คุณชายมากรัก

        หลิวจ้านเมื่อแยกย้ายจากหญิงงามทั้งสองคน ได้นั่งรถกม้ากลับมาที่จวนของเขาเมื่อเขาเข้ามาถึงเรือน มีหญิงงามทั้งสองกำลังนั่งรอเขาอยู่ภายในห้อง

        “ที่พวกเจ้ายังไม่นอนหรือว่ารอนอนพร้อมกันกับข้า”

        หลิวจ้านเดินเขาไปกำลังจะกอดพวกนาง

        “ท่านหยุดอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องเข้ามาใกล้พวกเรา”

        หลิวจ้านได้ยินสิ่งที่นางพูดเขาคิดว่ามันเริ่มแปลกๆ

        “พวกเจ้าเป็นอะไร ทำไมถึงพูดกับข้าเช่นนี้”

        “แล้วท่านไปทำอะไรมาละ พวกข้าเห็นหมดแล้ว ว่าท่านได้ร่วมรับประทานอาหารกับหญิงงามถึงสองคนด้วยกัน”

หลิวจ้านก็คิดว่าพวกนางเป็นอะไรที่แท้ก็หึงเขานี้เอง

        “พวกเจ้ารู้ได้ยังไง อย่าบอกนะว่าพวกเจ้าแอบดูข้า”

        “พวกข้าทั้งสองไม่ต้องแอบดูท่าน พวกเราก็รู้ว่านิสัยของท่านเป็นยังไง หากว่าท่านไม่ยอมบอกพวกเราว่านางเป็นใครก็อย่าหวังว่าจะได้เเตะต้องตัวของพวกเรา”

        ได้ยินสิ่งที่พวกนางพูดหญิวจ้านได้แค่กุมขมับ ผู้หญิงช่างเอาใจยากจริงๆ แถมไม่ถามเหตุผลด้วย ฉะนั้นคืนนี้คงต้องลงโทษให้หนัก

        “ข้าจะบอกพวกเจ้าก็ได้ แต่พวกเจ้าต้องเก็บเป็นความลับ นางคือองค์หญิงใหญ่ พวกท่านน่าจะเคยได้ยินชื่อของพวกนาง”

        พอทั้งสองสาวได้ยินก็หันมองหน้ากัน

        “ท่านคิดที่จะเป็นราชบุตรเขยเชียวหรือ”

        “พวกเจ้าคิดมากไปแล้ว ข้าก็แค่ ทำข้อตกลงการค้ากับพวกนางแค่นั้น และข้าจะบอกพวกเจ้า ต่อไปนี้ถ้าพวกเจ้าโกธข้าโดยไม่มีเหตุผลอีก ข้าจะไม่สนใจพวกเจ้าอีก”

        หลิวจ้านพูดเสร็จก็เดินไปเตรียมตัวจะอาบน้ำ พวกนางทั้งสองรู้ตัวว่าหลิวจ้านเริ่มจะโกธพวกนางจริงๆ ได้แต่เดินไปกอดเขาเอาไว้ และพูดว่าพวกนางขอโทษ

        “ทำผิดก็ต้องโดนลงโทษ ฉะนั้นใครเป็นคนต้นคิดเรื่องนี้”

        “ข้าเอง”เย่เอ๋อนางเป็นคนต้นคิดเรื่องทั้งหมด

        “เย่เอ๋อ ไปรอข้าที่เตียง ส่วนหว่านเอ๋อไปช่วยข้าอาบน้ำ”

        หลิวจ้านได้ดึงตัวหว่านเอ๋อไป หลิวจ้านไม่คิดที่จะอาบน้ำแน่นอน เขาได้บรรเลงเพลงรักกับหว่านเอ๋อ จนนางเกือบจะสลบลงในห้องน้ำ หลิวจ้านได้บอกให้หว่านเอ๋อไปพักที่ห้องของเย่เอ๋อ อาบน้ำเสร็จหลอวจ้าน ได้มาจัดการกับเย่เอ๋อต่อ เย่เอ๋อโดนหลิวจ้านบรรเลงเพลงรักตลอดทั้งคืน นางถึงกับขอร้องเขาให้หยุดได้แล้วนางไม่ไหวแล้ว แต่หลิวจ้านก็ไม่ยอมหยุด จัดการนางจนถึงเช้า ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครใหญ่สุด ช่วงสายของวันหลิวจ้านได้พาพวกนางทั้งสองคนไปที่ ไชน่าทาวน์เพื่อเตรียมการเปิดหอ พอรถม้าของหลิวจ้านมาถึงได้เริ่มมีชาวบ้านมารอกินฟรี ขนาดหอยังไม่เปิดก็มีคนมารอเต็มหน้าลานแล้ว ส่วนมากมีแต่ชาวบ้านธรรมดา ส่วนพวกคนรวยๆ คงจะมาตามหลัง ไม่งั่นก็มาวันต่อไป หากให้พวกลูกตระกูลเศรษฐี มากินฟรี คงจะไม่มีใครเคารพนับหน้าถือตา วันนี้หลิวจ้านเปิดไม่หมดทุกโซน เขาเปิดเฉพาะ ชั้น 2 กับ ชั้นที่ 3

เมื่อใกล้ที่จะถึงเวลาเปิดหอ หลิวจ้านได้ให้พ่อบ้านจางไปแจ้งกฎของการกินฟรี

        “เอาละพวกท่านทุกคน ในวันนี้เป็นวันเปิดหอของเราวันแรก ตามที่พวกท่านทุกคนได้รู้ การจะกินฟรีต้องมีกฎ หนึ่งโต๊ะจะนั่งได้หกคน แต่ละคนจะสั่งอาหารได้คนละหนึ่งอย่าง และแต่ละโต๊ะจะได้สุราหนึ่งไห ฉะนั้นถ้าใครอยากจะกินอาหารหลายๆอย่างต้อง เชิญเพื่อนพี่น้องหรือว่าคนรู้จักมาให้ครบ และจะมีการจำกัดเวลากินด้วย ตอนนี้ยังพอมีเวลา พวกเจ้าสามารถไปหาคนมาได้”

        ทุกคนที่มารอกินบางคนก็รีบไปหาเพื่อนๆ หรือคนรู้จักมากินด้วย เพราะถ้าหามาได้เต็มโต๊ะ ทุกคนจะได้กินอาหารตั้งหกอย่างเชียว ผ่านไปซักพัก พ่อบ้านจางได้กล่าวอะไรบางอย่าง

        “ตอนนี้ได้เวลาแล้ว ข้อขอเปิดหอ ไชน่าทาวน์ ณ บัดนี้”

        พอบ้านจางพูดเสร็จได้มีพลุขึ้นที่บนท้องฟ้าเสียดังกระหึ่มไปทั่วเมืองลั่วหยางชาวเมืองต่างพากันออกมาดูพลุ

        “เชิญทุกคนเข้าไปได้”

        สิ้นสุดคำของพ่อบ้านจาง ทุกคนได้รีบเข้าไปจับจองโต๊ะของตัวเอง ในรอบแรกโต๊ะไม่พอให้ทุกคนได้นั่ง ต้องมีคนอีกมากนั่งรอที่หน้าหอ ตอนนี้ข้างในเต็มหมด พนักงานแต่ละคนแต่ละหน้าที่ช่วยกันอย่างเต็มที่

        บนดาดฟ้าจุดชมวิวที่ชั้นที่ 7 ของหอ หลิวจ้านกำลังนอนหนุนตักของเย่เอ๋อ ส่วนหว่านเอ๋อ กำลังบีบนวดให้เขาอยู่ 

        “ทำไมท่านไม่ลงไปดูหน่อยละ เผื่อว่าไม่มีคนมาจะทำยังไง วัตถุดิบท่านก็ซื้อมาตั้งเยอะ มันจะไม่เสียหรือเจ้าค่ะ”หว่านเอ๋อถามหลิวจ้าน

        “ข้าไม่ลงไปดูก็สามารถรู้ได้ว่าคนเยอะแค่ไหน สำหรับวัตถุดิบเจ้าภาวะนาให้มันพอเถอะ ข้ากลัวแต่มันไม่พอ”

        “หว่านเอ๋อ เจ้าชอบที่นี้หรือไม่”

        “ชอบเจ้าค่ะ”

        “เจ้าอยากจะย้ายร้านขายเสื้อผ้าของเจ้ามาอยู่ที่ชั้นหนึ่งหรือไม่”

        “หว่านเอ๋อได้ยินสิ่งที่หลิวจ้านพูด นางก็รู้สึกซึ่งใจไม่เคยมีใครดีกับนางเท่านี้มาก่อนยกเว้นอาจารย์ของนาง”

        “หว่านเอ๋อคิดว่าคงไม่ดีหรอกเจ้าค่ะ”

        หลิวจ้านจับมือของนาง

        “ทำไมจะไม่ดี เจ้าก็ย้ายร้านของเจ้ามาอยู่ที่ชั้น 1 หากว่าเจ้าอยากจะตอบแทนข้าเจ้าต้องดูแล ไชน่าทาวน์ทั้งหมดให้ข้า”

        นางได้ยินแบบนี้นางถึงกับน้ำตาไหลออกมา นางไม่กล้าที่จะฝันมาก่อน เพราะไชน่าทาวน์ ใหญ่มาก ผู้หญิงแบบนางไม่เคยคิดว่าจะได้ดูแลสิ่งที่หยิ่งใหญ่แบบนี้ หลิวจ้านเห็นนางน้ำตาไหล ได้นำมือของเขาไปเช็ดน้ำตาให้นาง

        “เจ้าจะร้องทำไม เจ้าเป็นภรรยาของข้า จะให้เจ้าดูแลจะเป็นอะไร เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ชอบทำงาน ข้าชอบนอนสบายมากกว่า ฉะนั้นข้าคงต้องฝากให้เจ้าดูแลแทนข้า”

        หลิวจ้านพูดจบเย่เอ๋อได้ล้มลงจูบหลิวจ้านและกอดเขาเอาไว้แน่น ทั้งสามคนยังคงสวีทหวานกันอยู่ ยังคงไม่รู้สถานการณ์ข้างล้างตอนนี้ ทุกคนที่ได้ลองชิมอาหารกับสุรา ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน นี้มันรสชาติของอาหารที่มีแต่บนสวรรค์ชัดๆ พอโต๊ะไหนที่กินหมดแล้วจะมีพนักงานมาเชิญออกทันที คนที่ออกไปแล้วได้ไปเล่าให้คนข้างนอกฟังมาอาหารและสุราอร่อยแค่ไหน พอคนข้างนอกได้ฟัง เริ่มที่จะทนไม่ไหว จนเกือบที่จะบุกเข้าไปแต่ก็ต้องถอยออกมา เพราะมีคนที่รู้วรยุทธ คอยคุ้มกันอยู่หน้าหอ หลังจากที่ทุกคนที่มากินกลับไปจนหมด พนักนักงานในร้านเกือบจะตายเพราะเหนื่อยมากส่วนหลิวจ้านได้กลับไปตั้งนานแล้ว เขาต้องรีบพักผ่อน เพราะพรุ้งนี้เขายังต้องมาดูอีกวันว่าจะมีคนมากินเยอะหรือเปล่า แต่เขาเชื่อว่าจะต้องเยอะกว่านี้ เพราะหลังจากคนที่ได้มาลองกินฟรีได้กินแล้ว กลับไปคงจะกระจ่ายข่าวว่ารสชาติของอาหารของเขาอร่อยแค่ไหน