รวมเรื่องสั้น เรื่องเสียวแนวจีนโบราณ

        ซูซินมองน้องสาวอย่างไม่เข้าใจนางจ้องรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นก่อนจะหันมองใบหน้าสาวรับใช้ที่จ้องอย่างตกใจเช่นกัน

        “ท่านจะงงอะไร ในเมื่อสามีท่านทำเรื่องชั่วช้าหาความสุขบนความทุกข์ท่านได้ ไยท่านเองจะหาความสุขในตัวบ้างไม่ได้ เขาไม่สนใจท่านท่านจะสนใจเขาทำไม”

        ท่าทางไม่ยี่หระของน้องสาวทำซูซินหวันไหวไม่น้อยแม้จะรู้สึกไม่ถูกไม่ควรแต่ใจลึกๆนางก็รู้สึกอยากจะลองทำในสิ่งที่เขาทำบ้างและจะรู้ว่าหากเป็นนี้เขาจะทำเช่นไรแต่ถึงจะรู้สึกและคิดเช่นนั้นนางก็ยังไม่กล้าอยู่ดี

        “เห้อออ แต่ก็เอาเถิดท่านจะคิดทำเช่นไรข้าไม่ว่าแต่ถ้าหากสนใจก็ไปหาข้าที่เหลาได้ ข้าจะพาท่านทำเรื่องสนุกๆ เอง”หลิงซู่ทิ้งท้ายเอาไว้พร้อมลุกขึ้นเดินจากไปด้วยสีหน้าทะเล้น ก่อนจะลับสายตาพี่สาวนางก็ไม่วายจะหันกลับมายิ้มกว้างหลิ่วตาใส่นางแล้วจากไป

        คำพูดนั้นของหลิงซูยังคงวนเวียนอยู่ในหัวนางไม่ออกไปไหนนัยน์ตากลมที่จ้องมองตัวเองในคันฉ่องเต็มได้ความสงสัยในตัวเอง

        นางจะทำเรื่องแบบเดียวกับสามีได้หรือ?

        แต่ตอนนี้เขายังคู่ควรให้นางสนใจอยู่อีกหรือ

        ความคิดพวกนี้วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า สลัดไม่ออกก่อนลมหายใจหนัก ๆจะพ่นออกมาพร้อมกับที่นางวางหวีไม้ในมือลุกขึ้นเตรียมเดินไปยังเตียงนอนในเรือนเล็กของนาง

        “อื้ออ อร่า...นายท่าน อ่ะอื้ออ”

        “…”

        “อร่านายท่าน นี่อื้ออ นี่ใกล้เรือนของฮูหยินนะเจ้าค่ะอร่า”

        “ฟอดดดด แล้วอย่างไร ใกล้เรือนนางแล้วอย่างไร นี่จวนข้าข้าจะทำอะไร ที่ไหนก็ยอมได้”

        “แต่อื้ออ”

        จางซูซินกำมือแน่นหันไปทางทิศที่ได้ยินเสียงก่อนจะเดินไปใกล้หน้าต่างบานนั้นคำพูดเสียดแทงที่ดังออกมาจากปากคนเป็นสามีมือสั่นเทาเปิดแง้มออกเล็กน้อยไม่คิดว่าภาพที่เห็นจะเป็นสามีนางกำลังพยายามถอดเสื้อสาวใช้ใหม่ที่นางไม่คุ้นออกพร้อมไซ้ซอกคอนางแต่ที่ทำนางเจ็บใจที่สุดคือสายตาของสาวใช้นางนั้นที่จ้องมองเต็มไปด้วยความเย้ยหยันมุมปากที่อ้าส่งเสียงครางนั่นยกสูงไม่ต้องมีใครบอกนางก็รู้ว่าสตรีนางนั้นกำลังเย้ยนางก่อนนางจะเลื่อนหน้าต่างปิดลงไม่อาจมองภาพอุจาดนั้นได้อีก

        ‘นี่ข้าหนีมาอยู่เรือนเล็กแล้วพวกเจ้ายังตามมารังควานไม่เลิกอีก’

        ท่านทำอย่างพวกเขาบ้างดีหรือไม่?

        คำพูดนี้ของน้องสาววนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้งพลันนัยน์หม่นแสงก็วาวโรจน์เต็มได้ด้วยความอยากเอาชนะนั่นสิ เขาทำได้ นางก็ต้องทำได้

        เมื่อคิดว่าต้องเอาคืนบ้างร่างบอบบางก็มุ่งตรงไปยังตู้ใส่ชุดนางเลือกสีที่คิดว่าจะทำให้ดูเยาว์วัยที่สุดอย่างสีฟ้าอ่อนก่อนจะทำผมใหม่อีกครั้งโดยที่ไม่มีบ่าวข้างกายคอยช่วยและทรงที่นางเลือกครั้งนี้ก็คือทรงเดียวกับเมื่อครั้งเยาว์ก่อนออกเรือนนางสำรวจตัวเองอีกครั้งหลังบ่าวมาบอกว่าคนบังคับม้าพร้อมแล้วใบหน้าหวานหันมองไปทางหน้าต่างบานเมื่อครู่ที่ตอนนี้เสียงครวญครางเงียบลงไปแล้วก่อนจะก้าวออกจากห้อง…

        ทว่าเมื่อมาถึงหน้าเหลาสุราใหญ่โตของน้องสาวใจของซูซินกลับเต้นถี่อย่างห้ามไม่อยู่มือทั้งสองของนางสั่นเทาอย่างแรงจนอยากจะบอกให้บ่าวเลี้ยวหัวรถม้ากลับจวนเสียเดี๋ยวนี้แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเพราะน้องสาวของนางดันเดินออกมาพอดีและเป็นคนทำการค้านางจึงเดินออกมาต้อนรับถึงที่ด้วยสีหน้าล้อเลียนจนนางไม่กล้าเงยมองดวงหน้านั้นของน้องสาว

        “ท่านพี่ ในที่สุดท่านก็คิดได้”

        “ข้าเพียงอยากมาดูความรื่นเริงเฉยๆเจ้าไม่ต้องสนใจข้าดูแลแขกของเจ้าไปเถิด”

        ถึงพี่สาวจะเอ่ยออกมาอย่างนั้น แต่หลิงซู่กลับไม่เชื่อสายตากรุ้มกริ่มของนางกวาดมองเรือนร่างบอบบางในชุดสีอ่อนราวสตรีแรกรุ่นเส้นผมที่มักมวยสูงแล้วปักปิ่นวันนี้กลับปล่อยลงมาครึ่งหนึ่งทั้งยังใช้ปิ่นไหวลายผีเสื้ออีกหลักฐานเด่นชัดถึงเพียงนี้แล้วพี่สาวนางยังจะบ่ายเบี่ยงแต่ก็ช่างเถิดในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วน้องสาวอย่างนางจะช่วยพี่ผู้แสนดีให้หลุดพ้นเอง

        “อ๋อออ เช่นนั้นท่านก็ตามข้ามาเถิดเดี๋ยวข้าจะพาท่านไปห้องส่วนตัวเอง”จางซูซินลังเลอยู่ครู่ก่อนจะยอมตามน้องสาวเข้าไปด้านในโดยที่ไม่ลืมไล่คนบังคับม้าให้กลับไปก่อน เพราะอย่างไรคืนนี้นางก็ไม่คิดกลับจวน

        เท้าทั้งสองข้างของนายหญิงจ้าวเดินเข้ามาในสถานเริงรมย์อย่างไม่มั่นคงนักบรรยากาศครึกครื้นในหอสุราไม่ได้ช่วยทำให้นางรู้สึกครึกครื้นตามไปด้วยสายตาของนางกวาดมองบุรุษมากมายที่มาภายในที่แห่งนี้ บ้างคลอเคลียสตรีบ้างนั่งเอนไปมาพูดจาไม่รู้เรื่อง ก่อนจะตามน้องสาวขึ้นไปด้านบนระหว่างนั้นสายตาของนางก็ยังไม่ละไปจากเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายและเสียงดนตรีบรรเลงที่ดังด้วยทำนองสนุกสนาน

        “ท่านพี่ห้องนั่นแหละ ท่านเปิดก่อนได้เลยข้าขอคุยกับเสี่ยวเอ้อสักประเดี๋ยว”หลิงซู่เอ่ยกับพี่สาวพร้อมกับแสร้งเดินไปหาเสี่ยวเอ้อที่เดินผ่านราวสวรรค์เป็นใจโดยที่สายตาของนางไม่ละไปจากร่างของพี่สาวที่ลังเล มองมาทางนางไม่หยุดจนมือเรียวงามนั่นจับบานประตูแล้วเปิดออกในที่สุด

        ครืน

        อ่ะ เอ้ยย

        “พวกเจ้าดูแลพี่สาวข้าให้ดี เสร็จเรื่องนี้ข้ามีรางวัล”

        ครืน ปัง

        ซูซินหันมองน้องสาวอย่างตกใจดวงตากลมเบิกกว้างถลาไปทางประตูตามสัญชาตญาณหลังประตูปิดลงก่อนดวงตาของนางจะเบิกโตยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินเสียงล็อกของกุญแจ

        ปึกๆๆๆ

        “อาซู่นี่เจ้าเล่นอะไร ปล่อยข้านะ ปล่อยข้าอาซู่ อาซู่เอ้ออ” จางซูซินถอนหายใจแรงเมื่ออีกฝั่งไม่ตอบสนองอะไรกลับมาเลยใบหน้างดงามเงยสูงหมุนร่างหันมองเข้ามาในห้องทว่าดวงตาของนางก็ต้องทำงานอีกครั้งเมื่อภายในห้องไม่ได้มีเพียงนางแต่มีบุรุษมากมายนั่งอยู่ทั่วทุกมุมห้องหากจะนับด้วยสายตาก็ราวห้าคนเห็นจะได้พลันร่างกายหญิงย่างเข้าวัยกลางคนก็แข็งทื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่มือทั้งสองเย็นเยียบอย่างไม่อาจห้ามเบี่ยงหน้าหลบตาเด็กหนุ่มเหล่านั้นด้วยความรู้สึกอายเลือดร้อนในกายไหลเวียนไปทั่วร่างเมื่อคนพวกนั้นตรงหน้าเสื้อเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยเผยเนื้อหนังจนสตรีผ่านมือสามีและมีลูกอย่างนางไม่กล้ามอง

        “นายหญิงท่านอยู่อย่างนั้นไม่เมื่อยหรือให้ข้าน้อยพาไปนั่งดีหรือไม่”

        น้ำเสียงทุ้มละมุนดังอยู่ไม่ไกลนางมาก คำว่านายหญิงคำนี้นางก็ได้ยินมาไม่น้อย แต่ไม่คิดเลยว่าเมื่อเป็นเด็กหนุ่มแรกรุ่นหน้าตาหล่อเหลาเอ่ยเรียกใจนางกลับสั่นรัวอย่างคุมไม่อยู่เผลอถอยหลังอย่างไม่รู้ตัวรู้อีกทีหลังของนางก็ติดกับบานประตูเสียแล้ว

        “ไปเถิดขอรับ ข้าน้อยจะพานายหญิงไปนั่งด้านใน”

        ซูซินไม่คิดเลยว่าหน้าตัวเองจะร้อนได้มากขนาดนี้ต่อว่าตัวเองอยู่ในใจหลายคำเหลือบมองมือสากที่ยื่นมาตรงหน้าลังเลใจไม่น้อยก่อนจะละสายตากวาดมองไปทั่วห้องที่ตอนนี้คนทั้งหมดกำลังมองมาอย่างจดจ่อ

        อึก

        ตึกๆๆๆ ตึกๆๆๆ

        ตอนนี้ในหัวของนางมีแต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวราวจะทะลุออกมาสายตาที่กวาดมองคนในห้องเมื่อครู่หลุบลงต่ำด้วยความอายทำท่าทางราวเด็กสาวแรกรุ่นไม่เคยพบเจอชายใดก็จะไม่ให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเมื่อพวกเขาทั้งหมดเล่นสวมชุดผ้าเนื้อบางเผยเรือนร่างบางส่วนทั้งหน้าตาแต่ละคนก็หล่อเหลาใช่เล่นเป็นใครก็ต้องเขินอายเป็นธรรมดารวมถึงนางที่แม้จะมีบุตรมีสามีแต่ก็ไม่ได้โชกโชนชำนาญมาเจอเรื่องเช่นนี้ก็ต้องอายเป็นธรรมดา

        “เออ เออพวกเจ้า พวกเจ้านั่งกันต่อไปเถิดข้าข้าจะไปแล้ว” กายเล็กหมุนกลับหลังอย่างรวดเร็วพร้อมพยายามเลื่อนประตูเปิดออกอีกครั้งทั้งที่รู้ว่าไร้ผล และเหมือนท่าทางโง่ ๆของนางจะทำให้คนในห้องขบขันเพราะมีเสียงหัวเราะดังแว่วมาให้ได้ยิน

        “นายหญิงท่านนี่ช่างน่าเอ็นดูเสียจริงประตูนั่นกว่าจะเปิดอีกทีก็คงเช้า ท่านมานั่งดื่มชา เล่นหมากรุกกับเราดีกว่า”

        “นั่นสิขอรับ เถ้าแก่จางก็บอกแล้วว่าให้ดูแลท่านให้ดีหากพวกข้าไม่ทำเห็นทีพรุ่งนี้คงระเห็จไปนอนข้างถนนแน่”

        ซูซินหลับตาปี๋กลั้นลมหายใจของตัวเองเมื่อคนที่มารับนางเมื่อครู่ก้าวเข้ามาใกล้จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นข้างกกหูน้ำเสียงทุ้มละมุนชวนฝันที่ดังออกมาข้างทำนางรู้สึกจั๊กจี้อย่างไม่รู้ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตามองไปทางท่อนแขนด้านซ้ายของตัวเองที่เวลานี้มีมือสากกร้านกำลังไล้อยู่สัมผัสแผ่วเบาที่เขามอบให้ทำนางรู้สึกเหมือนได้รับการถนอมอีกครั้งพลันใจก็สั่นรัวอย่างห้ามไม่อยู่

        ก่อนที่อยู่ ๆใบหน้าสามีก็ลอยเข้ามาในหัวท่าทางที่เขากำลังซุกไซ้ซอกคอบ่าวคนนั้นทำใจนางเจ็บแปลบขึ้นมาทั้งสายตาที่สตรีผู้นั้นมองนางก็ทำให้ความรู้สึกเขินอายเมื่อครู่หายสิ้นดวงหน้าร้อนผ่าวหันมองคนที่อยู่ข้างกายโดยตรงสายตาไหววูบเปลี่ยนเป็นแน่วแน่มุ่งมั่น

        “เอาสิ นายพวกเจ้าให้ทำเช่นไรก็ทำหากทำให้ข้าพอใจไม่ใช่แค่รางวัลของนางที่พวกเจ้าจะได้ แต่ข้าก็จะให้”