ตอนที่ 75 ชายแปลก หมาเหล่าเอ้อ
เพียงชั่วพริบตาห้าวันก็ผ่านไป
ในช่วงเวลานี้ เรื่องของฟันเหยินไม่ได้มีผลกระทบกับฉินหยู่มากนัก เขายังคงยุ่งอยู่กับการจัดการเรื่องสายส่งยาและคดีหมาเหล่าเอ้อ ในขณะที่ฟันเหยินก็ยังอยู่กับฉินหยู่ และรักษาตัวของเขาให้ดีขึ้นในเร็ววัน ทุกวัน ก่อนฉินหยู่จะไปทำงาน เขาจะให้เงินสองหยวนกับฟันเหยินเป็นค่าอาหารกลางวัน นอกนั้นทั้งสองคนจะกินข้าวมื้อเช้าและเย็นด้วยกัน
หลังจากความขัดแย้งระหว่างฉินหยู่และพี่สามถูกเปิดเผยออกไปสู่สาธารณะ แต่ฉินหยู่ก็ยังไม่พบอุปสรรคในที่ทำงานแต่อย่างใด ในสำนักงาน หยวนเค่อและพรรคพวกของเขาเริ่มเพิกเฉยและปฏิบัติต่อฉินหยู่อย่างผิวเผิน ขณะที่ธุรกิจตลาดยาได้รับการจัดการโดยผู้เฒ่าหม่า และผลกำไรเริ่มแรกก็เป็นที่ยอมรับได้ บรรยากาศบนถนนในช่วงนี้จึงสงบอย่างน่าประหลาดใจ ไม่เพียงแต่จะไม่มีความขัดแย้งแบบเผชิญหน้ากันระหว่างผู้ค้ายาเท่านั้น แต่อุตสาหกรรมอื่นๆ ที่ก้าวเข้ามาก็ดูสงบเงียบเช่นกัน
ในสภาพแวดล้อมที่สงบเช่นนี้ หมาเหล่าเอ้อก็ถูกปล่อยตัวออกจากคุกอย่างเงียบๆ ในที่สุด
ผู้เฒ่าหม่าพบทนายความและปฏิบัติตามวิธีที่ฉินหยู่แนะนำเขาอย่างรอบคอบ เขากำชับต้าหมินให้จัดการเรื่องต่างๆ ด้วยมือของเขาเอง และฝ่ายหลังก็ไม่ลังเลที่จะปกป้องมิตรภาพของเขากับผู้เฒ่าหม่าอย่างเต็มใจ เขาก็รับเอาความผิดส่วนสำคัญของคดีไว้ในมือของเขาทั้งหมด ต่อมาหมาเหล่าเอ้อก็ได้เข้าใจแผนนี้ของฉินหยู่ และด้วยความช่วยเหลือของคอนเน็กชันหลายชั้น ในที่สุดเขาก็ถอนตัวเองออกมาได้ในท้ายที่สุด เขาถูกศาลแขวงพิพากษาให้ปล่อยตัวโดยอยู่ภายใต้การดูแลเป็นเวลา 3 เดือน ฐานผู้สมรู้ร่วมคิดในการปกปิดยาเสพติด โดยเขาต้องรายงานต่อกองกำกับการตำรวจเป็นประจำและต้องจ่ายค่าปรับ 10,000 ดอลลาร์เอเชีย
หมาเหล่าเอ้อได้ออกมา ขณะที่ต้าหมินรู้สึกเศร้าโศก เขาถูกโยนเข้าคุกด้วยข้อหาอาชญากรรมร้ายแรง รับโทษจำคุกอย่างน้อยสิบห้าปี แม้เขาจะเต็มใจร่วมมือ แต่ความเจ็บปวดใจนั้นยังคงอยู่
……
พฤติกรรมและนิสัยก่อนหน้านี้ของหมาเหล่าเอ้อที่ฉินหยู่สังเกตเห็น คือเขาค่อนข้างประมาท โง่ และก้าวร้าว นอกจากนี้เขายังรู้สึกอยู่เสมอว่าเหล่าเอ้อเป็นคนประเภทที่ทำสิ่งต่างๆ โดยไม่ต้องคิด ควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยได้ และบางครั้งก็พูดโดยไม่คิด แต่ฉินหยู่ก็รู้ด้วยว่า แม้บุคคลนี้จะเต็มไปด้วยนิสัยไม่ดี แต่เขาก็ให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับมิตรภาพระหว่างสองฟากแม่น้ำเป็นอย่างมาก เมื่อหมาเหล่าเอ้อถูกจับกุมครั้งแรก ฉินหยู่อยู่ในทีมหยวนเค่อ ดังนั้นเขาจึงทรมานหมาเหล่าเอ้อมาก พยายามบังคับให้เขาสารภาพเพื่อปิดคดี แต่อีกฝ่ายก็แข็งเหมือนเตาเหล็กหลอมมากกว่าจะพ่นอะไรออกมา เพื่อหลีกเลี่ยงการสร้างปัญหาให้กับต้าหมินและลุงของเขา ผู้เฒ่าหม่า
ดังนั้นฉินหยู่จึงไม่ได้รู้สึกประทับใจกับคนคนนี้มากนัก เขาแค่รู้สึกว่าสไตล์การทำสิ่งต่างๆ ตามปกติของเขานั้นโผงผางเกินไป และอาจจะเป็นคนที่เข้ากันได้ยาก
แต่สิ่งที่ฉินหยู่ไม่คาดคิดก็คือ หมาเหล่าเอ้อโทรหาเขาเป็นการส่วนตัวในวันรุ่งขึ้นหลังจากที่เขาได้รับการปล่อยตัวออกมา และเชิญฉินหยู่ออกมาเจอเพื่อกินอาหารร่วมกัน ก่อนหน้านี้ฉินหยู่เองก็ไม่ต้องการมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับอีกฝ่าย เพราะทั้งสองเคยปะทะกันมาก่อน และเขากลัวว่าจะเกิดความขายหน้าเมื่อพบกัน แต่หมาเหล่าเอ้อเป็นคนริเริ่มเชิญเขาก่อน และฉินหยู่ก็แสร้งทำเป็นไม่ไปไม่ได้ เพราะตอนนี้ทุกคนเกี่ยวโยงกันหมด และหากความสัมพันธ์สามารถผ่อนคลายลงได้แม้เพียงเล็กน้อย ก็จะช่วยให้ทั้งสองฝ่ายสบายใจมากขึ้น
หลังจากการไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว ฉินหยู่ก็ติดต่อแมวแก่ จูเหว่ย และกวนฉีให้ไปเป็นเพื่อนด้วยกัน อีกอย่าง เขาต้องการให้ผู้คนในแวดวงเล็กๆ นี้พบปะและทำความคุ้นเคยอย่างเป็นทางการ เพื่อที่สิ่งต่างๆ จะได้ง่ายขึ้นในอนาคต
ประมาณหนึ่งทุ่มของคืนวันศุกร์ ทุกคนก็มารวมตัวกันในภัตตาคารจีนชื่อดังในเขตเฮ่ยเจีย แต่ทั้งสองฝ่ายจะสงวนท่าทีเล็กน้อยในการกินและดื่ม เพราะทุกคนที่นี่ ยกเว้นแมวแก่และอีกสองคนที่อยู่ตรงข้ามเขา โดยพื้นฐานแล้วคือเคยทุบตีหมาเหล่าเอ้อ แม้ว่าบรรยากาศจะไม่น่าอาย แต่ทุกคนก็ระวังตัว โดยปฏิบัติต่อกันบนความสุภาพแบบผิวเผินเท่านั้น
หลังจากดื่มไวน์สามรอบและอาหารห้ารสชาติ หมาเหล่าเอ้อก็เมาเล็กน้อยและเริ่มสนุก เขายืนกรานเชิญฉินหยู่และเพื่อนๆ ไปเดินเล่นกันที่ถนนถู่จ้า ฉินหยู่และคนอื่นๆ รู้สึกขายหน้าที่จะปฏิเสธ หลังจากอาหารเย็นผ่านไป พวกฉินหยู่ก็ออกไปรอกันที่หน้าภัตตาคารเพื่อเตรียมไปที่ถนนถู่จ้า แต่เขาไม่คาดคิดว่าผู้ชายคนนี้จะกล้าทำสิ่งที่ไม่กลัวว่าใครจะหัวเราะเขาหรือไม่ ที่ประตูหน้าภัตตาคาร นั่นทำให้ฉินหยู่ แมวแก่ และคนอื่นๆ รู้สึกประทับใจเขามากขึ้น
เมื่อฉินหยู่ แมวแก่ หมาเหล่าเอ้อ และคนอื่นๆ กำลังพูดคุยที่ประตูทางออกเพื่อรอให้กวนฉีและคนอื่นๆ ไปขับรถมาจากที่จอดรถ มีชายชราคนหนึ่งกำลังทะเลาะกับพนักงานเสิร์ฟของภัตตาคาร
ทางด้านซ้ายของบันไดมีชายหนุ่มสูงประมาณ 180 เซนติเมตร ใส่ผ้ากันเปื้อนบนตัวกำลังใช้พลั่วตักหิมะดันหิมะที่เพิ่งตกลงมาออกไปทั้งสองข้างของบันได ชายชราเนื้อตัวมอมแมมยืนอยู่ข้างเขาพลางพูดว่า “ฉันจะเข้าไปกินอาหารข้างใน ทำไมนายไม่ให้ฉันเข้าไปล่ะ?”
“แกมาที่นี่ทุกวันและซื้อซาลาเปา 50 เซ็นต์ ใครจะเสิร์ฟแก” ชายหนุ่มตะโกนว่า “ดูหิมะบนรองเท้าของแกสิ เวลาเข้าไปในร้าน มันเลอะไปทั่วร้านรู้ไหม? ฉันจะต้องตามเช็ดให้แก ไปไป รีบไป ฉันจะไม่ขายแกอีกแล้ว”
ชายชราอายุอย่างน้อยหกสิบเศษ โดนเด็กดุแล้วโกรธจนหน้าแดง กัดฟันหันหลังจะจากไป
คนงานยกขาขึ้นเตะถุงผ้าสกปรกของชายชราที่แขวนอยู่ขอบหน้าต่างบานหนึ่งของร้านออกไป แล้วตะโกนว่า “เอาถุงผ้าขี้ริ้วของแกไปให้พ้นด้วย อย่ามาวางไว้ที่ขอบหน้าต่างอีก น้ำมันในถุงแกรั่วออกมาเปื้อนหน้าต่างแล้วฉันเช็ดไม่ออก”
“แกพูดโดยไม่ปล่อยให้ฉันไป ทำไมไม่เตะฉันเลยวะ!” ชายชราตัวสั่นด้วยความโกรธ “ไม่ว่าฉันจะขัดหูขัดตาแกแค่ไหน ฉันก็ยังต้องมีชีวิตอยู่ใช่ไหม? แกจะบีบคอฉันให้ตายได้ไง หา?”
“พูดมาก ฉันบอกให้แกไปให้พ้น ไม่เข้าใจเหรอ” คนงานจ้องมาที่ชายชรา “ถ้าแกยังมากวนใจฉันอีก ฉันจะตีแกให้ตาย!”
ชายชรากัดฟัน ถอนหายใจ แล้วก้มลงหยิบถุงผ้าขึ้นมาปัดหิมะออกจากถุงของเขา
“เพี้ยะ!”
“แกไม่มีพ่อแม่ใช่ไหม? ที่บ้านไม่ได้สอนวิธีพูดคุยกับผู้สูงอายุหรือไอ้เวร?” หมาเหล่าเอ้อผละจากการคุยกับฉินหยู่เข้ามาตบหัวเสี่ยวกง คนงานทำความสะอาดที่รังเกียจชายชรา
คนงานหนุ่มตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “คุณ... ฉันทำอะไรผิดเหรอ?”
“ฉันฟังแกมานานแล้ว และแกก็ไม่ได้พูดภาษาคนกับคนอื่นอีกด้วย” หมาเหล่าเอ้อคว้าคอคนงานหนุ่มพร้อมตะคอก “แกเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสามจริงๆ ที่หน้าประตูห้องนายกรัฐมนตรี และแกก็เสิร์ฟชาและน้ำเก่งมาก! ใช่ไหม?! ขอถามหน่อยว่าอะไรทำให้แกคิดว่าแกเหนือกว่าคนอื่น?”
“เปล่า ตาแก่คนนี้มาที่นี่ทุกวันและซื้อแค่ซาลาเปา 50 เซ็นต์ เสื้อผ้าของเขาสกปรกและเท้าก็เต็มไปด้วยหิมะ... ฉันแค่อยากสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีให้ทุกคนที่เข้ามากินต่างหาก!”
“ไปลงนรกซะ!” หมาเหล่าเอ้อโกรธมากชี้มือพร้อมพูดว่า “ไปขอโทษเขา ขอโทษ!”
คนงานหนุ่มมีอาการหงอไม่กล้าหือกับหมาเหล่าเอ้ออย่างสิ้นเชิง เขารู้สึกอ่อนแอหลังจากถูกตบหัวไปหนึ่งทีแล้วแทบจะร้องไห้ “พี่ชาย ฉันเพิ่งว่าเขาไปสองสามคำ แล้วฉันก็...”
“ฉันต้องการให้แกขอโทษ!” หมาเหล่าเอ้อชี้ไปที่ชายชราแล้วตะโกน
คนงานหนุ่มกลืนน้ำลาย มองกลับไปหาชายชราแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ลุง ฉันขอโทษ”
“สักวันหนึ่งทุกคนก็ต้องแก่ ไอ้หนู” ชายชราตอบเบาๆ
หมาเหล่าเอ้อมีคิ้วหนา ตาโต ตัดผมรองทรงสูง และดูดุร้ายมาก ยิ่งจ้องมองคนงานหนุ่มเขาก็ยิ่งโกรธ ในที่สุด เขาก็เข้าไปขยุ้มคอเสื้อคนงานหนุ่มพร้อมตะโกนว่า “ไป เข้าไปจัดโต๊ะให้ฉัน สั่งอาหารสี่จาน ฉันจะเลี้ยงอาหารเย็นชายคนนี้ ไอ้โง่ แกกลับไปเอาไม้ถูพื้นมาเช็ดพื้นตามรอยเท้าเขาไป ถ้าเช็ดให้สะอาดไม่ได้ ฉันจะกระทืบแกให้ตาย!”
“ขอบคุณนายน้อย ฉันจะไม่ซื้อซาลาเปาอะไรแล้ว” ชายชราบอกด้วยรอยยิ้ม
หมาเหล่าเอ้อ เลิกคิ้วเมื่อได้ยินเสียง “เกิดอะไรขึ้นลุง ฉันจัดการมันให้แล้ว ทำไมลุงไม่เห็นแก่หน้าฉันบ้างล่ะ”
“ฮ่าฮ่า ฉันซาบซึ้งในความมีน้ำใจของนายน้อย แต่ฉันไม่มีเงินพอที่จะกินข้าวที่ร้านนี้ทุกวันหรอก” ชายชรายังคงยิ้ม “หลานชายของฉันมีแผลในกระเพาะและกินอะไรแข็งเกินไปไม่ได้ บะหมี่ร้านนี้อร่อย ฉันเดินผ่านที่นี่ทุกวันฉันแค่อยากจะซื้อซาลาเปานุ่มๆ สองชิ้นให้หลานกิน”
หมาเหล่าเอ้อคิดอยู่นาน จากนั้นก้มศีรษะลงแล้วหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจกับชายชรา “ถ้าอย่างนั้น วันนี้ฉันจะไม่เลี้ยงอาหารค่ำลุง ฉันจะเลี้ยงหลานชายของลุงให้ได้กินซาลาเปาเป็นเวลาหนึ่งปี”
ชายชราตกตะลึง พวกฉินหยู่ แมวแก่ และคนอื่นๆ ก็ประหลาดใจเช่นกัน
หมาเหล่าเอ้อนับเงินสดทั้งหมด 500 หยวนแล้วมอบให้คนงานโดยตรงพร้อมพูดว่า “ตั้งแต่นี้ไปในเวลานี้ทุกวัน แกจะเตรียมซาลาเปาและมอบให้ลุงคนนี้ ถ้าฉันรู้ทีหลังว่าแกทำไม่ดีกับลุง ฉันจะให้แกไปกวาดหิมะบนถนนดินด่างทั้งสายให้เกลี้ยง เข้าใจไหม?”
“รู้แล้ว…รู้แล้ว” เสี่ยวกงพยักหน้า
หลังจากพูดจบ กวนฉีและคนอื่นๆ ก็ขับรถมาถึงพอดี จากนั้นหมาเหล่าเอ้อก็ยิ้มและโบกมือให้ชายชรา “ไปกันเถอะเพื่อน”
ชายชราตกตะลึงอยู่นาน และโค้งคำนับให้หมาเหล่าเอ้อทันที “ฉัน... ฉันขอบคุณนะนายน้อย”
“ไม่มีอะไรต้องขอบคุณหรอกลุง ฮ่าฮ่า ฉันยังหนุ่มและหาเงินได้เร็ว” หมาเหล่าเอ้อไม่ได้พูดคุยกับอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้งเลยและขึ้นรถไปโดยไม่พูดอะไรมาก
แมวแก่ยืนเอามือไพล่หลังมองสิ่งทั้งหมด ส่ายหัวแล้วถอนหายใจ “ผู้ชายคนนี้ใจกว้างมาก เขาให้คนอื่นห้าร้อยหยวนโดยไม่กะพริบตา”
“ชายคนนี้คุ้มค่าที่จะรู้จักเขาลึกซึ้งกว่านี้” ฉินหยู่แสดงความคิดเห็นด้วยรอยยิ้ม
ระหว่างทางไปถนนถู่จ้า ฉินหยู่ถามติดตลก “เหล่าเอ้อ ลุงคนนั้นขาดเงินชัดๆ ถ้าคุณต้องการทำดีทำไมคุณไม่ให้เงินเขาโดยตรงล่ะ”
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หมาเหล่าเอ้อก็พูดประโยคที่คลาสสิกมากออกมาพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ “ฉันสามารถเลี้ยงหลานชายของเขาให้กินซาลาเปานึ่งเป็นเวลาหนึ่งปี แต่ฉันไม่สามารถช่วยชีวิตเขาได้ สองสิ่งนี้มันต่างกัน”
“ความคิดคุณน่าสนใจมาก” ฉินหยู่ยิ้มอย่างครุ่นคิดหลังจากตกตะลึงมาเป็นเวลานาน
……
ในสถานบันเทิงระดับกลางบนถนนถู่จ้า พี่น้องของหยวนหัวหลายคนกำลังสนุกสนานกัน
……………………………………………………………
146K
