“เฮ้ย ยัยลูกไก่ แกอยู่ไหนแล้วเนี่ย ฉันรอแกอยู่นานแล้วนะ”
“ฉันถึงแล้วหมี่ แกอย่าเร่งได้มั๊ยกว่าร้านจะเปิดยังมีเวลาอีกตั้ง 30 นาทีนะ” ยัยเพื่อนรักตัวดีก็โทรมาจิกฉันจังเลย "…"
อะแฮ่ม!! ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ฉันลูกไก่คนสวยไม่สุด >..< อายุ 28 ปี เป็เด็กกำพร้า แถมยังโสด ยังซิง ตะลิงปลิงอีกต่างหาก เอ้ยไม่ใช่ละ เข้าเื่ต่อๆ 5555 แฟนก็ไม่เคยมีแม้แต่คนเดียว เพราะอะไรนะเหรอ ก็ยัยลูกไก่สุดสวยคนนี้ทั้งอ้วน ทั้งดำ ยังไม่พอแถมยังเตี้ยอีก์ทำไมใจร้ายกับลูกไก่คนนี้ได้ลงคอ ฮือ ฮือ ฮือ (ไรท์ : เมื่อไหร่จะได้เข้าเื่ลูกไก่) (ลูกไก่ : ขอนิดนึงนะไรท์ มาต่อๆ) ยิ่งพูดยิ่งช้ำเนอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า พอๆจะเป็ไบโพล่าละ เอาละเรามาเข้าเื่กันดีกว่าเนอะคนที่โทรจิกฉันยิกๆเมื่อกี้นี่คือเพื่อนรักสุดสวยของฉันเอง ชื่อมัดหมี่ อายุ 28 ปีเท่าฉันนี้หละ
เราสองคนทำงานเก็บเงินเล็กเงินน้อยจนได้มาเปิดร้าน เป็ร้านขนมเล็กๆที่ให้บรรยากาศดูอบอุ่น ผ่อนคลาย
“ยัยหมี่ ฉันอยู่นี่” พูดจบก็เดินข้ามถนนไปได้แค่เพียงครึ่งทางเท่านั้น ก็มีรถคนนึงวิ่งมาด้วยความเร็วจนชนฉันกระเด็นห่างไปหลายเมตร
ปัง!!! เสียงรถที่ชนดังสนั่น
อ่าาา ในความรู้สึกฉันตอนนี้เจ็บจังเลย นี่ฉันต้องตายแล้วเหรอเนี่ย ฉันที่ได้แต่พร่ำบ่นในใจ
“นังหนู” จู่ๆก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาพร้อมกับแสงสว่างจ้าแสบตา
“เอ๊ะ ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย ไม่ใช่ว่าฉันตายไปแล้วเหรอ ก็ฉันจำได้นี่ว่าฉันโดนรถชนตอนที่กำลังจะเดินข้ามถนนไปหายัยหมี่ แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่” ในตอนนี้ฉันได้แต่สับสนและมึนงง
“นังหนู ไม่ต้องใข้าเป็คนพาเ้ามาที่นี่เองแหละ”
ลูกไก่จึงหันไปตามเสียง แล้วได้เจอกับคนคนนึงที่อายุราวๆ 70-80 ปี ลักษณะการแต่งตัวคล้ายๆคนจีนยุคโบราณ คนคนนี้เป็ใครทำไมถึงพาเธอมาที่นี่
“นังหนู ข้าคือเทพแห่งโชคชะตา ข้ามีข้อเสนอให้เ้า เ้าสนใจที่จะไปเกิดใหม่หรือไม่”
ลูกไก่จึงมองพิจรณาท่านเทพตรงหน้าคล้ายคนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง จึงได้ถามคนที่บอกเธอว่าเป็เทพแห่งโชคชะตา
“ท่านคือท่านเทพแห่งโชคชะตาจริงๆเหรอคะ แล้วที่นี่ที่ไหน หนูตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ” ลูกไก่ได้แต่ถามออกไปอย่างงงๆ
“บร๊ะ นังหนูนี่ ถามทีละอย่างก็ได้นังหนูถามยาวแบบนี้ข้าจะไปตอบทันรึ”
“ขอโทษค่ะท่านเทพ”
“เอาละนังหนู ข้าคือเทพแห่งโชคชะตาที่นี่คือมิติที่ข้าสร้างมันขึ้นมาเอง ส่วนเ้าใช่เ้าตายแล้วจากโลกของเ้า แล้วข้าเองที่เป็คนดึงิญญาของเ้ามาแต่ไม่ต้องห่วงข้าจะให้เ้าได้ไปเกิดใหม่ เ้าจะสนใจหรือไม่นังหนู”
หลังจากฟังที่ท่านเทพแห่งโชคชะตาพูดจบลูกไก่ก็ได้คิดทบทวนอยู่พักนึง ไหนๆเธอก็เป็เด็กกำพร้าอยู่แล้วไม่มีอะไรที่ต้องเป็ห่วง ส่วนยัยมัดหมี่เองก็เอาตัวรอดได้อยู่แล้ว ลูกไก่จึงได้ตอบตกลงไป
“ตกลงค่ะท่านเทพ”
“เรียกข้าว่าท่านตาเถอะนังหนู เอาหละข้าจะบอกให้เ้าฟังโลกที่เ้าจะไปเกิดใหม่นั้นเป็โลกจีนยุคโบราณมีการใช้ปราณและพลังธาตุ ร่างที่ข้าจะให้เ้าไปเกิดนั้นเป็ร่างของเด็กน้อยนามว่า มู่หลันฮวา อายุ 10 ปี มีบิดานามว่า มู่เหยียนชิง อายุ 32 ปี มารดา มู่หลันจิง(แซ่โม่) อายุ 29 ปี และพี่ชาย มู่เฟยชิง อายุ 13 ปี ที่สำคัญเ้าควรเปลี่ยนคำพูดให้เข้ากับโลกใหม่นั้นได้แล้ว ”
“เ้าค่ะท่านตา แบบนี้ใช่หรือไม่เ้าค่ะ” ลูกไก่ตอบรับ
พูดจบท่านตาก็พยักหน้าตอบแล้วส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ทันที ลูกไก่ที่เห็นท่านตาส่งยิ้มที่แสนจะอบอุ่นมาให้เป็ยิ้มที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนนอกจากเพื่อนรักอย่างมัดหมี่ ก็พาลน้ำตาไหลอย่างห้ามไม่ได้ ได้แต่คิดน้อยใจและเสียใจที่ตัวเองนั้นเกิดมาเป็เด็กกำพร้า
“ไม่ต้องเสียใจหรอกนังหนู ครอบครัวที่เ้าจะไปอยู่ด้วยนั้นเป็ครอบครัวที่อบอุ่นและทุกคนก็รักเ้ามาก”
“เ้าค่ะท่านตา”
“เอาเถอะเ้ามีอะไรที่จะขอข้าก่อนไปรึไม่”
“ได้รึเ้าค่ะท่านตา ถ้าอย่างนั้นข้าเป็พร 3 ข้อได้หรือไม่เ้าค่ะ” ลูกไก่เอ่ยอย่างดีใจ
“ย่อมได้” ยอมๆเด็กมันหน่อยละกันถือซะว่าชดเชยให้กับเด็กมัน จะให้ไปบอกว่าข้าดึงิญญามาผิดก็ไม่ได้เสียชื่อท่านเทพแห่งโชคชะตาหมด ฮ่า ฮ่า ฮ่า
“ข้อที่ 1 ขอให้ข้าสามารถใช้พลังธาตุน้ำ ธาตุไฟ ธาตุแสง ธาตุไม้ และมีมิติเป็ของตัวเอง” ดีนะที่เธอเคยอ่านนิยายแนวนี้ผ่านๆตาไปบ้างไม่งั้นได้แต่งง
“ข้อที่ 2 ขอให้ข้ามีความจำที่เป็เลิศอ่านแค่ครั้งเดียวข้าก็สามารถจำได้หมด” เพราะที่ที่ลูกไก่จะไปอาศัยอยู่เป็โลกที่เธอไม่รู้จักเลย มันก็ต้องมีการเตรียมตัวบ้าง
“ส่วนข้อที่ 3 ข้าเองก็ยังคิดไม่ออกเ้าค่ะขอติดท่านตาเอาไว้ก่อนนะเ้าค่ะ” ลูกไก่ได้แต่ยิ้มส่งให้ท่านตา
“เ้าไปได้แล้ว จงจำไว้ที่ที่เ้าไปนั่นคือบ้านของเ้าจงใช้ชีวิตต่อจากนี้ให้มีความสุข” หลังจากท่านตาได้สบัดแขนเสื้อก็เกิดแสงสว่างจ้าพร้อมกับสติที่ดับไปของลูกไก่
วูบบบบบ
1K
![[END]ทะลุมิติมาตามหาสามียุค70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1674625074_62708410.webp)
