บทที่ 11 ยินดีต้อนรับ
หลังจากกล่อมเล่อเวยเสร็จแล้ว จี่เฟิ่งก็เข้าครัวไปทำอาหารให้ลูกสาว
เล่อเวยงีบหลับไปได้ไม่นาน เล่อตงก็กลับเข้ามาด้วยสีหน้าไม่ดีนัก
ตอนเขาเข้ามาแล้วเห็นว่าเล่อเวยตื่นอยู่ คำถามแรกของเขาก็คือ “ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า”
คนคนนี้รู้จักเอาใจใส่ผู้อื่น เล่อเวยที่เริ่มเชื่อใจเขา พบว่าตัวเองไม่สามารถปฏิเสธใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเขาได้ “ไม่เจ็บแล้วละ ช่วยปิดประตูให้หน่อยสิ ฉันมีเื่อยากจะพูดกับนาย”
เล่อตงปิดประตูก่อนจะเดินมาที่เตียง เล่อเวยสังเกตเห็นว่ารอยช้ำบนใบหน้าของเขาหายไปแล้ว
มีหลายคำถามที่้าคำตอบ เล่อเวยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามคำถามที่เธออยากรู้มากที่สุด “ฉันไม่อยากให้นายปิดบัง บอกมาตามตรงเถอะนะ นายไม่ใช่เล่อตงตัวจริงใช่ไหม”
“ถูกต้อง” เล่อตงก็ไม่คิดที่จะปิดบังหรือปฏิเสธอยู่แล้ว หลังจากข้ามมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เขาก็ไม่มีความตั้งใจที่จะทำตัวเป็เล่อตงแต่แรก จึงไม่แปลกที่คนในบ้านจะดูออก
“งั้นนายเป็ใคร”
เล่อตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันบอกเธอไม่ได้ มีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับปัจจัยในการเดินทางข้ามมิติ หากเื่นี้ถูกเปิดเผยออกไป อาจจะเกิดผลตามมา การที่ฉันข้ามมิติมาได้ มันผูกโยงกับความปรารถนาที่ยังไม่สัมฤทธิ์ผล ฉันไม่อยากให้มีปัญหาแทรกซ้อนก่อนที่จะบรรลุเป้าหมาย หวังว่าเธอคงจะเข้าใจ”
เขาตอบเธอด้วยท่าทีจริงจัง เล่อเวยััได้ถึงความจริงใจและตรงไปตรงมาในคำพูดของเขา ดูเหมือนว่าจะมีเหตุผลสำคัญที่พูดถึงไม่ได้จริงๆ เธอเลยไม่บังคับ
แต่เธอยังมีเื่ที่กังวลอยู่อีกเื่ “ที่นายบอกว่านางเล่อหัวโบราณ เห็นชายเป็ใหญ่ นายได้ความทรงจำของเล่อตงมา หรือว่ารู้จักพวกเรามาั้แ่แรก บอกเท่าที่นายบอกได้ก็พอ”
ในที่ลับตาคน เล่อเวยไม่ปรารถนาจะเรียกนางเล่อว่าย่า เพราะนางเล่อไม่คู่ควรกับคำคำนั้นเลยสักนิด!
ต่อจากนี้ เธอจะเรียกว่าย่า เฉพาะตอนที่อยู่ต่อหน้าคนในบ้านลุงเฉียวเท่านั้น
เล่อตงเอ่ย “ฉันรู้จักพวกเธอทุกคนมาก่อน”
เล่อเวยเริ่มคิดอย่างรวดเร็ว คนที่รู้จักพวกเธอ และรู้ถึงความเป็ไปของสกุลเล่อ
พอจะเป็ใครได้บ้าง
“แสดงว่านายอยู่ในหมู่บ้านเฟิงเล่อก่อนที่จะข้ามมิติมา ใช่ไหม”
เล่อตงยิ้มอย่างขมขื่น “ฉันบอกเื่นี้ไม่ได้ เพราะถ้าฉันบอก เธอก็จะเริ่มตัดความน่าจะเป็ออก และรู้ถึงสถานการณ์คร่าวๆ ของฉัน นั่นเท่ากับว่าข้อมูลของฉันรั่วไหลออกไปแล้ว”
อย่างไรก็ตาม เธอเพิ่งจะได้รู้จักเขา ขอบเขตข้อมูลนั้นยังกว้างเกินไป ครอบครัวของอากับอาเขยที่อยู่ในเมือง ตลอดจนญาติและเพื่อนคนอื่นๆ ทุกคนล้วนรู้ความเป็ไปของสกุลเล่อแทบทั้งสิ้น
แต่ถ้าจำกัดแค่คนในหมู่บ้านเฟิงเล่อที่รู้จักพวกเธอ เล่อเวยน่าจะเดาได้ว่าเขาเป็ใคร
และไม่ยากที่จะเดาด้วย!
มนุษย์มีิญญาเพียงแค่ดวงเดียว ตอนนี้เขาอยู่ในร่างของเล่อตง เท่ากับว่าสูญเสียิญญาในร่างตัวเองไปแล้ว
แสดงว่าเขาตายแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น เล่อตงคนนี้ไม่ประหลาดใจที่ต้องเข้ามาอยู่ในร่างของผู้ชาย ก็แปลได้ว่าเดิมทีเขาเป็ผู้ชายมาก่อน!
เล่อเวยฉุกคิดขึ้นมาได้ แต่ก็ปัดความคิดนั้นตกไปในทันที
เขาไม่น่าจะใช่เล่อฟางผิง แม้เธอจะหวังให้เป็อย่างนั้นก็ตาม
เหตุผลนั้นง่ายมาก ถ้าเป็เล่อฟางผิงพ่อของเธอ ย่อมไม่มีวันทำร้ายนางเล่ออย่างแน่นอน ถึงแม้ความสัมพันธ์ระหว่างสองแม่ลูกจะไม่ราบรื่นนัก แต่อย่างไรเสียนางเล่อก็เป็แม่ของเขา เล่อฟางผิงจะไม่ทำร้ายหรือต่อว่านางเล่อถึงเื่โง่ๆ ที่ทำลงไปอย่างแน่นอน
หลังครุ่นคิด เล่อเวยก็เอ่ยปากถาม “แล้วถ้าฉันจำเป็จะต้องเดาจริงๆ ว่านายเป็ใครล่ะ”
“ตราบใดที่เธอไม่พูด หรือตรวจสอบกับฉัน ก็เชิญเดาได้ตามสบาย”
เล่อเวยเข้าใจ ความหมายของเล่อตงคืออย่าถามเื่นี้ให้มากจนเกินไป
เธอจึงถามคำถามสุดท้าย “หลังจากบรรลุเป้าหมายแล้ว นายจะไปเลย หรือจะอยู่ใช้ชีวิตเป็เล่อตงต่อ”
“อยู่เป็เล่อตง”
เล่อเวยถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูเหมือนว่าเล่อตงตัวจริงจะไม่กลับมาอีกแล้ว
เท่ากับว่าเธอได้น้องชายคนใหม่ จนถึงตอนนี้ การพูดคุยกันถือว่าไม่แย่นัก อย่างน้อยๆ ต่างฝ่ายก็ต่างพูดด้วยความจริงใจ
“งั้นถือว่าเราเป็ครอบครัวเดียวกันแล้วนะ” เล่อเวยยื่นมือให้เล่อตง “ยินดีต้อนรับ น้องชายของฉัน”
เล่อตงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะจับมือกับเล่อเวย
“เล่อตง ทำอะไรน่ะ ปล่อยพี่เขาซะ พี่เขายังเจ็บอยู่นะ!”
บทที่ 12 เขาเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
ตอนที่จี่เฟิ่งกลับเข้ามาพร้อมกับโจ๊ก เธอก็เห็นเล่อตงกำลังจับมือเล่อเวยอยู่ ใจระแวงไปว่าเล่อตงจะแกล้งเล่อเวยอีก จึงรีบวางโจ๊กในมือแล้วเข้าไปแยกพวกเขาสองคนออกจากกัน
พอเห็นสีหน้าของเล่อตงคล้ายคนกำลังกินแตงขม เล่อเวยก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
“แม่คะ เล่อตงกำลังขอโทษหนู” เล่อเวยช่วยเขาพูด ถือเสียว่าเป็การดูแลน้องชายคนใหม่ “เขาบอกว่าก่อนหน้านี้เขาก่อเื่เอาไว้มาก เลยอยากปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น”
จี่เฟิ่งมีสีหน้าเหมือนไม่เชื่อ “ทำไมจู่ๆ ถึงได้...”
“วันนี้เขาเจอเื่เฉียดตายมานี่คะ แม่ยังจำลูกชายคนโตของบ้านลุงหลี่ คนที่เคยเตร็ดเตร่เดินไปเดินมาไม่ทำอะไรได้ไหมคะ หลังตกลงไปในแม่น้ำแล้วมีคนช่วยไว้ เขาก็เปลี่ยนไปเป็คนละคน หน้าต่างบ้านเราที่เคยแตกเพราะลูกเห็บเมื่อปีก่อน ก็ได้นายหลี่คนนั้นแหละ ที่เป็คนมาช่วยซ่อมให้”
จากตัวอย่างที่ยกมา จี่เฟิ่งเลยเริ่มจะเชื่อขึ้นมาบ้าง “ก็จริง ตงตง ลูกกลับตัวแล้วจริงๆ ใช่ไหม”
เล่อตงพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “ผมกลับตัวแล้วจริงๆ”
“ดีแล้ว ต่อไปก็เชื่อฟังพี่เขานะ เวยเวย กินโจ๊กนี่ก่อน เดี๋ยวแม่ไปตักอีกชามมาให้ตงตง”
พูดจบ จี่เฟิ่งก็เดินออกไป
เล่อตงถอนหายใจอย่างโล่งอก “จะเชื่อจริงๆ หรือเปล่าเถอะ”
“ถ้าไม่เชื่อแล้วจะยังไง รูปร่างภายนอกของนายก็ยังเหมือนเดิม ใช่ว่าแม่จะหาคำอธิบายอื่นได้ซะหน่อย” เล่อเวยกินโจ๊ก ก่อนจะลดเสียงแล้วพูดว่า “มีบางอย่างที่ฉันต้องบอกนาย ถึงแม้เฝิงเจียงจะไปแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี ผู้ชายคนนี้น่ากลัวมาก วันนี้เขาโดนซ้อมแถมยังเสียหน้าอีก คงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แน่ พวกเราควรจะระวังตัวเอาไว้”
สีหน้าของเล่อตงจริงจังขึ้นเช่นกัน “ว่ามา ฉันพร้อมฟัง”
“ตอนกลางวันไม่ใช่ปัญหาเพราะมีคนเข้าออกหมู่บ้านอยู่ตลอด แต่ตอนกลางคืนเราควรผลัดกันเฝ้ายาม เริ่มั้แ่คืนนี้เลย ฉันจะอยู่กะแรกก่อนครึ่งคืน ส่วนนายอยู่จนถึงเช้า”
ตามแผนเดิม เธอคิดไว้ว่าถ้าเล่อตงคนนี้พึ่งพาไม่ได้ เธอจะอยู่ยาวทั้งคืนด้วยตัวเอง และหาโอกาสนอนเอาแรงระหว่างวัน
แต่ตอนนี้เธอรู้สึกเบาใจขึ้นมาก เมื่อมีคนมาช่วย
เล่อตงไม่ว่าอะไร “ตกลง”
ทั้งสองพูดคุยรายละเอียดกันเบาๆ
เมื่อจี่เฟิ่งเข้ามา และเห็นพี่น้องพูดคุยกันอยู่เงียบๆ เธอก็ยิ้มด้วยความพอใจ
จู่ๆ เล่อตงก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ถึงเธอจะรู้สึกเหมือนกับว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็เลือกที่จะไม่สนใจ
ระหว่างลูกสาวลูกชายที่เหมือนไฟกับน้ำ ไม่ใช่เื่ง่ายสำหรับจี่เฟิ่งเลย ถึงแม้เธอจะเอ็นดูลูกสาวมากกว่า แต่เล่อตงก็เป็เืเนื้อเชื้อไขของเธอเช่นกัน
ไม่รู้ว่ากี่ครั้งแล้วที่เธอฝันอยากให้สามีของเธอยังมีชีวิตอยู่ ฝันอยากให้ลูกชายประพฤติตนอยู่กับร่องกับรอย และฝันให้ครอบครัวของเธอทั้งสี่คนอยู่ร่วมกันอย่างปรองดองสันติ
ถึงแม้สามีของเธอจะไม่ฟื้นคืนมา แต่อย่างน้อยๆ แค่เล่อเวยกับเล่อตงเข้ากันได้ดี แค่นี้เธอก็มีความสุขแล้ว
“ตงตง มาๆ มากินโจ๊กตอนยังร้อนๆ”
“ขอบคุณครับแม่”
“ขอบคุณแม่ทำไม” ดวงตาของจี่เฟิ่งแดงก่ำ เล่อตงไม่เคยเรียกเธอว่าแม่ มีแต่เรียกว่ายายแก่หน้าโง่เท่านั้น
ดูเหมือนลูกชายของเธอจะเป็ผู้เป็คนขึ้นมาแล้วจริงๆ
หลังทั้งสามคนคุยกันอยู่สักพัก จี่เฟิ่งก็นึกขึ้นได้จึงพูดว่า “ย่ายังไม่ตื่นเลย เดี๋ยวแม่จะไปดูย่าสักหน่อย”
พอเธอไปแล้ว เล่อเวยก็มองโจ๊กเหลวๆ ในชามของเล่อตง และอดถามออกมาไม่ได้ “ถ้านายข้ามมิติได้แบบนี้ แล้วมีนิ้วทองคำ[1]ด้วยหรือเปล่า”
ในนิยายออนไลน์ที่เธออ่านเมื่อชาติก่อน คนที่เดินทางข้ามมิติได้ มักจะมีนิ้วทองคำด้วยกันทั้งนั้น
หลายคนเกิดใหม่พร้อมข้อได้เปรียบ แต่โชคร้ายที่เธอไม่มีอะไรติดตัวมาด้วยนอกจากความทรงจำในอดีตกับทักษะที่เคยฝึกฝนมา
แน่นอนว่าเธอไม่ได้้าที่จะพึ่งนิ้วทองคำของเขา เพียงแค่สงสัยก็เท่านั้น
เล่อตงวางชามลงแล้วพยักหน้า “มีสิ”
จริงเหรอ
เล่อเวยสงสัยเป็อย่างมาก “นิ้วทองคำแบบไหน พอจะบอกได้ไหม”
เล่อตงยิ้ม “ไม่ใช่แค่บอกได้ แต่แบ่งให้เธอได้ด้วย!”
หา?
เล่อตงมีนิ้วทองคำมากกว่าหนึ่งอย่าง แถมยังสามารถแบ่งให้คนอื่นได้ด้วยเหรอ
[1] นิ้วทองคำ คือ ความสามารถพิเศษ ข้อได้เปรียบ หรือสิ่งของที่ตัวละครอาจจะมีในนิยายแนวทะลุมิติ สิ่งเหล่านี้อาจจะรวมไปถึงพลังเหนือธรรมชาติ ทักษะเฉพาะตัว ไอเท็มเวทมนตร์ หรือรูปแบบใดๆ ของความได้เปรียบที่เร่งความก้าวหน้า แก้ปัญหาได้เกือบจะในทันที หรือเป็ความสามารถที่ผู้อื่นไม่มี
628
![[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592837_46326998.webp)
![[จบแล้ว] ยอดดวงใจคุณชายนักรบ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472303_93072531.webp)
