Gustonya Undodead ราชันจอมเขมือบ

แผนการท่องจักรวาล

            ข้อเสนอที่เหนือความคาดหมายของกัสทำให้ทุกคนหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้ารับน้อยๆ คล้ายกับเห็นด้วยกับความคิดนี้ จากนั้นจึงส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความเสียดาย

            “เป็นความคิดที่ไม่เลว แต่ปัญหาคือ พวกเราไม่รู้วิธีสร้างดันเจี้ยน”

            กัสได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มรับ ราวกับไม่แปลกใจที่ทุกคนมีปฏิกิริยาตอบสนองแบบนี้ จากนั้นหรี่ตาลงเล็กน้อย ร่างกายก็บังเกิดเงาซ้อนขึ้นมา ก่อนจะแยกออกมากลายเป็นร่างญาณศักดิ์สิทธิ์

            ภาพที่แปลกประหลาดนี้ไม่ได้ทำให้ใครตกใจเพราะทุกคนในที่แห่งนี้ทราบดีแต่แรกว่ากัสมีร่างแยกที่มีความพิเศษเฉพาะตัวร่างหนึ่ง

            “เรื่องนี้ขอให้ข้าอธิบายก็แล้วกัน อย่างที่ท่านบรรพชนมู่ว่า พวกเราไม่รู้วิธีสร้างดันเจี้ยน แต่นั่นก็แค่ตอนนี้เท่านั้น หากพวกเราศึกษาดันเจี้ยนได้ลึกซึ้งพอ ข้าเชื่อว่าตระกูลอันดูวเดธของพวกเรามีศักยภาพมากพอที่จะสร้างดันเจี้ยนขึ้นมาได้”

            ความมั่นใจในน้ำเสียงของร่างญาณศักดิ์สิทธิ์นั้นทำให้เทพมารดาต้องหยุดมองด้วยความชื่นชม ทำให้บรรพชนมู่พยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ ทำให้เทพมังกรหัวเราะออกมาด้วยความสมใจ

            และคนที่มีปฏิกิริยาตอบสนองรุนแรงที่สุดก็ไม่พ้นท่านหญิงไอโกะที่ดวงตาคู่งามกำลังทอประกายระยิบระยับราวกับค้นพบสิ่งที่น่าสนใจ

            “เจ้าพูดถูก! ตระกูลอันดูวเดธของข้ามีความสามารถนั้น! วิศวกรมนตราของข้าล้วนเป็นอัจฉริยะที่ชำนาญในการวิจัย! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพวกเราจะสร้างดันเจี้ยนขึ้นมาใหม่ไม่ได้!!!”

            ท่าทางตื่นเต้นจนสุดระงับของท่านหญิงไอโกะนั้นทำให้ทุกคนประหลาดใจเล็กน้อย เว้นเพียงบรรพชนมู่ที่รู้จักท่านหญิงไอโกะมานานที่สุดที่ดูเหมือนจะไม่แปลกใจเลย อีกทั้งยังยิ้มออกมาน้อยๆ ด้วยความคิดถึงเพราะมันไม่ได้เห็นหลานสาวคนนี้มีท่าทีตื่นเต้นยินดีแบบนี้มานานแล้ว

            “นั่นสินะ หากพวกเจ้าสองคนร่วมมือกันละก็ บางทีอาจจะทำสำเร็จก็เป็นได้ แต่มันก็ยังมีปัญหาอยู่อีกเรื่องหนึ่ง”

            “เรื่องของวัตถุดิบที่จะใช้สร้างดันเจี้ยนสินะครับ ถ้าเป็นเรื่องนี้ข้าคิดว่าไม่ใช่ปัญหา แม้ว่าพวกเราจะไม่สามารถหาวัตถุดิบในระดับเดียวกับที่ใช้สร้างดันเจี้ยนมีอยู่ในปัจจุบันได้ แต่พวกเราก็สามารถใช้วัตถุดิบที่ด้อยกว่าได้”

            ได้ยินแบบนั้นสีหน้าของบรรพชนมู่ก็เปลี่ยนไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความชื่นชม

            “อย่างนี้เอง สร้างดันเจี้ยนที่ด้อยกว่าสินะ”

            “ครับ ในเมื่อพวกเราตั้งใจจะเปลี่ยนดันเจี้ยนทั้ง 12 ให้มีความยากมากขึ้นแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ไม่จำเป็นต้องสร้างดันเจี้ยนในระดับเดียวกันขึ้นมา แต่สร้างดันเจี้ยนที่ด้อยกว่าออกมาแทน เพียงเท่านี้ข้าก็คิดว่าน่าจะเพียงพอแล้ว”

            ทุกคนที่นิ่งฟังมาตลอดเริ่มเข้าใจความหมายของร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ จนอดไม่ได้ที่จะพยักหน้ารับด้วยความชื่นชม มุมมองของทุกคนที่มีต่อร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ก็เปลี่ยนไปไม่น้อย จนมีแม้กระทั่งความนับถือปรากฏขึ้นอย่างเลือนราง

            แผนการนี้แม้จะฟังดูเหมือนยากจะสำเร็จที่สุด แต่ก็เป็นแผนที่มีค่าใช้จ่ายน้อยที่สุดหากเทียบกับแผนการอื่นๆ ด้วยเช่นกัน ทุกคนจึงไม่ปฏิเสธแผนการนี้

            หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มทบทวนรายละเอียดอีกเล็กน้อย กำหนดทิศทางในการดำเนินการ จากนั้นก็แยกย้ายกันไปเพื่อทำหน้าที่ของตน

            กัสเองก็เช่นกัน หลังจากนั่งทบทวนความคิดอยู่นานสองนาน ปรับสภาพพลังอีกหลายวัน เขาก็ออกจากการปิดประตูฝึกฝน จากนั้นตรงไปยังวิหารกระบี่ คว้ากระบี่หนักแล้วก้าวผ่านวงล้อประตูดวงดาวไปยังดินแดนเซียนเดินหนโดยตรง

            การปรากฏตัวของกัสนั้นกระตุ้นความสนใจของจักรพรรดิเซียนได้ในทันที ทำให้จักรพรรดิเซียนปรากฏตัวขึ้นมาอย่างเงียบงันด้วยสีหน้าที่เย็นชา

            “กัสโทนีย่า..เจ้ามาที่นี่ทำไม”

            สีหน้าของจักรพรรดิเซียนนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย หากแต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสับสน ทั้งนี้ก็เพราะท่าทางของกัสนั้นแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าตั้งใจจะมาหาเรื่อง

            การแสดงออกอย่างเปิดเผยของกัสทำให้จักรพรรดิเซียนตื่นตระหนกและสับสนเพราะมันไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆ กัสถึงได้มาหาเรื่องมันแบบนี้

            แต่มีหรือที่กัสจะสนใจ ทันทีที่เขาเห็นจักรพรรดิเซียนออกมา ดวงตาของกัสก็หรี่ลง จ้องมองกลิ่นอายดำมืดที่ปกคลุมร่างกายของจักรพรรดิเซียนด้วยสีหน้าเย็นชา

            “ข้ามาทำไมงั้นหรือ เรื่องนี้เจ้าน่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่หรือ! เพราะเจ้า! สมดุลที่ท่านบรรพชนเทพจริงแท้สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากถึงได้ถูกทำลาย!!”

            สิ้นเสียงตวาดที่ดุร้าย กัสก็ผนึกพลังอย่างเต็มที่แล้วฟาดกระบี่ออกไปในพริบตา ระเบิดจนร่างกายของจักรพรรดิเซียนถึงกับแยกเป็นสองส่วนโดยไม่อาจต่อต้าน

            สีหน้าของจักรพรรดิเซียนเปลี่ยนไป ใบหน้าของมันซีดขาวลงด้วยความตื่นตระหนก ความสับสนฉายชัดอยู่ในดวงตา ก่อนจะกลายเป็นความดุร้ายอำมหิตหลังจากที่เข้าใจเหตุผลทั้งหมด

            จากความสับสนและตื่นตระหนก กลายเป็นความโกรธแค้นชิงชังที่ดำมืด กลิ่นอายพลังด้านลบที่พวยพุ่งออกมาจากร่างกายของจักรพรรดิเซียนจึงยิ่งทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

            พริบตานั้นการต่อสู้ที่ดุเดือดก็ระเบิดขึ้นในพริบตา ทำให้ดินแดนโดยรอบพังทลายจนกลายเป็นเศษซาก ภูเขา แม่น้ำและเมืองใหญ่น้อยที่อยู่โดยรอบ ถูกบดขยี้ด้วยอำนาจของเทพเจ้าที่แท้จริงจนพังพินาศย่อยยับเป็นวงกว้าง สร้างความตื่นตระหนกและหวาดกลัวให้กับผู้คนนับไม่ถ้วน

            ผลกระทบจากการต่อสู้ของทั้งสองขยายวงกว้างออกไปอย่างบ้าคลั่ง เมื่อความเดือดดาลปะทะกับความเดือดดาล เหตุผลทั้งหมดก็ไม่มีเหลือ ทำให้ดินแดนเซียนเดินหนที่งดงามแทบจะพินาศไปส่วนหนึ่ง

            เมื่อการต่อสู้ดำเนินต่อไปได้ระยะหนึ่ง สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเทพเจ้าที่แท้จริงคนอื่นๆ ก็ม้วนกวาดมาถึง สัมผัสกับความเดือดดาลคั่งแค้นของทั้งสองด้วยความตกตะลึง ก่อนจะมีคนปรากฏตัวขึ้นเพื่อหยุดยั้งการต่อสู้ที่ไร้เหตุผลนี้

            คนที่ปรากฏขึ้นนั้น คือเทพมังกรที่เฝ้ารออยู่บนวิหารแห่งดวงดาวจึงสามารถลงมาถึงได้ก่อนใครและเข้าไปหยุดการต่อสู้ในทันที ทำให้การต่อสู้ที่ดุเดือดหยุดชะงักไปชั่วขณะ

            สีหน้าของกัสยังคงเดือดดาล จักรพรรดิเซียนก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่เย็นเยียบ จิตสังหารของทั้งสองแทบจะแผ่ขยายจนปกคลุมท้องฟ้าไปไกลนับล้านกิโลเมตร ทำให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีแดงเลือด

            “พอแล้ว! พวกเจ้าจะสู้กันไปแบบนี้ทำไมกัน หรือว่าพวกเจ้าอยากให้สงครามกลับมาอีกครั้งกัน!”

            เสียงตวาดของเทพมังกรทำให้สีหน้าของกัสเปลี่ยนไป มีความลังเลใจปรากฏขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะกลายเป็นความดุร้ายอีกครั้ง จักรพรรดิเซียนเองก็มีความลังเลใจปรากฏขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะกลายเป็นความเย็นชาที่โหดเหี้ยม

            ทั้งสองไม่มีใครพูดอะไรออกมา แต่ท่าทางนั้นแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ไม่สนว่าการต่อสู้ในครั้งนี้จะก่อให้เกิดมหาสงครามขึ้นอีกหรือไม่

            เทพมังกรเห็นแบบนั้นก็ลอบตกใจเล็กน้อย ภายในใจอดคิดไม่ได้ว่ากัสเล่นใหญ่เกินไปหน่อย จนผลลัพธ์ออกมาผิดจากแผนการที่วางไว้

            แต่เทพมังกรก็สมกับที่เป็นเทพมังกรผู้ที่ดูหนังมานับไม่ถ้วน ทักษะการแสดงของเทพมังกรในยามนี้เกรงว่าคงไม่มีใครสามารถเทียบได้และคงไม่มีใครเชื่อว่าเทพมังกรผู้ยิ่งใหญ่จะเชี่ยวชาญในการแสดงถึงเพียงนี้

            แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่มองไม่ออก แต่กัสกับจักรพรรดิเซียนในยามนี้มองไม่ออกแน่นอน

            อันที่จริงกัสควรจะมองออก แต่เขาในตอนนี้กำลังใช้อารมณ์นำเหตุผล เขาจึงหยุดคิดไปโดยสิ้นเชิง ทำให้เขามองไม่เห็นความผิดปกติใดๆ ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองแสดงพิรุธออกมาจนจักรพรรดิเซียนจับได้

            ด้วยเหตุนี้กัสที่น่าจะรู้ว่าทั้งหมดเป็นเพียงแผนการ แต่กลับมองข้ามแผนการไปโดยตรงและตกอยู่ในความโกรธเกรี้ยวอย่างแท้จริง ราวกับลืมไปแล้วว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงแผนการหนึ่งที่วางเอาไว้

            การที่กัสสามารถทำอะไรแบบนี้ได้นั้น ส่วนหนึ่งต้องยกความดีความชอบให้กับร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยปิดกั้นความคิดของกัสเอาไว้ ทำให้เขาจำแผนการที่วางไว้ไม่ได้ชั่วขณะ การแสดงในครั้งนี้จึงสมจริงถึงขีดสุดในสายตาของจักรพรรดิเซียน

            แต่สำหรับคนนอกที่เฝ้ามองอยู่ แม้จะมีไม่มาก แต่ก็พอจะมองออกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้มีความผิดปกติซ่อนอยู่

            ซึ่งด้วยสติปัญญาของเทพเจ้าที่แท้จริงย่อมเข้าใจได้ไม่ยากว่าการแสดงในครั้งนี้มีจุดประสงค์ที่จะเล่นงานจักรพรรดิเซียนและเมื่อรวมกับคำพูดของกัสก่อนหน้านี้แล้ว เทพเจ้าที่แท้จริงคนอื่นๆ ก็สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้

            เมื่อเป็นเช่นนี้โอกาสที่จะมีคนเข้ามาขัดขวางแผนการก็จะลดลงไปส่วนหนึ่ง

            ด้วยเหตุนี้การแสดงอันสมบูรณ์แบบจึงดำเนินไปอย่างราบรื่น กัสกับจักรพรรดิเซียนได้ก่อให้เกิดความแค้นที่ยากจะลบล้างขึ้นแล้ว จนเกิดเป็นเหตุผลที่ทำให้กัสสามารถลงมือกับจักรพรรดิเซียนได้อย่างชอบธรรม โดยที่ไม่มีใครสามารถเข้ามาแทรกแซงได้

            เทพมังกรที่แสดงได้อย่างสมบทบาทก็ไม่ลืมที่จะทำหน้าที่ของตนเอง เมื่อเห็นว่าแผนการทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์แล้ว มันก็ยกอ้างเหตุผลเพื่อหยุดกัสในทันที

            “พอแล้วเจ้าหนู! หากเจ้าคิดจะหยุดปัญหานี้จริงก็หยุดสู้ได้แล้ว ไม่เช่นนั้นเจ้าเองก็จะกลายเป็นตัวปัญหาเช่นกัน! หรือเจ้าไม่เห็นว่าการต่อสู้ของพวกเจ้าทำให้คนธรรมดาเดือดร้อน!!”

            ได้ยินแบบนั้นกัสก็หน้าเปลี่ยนสีไป อารมณ์การแสดงออกของเขานั้นสมจริงมากเพราะกัสคิดแบบนั้นจริงๆ เนื่องจากลืมแผนการที่วางไว้จนหมด

            จักรพรรดิเซียนเองก็มองออกว่ากัสคิดแบบนั้นจริงๆ ทำให้มันลอบระบายลมหายใจด้วยความโล่งใจที่การต่อสู้อันไร้เหตุผลนี้สามารถยุติได้

            กัสที่ยังลังเลอยู่ก็ได้ร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ช่วยเตือน จึงทำให้เขาตัดสินใจหยุดมือลงอย่างไม่เต็มใจ แต่ก่อนจากไปก็ไม่ลืมขู่เอาไว้ตามนิสัย ทำให้สีหน้าของจักรพรรดิเซียนดำมืดจนน่าเกลียด

            “จำไว้! หากเจ้ายังฝึกวิชามารชั่วๆ นั่นอีก ข้าจะมาทุบตีเจ้าจนกว่าเจ้าจะเลิกทำชั่ว!!”

            สิ้นคำพูดกัสก็จากไปพร้อมกับความคับแค้นใจ ก่อนจะกลับมาเป็นปกติหลังจากการปิดกั้นความทรงจำของร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ถูกปลดออก

            สีหน้าของกัสก็เปลี่ยนไปจนแปลกประหลาด คล้ายกับคิดไม่ถึงว่าผลลัพธ์ของแผนการจะออกมาสวยงามได้ขนาดนี้

            “น่าทึ่งจริงๆ นี่ข้าแสดงได้สมบทบาทขนาดนี้เลยหรือเนี่ย”

            “แสดงงั้นหรือ แบบนั้นไม่เรียกแสดงหรอกนะกัส สิ่งที่เจ้าทำนะ มันเป็นใจจริงของเจ้าล้วนๆ ไม่มีการแสดงเลยสักนิด”

            ได้ยินแบบนั้นกัสก็ยิ้มขำ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ กัสหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะทอดถอนใจด้วยความปลิดปลง

            “ถ้าข้ามีพลังมากกว่านี้ก็ดีสิจะได้ผนึกมันให้จบๆ ไป จะได้ไม่ต้องมาทำอะไรที่มันซับซ้อนแบบนี้ แถมยังมีผลเสียอีก”

            คิดแล้วกัสก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ร่างญาณศักดิ์สิทธิ์เองก็ถอนหายใจออกมาอย่างที่หาได้ยากด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างจากกัสสักเท่าไหร่

            “นั่นมันก็จริง แต่ทำยังไงได้ ต่อให้พวกเราจะแข็งแกร่งกว่าจักรพรรดิเซียนมากก็ตาม แต่การผนึกจักรพรรดิเซียนนั้น คงเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ”

            ด้วยความแข็งแกร่งของกัสในปัจจุบัน หากจะฆ่าเทพเจ้าที่แท้จริงสักคนหนึ่ง มันก็ไม่ได้ยากเกินไป ขอเพียงเขาย่อมจ่ายมากพอ ยอมเสียสละพลังโดยไม่เสียดาย เขาก็มั่นใจว่าสามารถฆ่าเทพเจ้าที่แท้จริงรุ่นใหม่ได้ทุกคน

            แต่เมื่อไม่สามารถฆ่าได้ ผนึกก็ไม่ได้ เช่นนั้นก็ไม่มีหนทางอื่นนอกจากต้องใช้การต่อสู้มาตัดกำลัง ทำให้จักรพรรดิเซียนบาดเจ็บจนไม่สามารถฝึกฝนได้

            แต่การทำเช่นนี้ก็ทำให้กัสเสียเวลาฝึกฝนไปมากเช่นกัน ทำให้เขาไม่สามารถพัฒนาตัวเองได้อย่างเต็มที่เช่นกัน

            “บางทีข้าคงต้องหาวิธีฝึกฝนที่มีประสิทธิภาพมากกว่านี้สินะ”

            “ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น”

            กัสนิ่งคิดไปนานหลายวัน คิดหาวิธีฝึกฝนที่ดีกว่าที่มีอยู่ แต่มันก็ยากที่จะหาวิธีที่ดีกว่านี้ได้

            “ขีดจำกัดที่ขัดขวางข้าอยู่ในตอนนี้คือ..พลังสินะ”

            “ใช่ ขาดพลังที่จะมาหนุนเสริมความแข็งแกร่ง บางทีนี่อาจจะเป็นข้อเสียของพวกเราที่แยกออกเป็นสองแบบนี้”

            กัสพยักหน้ารับ ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจ ข้อเสียของการแยกเป็นสองร่างนั้นทำให้กัสจำเป็นต้องใช้พลังในการยกระดับความแข็งแกร่งของตนเองเพิ่มเป็นสองเท่าด้วยเช่นกัน

            แต่มันก็แลกมาด้วยความแข็งแกร่งที่มากกว่าคนทั่วไปสองเท่า ซึ่งเมื่อรวมกับรากฐานที่เหนือกว่าคนปกตินับสิบเท่าของกัส ปริมาณพลังที่กัสต้องการเพื่อฝึกฝนจึงมากกว่าคนปกติร่วม 20 เท่าตัว

            ซึ่งพลังงานที่มากมหาศาลนี้ ต่อให้กัสจะมีความสามารถในการกลืนกินที่สูงส่งปานใด เขาก็ไม่สามารถหาพลังงานมหาศาลมาได้ในระยะเวลาอันสั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการกลืนกินที่มีข้อจำกัดมากมาย

            กัสในตอนนี้มีความสามารถในการกลืนกินที่ทรงพลังกว่าเดิมมาก แต่เขากลับไม่สามารถกลืนกินทุกอย่างได้อย่างที่ต้องการ แม้กระทั่งการกลืนกินลาวาใต้พิภพในอดีตก็ไม่สามารถกลืนกินได้อย่างที่ใจต้องการ เนื่องจากการทำเช่นนั้นจะก่อให้เกิดผลกระทบต่อพื้นแผ่นดินได้

            กัสจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากหาแหล่งพลังงานอื่นนอกจากลาวาใต้พิภพที่เป็นส่วนหนึ่งของโลกที่เขาถือกำเนิด

            “อันที่จริงก็ใช่ว่าจะไม่มีนะ สิ่งที่เจ้าสามารถกลืนกินได้ตามที่เจ้าต้องการโดยไม่ต้องสนใจอะไร”

            “หืม! มีอะไรแบบนั้นด้วยหรือ! แล้วของที่ว่ามันอยู่ที่ไหนละ!!”

            “มีสิ..มันอยู่ที่นั่นยังไงละ”

            พูดจบร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ก็ชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้า ทำให้กัสมองตามขึ้นไป ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นตกตะลึง

            “อย่าบอกนะว่า..เจ้าจะให้ข้าไปกินดวงดาวบนฟ้านั่น!!”

            “ไม่ผิด! นอกจากดวงดาวบนท้องฟ้าแล้ว ยังมีอะไรอีกที่เจ้าสามารถกลืนกินได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะเกิดปัญหา”

            กัสนิ่งอึ้งไปนาน ก่อนจะยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้นที่พวยพุ่งออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ

            “นั่นสินะ ดวงดาวบนท้องฟ้า หรือควรจะพูดว่า ดวงดาราในห้วงอวกาศดีละ ของพวกนั้นข้ากินได้สินะ”

            “ใช่! ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเราในปัจจุบัน การออกไปนอกโลกไม่ใช่เรื่องยากและด้วยโลกมิติส่วนตัวของพวกเรา การเอาชีวิตรอดในอวกาศก็ไม่ใช่ปัญหา นอกจากนั้นเจ้ายังมีพรศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถเปิดมิติเพื่อดูดกลืนพลังจากดวงดาวได้ พวกเราจึงไม่จำเป็นต้องกลัวว่าจะหาแหล่งพลังงานไม่ได้ ดังนั้น..การท่องไปในห้วงอวกาศที่คนอื่นทำไม่ได้นั้น พวกเราสามารถทำได้อย่างง่ายดาย..”

            ยิ่งฟังสิ่งที่ร่างญาณศักดิ์สิทธิ์พูด กัสก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังถูกล่อลวงด้วยเสียงกระซิบของปีศาจ ยิ่งฟังคำอธิบายหัวใจของเขาก็ยิ่งเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

            “ว่ายังไงละกัส หากออกไปนอกโลกละก็ เจ้าก็สามารถหาดวงดาวที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตแล้วกลืนกินมันได้ทั้งหมดโดยไม่ต้องกลัวว่าจะสร้างผลกระทบต่อโลกใบนี้ เพียงเท่านี้เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องอดกลั้นอีกต่อไป”

            “เรื่องนั้น..มันก็จริง หากมีดวงดาวที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่จริง ข้าก็คงสามารถกลืนกินทุกสิ่งได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะก่อให้เกิดผลเสียต่อโลกใบนี้ แต่การเดินทางในห้วงอวกาศมันอันตรายมากนะ”

            “เรื่องนั้นข้าไม่ปฏิเสธ แต่ถ้าไม่เสี่ยงพวกเราจะได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่าได้ยังไง หากไม่เสี่ยงออกไป พวกเราจะพัฒนาตัวเองอย่างรวดเร็วได้ยังไง”

            สีหน้าของกัสเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ กลายเป็นความสงบนิ่ง กลายเป็นความเยือกเย็นและเกิดเป็นความมุ่งมั่นอันแรงกล้า

            “เจ้าพูดถูก..บางทีพวกเราคงต้องเสี่ยงสักหน่อย”

            คิดแล้วกัสก็ยิ้มน้อยๆ จากนั้นจึงเริ่มวางแผนร่วมกับร่างญาณศักดิ์สิทธิ์เพื่อหาวิธีออกเดินทางไปในห้วงอวกาศโดยไม่ส่งผลกระทบต่อแผนการในปัจจุบัน

            “ถ้าพวกเราออกไปกันหมด การป้องกันของตระกูลก็จะอ่อนลง แบบนั้นคงไม่ดี”

            “เรื่องนั้นไม่ยาก พวกเราก็แค่สร้างร่างแยกที่มีพลังของเทพเจ้าก็หมดเรื่อง..เจ้าลืมไปแล้วหรือ วิชาที่เจ้าคิดเอาไว้เมื่อหลายปีก่อนนั้นไง สร้างร่างแยกด้วยวงแหวนวิญญาณเทพเจ้า”

            “จริงด้วย! แต่วิชานั้นยังไม่สมบูรณ์นะ พลังต่อสู้ของมันยังไม่มากพอ”

            “งั้นพวกเราก็มาปรับปรุงวิชากันสักหน่อย เพียงเท่านี้ก็ไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วงแล้ว”

            “อืมๆ ปรับปรุงวิชา จากนั้นเตรียมตัวออกเดินทาง คงต้องเตรียมอะไรไว้หลายๆ อย่างละนะ แล้วต้องปรึกษาไอโกะกับอายด้วย”

            ยิ่งคิดยิ่งวางแผน ความสมบูรณ์ของแผนการท่องจักรวาลก็ยิ่งสมบูรณ์มากขึ้นเท่านั้น การเตรียมพร้อมเองก็สมบูรณ์ขึ้นอย่างรวดเร็ว

            ความคิดเห็นของท่านหญิงไอโกะและบลูอายที่มีต่อแผนการนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายนัก แม้ทั้งสองจะไม่เห็นด้วยที่กัสจะออกไปเสี่ยง แต่พวกเธอก็ไม่ได้คัดค้านรุนแรงนักเช่นกัน

            ยิ่งหลังจากกัสปรับปรุงวิชาแยกร่างจนสมบูรณ์ถึงขีดสุด ในระดับที่สามารถคืนชีพผ่านร่างแยกได้ ทั้งสองก็ไม่พยายามขัดขวางกัสอีกต่อไป

            จะมีก็แต่คำขอที่ขอให้กัสเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อความปลอดภัยของตัวเขาเอง ซึ่งกัสกับร่างญาณศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ปฏิเสธ พวกเขาใช้เวลาเตรียมตัวนานหลายสิบปีกว่าจะเริ่มต้นแผนการท่องจักรวาลที่แสนตื่นเต้น