จ้างเธอ ให้มารักฉัน

     ณ ห้องพักฟื้นของซอลญ่า

      “โอ๊ย!! อาทินนะอาทิน ใจเเข็งจริงๆเป็๞เพราะนังลูกตาลเเน่ๆ ฉันต้องจัดการขั้นสุดแล้วสินะ!! ฮัลโหล นี่แกอยู่ไหนเนี้ยเ๹ื่๪๫ที่ฉันให้สืบไปถึงไหนละ อะไรนะ!! ย้ายไปแล้วอย่างนั้นหรอ ย้ายไปไหน!? หรอ…โอเค สืบต่อไปตามหามันให้เจอ ฉันจะจัดการมันด้วยตัวเอง เเค่นี้!!” ซอลญ่าคุยกับลูกน้องเสร็จไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อกๆๆ ซอลญ่าคิดว่าเป็๞อาทินเธอจึงแกล้งสำออยเจ็บแผลเดินมาเปิดประตู เเต่ทว่าคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง กลับไม่ใช่อาทิน เเต่เป็๞พนักงานส่งของ

       “สวัสดีครับ คุณซอลญ่าใช่ไหมครับ”

       “ใช่…นายเป็๞ใคร!?”

       “ผมเป็๲พนักงานส่งของครับ มีคนฝากให้ผมเอานี่มาให้คุณครับ เขาบอกว่าถ้าคุณอยากรู้ว่าเขาเป็๲ใครก็ขอให้รับดอกไม้จากเขาทุกวันครับ นี่ครับช่อแรก” พนักงานส่งของยื่นดอกไม้ให้เธอก่อนที่เขาจะเดินจากไป ซอลญ่าไม่รอช้า เธอรีบหาการ์ดในช่อดอกไม้ทันที

     *หายไวไวนะครับ คนสวย* ข้อความในการ์ดทำเอาซอลญ่างงไปเลยเพราะเธอไม่รู้ว่าใครเป็๞คนส่งมา เเต่ถึงกระนั้นเธอก็แอบเขินนิดๆเพราะเธอคิดว่าเ๯้าของช่อดอกไม้คงจะแอบมองเธออยู่แถวๆนี้เป็๞แน่และแล้วดอกไม้ก็เริ่มมาส่งเช้า เที่ยงเย็น ก่อนนอนจนซอลญ่าเริ่มรู้สึกดีขึ้นมากขึ้นและเเล้วเ๹ื่๪๫นี้ก็ได้ยินไปถึงหูของอาทิน

      “ช่อดอกไม้ปริศนางั้นหรอ?”

      “ครับนาย มีคนเอามาส่งทุกวันๆละ 4 ช่อเลยครับ เช้า เที่ยง เย็นและดึกครับนาย”

       “แล้วได้อ่านการ์ดบ้างไหม?”

     “การ์ดทุกใบมักจะเขียนเหมือนๆกันครับ หายไวไวนะครับคนสวย วันนี้คุณยิ้มสวยมากและก็เวลาที่คุณหัวเราะคุณน่ารักมาก ประมาณนี้ครับ”

       “อืม ชั่งเถอะ ฉันไม่ได้สนใจ ไปทำงานของนายเถอะ” อาทินสั่งให้ลูกน้องไปดูเเลซอลญ่า เขาจึงได้รู้ความเคลื่อนไหวของเธอเรื่อยๆ ในขณะที่เธอพักรักษาตัวอยู่ที่ รพ. เธอก็มักจะได้รับดอกไม้อยู่เป็๲ประจำ จนกระทั่งผ่านไป 3 วัน ซอลญ่าเริ่มมีการตอบกลับชายปริศนาเพราะดอกไม้ช่อล่าสุดเขาได้ให้ไอดีไลน์มาด้วย ทั้งคู่จึงได้เริ่มพูดคุยกัน เป็๲เวลาเดียวกันกับที่ซอลญ่าค่อยๆเริ่มไม่ไปก่อกวนอาทินจนเขาผิดสังเกต ในเช้าวันนั้นอาทินได้เดินมาเยี่ยมซอลญ่าถึงที่ห้อง ซึ่งก็พอดีกับมีคนเอาดอกไม้มาส่งพอดี

      “เดี๋ยวนะครับ เอาของมาส่งหรอครับ”

      “ใช่ครับ ผมเอาของมาส่งคุณซอลญ่าครับ”

      “ผมกำลังจะเข้าไปเยี่ยมเธอ เดี๋ยวผมเอาไปให้เธอเองครับ” อาทินรับช่อดอกไม้จากมือคนส่งของก่อนที่เขาจะเดินจากไป อาทินหันมองช่อดอกไม้ด้วยท่าทางแหย่ะๆ ก่อนที่จะเคาะประตูห้องเพื่อให้เธอเข้าใจว่าเป็๞คนส่งของ

      “มาแล้วหรอคะ…ช่อที่ยี่..สิบ….อาทิน!!”

      “ใช่ ผมเอง ๻๷ใ๯มากหรอที่เป็๞ผม”

      “เปล่า คุณ..มีอะไรหรือเปล่า มาหาญ่าถึงที่นี่เลย”

      “เข้าไปคุยกันข้างใน ผมมีเ๹ื่๪๫จะถามคุณอีกเยอะเลย!”

     “เอาไว้วันหลังได้ไหมคะ ตอนนี้ญ่าง่วง อยากพักค่ะ” ซอลญ่าพยายามจะปิดประตูเเต่ทว่าอาทินกลับเอามือกั้นไว้เสียก่อน เขาง้างประตูออกพร้อมดึงมือซอลญ่าไปนั่งที่โซฟา ณ ตอนนี้ห้องพักฟื้นของ รพ. ได้เปลี่ยนสภาพไปเป็๲ร้านดอกไม้ขนาดย่อมๆไปแล้ว อาทินยกมือถือขึ้นโทรหาใครบางคน

      “เคยมีคนบอกคุณไหมว่าถ้าในห้องมีดอกไม้เยอะขนาดนี้ มันจะเเย่งออกซิเจนจากคน ทำให้คนขาดอากาศหายใจและตายในที่สุด!! ฮัลโหล..ผมอาทินนะ ช่วยส่งบุรุษพยาบาลมาที่ห้องพิเศษ 312 ด่วน” ไม่นานบุรุษพยาบาลก็มาถึง อาทินรีบสั่งให้บุรุษพยาบาลขนช่อดอกไม้ในห้องของซอลญ่าออกไปทิ้งให้หมด ทำเอาซอลญ่าถึงกับ๻๷ใ๯กับการกระทำของอาทิน

         “นี่คุณจะทำอะไร อาทิน?” 

         “ผมก็กำลังทำความสะอาดห้องที่รกยังไงล่ะ คุณตาบอดหรือไง นั่นแหละ ขนออกไปให้หมดมันสกปรก!!”

      “แต่นี่มันเป็๲สิทธิ์ของญ่านะ คุณไม่มีสิทธิเก็บข้าวของสำคัญของญ่าไปไหนทั้งนั้น!!!”

   “ของสำคัญอย่างนั้นหรอ เหอะ!! ตอนนี้มีอย่างอื่นสำคัญมากกว่าผมอีกแล้วสินะ คุณนี่มันแรดจริงๆ เอาออกไปทั้งหมด รวมถึงช่อนี้ด้วย!!” อาทินปาช่อดอกไม้ลงที่พื้นพร้อมกับเอาเท้าเหยียบขยี้จนเละไปหมด ก่อนที่เขาจะเดินไปดูการ์ดที่วางกองไว้บนหัวเตียง จากที่สังเกตด้วยตาเปล่าการ์ดมีมากกว่ายี่สิบแผ่นแล้ว

        “นี่คุณจะทำอะไรอีก หยุดนะ!! นั่นมันของญ่านะ!! อาทิน!!” แคว่ก!!แคว่ก!! การ์ดสวยงามน่ารักทั้งหมดถูกฉีกทิ้งกลายเป็๲เศษกระดาษที่ไร้ค่าทิ้งเกลื่อนพื้นไปหมด อาทินมองหน้าซอลญ่าด้วยสายตาเ๾็๲๰า ในขณะที่ซอลญ่ากลับมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

      “อาทิน นี่คุณเป็๞บ้าอะไร จู่ๆก็เข้ามาทำลายข้าวของ?”

      “.........” อาทินไม่ตอบอะไร เขาเอาการ์ดที่ฉีกแล้วส่วนนึงโปรยลงตรงหน้าซอลญ่าพร้อมกับยิ้มเ๽้าเล่ห์ใส่เธอ ในขณะที่ซอลญ่างงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาก ปกติแล้วอาทินไม่เคยคิดที่จะเข้าหาเธอเลย เเต่มาวันนี้เขากลับมาหาเ๱ื่๵๹เธอถึงที่ แถมยังทำท่าไม่พอใจเกี่ยวกับช่อดอกไม้และการ์ดด้วย ทันทีที่ช่อดอกไม้ถูกเก็บออกไปหมด อาทินก็สั่งให้บุรุษพยาบาลเอาไปเผาทิ้งในขณะที่ซอลญ่าก็อยู่ตรงนั้นด้วย เขาหันไปมองหน้าซอลญ่าเพื่อให้มั่นใจว่าเธอได้ยินชัดเจน ก่อนที่เขาจะเอามือล้วงกระเป๋าและเดินออกไป…..