บทที่ 6 ผู้ใหญ่ย่อมเลือก เด็กย่อม้าทั้งหมด
“เอ่อ…”
จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยหางตากระตุกโดยไม่รู้ตัว เขาพบว่าเด็กน้อยผู้นี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก
บอกว่าเขาไม่ใช่แขกของตระกูลฉินงั้นหรือ!?
นั่นไม่ใช่การยอมรับว่าเขามาหาเื่ตระกูลฉินหรอกหรือ!!
และหากเป็เช่นนั้น ด้วยเหล่าผู้าุโของตระกูลฉินซึ่งอยู่ที่นี่มากมาย จะต่างอะไรกับการหาที่ตายกัน!?
แต่หากจะบอกว่ามาเยี่ยมเยือน…
เขาก็มิได้เตรียมของขวัญอะไรมา คงไม่ต้องถึงขั้นหยิบเครื่องประดับศักดิ์สิทธิ์บนตัวมามอบให้หรอกกระมัง!?
ฉินเฟิงเห็นอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองจึงร้องอุทานอย่างเกินจริงทันที “ไม่จริงน่า จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าเซี่ยมาเยือนผู้อื่นมือเปล่าจริง ๆ หรือ!!”
เหล่าผู้าุโตระกูลฉินรู้สึกสะใจยิ่งนักและไม่มีท่าทีจะออกมาช่วยแก้สถานการณ์เลยแม้แต่น้อย
จากที่อีกฝ่ายใช้พลังกดดันอย่างไร้เหตุผลเมื่อครู่ จนเกือบจะทำให้อวิ๋นซีเยว่คลอดก่อนกำหนด ชี้ให้เห็นว่าอาณาจักรต้าเซี่ยคิดจะเล่นงานตระกูลฉินของพวกเขา
หากมิใช่เพราะคำนึงถึงผลของการเปิดศึกอย่างกะทันหัน พวกเขาก็อยากจะจู่โจมเข้าไปปะทะกับอีกฝ่ายในทันที
พร้อมกันนั้น เื่นี้ก็เป็สัญญาณเตือนพวกเขา ว่าบางสิ่งจำเป็ต้องวางแผนโดยเร็ว มิเช่นนั้นเมื่อถึงเวลาที่อาณาจักรหันกระบี่เข้าเข่นฆ่า ตระกูลฉินของพวกเขาคงจะตกอยู่ในอันตรายเป็แน่
“ไฉนเล่า มาเยือนผู้อื่นย่อมต้องนำของขวัญมาด้วยสิ!”
จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยถูกต้อนจนรู้สึกอับอาย อีกทั้งเห็นว่าไม่มีผู้ใดในตระกูลฉินที่จะออกมาช่วยตน จึงได้แต่แสดงรอยยิ้มที่ดูน่าเวทนายิ่งกว่าร้องไห้ และหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กออกมาอย่างเ็ป
กระบี่ขนาดเล็กเก้าเล่มที่งดงามและประณีตวางอยู่ภายใน แต่ละเล่มล้วนแฝงไปด้วยพลังกระบี่ที่แข็งแกร่งยิ่ง
“เก้ากระบี่เทียม์!”
เหล่าผู้าุโแห่งตระกูลฉินต่างพากันตกตะลึงและเอ่ยถึงที่มาของกระบี่ทั้งเก้าเล่มนี้
กระบี่เหล่านี้เป็กระบี่ประจำกายของเทพกระบี่ผู้ยิ่งใหญ่เมื่อหมื่นปีก่อน แบ่งเป็เก้าเล่ม ได้แก่ จูเซียน (ปะาเซียน) ซาเซิ่น (สังหารเทพ) เมี่ยฝู (ทำลายพุทธะ) ฝูโหมว (ปราบมาร) เจี้ยงเยา (ข่มอสูร) จ่านเซิ่ง (ฆ่าผู้ศักดิ์สิทธิ์) จุยหุน (ไล่ล่าิญญา) ตั๋วผั่ว (แย่งชิงดวงิญญา) และผ่อจวิ้น (ทำลายกองทัพ)
แต่ละเล่มล้วนเป็อาวุธวิเศษซึ่งหาได้ยากยิ่งในโลกนี้ เมื่อรวมเก้ากระบี่เข้าด้วยกัน พวกมันจะกลายเป็สิบอันดับแรกของอาวุธเทพโบราณ ด้วยพลังที่สามารถต่อกรกับกองทัพนับพันนับหมื่นได้
เพียงแต่เมื่อหมื่นปีก่อน เทพกระบี่เทียม์ล่มสลาย เก้ากระบี่จึงกระจัดกระจายไปทั่วดินแดนา ไม่คิดว่าปลาไหลเฒ่าตัวนี้จะเก็บรวบรวมมันมาได้จนครบ
จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยมีสีหน้าที่ไม่พอใจเป็อย่างมาก ไม่ว่าจะให้กระบี่เล่มไหนก็รู้สึกเสียดายแทบทั้งนั้น
เก้ากระบี่นี้ เขาต้องใช้ทั้งแรงคน วัตถุดิบ เงินทอง และเวลาอันมากมาย กว่าจะเก็บรวบรวมมาได้ครบ ยังไม่ทันได้ชื่นชมให้เต็มอิ่มก็กลับต้องมอบให้ผู้อื่น แต่หากไม่ให้สักเล่ม ก็อาจต้องมอบเครื่องแต่งกายศักดิ์สิทธิ์บนตัวไปแทน
เขาจะต้องเลือกสิ่งที่เสียหายน้อยกว่าระหว่างสองอย่าง!
“ช่างเถอะ หลับตาให้ไปเล่มหนึ่งก็แล้วกัน!”
จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยราวกับยอมจำนน และเตรียมจะให้ฉินเฟิงเลือกเล่มหนึ่งจากกระบี่ทั้งเก้าเล่มนี้
อีกทั้งเขาเชื่อว่าในเวลาไม่นาน กระบี่เล่มนี้ก็จะกลับมาอยู่กับเขาอีกครั้ง เพราะตระกูลฉินได้ให้กำเนิดเทพบุตรถึงสองคนติดต่อกัน ไม่เพียงคุกคามต่ออำนาจจักรพรรดิเท่านั้น แต่ยังทำลายสมดุลระหว่างตระกูลใหญ่อีกด้วย
ใต้หล้าวุ่นวาย ล้วนเพื่อผลประโยชน์มา ใต้หล้าอลหม่าน ล้วนเพื่อผลประโยชน์ไป!
ตอนนี้ด้วยทรัพยากรที่มีอย่างจำกัด หากปล่อยให้เทพบุตรทั้งสองเติบโตขึ้น สิ่งที่ตระกูลอื่น ๆ จะได้รับย่อมถูกบีบคั้นลงอย่างแน่นอน
พวกเขาเ่าั้จะยอมได้อย่างไร!?
แต่ยังไม่ทันที่จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยจะอนุญาตให้ฉินเฟิงได้เลือกด้วยตนเอง เด็กชายก็คว้ากล่องไม้ใบเล็กซึ่งบรรจุเก้ากระบี่ทั้งหมดไปพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างไร้พิษภัย และไม่ลืมที่จะกล่าวอย่างไร้เดียงสา
“ขอบพระทัยฝ่าาที่มอบกระบี่ทั้งเก้าให้แก่ข้า!!”
แม้ว่าตอนนี้ฉินเฟิงจะยังไม่รู้ที่มาของกระบี่ทั้งเก้าเล่มนี้ แต่จากสีหน้าของบรรพชนตระกูลฉินหลายคนก็ไม่ยากที่จะเดาได้
นี่เป็ของดี!!
ผู้ใหญ่ย่อมเลือก แต่เด็ก ๆ ย่อม้าทั้งหมด!!
“ข้า…”
จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยรีบเอ่ยปากอธิบายว่าจะมอบให้เพียงเล่มเดียว
แต่ดูเหมือนว่าบรรพชนตระกูลฉินหลายคนก็ไร้ซึ่งมารยาทเช่นกัน พวกเขารีบพูดจาประจบประแจงราวกับสายรุ้งได้ปรากฏขึ้นต่อหน้า
“ฝ่าาช่างใจกว้างยิ่งนัก เพียงแค่ออกมือครั้งเดียวก็มอบเก้ากระบี่เทียม์ให้แล้ว!”
“ฝ่าาให้ความสำคัญกับตระกูลฉินของข้ามากถึงเพียงนี้ ช่างทำให้ข้าซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหลและอยากจะกลายเป็สตรีเพื่อถวายตัวให้แก่ท่าน”
“ของขวัญอันล้ำค่าเช่นนี้ ตระกูลฉินของข้าคงจะตอบแทนไม่ไหวหรอก!”
“ฝ่าาคือจักรพรรดิัอย่างแท้จริง ทรงมั่งคั่งไปทั่วทั้งสี่มหาสมุทร จะมาสนพระทัยสิ่งของภายนอกเหล่านี้ได้อย่างไร?”
“ใช่แล้ว การพูดถึงเื่เงินทองกับฝ่าา มิใช่การดูิ่ฝ่าาหรอกหรือ? อย่างที่เขาว่า ส่งขนห่านพันลี้ ของขวัญเบาแต่น้ำใจหนัก เราตั้งใจก็พอแล้ว ฝ่าาทรงเข้าพระทัยดี”
“ต่อไปนี้ตระกูลฉินของข้าจะเชื่อฟังฝ่าาเป็อันดับแรก ใครกล้าพูดจาเสียหายต่อฝ่าา ตระกูลฉินจะไม่ยอมเด็ดขาด!”
“เ้าเด็กบ้า มีมารยาทบ้างไหม? รีบคุกเข่าขอบคุณฝ่าาเดี๋ยวนี้!”
“…”
ฉินเฟิงก้มหัวคารวะสามครั้ง ราวกับกำลังไหว้สุสานในเทศกาลตรุษจีนและปีใหม่
[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเ้าของที่ได้แสดงจิติญญาของวายร้าย ไม่ให้เงินแต่กลับแย่งชิงอาวุธวิเศษหายากของผู้อื่น เก้ากระบี่เทียม์ ได้รับ 1000 แต้มวายร้าย!]
แย่งชิงอย่างเปิดเผย!?
ใครแย่งชิงกันแน่ อย่ามาใส่ร้ายคนดี ชัดเจนว่านี่เป็ของขวัญที่เขามอบให้ข้า!
ฉินเฟิงประณามระบบอย่างรุนแรง หากพูดไม่เป็ก็ไม่จำเป็ต้องพูด
“ครอบครัวนี้…”
จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยโกรธจนแทบจะกระอักเื เขาพบว่าตระกูลฉินนั้นช่างหน้าไม่อายเลยจริง ๆ
ไม่รู้ว่าเป็เพื่อพิสูจน์ข้อสงสัยของเขา หรือฉินเฟิงได้ลิ้มรสหวานแล้ว เด็กชายจึงมองเขาด้วยสีหน้าไร้เดียงสาอีกครั้ง “ฝ่าา ท่านเคยได้ยินกฎของยุทธภพข้อหนึ่งหรือไม่ว่า เมื่อผู้ใหญ่พบหน้าผู้น้อยครั้งแรก เขาจะให้ของขวัญเป็การทักทายเสมอ”
พรวด!!
จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยเกือบจะกระอักเืเก่าอายุกว่าแปดสิบสองปีออกมา เขาไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายเท่านี้มาก่อนเลย
“ดูเหมือนจะมีกฎข้อนี้อยู่จริง ๆ!”
บรรพชนาุโของตระกูลฉินหลายคนเกรงว่าโลกจะสงบเกินไป จึงแสดงชัดเจนว่าวันนี้พวกเขาจะร่วมกันขูดเืขูดเนื้อเศรษฐี
“หน้าไม่อายจริง ๆ…”
ลูกศิษย์ตระกูลฉินที่อยู่โดยรอบเริ่มรู้สึกอับอายขายหน้า
ทั้งที่ใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลฉินมาหลายปี แต่กลับไม่ได้เข้าใจถึงแก่นแท้สุดท้ายของตระกูลฉินเลย
ฉินเฟิงเริ่มร้องอุทานอย่างเกินจริงอีกครั้ง “ตายจริง จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ย อาณาจักรที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนา เห็นคนรุ่นหลานแล้วยังไม่ยอมให้ของขวัญพบหน้าอีกหรือ?”
บ้าจริง!!
ไอ้ลูกเต่าน้อยนี่จะไม่รู้จักอายบ้างเลยหรืออย่างไร!?
หากไม่ใช่เพราะบรรพชนของตระกูลฉินอยู่ที่นี่ ข้าขอรับรองว่าจะต้องเฆี่ยนตีเ้าเด็กไม่รู้จักอายนี่ให้หลาบจำ
จักรพรรดิแห่งต้าเซี่ยรู้สึกเสียใจ วันนี้เขาคงจะก้าวขาออกมาผิดข้าง จึงได้พบเด็กน้อยที่ไม่รู้จักอายเช่นนี้ ยึดเก้ากระบี่เทียม์ไปแล้วไม่พอ ยังคิดจะยึดชิ้นอื่นเพิ่มอีก
แต่เพื่อรักษาหน้าของจักรพรรดิ เขาจึงหยิบน้ำเต้าหยกขนาดเล็กจากเอวขึ้นมาอย่างเ็ป บนน้ำเต้ามีการแกะสลักลวดลายเมฆมงคลด้วยด้ายทองที่ให้ความรู้สึกสูงส่งและยิ่งใหญ่
“น้ำเต้าหยกศักดิ์สิทธิ์!”
บรรพชนของตระกูลฉินหลายคนดวงตาสว่างวาบ ในใจร้องว่าอาณาจักรช่างร่ำรวยเสียจริง
น้ำเต้าหยกศักดิ์สิทธิ์นี้ไม่ใช่วัตถุมงคลสำหรับโจมตีหรือป้องกัน แต่หากพกติดตัวไว้จะช่วยทำให้จิตใจสงบนิ่ง
ในขณะบำเพ็ญเพียร นอกจากจะช่วยป้องกันไม่ให้เกิดอาการธาตุไฟเข้าแทรกแล้ว ยังช่วยเร่งความเร็วในการบำเพ็ญเพียรและเสริมความมั่นคงของวรยุทธ์ อีกทั้งในยามต่อสู้ มันจะช่วยฟื้นฟูพลังได้อย่างรวดเร็ว นับเป็ของวิเศษในฝันของผู้บำเพ็ญเพียรเลยก็ว่าได้
แต่ด้วยวัตถุดิบการสร้างที่สูงเกินไป ทั้งอัตราความสำเร็จยังต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนแม้แต่ตระกูลฉินของพวกเขาก็ยังไม่กล้าที่จะลองสร้างด้วยตนเอง
น้ำเต้าหยกศักดิ์สิทธิ์ห้าลูกที่เหลืออยู่ในตระกูลนั้น ก็ได้มาจากช่องทางอื่นและล้วนเป็ของสำเร็จรูปทั้งนั้น
“ขอบพระทัยฝ่าา!!”
ฉินเฟิงยิ้มแป้นและเดินเข้าไปข้างหน้า ยื่นมือรับน้ำเต้ามาอย่างหน้าไม่อาย
[ติ๊ง ตรวจพบว่าเ้าของเต็มใจช่วยเหลือผู้อื่น โดยการเก็บรักษาน้ำเต้าหยกศักดิ์สิทธิ์ ให้ฟรี ได้รับ 1000 แต้มวายร้าย!]
ฉินเฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ และปล่อยให้ระบบพูดมากขึ้นได้เล็กน้อย...
174
