ย้อนกลับไปเมื่ออาทิตย์ก่อน
ตี๊ดๆ ตี๊ด
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นท่ามกลางท้องฟ้าด้านนอกที่ยังมืดสนิท
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในบรรยากาศของห้องที่เงียบสนิท กฤตภูมิเอื้อมมือกดปิดอย่างเคยชิน 05:30 น. เป็เวลาประจำของชายหนุ่มที่ต้องตื่นนอน ไม่ใช่เพราะอยาก แต่เพราะหน้าที่บังคับ
ในฐานะหัวหน้าวิศวกรของโรงงานใหญ่ เขาไม่เคยมีสิทธิ์จะสาย ทุกวันเขายังคงไปถึงที่ทำงานก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง เพื่อใช้เวลานั้นเดินตรวจแพลนท์ รับฟังรายงานจากกะกลางคืน ว่าเครื่องจักรหรือเซคชั่นไหนมีปัญหาตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา
ชายหนุ่มหยุดมองเงาตัวเองในกระจกห้องเปลี่ยนชุด สายตาคมกริบสะท้อนกลับมาใต้แสงไฟสีขาว ชุดสีน้ำเงินที่สวมอยู่มีแถบสะท้อนแสงด้านหลัง ซึ่งเป็เครื่องหมายเตือนภัยสำหรับสารเคมี อุปกรณ์เซฟตี้ข้างกายยังคงสมบูรณ์ พร้อมใช้งาน
ทุกอย่างบ่งบอกถึงความเคร่งครัดและความรับผิดชอบที่เขายึดถือไม่เคยเปลี่ยน
แววตาในกระจกยังคงมุ่งมั่นเหมือนเมื่อห้าปีก่อน วันที่เขาก้าวเข้ามาทำงานที่นี่
ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ...จนกระทั่งเที่ยงวัน
"น้องพัช เราลองคบกันดูดีไหม" เสียงทุ้มของชายหนุ่มอีกคนดังขึ้นจากห้องเบรก ทำให้เท้าที่กำลังจะก้าวต่อไปของภูมิหยุดชะงักทันที
เขาไม่ได้ตั้งใจจะฟัง แต่เสียงนั้นก็ดึงให้หัวใจหยุดนิ่ง
สายตาเหลือบไปมองหญิงสาว ผมสีน้ำตาลช็อกโกแลตยาวระต้นคอของเธอพลิ้วไหวเล็กน้อยเมื่อเธอหันไปมองคนพูด ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ รอยยิ้มเขินอายปรากฏขึ้น แต่คำตอบยังไม่หลุดออกมา
เธอชื่อ พิมนพัชเป็รุ่นน้องในแผนกวิศวะที่เข้ามาได้เพียงปีกว่า อ่อนโยน จริงจังกับงาน และยิ้มง่าย...จนใคร ๆ ก็อยากเข้าใกล้
"พี่ให้เวลาคิดคืนนึงนะ พรุ่งนี้จะมาฟังคำตอบ" เสียงกระเซ้าเย้าแหย่ของชายหนุ่มในห้องทำให้บรรยากาศยิ่งอุ่นขึ้น
"ขอบคุณค่ะพี่โจว" เสียงเล็กเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม แต่ยังไม่ทันที่รอยยิ้มจะจางลง
'ปัง!'
เสียงประตูดังสนั่นทำให้ทุกคนสะดุ้ง
"โทษที...ประตูมันหลุดมือน่ะ" เสียงเรียบเย็นดังขึ้นจากชายที่ยืนอยู่ตรงนั้น
.......................................................................................
'ห้ะ...ประตูหลุดมือเนี่ยนะ' พิมนพัชคิดอย่างใ พลางมองคนตรงหน้า
พี่ภูมิ-หนุ่มลูกครึ่งเชื้อสายจีน ผิวขาวจัด ชอบปล่อยผมยุ่งเซอร์ ๆ ทั้งวัน ในสายตาเธอ เขาเป็คนเฟรนลี่แบบฉาบฉวย ยิ้มเก่ง แต่ก็ไม่เคยเปิดใจให้ใครจริง ๆ
และที่สำคัญ...เอาแต่ใจจนบางครั้งน่าหงุดหงิด
เขาเพิ่งขึ้นเป็หัวหน้าวิศวะระดับบริหารั้แ่อายุเพียงสามสิบสอง ตำแหน่งสูงเกินวัยที่ใคร ๆ ต่างมองว่าน่าทึ่ง
แต่สำหรับเธอ...มันกลับทำให้เขายิ่งดูห่างไกลและเข้าถึงยาก
ฉันแทบไม่ค่อยได้คุยกับเขามากนัก เพราะดูแลงานคนละเซคชั่น แต่ก็พอได้ยินเื่ราวของเขาผ่านปากเพื่อนร่วมงานอยู่บ้าง
อย่างที่ใคร ๆรู้กัน...เขาเป็ที่ชื่นชอบของหลายคน และที่สำคัญเขายังโสด
บางคนเล่าว่า พี่ภูมิประกาศชัดว่าจะอยู่คนเดียวไปตลอด เพราะไม่สนใจเื่ความรัก
"ไปกันเถอะค่ะ พี่โจว" ฉันสลัดภาพชายหนุ่มที่เพิ่งทำประตูหลุดมือเสียงดังออกจากหัวและหันไปส่งยิ้มให้คนตรงหน้าที่กำลังรออยู่แทน
พี่โจวเป็ผู้ชายสุภาพ หน้าตาเกลี้ยงเกลา ตัดผมเรียบร้อย สไตล์หนุ่มเนิร์ดที่ดูจริงใจและไม่หวือหวา
ถึงฉันยังไม่ได้อยากมีแฟนจริงจังเท่าไหร่ แต่การลองทำความรู้จักกันดู...ก็ไม่ใช่เื่เสียหายอะไร อีกอย่าง เขาก็เป็คนดี และเป็สุภาพบุรุษกับฉันเสมอ
"รีบไปโรงอาหารกันเถอะค่ะ"
ฉันเอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้มสดใส พี่โจวยิ้มรับ พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินตามฉันไปอย่างว่าง่าย
เสียงฝีเท้าสองคู่ดังเคียงข้างไปกับบรรยากาศของเที่ยงวัน ทิ้งไว้เพียงร่างสูงที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น...อย่างเงียบงัน
.......................................................................................
ทันทีที่ฉันเดินกลับเข้ามาในห้องหลังหมดเวลาพักเที่ยง ยังไม่ทันได้นั่งลงดี รินลดาก็ปราดเข้ามากระซิบกระซาบด้วยสีหน้าหงุดหงิด
"หัวหน้าชั้นเป็อะไรก็ไม่รู้ เริ่มตามงานั้แ่ตอนพักเที่ยงเลย"เธอบ่นพลางหยิบกระดาษรายงานที่เพิ่งสรุปส่งหัวหน้ามาเปิดให้ดู
"แกดูสิ รายงานถูกส่งคืนมาให้บนโต๊ะตอนชั้นกำลังช้อปปิ้งออนไลน์อยู่" ฉันก้มมองเอกสารที่เต็มไปด้วยวงกลมสีแดง พร้อมหมายเหตุให้แก้ไขแทบทุกหน้าแล้วยิ้มแห้ง ๆมองเพื่อนสาวที่กำลังหน้ามุ่ยอย่างเห็นใจ
“เอาน่า...หลังเลิกงานไปกินหมูกระทะกัน วันนี้ฉันเลี้ยงเอง” ฉันเอ่ยยิ้ม ๆ ทำให้ดวงตาของรินลดาเป็ประกายทันที ก่อนจะกลับมามุ่ยอีกครั้งเมื่อฉันหัวเราะเย้าแหย่เธอต่อ
"โชคดีนะที่ฉันไม่ได้เป็ลูกน้องสายตรงของเขา" แน่ล่ะ...โชคดีมากจริงๆ
ผู้ชายคนนี้ อารมณ์แปรปรวนเกินไปและที่สำคัญ...เอาแต่ใจ
.......................................................................................
"ว่าแต่วันนี้มีเื่ดีอะไร ทำไมแกถึงยอมเลี้ยงหมูกระทะชั้นง่าย ๆ"รินลดาพูดขึ้นระหว่างเรากำลังนั่งอยู่ร้านหมูกระทะเ้าประจำ หลังเลิกงาน
ฉันหัวเราะเบา ๆ มองเพื่อนสาวที่กำลังรวบผมยาวสยายให้พ้นควันจากเตา
"นั่นน่ะ..." ฉันลากเสียงยาว ทำให้รินลดาทำตาโต ลุ้นว่ามีเื่อะไรพิเศษ
“อะไรเล่า บอกมาเร็ว ๆ สิ” เธอเร่งเสียงขุ่น ๆ เมื่อฉันทำเป็ลีลาไม่ยอมบอกสักที แต่แววตายังเต็มไปด้วยความอยากรู้
ฉันยิ้มเ้าเล่ห์ พลางเอ่ยตอบสั้น ๆ ".....มันเป็ความลับจ้ะ"
“โห! แกนี่นะ...”รินลดาทำหน้ามุ่ยทันที ก่อนจะตีแขนฉันเบา ๆ
ฉันหัวเราะออกมาอย่างสะใจที่ได้แกล้งให้เธอลุ้นเล่น
ความจริงก็ไม่มีเื่พิเศษอะไรหรอก ฉันก็แค่หาข้ออ้างพาเพื่อนที่กำลังอารมณ์เสียมานั่งกินหมูกระทะ ให้เสียงหัวเราะและกลิ่นควันช่วยกลบความหงุดหงิดของเธอ
บางที...อาจเพราะฉันเองก็รู้สึกอารมณ์ดีอยู่เล็กน้อย ั้แ่มีใครบางคนเอ่ยคำบอกรักออกมา แม้ยังไม่รู้ว่าคำตอบในหัวใจจริง ๆของตัวเองเป็อย่างไร แต่การมีคนรักเราเพิ่มอีกหนึ่งคน ก็ทำให้ฉันรู้สึกดีเพิ่มขึ้นนี่นา
####คุยกันสักเล็กน้อย###
ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามานะคะ นิยายเื่นี้จะอัพตอนใหม่วันละ 1 ตอน เวลา 20:15 น.
ซึ่งตอนถัดไปสามารถอ่านต่อได้วันนี้ ตอน 20:15 น. ได้เลยค่าาา
ฝากขอกำลังใจด้วยการคอมเม้นท์ และกดเข้าชั้นด้วยน้าา
นิยายนี้จะมีฉาก nc บ้างนะคะ ซึ่งเป็เพียงฉากประกอบในเนื้อเื่ที่ยึดเป็หลักมากกว่า
649
