@บริษัทเอ็นเตอร์เทนเมนท์ของอีจุนยอง
“กรอกเอกสารและอ่านข้อมูลให้ละเอียดก่อนนะ นี่เป็รายละเอียดทั้งการทำงาน หน้าที่รวมถึงกฏของบริษัทเรา ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนค่อยถามพี่” เมเนเจอร์ของอีจุนยองเอ่ยบอกพร้อมยื่นเอกสารต่างๆมาให้พร้อมปากกา
“ขอบคุณค่ะ” ลลิตาเอ่ยพร้อมรับเอกสารและปากกาจากเมเนเจอร์ของอีจุนยองพร้อมใช้สายตาอ่านเอกสารทุกบรรทัด ส่วนเมเนเจอร์ของอีจุนยองเมื่อยื่นเอกสารให้หญิงสาวเสร็จก็ออกไปนอกห้องรับรอง
หญิงสาวใช้เวลาอ่านสักพัก ทำความเข้าใจเนื้อหาต่างๆ บนเอกสาร เมื่อเข้าใจทุกอย่างดีแล้วก็กรอกเอกสารทันทีจากนั้นหญิงสาวก็พร้อมนั่งเล่นรอเมเนเจอร์ของอีจุนยองในห้องรับรองต่อไป
แกร๊ก!
เสียงประตูถูกเปิดออก พร้อมการเดินเข้ามาของหญิงสาวร่างสูงระหงสวมใส่ชุดเดรสสั้นสุดเรียบหรูสีดำผมสีน้ำตาลอ่อนยาวประมาณประบ่าที่ถูกดัดลอนมาแล้วอย่างสวยงาม ตามมาด้วยการเดินเข้ามาของผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่สวมใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวและกางเกงสีดำซึ่งผู้ชายร่างสูงใหญ่คนนี้ลลิตาคุ้นเคยเป็อย่างดี
“พี่ซอยอน!!” ลลิตาเอ่ยด้วยอย่างเสียงดังพร้อมสายตายังคงจ้องมองไปยังหญิงสาวร่างระหงจากนั้นก็ลุกขึ้นยืนพร้อมเดินเข้าไปกอดหญิงสาวร่างระหง
“หืมมม … ว่าไงเรา ไม่เจอกันนานเลยนะ” ชเวซอยอนเอ่ยทักทายต่อลลิตาพลางลูบศีรษะของหญิงสาวร่างบางตัวเล็กอย่างแ่เบา
“คิดถึงจังเลยยยค่ะ” ลลิตาเอ่ยพลางผละกอดออกจากหญิงสาวร่างระหง
“คิดถึงเหมือนกันนะ ไม่เจอกันเลย” ชเวซอยอนเอ่ย
“พอซอยอนมาไม่มองพี่เลยนะ” เสียงทุ้มของอีจุนยองเอ่ยด้วยอารมณ์ตัดพ้อ
“ก็เพิ่งเจอพี่จุนไปเองนิ คิกๆ” ลลิตาหันไปหาอีจุนยองพร้อมเอ่ยตอบ
“หึ! แล้วยังจะมากอดแฟนคนอื่นเขาด้วยเนี่ยนะยัยจิ๋ว!” อีจุนยองเอ่ย พร้อมตั้งท่าเข้าไปแทรกประชิดตัวหญิงสาวร่างระหง
“อ๊ะๆ อย่ามาแทรกหนูนะ!” ลลิตาเอ่ยพร้อมดันตัวอีจุนยองออก
“แล้วจะทำไม ไม่ใช่ของเธอซะหน่อยยัยจิ๋ว” อีจุนยองเอ่ยพร้อมดันตัวลลิตาออก
ระหว่างที่พี่น้องทั้งสองแย่งกันหญิงสาวร่างระหงกันอยู่นั้น ...
“เอาล่ะๆ จุนยองก็เลิกแกล้งน้องสักที ส่วนเรามานั่งคุยกันดีกว่า” ชเวซอยอนเอ่ยพร้อมดึงมือบางของลลิตาไปที่เก้าอี้ด้วยกัน
“แบร่~~” ลลิตาหันไปเอ่ยกับอีจุนยองพร้อมแลบลิ้นปลิ้นตาทำท่าสุดยียวนเสมือนว่าตัวเองนั้นชนะอีกฝ่ายพร้อมเอ่ยต่อว่า“พี่ซอยอนอยู่ข้างหนูแหละ คิกๆ”
อีจุนยองไม่ส่งเสียงตอบกลับ แต่เดินเข้ามาใกล้ยังที่นั่งที่ลลิตานั่งอยู่นิ้วเรียวยาวของอีจุนยองยกขึ้นดีดไปที่หน้าผากของลลิตาดัง โป๊ะ!
“โอ๊ย! หนูเจ็บนะ!!” ลลิตาขมวดคิ้วพร้อมเอ่ยขึ้นมาอย่างเสียงดัง มือบางแตะบริเวณหน้าผากของตัวเองอย่างแ่เบาพร้อมหันไปมองตาขวางอย่างแง่งอนใส่บุคคลต้นเื่ที่ทำให้ตัวเธอเจ็บ
“จุนยอง!!” ชเวซอยอนเอ่ยด้วยความใ ไม่คาดคิดว่าแฟนหนุ่มของตัวเองจะทำร้ายน้องสาวของเขาแบบนี้พร้อมหันไปดูหน้าผากของลลิตา
“หึๆ ดื้อกับพี่ต้องโดนซะบ้าง” อีจุนยองเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ‘นานๆ จะได้แกล้งยัยตัวเล็กสักที ขอหน่อยเถอะ’
เพียะ!
ฝ่ามือของหญิงสาวร่างสูงระหงตีเข้าที่แขนของอีจุนยอง
“ที่รักตีเค้าทำไม!?!?” อีจุนยองเอ่ยพร้อมหันไปหาแฟนสาวของตนเอง
“ทำน้องทำไม ขอโทษน้องเลยนะ! ดูซิ!เนี่ยหน้าผากน้องแดงหมดเลย” ชเวซอยอนเอ่ยพร้อมหันไปดูหน้าผากของลลิตา
“แดงเหรอ? ไหนให้พี่ดูซิ”อีจุนยองเอ่ยด้วยน้ำเสียงใ เขาไม่คิดว่าตัวเองจะใช้แรงมากเกินไปจนทำหน้าผากของลลิตาแดงพร้อมมุ่งตรงมายังลลิตาเพื่อดูรอยแดงบริเวณหน้าผากอย่างเป็ห่วง
ลลิตานั่งหน้ามุ่ยและสะบัดหน้าหนีอีจุนยอง หญิงสาวร่างบางตัวเล็กไม่เอ่ยคำพูดใดออกมา
อีจุนยองเห็นน้องน้อยอย่างลลิตาทำท่าทางแบบนั้นจึงเอ่ยว่า“ลิลลี่ครับ พี่จุนขอโทษนะที่ทำหนูแรงเกินไป พี่ไม่คิดว่ามันจะทำให้หนูเจ็บแบบนี้แต่พี่จุนขอดูรอยที่หน้าผากหน่อยได้มั้ยย?”อีจุนยองเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็ห่วงและเอ่ยขอโทษลลิตาอย่างจริงใจ เขาไม่อยากให้น้องเจ็บจริงๆเขาแค่อยากจะแกล้งยัยเด็กจิ๋วคืนเท่านั้น
หญิงสาวร่างบางตัวเล็กเมื่อได้ยินอีจุนยองเอ่ยขอโทษก็หันหน้ากลับมาพร้อมเงยหน้าสบตาอีจุนยอง มือบางที่แตะหน้าอยู่บริเวณหน้าผากก็ผละออกเพื่อให้อีจุนยองเห็นรอยที่เขาได้ทำไว้บนหน้าผากของเธอ
อีจุนยองเมื่อเห็นลลิตายอมที่จะให้ดูรอยบริเวณหน้าผากแล้วก็ก้มลงมาดูมือหนาพลางแตะไปที่บริเวณรอยแดงนั้นอย่างแ่เบาพร้อมเอ่ยด้วยว่า “แดงมากเลยพี่ขอโทษนะลิลลี่”
“ไม่เป็ไรค่ะ พี่จุนขอโทษแล้วถือว่าหายกัน แต่อย่าดีดแรงแบบนี้อีกนะคะ”ลลิตาเอ่ยตอบหญิงสาวรับรู้ได้ถึงความรู้สึกผิดของอีจุนยอง เขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆมันคือความผิดพลาดที่ดันพลาดแรงไปนิด
“ครับ” อีจุนยองเอ่ยพร้อมลูบศีรษะของลลิตา
“พี่บอกเมเนเจอร์ให้เอายามาให้แล้วนะ น่าจะต้องทายาสักหน่อย”ชเวซอยอนเอ่ย
“ขอบคุณค่ะพี่ซอยอน” ลลิตาเอ่ยพร้อมก้มหัวเล็กน้อยเป็การขอบคุณ
“ไว้ทายาแล้วค่อยคุยเื่งานแล้วกันเนอะ” ชเวซอยอนเอ่ยต่อ
![[นิยายแต่ง]ชุนราชันย์จอมเวทย์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/ab8d8d9de36212a83ebb0b0041c3019d.webp)
7K
