หอคอยโลกาวินาศ ฉันมีระบบปรับแต่งซอมบี้

ตอนที่95 ลูก้าปะทะทหารมืด

เปลวไฟกับแรงระเบิดกระแทกกวาดเศษคอนกรีตและเศษเหล็กกระจายออกไปทุกทิศ ทหารมืดหลายคนถูกยกปลิว บางคนกลิ้งไปกับพื้นบางคนกระแทกผนังตึก บางคนล้มจมอยู่ในควันและฝุ่น ลูกน้องของลูก้าหลายคนเบิกตากว้างถ้าเป็นคนธรรมดาต่อให้ไม่ตายก็คงกระดูกหักไปแล้ว แต่แล้วในม่านควันนั้นเองเงาร่างหนึ่งก็ขยับ จากนั้นอีกหนึ่งแล้วก็อีกหนึ่ง

ทหารมืดที่เพิ่งโดนระเบิดเข้าเต็มๆ ค่อยๆลุกขึ้นยืนทีละคน เกราะของพวกเขามีแค่ลอยถลอก บางส่วนมีรอยไหม้ดำและบางคนถึงกับมีเศษเหล็กเสียบคาอยู่ที่ข้อต่อชุดเกราะแต่พวกมันยังคงก้าวเดินเข้ามาได้ราวกับไม่มีความเจ็บปวดอยู่ในร่าง

ทั้งลูก้าและลูกน้องคนสนิทหน้าถอดสีในทันที

“เชี่ย...”

อีกฝ่ายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเสียงที่หลุดออกมาแหบพร่า

“พวกนี้มัน...ยังเป็นคนอยู่ไหม?”

ลูก้าไม่ได้ตอบทันที เพราะในความจริงเขาเองก็เริ่มรู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาจากกลางอกเช่นกันแต่ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าแม้แต่เขายังตกใจ เขาสูดลมหายใจลึกแล้วคำรามออกไป

“เรียกคนที่เหลือรวมกำลังกัน!ตั้งหลักให้ได้!” เขาหันมองรอบตัวอย่างรวดเร็วพยายามประเมินสนามรบในเวลาอันสั้นที่สุด

“พวกมันมีไม่เยอะไปกว่าพวกเราหรอก!”คำพูดนั้นไม่ได้ผิด

ถ้านับกันตามจำนวนจริงๆกำลังของทหารมืดที่โผล่มาจู่โจมยังไม่ถึงขั้นมากกว่าพวกเขา แต่ปัญหาอยู่ตรงที่คนของลูก้าเพิ่งผ่านการไล่ล่ามา หลายคนยังเหนื่อย หลายคนแตกแถวและที่แย่ที่สุดคือพวกเขายังอยู่ในภาวะสับสนจากยาที่โดนก่อนหน้านี้คำสั่งของลูก้าจึงไม่ได้รวมกำลังคนกลับมาอย่างที่หวัง

ทหารบางคนยังยิงสะเปะสะปะ บางคนถอยบางคนสบถลั่นขณะที่บางคนหันไปมองรอบตัวเหมือนยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าศัตรูบุกมาจากทางไหน

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นเป็นชุดกระสุนหลายสิบนัดพุ่งเข้าใส่ทหารมืดที่กำลังบุกตรงมาแต่ผลลัพธ์กลับทำให้คนของลูก้ายิ่งเคร่งขรึม

กระสุนส่วนใหญ่แค่กระแทกเกราะแล้วเด้งออกบางนัดฝังเข้าไปเพียงตื้นๆ เท่านั้น ทหารมืดบางคนเซไปหนึ่งก้าวแต่ก็ยังพุ่งต่อเหมือนเดิม ราวกับพวกมันไม่รู้จักคำว่าเจ็บ ไม่รู้จักคำว่ากลัวและไม่รู้จักคำว่าถอย

“ยิงหัวมัน! ยิงหัว!” ลูก้าตะโกน

แต่ในระยะประชิดและในความโกลาหลแบบนี้การจะยิงหัวศัตรูที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

วินาทีถัดมา ทหารมืดก็เข้าถึงตัวแล้ว

ฉัวะ!ดาบพิฆาตเหล็กฟันเฉือนทหารคนหนึ่งของลูก้าจากไหล่ถึงหน้าอก เลือดสาดรดกำแพงด้านข้างอีกคนพยายามเอาปืนกันไว้ แต่ปลายดาบกลับแทงทะลุปากแล้วโผล่ท้ายทอยในจังหวะเดียว

สนามรบระยะประชิดปะทุขึ้นทันที ลูก้าสบถลั่นเขาทิ้งปืนที่ยิงไม่ทันการณ์แล้วคว้ามีดพกทหาร T1อาวุธระดับสูงคู่กายของตัวเอง พอทหารมืดคนหนึ่งพุ่งเข้ามาเขาก็เบี่ยงตัวหลบหวุดหวิด ปล่อยให้ดาบของอีกฝ่ายฟันเฉียดไหล่ไปจากนั้นเขาจึงสวนกลับด้วยการแทงมีดตรงเข้าไปยังช่องเล็กๆ ตรงดวงตาของหมวกเกราะ

ฉึก! ปลายมีดจมหายเข้าไปครึ่งเล่ม

ทหารมืดชะงัก ร่างเกร็งค้างอยู่กับที่ก่อนจะทรุดลงช้าๆ ลูก้าดึงมีดกลับ เลือดคล้ำกับของเหลวข้นไหลทะลักออกมาจากช่องตาดวงตาของเขาวาบขึ้นทันที

“หัว!” เขาตะโกนลั่น

“แม่งมีจุดอ่อนที่หัว! ฆ่ามันที่หัว!”ลูก้าไม่เสียเวลานั่งคิดว่าทำไมคนพวกนี้ถึงทนระเบิด ทนกระสุนหรือทนแผลได้มากขนาดนี้ เพราะในสนามรบ คำถามที่ไม่จำเป็นเท่ากับความตายสิ่งสำคัญมีแค่หาคำตอบให้เจอว่าจะฆ่ามันอย่างไร

และตอนนี้ “กูเจอแล้ว”

คำสั่งนั้นทำให้ทหารขั้นกลางของเขาหลายคนเริ่มตั้งสติกลับมาได้พวกคนที่ยังมีฝีมือจริงเริ่มรวมตัวกันโดยสัญชาตญาณ ไม่ได้รอคำสั่งยิบย่อยอีกต่อไป

ในกลุ่มของลูก้ายังมีทหารขั้นสูงอยู่สองคนแม้จะเป็นเพียงขั้นสูงธรรมดา ไม่ใช่พวกตัวประหลาดแบบลูก้า แต่ในสถานการณ์แบบนี้พวกเขาก็ยังถือว่าเป็นกำลังสำคัญ ส่วนทหารขั้นกลางมีอยู่ราวยี่สิบคนขั้นต้นอีกสามสิบถึงสี่สิบคนที่เหลือคือทหารธรรมดาที่พอจะยิงปืนหรือถือมีดสู้ได้เท่านั้น

เมื่อเป้าหมายชัดเจนขึ้นการตอบโต้กลับก็ค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่าง ทหารขั้นสูงคนหนึ่งคำรามแล้วพุ่งชนทหารมืดตรงหน้าเต็มแรงทำให้ร่างทั้งสองเซออกจากวงปะทะจากนั้นเขาก็คว้ามีดสั้นในมือซ้ายแทงใส่ช่องคอของอีกฝ่ายทันที แม้จะไม่ลึกพอให้ตายแต่ก็ทำให้ทหารมืดชะงัก และนั่นเปิดช่องให้ทหารอีกคนยิงซ้ำเข้าที่ช่องตาจนมันล้มลง

อีกด้านหนึ่ง ทหารขั้นกลางสามคนเริ่มจับคู่กันสู้คนหนึ่งใช้มือกอดแน่นส่วนอีกคนคอยดึงจังหวะ แล้วอีกคนเล็งแทงหัวโดยเฉพาะแม้จะยังเสียคนไปบ้าง แต่ก็เริ่มฆ่าทหารมืดได้ทีละตัวไม่ใช่ถูกไล่ฆ่าฝ่ายเดียวเหมือนช่วงแรกอีกแล้ว

ลูก้ากวาดตามองภาพนั้นแล้วหายใจแรง

‘ยังพอไหว...’

‘ถ้ารวมตัวกันได้ ยังไม่แพ้’

แต่ความคิดนั้นก็อยู่ได้ไม่นานทหารมืดพวกนี้ไม่ใช่ศัตรูที่ต่อสู้แบบคนธรรมดาได้พวกมันไม่โวยวายไม่มีโกรธแค้นและไม่เสียใจเลยในตอนที่เห็นพวกเดียวกันตาย

ตรงกันข้ามยิ่งคนของลูก้าเริ่มตั้งหลักได้พวกมันก็ยิ่งบุกหนักขึ้นเรื่อยๆราวกับเครื่องจักรสังหารที่เปลี่ยนรูปแบบโจมตีเองได้ทหารมืดคนหนึ่งปล่อยให้โล่ของอีกฝ่ายชนเข้าที่อกตรงๆก่อนจะคว้าขอบโล่ไว้แน่นแล้วดึงคนถือเข้ามาหาตัวจากนั้นจึงใช้หน้าผากกระแทกใส่กะบังหน้าเต็มแรง

“อ้า...” ชายคนนั้นมึนงงไปในทันทีก่อนดาบจะถูกดาบฟันคอในระยะประชิด

ทหารมืดพากันสู้โดยไม่กลัวความตายเลยแม้แต่นิดเดียว

‘บัดซบเอ๊ย!’ ลูก้านึกสบถอยู่ในใจ

ขณะที่มีดในมือยังเปื้อนเลือดเขาหลบการฟันอีกครั้งแล้วถีบทหารมืดตรงหน้าจนถอยกลับ ก่อนจะหันไปเห็นลูกน้องคนหนึ่งถูกกดลงกับพื้นดาบพิฆาตเหล็กกำลังจะปักลงกลางใบหน้า

ปัง! ลูก้ายิงสวนจากระยะไม่ถึงสามเมตรกระสุนเจาะเข้าที่ช่องตาจนทหารมืดสะบัดหัวแล้วล้มลง

“รวมกัน! อย่าแยก!” เขาตะโกนลั่น

คราวนี้เสียงตอบรับเริ่มดังขึ้นจากหลายจุดความโกลาหลยังไม่หายไปทั้งหมดแต่คนของเขาบางส่วนเริ่มดึงตัวเองกลับมาจากความแตกตื่นได้แล้ว วงต่อสู้เล็กๆเริ่มก่อตัวขึ้นตรงมุมถนน ข้างซากรถ และหลังแท่งคอนกรีตพวกทหารขั้นกลางพยายามรวบคนไว้รอบตัวเองใช้จำนวนและจังหวะเข้าต่อกรกับทหารมืดทีละชุด

ลูก้าปาดเลือดที่ไหลลงข้างแก้มทิ้งดวงตาจ้องไปยังทหารมืดตรงหน้าอย่างดุร้ายรู้ดีว่านี่เพิ่งเป็นการรวมตัวกันได้เท่านั้น ถ้าจะรอดจากวงล้อมนี้พวกเขายังต้องฆ่าอีกมาก แต่ไม่ว่าจะยังไงอย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ใช่การถูกเชือดฝ่ายเดียวอีกต่อไป

“ฆ่า” ลูก้ากำมีดแน่นขึ้นก่อนพุ่งกลับเข้าไปในสนามรบอีกครั้ง

แต่ใครจะไปคิดว่าสถานการณ์ที่เพิ่งพลิกกลับมาของพวกลูก้าจะต้องพลิกผันอีกครั้ง

ในจังหวะที่ทหารของแกนนอนพึ่งจะรวมตัวกันได้และเริ่มจับจังหวะการฆ่าทหารมืดจากจุดอ่อนที่หัวได้แล้วนั้นทหารมืดหลายคนกลับขยับมือไปที่เอวอย่างพร้อมเพรียง

วินาทีต่อมา วัตถุทรงกลมหลายลูกก็ถูกดึงออกมา

“ระเบิดมือ!” ลูก้าตาเบิกกว้างทันที

“หลบ!” สิ้นเสียงระเบิดก็ถูกขว้างเข้ามาแทบจะพร้อมๆกัน

มันไม่ได้ตกอยู่จุดเดียวแต่กระจายลงกลางแนวที่คนของลูก้าเพิ่งรวมตัวกันได้พอดีราวกับอีกฝ่ายจงใจรอให้พวกเขากอดกันแน่นก่อน แล้วค่อยเหวี่ยงค้อนลงมาใส่กลางหัว

ตูม! ตูม! ตูม! เสียงระเบิดดังต่อเนื่องพื้นถนนสั่นสะเทือน เปลวไฟกับเศษคอนกรีตพุ่งกระจายออกไปทุกทิศ  ทหารหลายนายถูกแรงอัดยกปลิวบางคนกระเด็นไปชนผนัง บางคนล้มกลิ้งไปกับพื้นอย่างน่าอนาถเลือดกับเศษฝุ่นคลุ้งขึ้นปกคลุมทั้งช่วงถนนในพริบตา

ลูก้ากระโดดหลบออกมาด้านข้างสุดแรงร่างของเขากลิ้งผ่านซากรถไปสองตลบก่อนจะยันตัวลุกขึ้นได้อีกครั้งแต่พอเงยหน้ามองกลับพบว่าทหารของตัวเองแตกกระจายกันไปคนละทิศคนละทางอีกแล้วการรวมตัวกันเมื่อครู่ราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“เชี่ยเอ๊ย...” ลูก้ากัดฟันแน่นดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ

ตรงกันข้ามกับทหารมืดที่เป็นฝ่ายขว้างระเบิดมือพวกมันไม่สนใจแรงระเบิดของตัวเองแม้แต่น้อย

แม้พวกมันบางนายถูกสะเก็ดกระแทกบางนายโดนแรงอัดจนเสียหลัก แต่เพียงแค่สั่นไปชั่วขณะก็พุ่งต่อทันทีราวกับระเบิดนั้นเป็นเพียงลมแรงที่พัดผ่าน ไม่ส่งผลต่อพวกมันเลยแม้แต่น้อย

ชุดเกราะเสือดาว T1 รับแรงกระแทกไว้ได้มากกว่าที่คิดและที่สำคัญกว่านั้นพวกมันไม่เคยกลัวตายอยู่แล้ว ตราบใดที่หัวยังไม่โดนโจมตีจนสมองแหลกพวกมันก็ยังฆ่าได้ต่อ

ทหารของแกนนอนสบถลั่นหลายคนยิงสวนอย่างบ้าคลั่ง แต่ท่ามกลางควันไฟและความวุ่นวายทหารมืดกลับพุ่งเข้าประชิดได้เร็วกว่าเดิมอีก

ฉัวะ! ดาบพิฆาตเหล็ก T1 ฟันผ่านไหล่ชายคนหนึ่งจนแขนแทบขาด

อีกด้านหนึ่งทหารมืดสองคนฝืนเดินฝ่าระเบิดของตัวเองเข้ามาแล้วแทงดาบใส่คู่ต่อสู้พร้อมกันเสียงเนื้อฉีก เสียงร้อง และเสียงกระสุนดังปะปนกันเป็นความบ้าคลั่งสั้นๆที่ไม่มีใครควบคุมได้อีกแล้ว

ลูก้ากวาดตามองอย่างรวดเร็วก่อนเงาหนึ่งจะพุ่งฝ่าควันเข้ามาตรงหน้าเขาเหมือนเสือดำกระโจนจากความมืด