หมอดูสาวพลิกชะตา

 ข้าเดินกลับบ้านพักหลังเล็กท้านคฤหาสน์ตระกูลเฉินอย่างเงียบ ๆ หลังเสียงหัวเราะเย้ยหยันของหวังเย่ห์กับสาวใช้ของนางจางจางหายไปกับสายลม

 วันนี้คือวันที่ข้ารอดจากแม่นางหวังเย่ห์กับสาวใช้มาอาละวาด แต่สุดท้ายก็แพ้ภัยตัวเอง วิ่งหนีไปหมด

 「ในที่สุด...ข้าก็ได้กลับสู่ความสงบ ^^」

 ระหว่างเดินผ่านสวนด้านหลังคฤหาสน์ที่อยู่ใกล้เรือนเล็ก ข้าก็เหลือบไปเห็นก้อนหินประหลาดตั้งอยู่ตรงมุมสวนติดกำแพง รูปทรงมันดูแปลกกว่าหินก้อนอื่น เหมือนตั้งใจให้ใครสักคนสังเกตเห็น

 ข้าชะงัก มองซ้ายขวา ไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย

 「หินก้อนนั้น...ทำไมดูแปลกตาจัง -0-」

 ความอยากรู้อยากเห็นมันพุ่งปรี๊ด ข้าเลยเบี่ยงออกจากทางเดินหลัก ลัดเลาะเข้าไปในสวน เงาไม้ทอดลงบนพื้นดินเย็นเฉียบ

 ข้าก้าวเข้าไปใกล้ก้อนหิน นิ้วมือแตะลงบนผิวหินที่เย็นเหมือนน้ำค้างยามเช้า

 สัมผัสได้ถึงรอยต่อบางอย่างที่ไม่สมบูรณ์ เหมือนซ่อนกลไกอะไรไว้

 เสียงใบไผ่เสียดสีกันแผ่วเบา เหมือนกำลังเตือนให้ข้าระวัง

 「เหมือนมีอะไรดลใจให้ข้า ต้องเดินเข้ามาหาหินก้อนนี้ >///<」

 ข้าก้มลงสำรวจ ลายแกะสลักจาง ๆ บนหินเผยให้เห็นร่องรอยของกลไก

 「ถ้าข้าผลักตรงนี้...จะเกิดอะไรขึ้นนะ」

 หัวใจข้าเต้นแรงมาก รู้สึกเหมือนทุกอย่างรอให้ข้ามาค้นพบ

 ข้าสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วค่อย ๆ กดนิ้วลงบนกลไก

 เสียงกลไกเก่าแก่ดังขึ้นแผ่วเบา

 「หินนั้นขยับได้! มีช่องว่างของกำแพงหลังหินนั้น O_o」

 ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ข้าหยุดชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นอีก

 "เจ้าจะทำอะไร"

 เสียงนี้คุ้นมาก ข้าหันขวับไปทันที เห็นเฉินอี้เฟิงยืนอยู่ ดวงตาเขาดูเข้มแข็งแต่ก็มีประกายขบขัน

 "ข้า...ข้าแค่ผ่านมาแล้วเจอสิ่งนี้เองนะ ^^’ "

 เฉินอี้เฟิงยิ้มมุมปาก "เดินผ่านมาจริงเหรอ? แล้วทำไมเจ้าถึงเดินออกนอกทางมาไกลขนาดนี้ล่ะ"

 ข้าสะบัดหน้าเบา ๆ

 「ท่านตามข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน -///-」

 เขาเดินเข้ามาใกล้ เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้น

 "ข้ากลัวเจ้าจะหลงทางน่ะ"

 เฉินอี้เฟิงเดินอ้อมมาด้านหลังข้า ก้มลงสำรวจก้อนหิน ก่อนจะลองกดลงไปเบา ๆ ซ้ำอีกครั้ง

 "ตรงนี้..."

 เสียงกลไกเก่าแก่ดังขึ้น ประตูบานหนึ่งค่อย ๆ เปิดออก ลมเย็นพัดวูบออกมาจากความมืด

 「นี่คือ...ทางเดินลับจริง ๆ เหรอ >O<」

 เราสองคนมองหน้ากัน กลิ่นอับชื้นของหินเก่าและกลิ่นดินเปียกโชยมาแตะปลายจมูก

 ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงแก่ดังขึ้นในความมืด

 "พวกเจ้าทั้งสอง ตามข้ามาทางนี้...ที่นี่คือสถานที่ที่เจ้าจะได้ฝึกวิชา"

 ข้าสะดุ้ง หันซ้ายขวาอย่างลนลาน

 "ใครน่ะ!"

 "เสียงของผู้ใด"

 ไม่มีเสียงตอบ มีแต่ความเงียบงันเย็นเยียบจนหัวใจสั่น

 เขาเอื้อมมือมาจับแขนข้าเบา ๆ

 "เจ้ากลัวหรือ"

 ข้าสะบัดแขนออก

 "ข้าไม่ได้กลัว...แค่ตกใจเฉย ๆ นะ >///<"

 "งั้นก็เดินตามหลังข้ามา"

 ข้ากลืนน้ำลาย ฝืนยิ้มบาง ๆ ก่อนจะก้าวเท้าเดินตามเฉินอี้เฟิงเข้าไปในทางลับ

 「ถ้าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคือกับดัก...ข้าจะทำยังไงดีเนี่ย >.<」

 ทางเดินลับทอดยาวไปในความมืด เสียงหยดน้ำจากเพดานหินดังเป็นจังหวะ

 เราสองคนเดินตามเสียงลึกลับนั้นไปจนสุดทาง

 ประตูบานหนึ่งเปิดออกสู่ภายนอก

 สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้า กลิ่นหอมของดอกเหมยลอยมาตามลมหนาว

 ข้าก้าวออกจากเงามืด สู่ป่าโปร่งริมลำธาร

 แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องลงบนลานหินกว้างกลางป่า น้ำค้างเกาะพราวบนยอดหญ้า

 เสียงน้ำไหลจากลำธารใสแจ๋วขับกล่อมบรรยากาศ

 ผีเสื้อสีขาวกระพือปีกเหนือดอกเหมยที่บานอยู่ริมลำธาร

 「ที่นี่...งดงามราวแดนสวรรค์ **」

 เฉินอี้เฟิงยืนข้างข้า เงียบงันเหมือนกำลังดื่มด่ำกับความงามตรงหน้า

 "ข้าไม่คิดว่าบ้านของข้าจะมีทางเดินลับพามาถึงที่แบบนี้เลยนะ"

 ข้าพยักหน้าเบา ๆ

 เสียงสตรีสูงอายุปริศนาดังขึ้นอีกครั้งในบรรยากาศเงียบสงบ

 "ที่นี่...คือสถานที่ที่เจ้าทั้งสองจะได้มาฝึกฝนวิชา จงอย่าบอกเรื่องทางลับนี้แก่ผู้ใด เก็บมันไว้ให้รู้เฉพาะพวกเจ้าเท่านั้น"

 เราสองคนมองหน้ากันด้วยความตื่นเต้นและสงสัย

 「ข้าสาบานได้ว่าข้าคุ้นเคยกับเสียงนี้มาก เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน TwT」

 สายลมพัดผ่าน ละอองน้ำค้างปลิวกระทบแก้มเย็นเฉียบ

 ข้าสูดลมหายใจลึก รู้สึกถึงความสงบและความหวังใหม่ที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจ

 เสียงน้ำไหลยังคงขับกล่อมบรรยากาศ

 ข้ายืนอยู่ตรงนี้ เคียงข้างเขา

 คุณชายเฉินอี้เฟิง [>w<]