้กำลังดูดซับไอพลังชีวิตอันบริสุทธิ์ที่อบอวลอยู่ในหุบเหวแห่งนี้เข้าไปอย่างช้าๆ "ดูเหมือน...ไข่ใบนี้จะชอบที่นี่มาก" นางกล่าวเสริม พร้อมกับลูบไปที่ผิวของไข่อย่างแผ่วเบา
เจี้ยนหลินเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน "การหยั่งรู้ถึงพฤกษา" (草木之触) ของเขาสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานอันอ่อนโยนและมีชีวิตชีวาที่ไหลเวียนอยู่ทั่วหุบเหวแห่งนี้ มันแตกต่างจากพลังงานดุดันที่เขาเคยสัมผัสในป่าสนบรรพกาลเบื้องบนอย่างสิ้นเชิง ที่นี่ราวกับเป็นโลกอีกใบที่ถูกซ่อนเร้นไว้จากการรบกวนของโลกภายนอก
‘พลังงานที่นี่...มันให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับว่ามันสอดรับกับ "พลังงานลึกลับ" ภายในกายข้า’ เจี้ยนหลินครุ่นคิด สัมผัสได้ว่าพลังเร้นลับในร่างนั้นดูจะ "สงบ" และ "เบิกบาน" ขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้สัมผัสกับบรรยากาศของสถานที่แห่งนี้ เขาพยายามจดจำความรู้สึกและลักษณะของพลังงานเหล่านี้ไว้ เพื่อทำความเข้าใจใน "แก่นแท้" (本源) ของมัน ซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์ต่อการฝึกฝน "เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต" (万木归元剑诀) ของเขาในอนาคต
"ขาวน้อย" ไม่ได้หยุดอยู่กับที่ มันวิ่งนำต่อไปตามทางเดินแคบๆ ที่ทอดลึกเข้าไปในหุบเหว ทั้งสองจึงรีบเดินตามไปอย่างไม่รอช้า พวกเขาผ่านพุ่มบุปผาเรืองแสงหลายชนิด บางชนิดส่งกลิ่นหอมเย็นชื่นใจ บางชนิดกลับไม่มีกลิ่นใดๆ แต่สีสันของมันงดงามจนแทบจะหยุดหายใจ เยว่ชิงหลิงซึ่งมีความรู้เรื่องสมุนไพรอยู่บ้าง อดไม่ได้ที่จะหยุดชื่นชมและเก็บตัวอย่างพืชที่ไม่เคยเห็นสองสามชนิดใส่ลงในถุงเก็บของ (储物袋) ของนางอย่างระมัดระวัง
หลังจากเดินตาม "ขาวน้อย" มาได้ระยะหนึ่ง พวกเขาก็มาถึงบริเวณที่ดูเหมือนจะเป็นใจกลางของหุบเหวบุปผาเร้นลับ (隐花幽谷 - อิ๋นฮวาโยว่กู่) แห่งนี้ ที่นี่มีแอ่งน้ำใสเล็กๆ ราวกับกระจก สะท้อนเงาของดอกไม้หลากสีที่ขึ้นอยู่ริมขอบแอ่ง และมีต้นไม้ประหลาดต้นหนึ่งยืนต้นตระหง่านอยู่กลางแอ่งน้ำนั้น ลำต้นของมันมีสีขาวราวกับหยกขัดมัน กิ่งก้านแผ่สาขาออกไปอย่างงดงาม แต่กลับไม่มีใบแม้แต่ใบเดียว ทว่าที่ปลายกิ่งทุกกิ่ง กลับมี "ผลึกใส" รูปทรงคล้ายหยดน้ำห้อยระย้าอยู่ เปล่งแสงสีรุ้งอ่อนๆ ออกมาราวกับกำลังดูดซับและสะท้อนแสงจากบุปผาเรืองแสงโดยรอบ
"ขาวน้อย" วิ่งตรงไปยังโคนต้นไม้ประหลาดต้นนั้น แล้วใช้หัวเล็กๆ ถูไถกับลำต้นอย่างคุ้นเคย ก่อนจะเงยหน้ามองเจี้ยนหลินแล้วส่งเสียง "คิกๆ" เหมือนจะเชื้อเชิญ
ขณะที่เจี้ยนหลินกำลังจะก้าวเข้าไปใกล้ เสียงของเยว่ชิงหลิงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ระวังก่อน เจี้ยนหลิน!" นางชี้ไปยังบริเวณรอบๆ โคนต้นไม้ "ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ"
เจี้ยนหลินหยุดชะงัก มองตามที่นางชี้ไป เขาเพ่งสมาธิใช้ "การหยั่งรู้ถึงพฤกษา" อย่างละเอียดอีกครั้ง จึงสังเกตเห็นว่าบริเวณพื้นดินรอบโคนต้นไม้ประหลาดนั้น มี "รากไม้" ขนาดเล็กจำนวนนับไม่ถ้วนที่มองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็น สอดประสานกันเป็นตาข่ายบางๆ อยู่ใต้ชั้นดินและมอสอย่างแนบเนียน หากไม่สังเกตอย่างถี่ถ้วน ยากนักที่จะมองเห็น รากไม้เหล่านี้แผ่รัศมีพลังงานที่ "กลืนกิน" และ "เหนี่ยวรั้ง" อย่างแผ่วเบา หากใครเผลอก้าวเข้าไปโดยไม่ระวัง อาจจะถูกมันพันธนาการและดูดกลืนพลังชีวิตไปโดยไม่รู้ตัว
‘กับดักธรรมชาตินั่นเอง...หรืออาจจะเป็นกลไกป้องกันของต้นไม้ต้นนี้’ เจี้ยนหลินคิดในใจ เขาชื่นชมในความช่างสังเกตของศิษย์พี่หญิง และขอบคุณ "ขาวน้อย" ในใจที่ไม่ได้พรวดพราดเข้าไป
เขาค่อยๆ เดินสำรวจรอบๆ อย่างระมัดระวัง พบว่ารากไม้ที่มองไม่เห็นเหล่านี้แผ่ขยายเป็นวงกว้างรอบต้นไม้ประหลาด แต่มี "ช่องว่าง" เล็กๆ อยู่เพียงไม่กี่แห่งที่ดูเหมือนจะเป็นทางเดินที่ปลอดภัย "ขาวน้อย" กระโดดไปยังช่องว่างหนึ่งแล้วหันมามองพวกเขา ราวกับจะบอกว่าเส้นทางนี้ปลอดภัย
เจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงจึงค่อยๆ เดินตาม "ขาวน้อย" ผ่านช่องว่างของกับดักรากไม้นั้นไปอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งมาถึงโคนต้นไม้ประหลาดได้อย่างปลอดภัย เมื่อเข้ามาใกล้ เขาสัมผัสได้ถึงไอพลังงานธาตุพฤกษาและธาตุน้ำอันบริสุทธิ์และเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากต้นไม้ต้นนี้อย่างชัดเจน ผลึกใสที่ปลายกิ่งแต่ละกิ่งสั่นไหวเล็กน้อย ส่งเสียงดนตรีอันไพเราะและแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากธรรมชาติ ขณะเดียวกัน ไข่ในอ้อมแขนของเยว่ชิงหลิงก็สั่นสะเทือนด้วยความยินดีถี่ขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังตอบรับต่อพลังงานอันบริสุทธิ์ของสถานที่แห่งนี้
"ขาวน้อย" กระโดดขึ้นไปบนกิ่งต่ำกิ่งหนึ่ง แล้วใช้จมูกเล็กๆ ดมผลึกใสอันหนึ่ง ก่อนจะใช้ปากเล็กๆ ของมันงับผลึกนั้นเบาๆ ผลึกใสนั้นก็หลุดออกจากกิ่งอย่างง่ายดาย "ขาวน้อย" คาบมันไว้ในปาก แล้วกระโดดกลับลงมาหาเจี้ยนหลิน วางผลึกใสนั้นลงบนฝ่ามือของเขา
เจี้ยนหลินรับผลึกใสนั้นมาพิจารณา มันมีขนาดเท่าปลายนิ้วก้อย สัมผัสเย็นชื้น แต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังชีวิตอันอบอุ่น เมื่อเขาลองส่งกระแสพลังปราณเข้าไปเล็กน้อย เขาก็รู้สึกได้ถึงพลังงานธาตุน้ำและพฤกษาอันบริสุทธิ์ที่ไหลเข้าสู่ร่างกาย ทำให้รู้สึกสดชื่นและกระปรี้กระเปร่าขึ้นในทันที
‘นี่มัน...ผลึกหยาดน้ำค้างทิพย์ (甘露晶石 - กันลู่จิงสือ)!’ เจี้ยนหลินจำได้ว่าเคยอ่านเจอในตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาบรรพกาล" (太古草木秘谱) มันเป็นผลึกที่เกิดจากการควบแน่นของไอพลังงานบริสุทธิ์ในสถานที่ที่มีพลังชีวิตเข้มข้นเป็นพิเศษ มีคุณสมบัติในการฟื้นฟูพลังปราณและชำระล้างสิ่งเจือปนในร่างกายได้อย่างยอดเยี่ยม นับเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง
เยว่ชิงหลิงเองก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นผลึกในมือของเจี้ยนหลิน "ผลึกหยาดน้ำค้างทิพย์! ไม่น่าเชื่อว่าจะยังมีสิ่งนี้หลงเหลืออยู่ในโลก"
ดูเหมือนว่าการตัดสินใจตาม "ขาวน้อย" ลงมาในหุบเหวเร้นลับแห่งนี้ จะนำมาซึ่งโชคชะตาและการค้นพบที่เหนือความคาดหมายอีกครั้ง หลังจากเก็บผลึกหยาดน้ำค้างทิพย์ได้อีกสองสามเม็ด (โดย "ขาวน้อย" เป็นผู้ชี้แนะผลึกที่ "สุกงอม" พอดี) พวกเขาก็สังเกตเห็นว่ามีทางเดินเล็กๆ ที่ทอดตัวอ้อมไปทางด้านหลังของต้นไม้ประหลาดต้นนั้น และดูเหมือนจะนำไปสู่ส่วนที่ลึกเข้าไปอีกของหุบเหว
"ขาวน้อย" ส่งเสียงเรียกอีกครั้ง แล้ววิ่งนำไปยังทางเดินนั้น
เจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงมองหน้ากันอีกครั้ง แววตาของทั้งคู่ฉายประกายแห่งความคาดหวัง เส้นทางสู่การออกจากหุบเขาเร้นเมฆา อาจจะอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วก็เป็นได้
(จบตอนที่ 179)
364K
