ภาคที่2 GAMES START ตอนที่34 กลั้นหายใจ
สายลมที่พัดโหมกระหน่ำเหมือนดั่งพายุคลั่งต้นไม้ที่สูงใหญ่ถูกแรงลมพัดโค่นล้มลงระเนระนาดทับเหล่ามอนสเตอร์ที่อาศัยอยู่บริเวณนั้นตายเป็นเบือ
" ตกลงมันเป็นปลาหรืออะไรกันแน่พายุพวกนี้เป็นเวทของมันแน่ๆ "พวกคานะแอบหลบอยู่หลังต้นไม้ที่ไม่สูงมากนักขณะที่ปลาสี่ขากำลังไล่ล่าเหล่านักสำรวจที่วิ่งหนีกระจัดกระจายออกไปเวทลมพุ่งเป็นเกลียวเหมือนพายุเป่าพวกเขาลอยออกไปสุดท้ายก็ตกลงมากระแทกพื้นเจ็บหนักไปตามๆ กัน
" เอายังไงล่ะ...อ้อมไปกันดีไหม? " สเตล่าพยายามจ้องมองมันแต่สกิลตรวจสอบของเธอใช้การไม่ได้
" อย่าพึ่งเคลื่อนไหวมากจะดีกว่าดูเหมือนมันจะหูตาดีซะด้วย" ซึฮากิส่งสัญญาณให้ร่างโคลนคนหนึ่งวิ่งออกไปดูต้นทาง
ขณะเดียวกันกับที่ไมเดนและพวกหัวหน้ากรีนกำลังหลบซ่อนอยู่ก็มีปลายักษ์โผล่มาอีกตัวมันมีขาหลังลุกขึ้นยืนเหมือนไก่แต่ตัวเป็นปลาเสียงร้องคำรามและใบหน้าที่น่าเกลียดน่ากลัวทำเอาพวกเธอต้องร้องกรีดออกมา
" หนีไป ! "กรีนใช้โล่มานาต้านมันไว้คลื่นมานากระแทกดันตัวเขาจนพื้นเป็นรอย
" กรี๊ด ! "โคลอี้ร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อตรงหน้ามีพวกลิงน้ำและมอนสเตอร์อีกหลากหลายชนิดกระจัดกระจายอยู่ทั่ว
" อยู่ข้างหลังไว้ "ชายหนุ่มถือหอกแหลมขู่พวกมันไว้
ผู้คนที่เหลือรอดกำลังช่วยกันต่อสู้กับฝูงมอนสเตอร์ที่ถาโถมเข้าใส่
" ไม่นะ !เราต้องไปช่วยพวกเขา "ดีน่ากำดาบในมือแน่นแม้จะเหลือแขนข้างเดียวที่ใช้การได้แต่เธอก็พุ่งออกไปโดยไม่ห่วงชีวิตตัวเอง
" สังเกตเห็นใช่ไหม "ซึฮากิพูดลอย ๆ ขึ้นมาท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียด
" ไอ้พวกตัวเป้ง ๆมันไม่เข้ามายุ่งแต่กลับคอยกันและจำกัดพื้นที่ไว้แทน "ขณะที่ซึฮากิพูดอยู่มันก็ค่อย ๆ ขยับเข้ามาดันพวกเขาเข้าใกล้ทะเลสาบเรื่อย ๆ
" จริงด้วยสิพวกมันกำลังคิดอะไรกันอยู่ ?" สเตล่าจ้องมองพวกมันตาไม่กะพริบ
" เดี๋ยวก่อนนะพวกมอนสเตอร์จะคิดอะไรแบบนี้ได้ด้วยเหรอ? " คานะพูดแทรกขึ้นมาด้วยความสงสัย
" ต้องมีผู้ที่ควบคุมหรือคอยสั่งการพวกมันอยู่และนั่นก็อาจจะเป็นราชาดันเจี้ยนของที่แห่งนี้" ซึฮากิส่งสัญญาณให้ร่างโคลนทั้งสามเข้าไปช่วยเหล่านักสำรวจโดยที่ซึฮากิและร่างโคลนเหล่านั้นเปลี่ยนหน้ากลับไปเป็นยากิอีกครั้ง
" นั่นยากิ...สามคน "ไมเดนและคนอื่น ๆ ต่างก็ตกใจยืนอึ้งแต่ไม่ทันไรก็มีเสียงร้องคำรามอีกครั้งเวทพายุพัดเป็นเกลียวพุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทางที่เกรี้ยวกราดแสดงถึงความโมโหของมอนสเตอร์ปลา
" มันมาอีกแล้ว "เสียงแตกตื่นของพวกเขาดังขึ้นทันทีแต่ซึฮากิทั้งสามก็ยังยืนหยัดสร้างโล่ป้องกันต้านพายุลูกนั้นไว้ได้ขณะเดียวกันมอนสเตอร์ที่อยู่ใกล้ๆ ก็พยายามจะเข้ามาโจมตี
" อะ- ไม่เป็นไรกันนะ" ดีน่าใช้ดาบรับกรงเล็บของมันไว้มือที่จับเพียงข้างเดียวแค่รับการโจมตีไม่กี่ครั้งก็หมดแรงเสียแล้ว
" [ เสริมกำลังระดับสาม ]" คมดาบตัดผ่านร่างของมอนสเตอร์คอยระวังหลังให้พวกซึฮากิทั้งกรีนและเหล่านักสำรวจที่เหลือน้อยนิดก็ช่วยกันกำจัดมอนสเตอร์
" แล้วเราไม่คิดจะไปช่วยพวกเขาสักหน่อยเหรอ" คานะถามด้วยความสงสัยในมือถือมีดสั้นเตรียมตัวออกไปช่วยเต็มที่
" นายกำลังใช้พวกเขาเป็นเหยื่อล่อสินะ" สเตล่าเหลือบมองซึฮากิ
" ถ้ารู้แล้วก็ดีจะเข้าไปช่วยก็ได้นะไม่ว่ากันแต่ฉันจะรออยู่ตรงนี้ " ซึฮากิกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พยายามมองหาอะไรบางอย่าง
" กลับมาแล้วเหรอ "หลังจากผ่านไปเกือบสิบนาทีร่างโคลนของซึฮากิก็กลับมา
" ทางออกหายไปแล้วกลายเป็นกำแพงดันเจี้ยนธรรมดา "ทันทีที่พูดจบร่างโคลนตรงหน้าก็หายไปทำเอาสเตล่าและคานะตกใจไปด้วย
" อะไรน่ะจู่ ๆก็สลายกลายเป็นควันแบบนั้น " คานะกับสเตล่าสะดุ้งกอดกันกลม
" ก็คงจะใช้พลังงานจนหมดแล้วอีกเดี๋ยวพวกร่างโคลนที่เหลือก็คงจะสลายไปเหมือนกัน" ดีน่าและคนอื่น ๆ ถอยหนีปลายักษ์ไปเรื่อย ๆประกอบกับมอนสเตอร์ที่มาต้อนทำให้พวกเธอไปอยู่ริมทะเลสาบโดยไม่รู้ตัว
" ทำไมพวกมันไม่หมดสักทีกันล่ะฉันแน่ใจว่าพวกเราจัดการมันไปมากแล้วนะ "เธอยังคงกำดาบไว้แน่นจนฝ่ามือมีเลือดไหลซิบออกมาสภาพเหนื่อยอ่อนแรงจนแทบจะเหวี่ยงดาบโจมตีได้ยากทำได้เพียงป้องกันไว้เท่านั้น
" อะ ! " ฉันต้องมาตายที่นี่เหรอเนี่ย เธอมองเห็นมอนสเตอร์ที่พุ่งจู่โจมแต่ร่างกายไม่ตอบสนองใด ๆดีน่าจ้องไปยังกรงเล็บและคมเขี้ยวที่กำลังจะเข้ามาถึงตัวเธอตาไม่กะพริบ
" กิ ! "ซึฮากิเอาตัวเข้าบังกรงเล็บแทงทะลุตัวมาโผล่ตรงหน้าดีน่าเธอตกใจร้องลั่นล้มก้นจ้ำเบ้า
" ม-ไม่นะ "เธอรับร่างที่ไร้ชีวิตของซึฮากิไว้ในอ้อมอกพลางมองไปรอบ ๆ เห็นซึฮากิอีกสองคนค่อยๆ สลายหายไปต่อหน้าต่อตาเช่นเดียวกับซึฮากิที่อยู่ในอ้อมอก
เธอกัดฟันแน่นหยิบดาบขึ้นมาอีกครั้งเตรียมตัวเตรียมใจที่จะสู้จนตัวตายแววตาอันมุ่งมั่นถึงแม้แค่ยืนยังลำบากก็ตาม
" ถ้าจะตายก็ขอตายแบบมีเกียรติ" มานาอันน้อยนิดที่เธอพยายามรวบรวมไว้ปรากฏเป็นดาบมานา
" เฮ้อ...กิก็นะจะปล่อยพวกเขาตายต่อหน้าแบบนี้ได้ยังไง" คานะแทงพวกมันจากด้านหลังอย่างเงียบ ๆ
" เลือดเย็นจริง ๆ เลย" สเตล่ามองซึฮากิด้วยหางตาขณะที่เธอสองคนกำลังเผชิญหน้ากับฝูงมอนสเตอร์
" เรามาจัดการเจ้าพวกนี้กันเลยดีกว่า[ เสริมกำลังระดับสี่ ] "
" [ เสริมกำลังระดับสาม] "สเตล่าฟันกวาดเป็นแนวเฉียงด้วยใบมีดวายุเธอผสานมือรองบนหัวเข่าขณะเดียวกับที่คานะวิ่งเข้ามาส่งตัวข้ามหัวพวกมอนสเตอร์ไปอยู่กลางวงกับพวกดีน่า
" เอาให้เต็มที่เลยสเตล่า !" คานะตะโกนออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเหมือนกำลังสนุกพร้อมกับกางโล่น้ำขนาดใหญ่ครอบคลุมพวกเขาทั้งหมด
" งั้นก็ไม่เกรงใจละนะ" เธอถอยออกมาเว้นระยะห่างให้มีเวลาร่ายเวทมานาจำนวนมากกำลังรวมตัวกันตรงหน้าสเตล่าสายลมดังเช่นพายุโหมกระหน่ำไม่ใช่เพียงแค่ลมธรรมดาแต่กลับคมกริบเหมือนใบมีด
" กรรร ! " เสียงร้องโหยหวนของพวกมันดังไปยันจุดที่ซึฮากิยืนอยู่ในขณะที่มอนสเตอร์หลาย ๆตัวพุ่งเข้าโจมตีสเตล่าอย่างไม่หยุดยั้งอีกทั้งยังมีเวทลมจากปลายักษ์ซัดเข้ามาเป็นช่วงๆ
" พวกนายอยากจะรอดกันไหม ?" คานะย่อตัวลงนั่งชันเข่าถามชายหนุ่มและหญิงสาวที่ขาไม่มีแรงยืน
" อยากสิอยาก ! "พวกเขาตอบอย่างร้อนรน
" เธออยากได้อะไรก็เอาไปเลยช่วยฉันเถอะ" ชายหนุ่มตรงหน้าก้มหัวลงแทบจะหมอบคลาน
" ฉันไม่ใช่คนใจยักษ์ใจมารสักหน่อย" คานะยื่นชิ้นส่วนมอนสเตอร์สด ๆ ให้กับพวกเขา
" กินมันเข้าไปซะแล้วลุกขึ้นมาสู้" เธอส่งยิ้มให้กำลังใจแต่เมื่อมองลงมาที่แขนของลิงน้ำความสดที่ว่ายังมีเลือดหยดลงพื้นอยู่เลยทำให้พวกเขาสีหน้าไม่สู้ดีเลย
" เธอหมายความว่ายังไง ?" พวกเขาเริ่มกลัวในรอยยิ้มของคานะที่มันดูใสซื่อแต่กลับให้ความรู้สึกน่ากลัวแฝงอยู่ด้วย
" เฮ้อ...งั้นก็ตามใจฉันจะวางไว้ตรงนี้นะ" คานะหยิบเศษชิ้นส่วนใส่เข้าปากกัดเขี้ยวหน้าตาเฉยท่ามกลางสายตาของพวกเขา
" กลิ่นไม่เหม็นเหมือนที่กินมาก่อนหน้านี้เลยแฮะ" โล่น้ำคลายตัวทันทีที่คานะกระโจนออกไปมีดสั้นที่ตวัดซ้ายขวาอย่างรวดเร็วเห็นเป็นสายน้ำสาดไปรอบ ๆแต่มันได้ฆ่าฟันพวกมอนสเตอร์เปิดทางให้ออกไปได้
" ฉันจะลองจัดการไอ้ตัวนั้นดู"คานะวิ่งฝ่าฝูงมอนสเตอร์ที่เหลือออกมามุ่งไปหาปลาที่เดินได้เหมือนไก่แต่ทันทีที่เธอเข้าไปใกล้ก็ถูกคลื่นมานากระแทกออกมา
การโจมตีเมื่อกี้มันไวแต่กลับเบาเกินไปทำได้เพียงแค่รอยช้ำ คานะวิ่งไปรอบ ๆหวังให้มันโจมตีไม่โดนและในชั่วพริบตาที่มันอ้าปากปล่อยคลื่นมานาใส่เธอก็วิ่งหลบไปด้านข้างเข้าประชิดตัวได้สำเร็จ
แบบนี้ได้แน่ เธอแสยะยิ้มได้ใจพร้อมกับมีดสั้นที่กำลังใช้เวทโจมตีฟาดฟันไปที่ลำตัวและขาของมัน
ยังไม่พอมันอึดเกินไปเราต้องซ้ำให้มันล้มซะก่อน เธอวิ่งไปมาอย่างรวดเร็วและพุ่งเข้าประชิดใช้มีดเฉือนร่างที่มีเกล็ดแข็งๆ จนแตกและหลุดไปพอสมควร
" กรรร !" มันส่งเสียงร้องออกมาด้วยความโมโหคลื่นมานาจำนวนมากที่มันยิงออกมาส่งเดชไม่โดนคานะเลยสักครั้ง
คลั่งไปแล้วหรือไง ? มันสูดหายใจเข้าเต็มปอดและปล่อยคลื่นมานาทั้งใหญ่ทั้งเร็วพุ่งใส่คานะเฉียดแขนทำให้เธอเสียหลักล้มกลิ้งไปบนพื้น
โอย ๆ ให้ตายสิ เป็นเวลาไม่กี่วินาทีมันก็วิ่งเข้าใส่พร้อมกับสู้ลมเข้าเต็มปอดอีกครั้งเล็งมาที่เธอ
แย่ละ คานะกระโดดหลบออกไปข้าง ๆได้ทันแต่คลื่นมานาที่เห็นได้ผ่าต้นไม้พื้นหญ้าเป็นร่องเป็นหลุมไปเลย
สกิลมันรุนแรงขึ้นกว่าเดิมอีกทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะหรือว่าก่อนหน้านี้มันแค่ลองเชิงเรา คานะลุกขึ้นมาตั้งหลักใหม่อีกครั้ง
แต่เกล็ดแข็ง ๆพวกนั้นก็หลุดออกไปเยอะแล้วแค่นั้นก็คงจะทำอะไรได้บ้าง
สเตล่าตีลังกากลับหลังหลบกำปั้นที่เฉี่ยวปลายจมูกของเธอไป
พวกมันมีกันเยอะเกินไปแถมยังปะปนกันหลายชนิดด้วยถ้าจะใช้จุดอ่อนของแต่ละประเภทเห็นทีจะยากเกินไปไม่ใช่แค่ต้องสู้กับพวกมันแต่ยังต้องคอยปกป้องพวกเขาอีก โดนผลาญมานาไปเยอะเลย
" ถ้าพวกคุณไม่กินมันเข้าไปก็มีแต่จะถ่วงเราเปล่าๆ " เวทน้ำพุ่งเฉี่ยวหน้าของเธอไปโชคดีที่สะบัดหลบได้ทันทันทีที่ตั้งหลักได้สเตล่าก็ขว้างใบมีดลมสวนกลับแทงโดนหน้าผากพอดี
" เอ่อ... "ขณะที่พวกเขากำลังนั่งเครียดจะกินก็ไม่กล้าแต่ก็กลัวตายโคลอี้เธอคว้าเนื้อมอนสเตอร์ตรงหน้ากัดฉีกและเขี้ยวด้วยท่าทางสะอิดสะเอียนแต่ก็ฝืนกลืนเข้าไป
" ฉันก็เอาด้วย "พวกเขาเห็นเด็กสาวตัวน้อย ๆกำลังพยายามอย่างเต็มที่สร้างแรงฮึกเหิมกลับมาอีกครั้งแม้แต่กรีนเองก็ยังยอมทำตาม
" อะ- "มือที่ปิดปากแน่นด้วยท่าทางพะอืดพะอมกำลังจะอ้วกออกมา พวกเขาฝืนยัดมันเข้าไปในปากกลิ่นเหม็นและคาวของเนื้อสดๆ ลอยเข้าจมูกเต็ม ๆ
" เดี๋ยวสิ "ชายหนุ่มคนหนึ่งลุกขึ้นยืนกำมือแน่นแล้วปล่อยรู้สึกได้ถึงพละกำลังของตนเองที่กำลังกลับมา
" เป็นไปได้ยังไงมานามันกำลังเพิ่มขึ้น" พวกเขาลุกขึ้นยืนอีกครั้งพร้อมอาวุธในมือ
" จะยังไงก็ช่างแต่เราจะให้คนอื่นมาปกป้องอย่างเดียวไม่ได้" กรีนยืนนำเหล่านักสำรวจที่เหลือน้อยนิดชูดาบขึ้นสูงเป็นสัญญาณของการจู่โจม
" เหอะ...ให้มันได้อย่างงี้สิ" พวกเขาร่วมกันต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายอย่างไม่ลดละความพยายามทุกครั้งที่มานากำลังจะหมดพวกเขาก็จะหยิบเศษซากของมอนสเตอร์ขึ้นมากัดกินแล้วก็เข้าไปสู้ต่อทันที
ดูเหมือนจะเริ่มปรับตัวได้แล้วสินะ ซึฮากิที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลกำลังเขี้ยวและกลืนเนื้อมอนสเตอร์เหมือนกินขนมอะไรแบบนั้นเลย
มานากำลังเพิ่มขึ้น เขากวาดสายตามองไปยังทะเลสาบที่มีฟองอากาศผุดขึ้นมาตรงกลางมันทั้งใหญ่และมีจำนวนมากถึงขนาดที่ซึฮากิยังมองเห็นได้จากระยะไกลขนาดนี้
ความสามารถของร่างโคลนเพิ่มขึ้นกว่าก่อนหน้านี้อีกแล้ว ซึฮากิเดินไปยังริมทะเลสาบโดยที่พวกนักสำรวจก็เห็นและสงสัยว่าทำไมเขาถึงมายืนอยู่ริมทะเลสาบเฉยๆ
น้ำลึกหลายสิบเมตรไอ้พวกปลายักษ์อาศัยอยู่ในนี้แน่ๆ ทางออกก็ปิดแล้วแสดงว่าต้องแก้กลไกของดันเจี้ยนแห่งนี้ขอแค่กุญแจในการเปิดทางอย่าไปอยู่กับราชาดัน... ซึฮากิยืนเหม่อมองทะเลสาบแต่ไม่นานนักจุดที่มีฟองอากาศผุดขึ้นก็เงียบหายไปร่างของกระดองสีดำที่มีตะไคร้เกาะลอยขึ้นมา
เฮ้อ...คงไม่ใช่ราชาดันเจี้ยนหรอกใช่ไหม
" อา ! มันมาอีกแล้ว "เสียงอันตื่นตระหนกของพวกเขาดังขึ้นเมื่อได้เห็นปลายักษ์ใช้มือทั้งสองข้างปีนขึ้นมาจากทะเลสาบ
" หัวหน้าครับพวกเราควรถอยหรือสู้ต่อดี" กรีนมองหาทางหนีทีไล่เตรียมตัวไว้
" เธอมีแผนอะไรไหม ?" เขาถามสเตล่าด้วยท่าทางนอบน้อมเกรงกลัวเกรงใจ
" ถ้าฉันล่ะก็ไม่มีแผนหรอกแต่..." เธอเหลือบสายตามองไปหาซึฮากิที่ยืนอยู่ริมทะเลสาบ
" ผมจะต้านมันไม่ไหวแล้วครับ" ชายหนุ่มที่ต้านเจ้าปลาสองแขนไว้ถูกดันออกมาไม่หยุด
ปลาสองขาคานะล่อมันออกไปแล้วอย่างน้อยพวกเขาก็เริ่มปรับตัวกับการกินเลือดเนื้อมอนสเตอร์ได้
" พวกนายจัดการตรงนี้ไปส่วนฉันจะไปฆ่าไอ้ตัวนั้นเอง" พวกเขาไม่ทันได้พูดตอบโต้กลับซึฮากิก็พุ่งตรงไปหาเจ้าปลาสี่ขาทันทีคมมีดวายุสะบั้นไปที่ขาเฉือนลึกเข้าไปพอสมควรต่างจากลำตัวที่มีเกล็ดหนา ๆปกคลุมอยู่
ถ้ากำจัดขาออกไปได้มันก็แค่เป้านิ่งเท่านั้น คมมีดวายุที่อัดมานาเข้าไปถึงหนึ่งในสิบความรุนแรงของมันได้ตัดขาทั้งสี่ขาดสะบั้นไปในทีเดียว
" กรรร ! "เสียงร้องโหยหวนจากมอนสเตอร์ตรงหน้ามันพยายามดิ้นตะเกียกตะกายไปยังทะเลสาบแต่นั่นมันก็ไกลเกินไปวินาทีที่มันเห็นซึฮากิเวทพายุคลั่งก็ปล่อยออกมาเล็งหวังจะฆ่าซึฮากิด้วยความโกรธแค้น
รัศมีของสกิลค่อนข้างกว้างแต่ความเสียหายไม่รุนแรงมากนัก ซึฮากิโน้มตัวลงต่ำลดพื้นที่ผิวสัมผัสเพื่อไม่ให้ถูกลมพัดไป
แต่เมื่อแกอยู่บนบกแบบนี้การเคลื่อนไหวแทบจะเป็นศูนย์ไม่มีทางตามเราทันแน่นอน ซึฮากิวิ่งหลบไปในจุดบอดแล้วกระโดดขึ้นคร่อมด้านหลังใช้เวทวายุทิ่มแทงซ้ำๆ เพื่อให้เกล็ดแตกออกแต่ไม่ทันไรมันก็พลิกตัวสลัดเขาไปได้
ฉลาดดีเหมือนกันนี่ ซึฮากิกระโดดถอยออกมาก่อนจะโดนทับด้วยร่างอันใหญ่โตของมันและปล่อยสกิลพายุคลั่งพุ่งใส่ทันทีที่อยู่ในสายตา
จริงด้วยสิมันมีอีกหนึ่งจุดที่สามารถเจาะผ่านเกล็ดไปได้เลยซึฮากิวิ่งตรงเข้าไปประชิดตัวปลาพร้อมๆ กับใบมีดวายุแทงเข้าไปในเหงือกเลือดไหลออกมาเปื้อนตัวเขาเองมันสะบัดตัวเหวี่ยงซึฮากิกระเด็นออกมาพร้อมกับเวทพายุซัดเข้ามาอย่างต่อเนื่อง
ถ้าเราอัดลมแรงดันสูงเข้าไปในเหงือกก็น่าจะสร้างความเสียหายได้มากเลยทีเดียวขณะที่ซึฮากิกำลังจะทำตามที่คาดการณ์ไว้แต่ก็ดันมีเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากทะเลสาบ
มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ปูยักษ์ใหญ่กระโดดลงพื้นเสียงดังขวางซึฮากิไว้ไม่ให้เข้าไปหาเจ้าปลาสี่ขา
มันกำลังปกป้องเจ้าปลานั่นอยู่หมายความว่ายังไงกันแน่ ? กล้ามโต ๆ ฟาดลงใส่ซึฮากิแต่เขาก็หลบออกมาได้มันง้างกล้ามออกยิงเวทน้ำแรงดันสูงใส่
ชิ แม้เขาจะใช้โล่มานากันไว้ก็จริงแต่มันก็แตกไปอย่างรวดเร็วอย่างน้อยก็ซื้อเวลาให้ซึฮากิหลบออกไปได้
เลเวลหกเหมือนกันยังงั้นเหรอแต่ทำไมถึงรู้ว่ามันแตกต่างกับไอ้พวกนั้นอย่างสิ้นเชิงเลย
มันใช้กล้ามหนีบปลาสี่ขาและหนีลงไปยังทะเลสาบอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับปลายักษ์อีกสองตัวที่พากันหนีลงไปในน้ำ
" แน่จริงอย่าหนีสิ !" คานะวิ่งตามหลังพวกมันตะโกนโหวกเหวกโวยวาย
" พวกมันหนีไปแล้ว "กรีนยิ้มเล็กยิ้มน้อยแสดงสีหน้าโล่งใจออกมาแต่ก็ไม่อาจละสายตาไปจากมอนสเตอร์ตรงหน้าได้
" จัดการพวกมันให้หมดเราต้องรอด ! " แม้แต่ไมเดนก็หยิบดาบลุกขึ้นสู้มีเพียงแค่โคลอี้ที่แค่ยกดาบขึ้นก็หนักเกินไปแล้ว
แววตามุ่งร้ายอย่างชัดเจนกำลังจ้องขึ้นมาจากทะเลสาบหรือมันกำลังรอให้พวกเขาหมดแรงกันแน่
ลองเพิ่มมานาเข้าไปสักหน่อย ซึฮากิง้างมีดสั้นสีเงินพร้อมกับมานาจำนวนหนึ่งสะบัดใบมีดวายุลงไปที่ทะเลสาบตรงไปหาดวงตาที่จ้องมองอยู่ผ่าผืนน้ำแหวกกว่าเสียงดังที่เกิดขึ้นทำให้พวกนักสำรวจต่างก็หันมามอง
ชิ มันหลบลงไปใต้น้ำแล้ว เขายืนมองดูพวกมันว่ายหลบไปมาผุดขึ้นผุดลงยากที่จะจัดการได้
เป็นเวลาหลายสิบนาทีทั้งนักสำรวจและพวกสเตล่าช่วยกันจัดการมอนสเตอร์ฝูงนั้นเหลือเพียงเจ้าปลายักษ์ทั้งหลายที่หนีลงน้ำไป
" ดื่มเลือดมันเข้าไปแล้วรักษาตัวเองซะ" ซึฮากิยื่นเนื้อมอนสเตอร์สด ๆให้กับเหล่านักสำรวจชายหญิงที่นั่งพักหายใจนิ่ง ๆ
" ทำไม...เราถึงฟื้นฟูมานาจากสิ่งเหล่านี้ได้ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลย"
" ฉันพึ่งจะมานึกได้ถ้าเป็นเรื่องมานาคนที่เป็นทหารส่วนใหญ่ก็จะรู้กันอยู่แล้วเพราะมีสอนในรายวิชาคนทั่วไปหรือนักผจญภัยเลยไม่ค่อยรู้นัก "ไมเดนกำลังกลั้นใจกินมันเข้าไปอีกครั้ง
" น้องพี่ไม่ต้องกินมันแล้วเธอยังเด็กเกินไปเดี๋ยวท้องไส้มีปัญหาจะลำบากเอา "โคลอี้หยักหน้านั่งนิ่งสงบสีหน้าไม่ค่อยร่าเริง
" เราต้องรีบหาทางออกก่อนที่พวกมันจะมากันอีก" คานะเช็ดเลือดบนมีดแล้วเก็บลงไป
" แต่ทางเข้าก็หายไปแล้วนะ"
" นายแน่ใจนะว่าเป็นทางนั้น" เสียงของหญิงสาวที่พูดแทรกขึ้นมา
" ฉันก็ค่อนข้างแน่ใจนะด้วยประสบการณ์การเป็นผู้จดบันทึก" ไมเดนพยายามพูดช้า ๆเพราะเธอคนนั้นดูอารมณ์ไม่ดีนักอาจจะเพราะพวกเธอต้องมาเสี่ยงตายแบบนี้
" เดี๋ยวฉันดูให้ "ซึฮากิพูดแทรกขึ้นมาและค่อย ๆ เผยใบหน้าที่แท้จริงให้พวกเขาได้เห็น
นี่เขากล้าเปิดหน้าจริงเลยเหรอ ดีน่าที่รู้อยู่แล้วยังตกใจที่เขาทำแบบนั้น
" ซึฮากิผู้นำกบฏสินะ...อืมๆ " กรีนบ่นพึมพำอยู่คนเดียวหลังจากได้เห็นใบหน้าของซึฮากิ
" แยกกันไป "เขาสร้างร่างโคลนทั้งแปดคนวิ่งกระจายออกไปคนละทิศทางใช้เวลานานเกือบชั่วโมงกว่าพวกเขาจะกลับมาแต่นั่นก็มากพอในการพักฟื้นของพวกนักสำรวจ
" เราเจอทางออกเล็ก ๆทางหนึ่ง " ซึฮากิหนึ่งในแปดรายงาน
" อ๋อนั่นคงเป็นทางที่เราเข้ามาแน่ๆ ใช่ไหมสเตล่า "
" คิดว่าใช่นะ "พวกเขายิ้มออกมาอีกครั้งทันทีที่ได้รับความหวังใหม่
" เรารอดแล้ว ! "บางคนก็ดีใจกระโลดเต้นออกอาการหนักไปหน่อย
" พาพวกเขาออกไป "ซึฮากิสั่งร่างโคลนของเขานำทางเหล่านักสำรวจออกไปจากที่นี่
" นายยืนทำอะไรไม่ไปเหรอ ?" คานะเอ่ยปากถามขึ้นขณะที่ทุกคนกำลังมุ่งหน้าไปตามทางแต่ซึฮากิกลับยืนเหม่อมองไปยังทะเลสาบแทน
" มีมอนสเตอร์เลเวลหกตั้งสี่ตัวพวกเธอไม่คิดเหรอว่าถ้าจัดการกับพวกมันได้จะเป็นยังไง? " ซึฮากิกิหยิบก้อนหินขว้างออกไปไกลลงไปในน้ำ
" ตอนนั้นแค่สู้กับลิงเมฆาตัวเดียวก็ทำให้พวกเราเลเวลเพิ่มได้แล้ว"
" พูดได้ดีสเตล่าเพราะฉะนั้นเราจะไปจัดการพวกมันกัน "
" แล้วเราจะสู้กับมันยังไงมันอยู่ในน้ำนะ" คานะพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่ซึฮากิจะถอดชุดที่เกะกะแล้วกระโดดลงไปในน้ำนั่น
" ก็ต้องลงไปหามันเลยสิ" คานะยืนขาสั่นมองดูซึฮากิว่ายน้ำไปไกล
" งั้นก็ตามนั้น "สเตล่าถอดกางเกงและเสื้อออกเหลือแต่ชุดชั้นในกับมีดของเธอ
" พวกเธอจะบ้าหรือไง !" คานะเข่าทรุดลงกับพื้นทันทีที่นึกภาพตัวเองลงไปอยู่ในน้ำลึกที่มองไม่เห็นว่าข้างล่างมีอะไรบ้าง
พวกมันคงจะเห็นเราแล้วอีกไม่นานมันต้องมาแน่ๆ ซึฮากิดำลงไปในน้ำมองไปรอบ ๆแต่ยิ่งลึกก็ยิ่งมืดถ้าเป็นคนทั่วไปคงมองไม่เห็นแน่ ๆ
" ใช้เสริมกำลังไว้ตลอดด้วยล่ะเราเสียเปรียบเห็นได้ชัดเลย " ซึฮากิขึ้นมาหายใจอีกครั้งสกิลเสริมกำลังปกคลุมร่างกายและเพิ่มประสิทธิภาพของพวกเขาทำให้ไม่ว่าจะว่ายน้ำหรือใช้เวทมนตร์ก็คล่องขึ้นได้ทันตาเห็น
มันมาแล้ว ปากที่อ้ากว้างเห็นฟันแหลมคมกำลังว่ายพุ่งขึ้นมาจากด้านใต้ของซึฮากิเขาใช้โล่มานาป้องกันแรงกัดแต่ด้วยแรงมหาศาลมันดันตัวเขาพุ่งขึ้นลอยสูงเหนือผิวน้ำหลายเมตรก่อนจะตกลงมาในน้ำกันทั้งคู่
บ้าเอ๊ยมันไปไหนแล้ว ซึฮากิตั้งสติและกวาดสายตามองไปรอบ ๆแต่ก็ไม่เห็นอะไรเขาจึงกลับขึ้นมาหายใจอีกครั้ง
" เราจะจัดการมันได้ยังไง ?ฉันพยายามจะใช้สกิลจุดอ่อนแล้วแต่ตามมันไม่ทัน "สเตล่าที่อยู่ไม่ไกลลอยคอรอจังหวะอยู่แต่พวกมันไวเกินไป
" ฉันจะล่อมันให้เธอก็อย่าประมาทล่ะ" ซึฮากิสูดหายใจเต็มปอดว่ายดำลงไปอีกครั้ง
กลุ่มก้อนมานาขนาดใหญ่กำลังพุ่งขึ้นมาจากข้างใต้มันปะทะเข้ากับโล่มานาของซึฮากิดันตัวเขาลอยขึ้นเหนือน้ำอีกครั้งทันทีที่เขาตกลงมาในน้ำก็มีเจ้าปลาสี่ขาว่ายมาจากด้านข้างอ้าปากรอกำลังจะกัด
" กิระวัง ! "สเตล่าฟันด้วยใบมีดวายุเข้าไปในปากของมันเลือดกระเด็นทำน้ำตรงนั้นเปลี่ยนสีไปเลยมันว่ายกลับลงไปในน้ำด้วยท่าทางทรมานดิ้นสะบัดหางจนน้ำกระจาย
จุดอ่อนของมันคือ
--- ไม่ถูกกับความร้อนและแสงแดดแรงๆ ---
" แย่ละ "
" เป็นยังไง ?" ซึฮากิตั้งหลักใหม่อีกครั้ง
" ความร้อนและแสงแดดของพวกนั้นเราจะไปหามาจากไหนเซนก็ไม่อยู่ซะด้วย" สเตล่าคิดหนักเหงื่อแตกพลั่กแม้จะลอยคออยู่ในน้ำก็ตาม
787K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
