เขาทำสีหน้าเหยียดหยามประกอบคำพูด
ฐิตาภาเชิดหน้าตอบเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน
“ เขาเรียกว่าเป็ตัวของตัวเอง ไม่ได้ตกเป็ทาสของดีไซส์เนอร์จากต่างประเทศให้เสียดุลการค้าย่ะ”
“ ยัยบ้า ยัยเด็กหลังเขา”
เขาว่าอย่างโกรธจัด และก่อนที่จะมีอะไรเกิดขึ้นมากไปกว่านี้พวกแขกที่มางานปาร์ตี้ก็ตามมามุงดูกันสลอน
“ มีอะไรว่ะกันต์”
เสียงผู้ชายคนหนึ่งร้องถามมา
“ เอ่อ คือ...”
ชนกันต์แทบสำลักความโกรธของตัวเอง หันไปกล่าวตะกุกตะกัก
“ เอ๊ะ ผู้หญิงคนนี้ แอนเห็นตอนอยู่ในลิฟต์นี่ เขาเป็ใครค่ะ แล้วคุณรู้จักเขาด้วยเหรอ”
หญิงสาวหนึ่งในกลุ่มที่ฐิตาภาแอบย่องตามมาจากลิฟต์จนถึงนี่กล่าวอย่างจำได้
“ เอ่อ คือ เขาเป็เด็กรับใช้จากที่บ้านครับ พอดีผมลืมของ คุณแม่เลยให้ตามเอามาให้”
เขาเอาตัวรอดไปได้น้ำขุ่นๆแถมสะใจได้เหยียบฐิตาภาซ้ำอีกทีหนึ่งด้วย
“ หรือค่ะ ของอะไรอ่ะ”
ลูกแม่สอดรู้คนไหนไม่ทราบ ถามมาอีก
“ อ๋อ ถุงยางอนามัยค่ะ”
คำตอบที่ฐิตาภาภูมิใจนำเสนอทำให้ทุกอย่างหยุดชะงักไปราวสามวินาที ก่อนที่พวกผู้ชายจะพากันขำกลิ้งและพวกผู้หญิงทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกชอบกล แต่มีอยู่คนหนึ่งที่รู้สึกต่างไปจากเพื่อน คือนายชนกันต์ เขาโกรธจนหน้าดำหน้าแดง แทบว่าจะฉีกร่างของฐิตาภาออกเป็ชิ้นๆได้
“ พูดบ้าอะไรของเธอห๊า”
“ อ้าว ก็ของมันจำเป็ไม่ใช่หรือค่ะ หรือว่าคืนนี้คุณจะไม่ใช้ โอ...ไม่ได้เลยน่ะ มั่วกันเละอย่างนี้ ติดขึ้นมาจะทำอย่างไร เอดส์นะเป็แล้วรักษาไม่หายน่ะ ตายแบบญาติต้องเอาปี๊บคลุมหัวไปงานศพสถานเดียวเลย”
..................
หมายเหตุ : ขออนุญาตลงตัวอย่างเพื่อเป็การให้ทดลองอ่านแต่เพียงเท่านี้ ค่อนข้างสั้นหน่อยก็เพราะนิยายเื่นี้เป็นิยายขนาดสั้น ถ้า้าอ่านต่อจนจบก็ดาวน์โหลดอีบุคได้ตามรายละเอียดที่ให้ไว้ในหน้าแรกนะคะ ขอบคุณทุกๆท่านค่ะ
317
