เกิดใหม่ทั้งที ข้ามีระบบเทพแมงดา (NC ฮาเร็ม)

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหมอกสีมุกในดินแดนเร้นลับ ทอประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดเพชรที่ร่วงหล่นจากสรวงสวรรค์ ภายในรังไหมอุ่นที่เคยเป็นสถานที่หลอมรวมพลังแห่งความสงบสุข บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความหึงหวงและประกายไฟแห่งการแย่งชิงอันเร่าร้อน บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากสองสตรีผู้เลอโฉม ทว่าแฝงไปด้วยอันตรายอย่างหาที่สุดไม่ได้

เฟยเฟย ปักษาสาวผู้งดงามดั่งเปลวเพลิงที่ร่ายรำ (Rank A) กางปีกสีแดงฉานที่กลางหลังของนางออกเล็กน้อย นัยน์ตาหงส์เบิกกว้างด้วยความไม่สบอารมณ์ ริมฝีปากบางเฉียบสีชาดเม้มเข้าหากันแน่นจนแทบจะห้อเลือด เส้นผมสีเพลิงของนางพลิ้วไหวไปตามกระแสอารมณ์ที่คุกรุ่นราวกับภูเขาไฟที่รอวันปะทุ ในขณะเดียวกัน เสี่ยวจู สาวน้อยครึ่งแมงมุมผู้มีใบหน้าหวานล้ำดั่งหยาดน้ำค้าง (Rank S) กลับกำลังใช้เส้นใยไหมอันอ่อนนุ่มทว่าเหนียวแน่นของนางพันธนาการท่อนแขนของหลีเฮงเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าชายหนุ่มจะอันตรธานหายไป นางดึงร่างของเขาเข้าไปแนบชิดกับปทุมถันอันอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้แพรพรรณบางเบาอย่างไม่อายฟ้าดิน สัมผัสแห่งความนุ่มนวลและกลิ่นหอมกรุ่นของดอกไม้ป่าตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ

"เจ้าแมงมุมน้อย! ปล่อยแขนเขาเดี๋ยวนี้ ข้าคือเกราะคุ้มกันมนุษย์คนแรกของเขา ข้ามีสิทธิ์ก่อน! เจ้าอย่าได้กำเริบเสิบสานให้มันมากนัก!" เฟยเฟยตวาดเสียงแหลม พยายามดึงแขนอีกข้างของหลีเฮงด้วยเรี่ยวแรงที่ไม่ธรรมดา นางกระทืบเท้าลงบนพื้นรังไหมจนเกิดเสียงดังสะเทือน ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปยังหน้าอกหน้าใจของเสี่ยวจูด้วยความริษยาที่ปิดไม่มิด "เจ้าคิดว่ามีปทุมถันใหญ่โตแล้วจะล่อลวงเขาได้งั้นหรือ? ความงดงามของข้าต่างหากที่เป็นของจริง!"

"ท่านพี่หลีเฮงเป็นของข้าต่างหาก! ข้าเจอเขาก่อนและข้าก็ดูแลเขาอย่างดี!" เสี่ยวจูเถียงกลับด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ซุกใบหน้าหวานล้ำลงกับลาดไหล่ของชายหนุ่มพลางช้อนตามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่หลงใหล "ดูสิ ท่านพี่ เฟยเฟยเอาแต่โมโหร้าย หน้าอกหน้าใจของข้าใหญ่กว่าของนางตั้งเยอะ แถมยังนุ่มนวลกว่าด้วย ท่านพี่หลีเฮงย่อมต้องชอบสัมผัสที่นุ่มนวลและอ่อนโยนกว่าอยู่แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?" นางจงใจเบียดเสียดเรือนร่างเข้าหาเขามากขึ้น ทำให้หลีเฮงสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นที่แนบชิดกับท่อนแขนของเขาอย่างชัดเจน

เฟยเฟยหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขินอายเมื่อถูกจี้จุดอ่อน "เจ้า... เจ้ามันมารยาหญิง! หญิงแพศยาไร้ยางอาย! เจ้ากล้าเอาเรื่องพรรณนี้มาพูดหน้าตาเฉยได้อย่างไร!" นางยกมือขึ้นชี้หน้าเสี่ยวจู นิ้วเรียวยาวสั่นระริกด้วยความโกรธา

หลีเฮงรู้สึกปวดหัวตุบๆ ร่างกายที่เพิ่งฟื้นฟูจากการศึกครั้งก่อนยังคงระบมไปทุกสัดส่วน แต่เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับสงครามประสาทของสองสาวงาม เขากลับรู้สึกเหนื่อยล้ายิ่งกว่าเดิม เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะงัดทักษะการเจรจาหลังบ้านที่ฝึกปรือมาอย่างดีออกมาใช้ประหนึ่งยอดขุนพลที่กำลังจะยุติศึกชิงนาง

"เอาล่ะๆ แม่นางทั้งสองของข้า หยุดทะเลาะกันได้แล้ว" หลีเฮงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้ทั้งสองสาวต้องชะงัก เขาดึงแขนออกจากพันธนาการของทั้งคู่อย่างนุ่มนวล ก่อนจะขยับตัวไปนั่งตรงกลางระหว่างพวกนาง "พวกเจ้าทั้งสองล้วนงดงามและสำคัญต่อข้าเท่าเทียมกัน ไม่ต้องแย่งกันไปหรอก ความงดงามของเฟยเฟยนั้นเปรียบดั่งเปลวเพลิงที่ให้ความอบอุ่น ส่วนความอ่อนโยนของเสี่ยวจูก็เปรียบดั่งสายน้ำที่ชโลมจิตใจข้า"

เขาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก นัยน์ตาพราวระยับราวกับดวงดาวในยามราตรี "มาเถอะ พวกเจ้าคงจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางและการต่อสู้ ข้าจะนวดคลายกล้ามเนื้อให้พวกเจ้าทั้งสองคนพร้อมกันเลย เป็นการตอบแทนที่พวกเจ้าดูแลข้าเป็นอย่างดี"

ว่าแล้วหลีเฮงก็เปิดใช้งาน 'ระบบเทพแมงดา' ดึงทักษะนวดดรรชนีสวรรค์ขั้นสูงสุดออกมาใช้ สองมือของเขาขยับไปบีบนวดที่ลาดไหล่และแผ่นหลังของเฟยเฟยและเสี่ยวจูอย่างเบามือและช่ำชอง นิ้วมือเรียวยาวของเขากดคลึงไปตามจุดชีพจรต่างๆ อย่างแม่นยำ พร้อมกันนั้นเขาก็แผ่กระแส "ปราณธาตุไม้สีเขียวขจี" อันบริสุทธิ์และเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งการเยียวยาออกมาจากฝ่ามือ กระแสลมปราณสีเขียวมรกตไหลซึมเข้าสู่เรือนร่างของสองสาวอย่างช้าๆ 

สำหรับเฟยเฟย ปราณธาตุไม้ได้เข้าไปปรับสมดุลปราณอัคคีที่บิดเบี้ยวและคุกรุ่นอยู่ภายในร่างกายของนาง ความร้อนรุ่มที่เกิดจากความโกรธและความหึงหวงถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความอบอุ่นและผ่อนคลายที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูขุมขน ส่วนเสี่ยวจู ปราณธาตุไม้ได้เข้าไปชำระล้างไอใยไหมที่สะสมอยู่ตามกล้ามเนื้อ ทำให้ความตึงเครียดที่เกิดจากการสร้างรังไหมมลายหายไป สัมผัสอันอบอุ่นและกระแสลมปราณที่แผ่ซ่านทำให้สองสาวที่กำลังฮึดฮัดโกรธเคืองค่อยๆ อ่อนระทวยลงราวกับขี้ผึ้งลนไฟ

"อืม... สบายจังเลย... ท่านพี่หลีเฮงช่างเก่งกาจยิ่งนัก..." เสี่ยวจูครางในลำคออย่างพอใจ ใบหน้าหวานล้ำของนางแดงระเรื่อด้วยความซาบซ่าน ดวงตาคู่สวยหลับพริ้มลงอย่างมีความสุข

เฟยเฟยแม้จะยังคงปั้นหน้าตึงในตอนแรก แต่เมื่อถูกสัมผัสอันวาบหวามและกระแสลมปราณที่อบอุ่นชโลมจิตใจ ดวงตาของนางก็หลับพริ้มลงด้วยความผ่อนคลาย ริมฝีปากที่เคยเม้มแน่นค่อยๆ คลายออกเป็นรอยยิ้มบางๆ "ถือว่าเจ้ายังมีน้ำใจ... นวดได้ดีไม่เลวเลย..."

หลีเฮงยิ้มกริ่มในใจ ขณะที่มือนวดเฟ้นไปตามจุดต่างๆ อย่างต่อเนื่อง เขาก็เริ่มจัดสรรหน้าที่ด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง "เสี่ยวจู เจ้ามีสัมผัสที่เฉียบคมและใยไหมที่ยอดเยี่ยม ข้าขอมอบหน้าที่ให้เจ้าเป็นผู้ตรวจจับภัยลอบจู่โจมและกางอาณาเขตป้องกัน ส่วนเฟยเฟย ปีกเพลิงของเจ้ารวดเร็วและทรงพลัง เจ้าจะเป็นผู้นำทัพจู่โจมของพวกเรา คอยปัดเป่าศัตรูที่กล้าเข้ามาขวางทาง เข้าใจหรือไม่? หากพวกเจ้าร่วมมือกัน เราจะต้องไร้เทียมทานแน่ๆ!"

ทั้งสองสาวพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย ภายใต้สัมผัสอันวาบหวามและคำพูดเกลี้ยกล่อมที่แสนจะลื่นไหลของหลีเฮง ความขัดแย้งเมื่อครู่ก็ปลาสนาการไปสิ้น เหลือเพียงความกลมเกลียวและความไว้เนื้อเชื่อใจที่เบ่งบานขึ้นในหัวใจของพวกนาง

[ ติ๊ง! ]

[ ระบบเทพแมงดา ขอคารวะท่านโฮสต์! ฝีมือการสยบสตรีด้วยปลายนิ้วช่างล้ำเลิศเกินบรรยาย สมแล้วที่เป็นเทพแมงดาตัวจริง! ]

[ แต้มสะสมคงเหลือ: 35,500 แต้ม ]

[ แต้มวิบัติสะสม: 21 แต้ม ]

[ คำเตือนจากระบบ: โปรดระวังหลังของท่านไว้ให้ดี การควบสองสาวงามในเวลาเดียวกันอาจทำให้เอวของท่านต้องทำงานหนักเกินความจำเป็น! ]

การสัมผัสของหลีเฮงนั้นมิใช่เพียงแค่การนวดเฟ้นธรรมดา ทว่ามันคือศิลปะแห่งการผสานลมปราณอันลึกล้ำที่ได้รับการสืบทอดมาจากระบบเทพแมงดา ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของเขากดลงบนเรือนร่างของสองสาวงาม คลื่นพลังอุ่นซ่านก็แผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง ราวกับระลอกคลื่นบนผิวน้ำที่ถูกหยาดฝนหยดกระทบ สำหรับเฟยเฟย ปีกเพลิงของนางที่เคยกางออกด้วยความเกรี้ยวกราด บัดนี้ค่อยๆ หุบลงอย่างเชื่องช้า ขนนกสีแดงฉานแต่ละเส้นสั่นระริกเบาๆ เมื่อกระแสปราณธาตุไม้สีเขียวขจีแทรกซึมเข้าสู่รากขนและจุดกำเนิดพลังของนาง ความร้อนรุ่มที่เคยแผดเผาจิตใจถูกแทนที่ด้วยความเย็นสบายที่หาล้ำเปรียบมิได้ ราวกับนางได้โบยบินอยู่ท่ามกลางป่าพฤกษาในฤดูใบไม้ผลิที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

นางอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองเสี่ยวจูที่อยู่ข้างกาย สาวน้อยแมงมุมผู้นี้แม้อายุจะยังน้อย แต่ทรวดทรงองค์เอวกลับอวบอิ่มเกินวัย โดยเฉพาะปทุมถันคู่งามที่เบียดเสียดอยู่กับท่อนแขนของหลีเฮงในคราแรก เฟยเฟยต้องยอมรับในใจว่านางแอบอิจฉาในความนุ่มนวลและเยาว์วัยนั้น แต่เมื่อได้รับการปรนนิบัติจากหลีเฮงอย่างเท่าเทียม ความอิจฉาริษยาก็มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความซาบซ่านและพึงพอใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการเติมเต็มพลังหยินหยางให้แก่ชายผู้เป็นที่รัก 

ทางด้านเสี่ยวจู นางหลับตาพริ้มดื่มด่ำกับสัมผัสอันแสนวิเศษ ใยไหมที่เคยถักทอเป็นเกราะป้องกัน บัดนี้กลับกลายเป็นสายใยแห่งความผูกพันที่เชื่อมโยงจิตวิญญาณของนางเข้ากับหลีเฮง ทุกครั้งที่นิ้วเรียวยาวของเขาลากไล้ไปตามแผ่นหลังและลาดไหล่ นางรู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความตึงเครียดที่เกิดจากการแบกรับภาระและอันตรายในหุบเขาเร้นลับถูกปลดเปลื้องออกไปจนหมดสิ้น นางรับรู้ได้ถึงความมุ่งมั่นและความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากตัวเขา ชายผู้ซึ่งไม่เคยมองนางเป็นเพียงสัตว์อสูร แต่กลับให้เกียรติและทะนุถนอมนางราวกับสตรีผู้สูงศักดิ์

การจัดสรรหน้าที่ของหลีเฮงนั้นเป็นมากกว่าแค่การแบ่งเบาภาระ แต่มันคือการผสานจุดแข็งของทั้งสองสาวให้กลายเป็นเกราะกำบังที่แข็งแกร่งที่สุด เฟยเฟยผู้เป็นดั่งหอกทะลวงฟัน จะคอยปกป้องพวกเขาจากศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า ส่วนเสี่ยวจูผู้เป็นดั่งตาข่ายฟ้า จะคอยระแวดระวังภัยร้ายที่อาจแฝงตัวมาในเงามืด เมื่อทั้งสองประสานพลังกัน ภายใต้การนำของหลีเฮง พวกเขาย่อมสามารถฟันฝ่าทุกอุปสรรคในดินแดนเร้นลับแห่งนี้ได้อย่างแน่นอน

การผสานพลังจากสัมผัสมือของชายหนุ่มเปรียบเสมือนสุราเลิศรสที่ทำให้สองสาวลุ่มหลงจนยากจะถอนตัว ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ หยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนใบหน้าของหลีเฮงก็ยิ่งแสดงถึงความทุ่มเท เขาไม่เพียงแต่นวดคลึงกล้ามเนื้อที่ตึงเครียด แต่ยังใช้ปลายดรรชนีสวรรค์ถ่ายทอดลมปราณทะลวงจุดชีพจรที่อุดตัน ทั้งเฟยเฟยและเสี่ยวจูต่างเปล่งเสียงครางเครือในลำคอด้วยความสุขสมที่เปี่ยมล้น การบำบัดรักษาเช่นนี้หาได้มีเพียงความผ่อนคลาย ทว่ากลับปลุกเร้าอารมณ์เสน่หาและความปรารถนาอันลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจให้พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม

หลีเฮงเลื่อนฝ่ามือทั้งสองข้างไปพร้อมกัน มือซ้ายวางลงบนแผ่นหลังเรียบเนียนของเฟยเฟย มือขวาวางลงบนลาดไหล่ของเสี่ยวจู แล้วค่อย ๆ ถ่ายทอดปราณธาตุไม้สีเขียวขจีเข้าสู่ร่างทั้งสองอย่างสม่ำเสมอ

“อืมม…”

เสียงครางเครือดังขึ้นพร้อมกันจากสองสาว เฟยเฟยหุบปีกเพลิงลงสนิท ขนนกสีแดงฉานแต่ละเส้นสั่นระริกเมื่อกระแสพลังเย็นสบายแทรกซึมเข้าสู่รากขน ขณะที่เสี่ยวจูหลับตาพริ้ม ใยไหมบาง ๆ พวยพุ่งออกจากปลายนิ้วโดยไม่รู้ตัว ถักทอเป็นเส้นใยสีเงินอ่อน ๆ พันรอบข้อมือของหลีเฮงเบา ๆ ราวกับไม่ยอมปล่อย

หลีเฮงยิ้มบาง ๆ เขาโน้มตัวลง จูบเบา ๆ ที่ไร้ผมของเฟยเฟยก่อน แล้วหันไปจูบที่ขมับของเสี่ยวจูต่อ “ผ่อนคลายให้มากกว่านี้… ข้าจะเติมเต็มพลังหยินของเจ้าทั้งสองพร้อมกัน…”

ฝ่ามือของเขาเลื่อนลงช้า ๆ มือซ้ายวนไปด้านหน้า วางลงบนปทุมถันอวบของเฟยเฟย นิ้วโป้งวนหัวนมที่ตั้งแข็งผ่านผ้าบาง ขณะที่มือขวาเลื่อนลงไปตามแนวเอวคอดของเสี่ยวจู แล้วแทรกเข้าไปใต้ชายเสื้อ นวดคลึงเนินนุ่มใต้สะดืออย่างแผ่วเบา

“นายท่าน…!”

เฟยเฟยครางเสียงสั่น ร่างแอ่นโค้งเข้าหาฝ่ามือของเขา ปีกเพลิงสั่นระริกอีกครั้งเมื่อปราณธาตุไม้ปะทะกับเพลิงภายใน เกิดเป็นไอน้ำอุ่น ๆ ลอยคลุ้งรอบตัว เสี่ยวจูเองก็สะดุ้งเฮือก ขาทั้งสองข้างหุบเข้าหากันโดยอัตโนมัติ เมื่อนิ้วของหลีเฮงเลื่อนต่ำลงไปอีกนิด เกือบจะแตะร่องสวาทที่เริ่มชุ่มชื้น

หลีเฮงไม่รีบร้อน เขาขยับกายให้นั่งพิงโขดหิน แล้วดึงร่างทั้งสองเข้ามาคร่อมต้นขาซ้ายขวาของตน เฟยเฟยอยู่ทางซ้าย เสี่ยวจูอยู่ทางขวา ปทุมถันของทั้งคู่เบียดเสียดกับแผ่นอกแกร่งของเขาจนเสียรูปทรง

“จูบกัน…” หลีเฮงกระซิบเสียงต่ำ “ข้าอยากเห็นเจ้าทั้งสองผสานหยินเข้าด้วยกัน…”

เฟยเฟยและเสี่ยวจูชำเลืองมองกันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะโน้มหน้าเข้าหากันอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากอวบอิ่มสัมผัสกันเบา ๆ ในตอนแรก แล้วค่อย ๆ ลึกซึ้งขึ้น ลิ้นทั้งสองเลื้อยพันกัน เสียงจูบดังพราว ๆ ขณะที่มือของทั้งคู่เริ่มลูบไล้แผ่นหลังและหน้าอกซึ่งกันและกัน

หลีเฮงมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาแดงก่ำ ฝ่ามือทั้งสองข้างเลื่อนลงไปพร้อมกัน นิ้วกลางของมือซ้ายแทรกเข้าไประหว่างขาของเฟยเฟย นิ้วกลางของมือขวาแทรกเข้าไประหว่างขาของเสี่ยวจู แล้วค่อย ๆ วนไปมาที่จุดอ่อนไหวทั้งสองแห่งพร้อมกัน

“อ๊าา…!”

“ฮืมม…!”

เสียงครางหวานดังขึ้นพร้อมกัน ร่างของทั้งสองสาวสั่นระริกบนต้นขาของเขา น้ำหวานสีใสเริ่มไหลย้อยเปียกนิ้วของหลีเฮง ปราณธาตุไม้สีเขียวขจียังคงแผ่ซ่านเข้าสู่ร่างทั้งคู่ไม่หยุด ทำให้ความเสียวซ่านถูกขยายเป็นเท่าตัว

หลีเฮงโน้มหน้าลง จูบซอกคอของเฟยเฟยพลางขบเม้มฝากรอยรัก แล้วหันไปจูบไร้ผมของเสี่ยวจูต่อ นิ้วทั้งสองข้างค่อย ๆ แทงเข้าไปในความอุ่นชื้นของทั้งคู่พร้อมกัน ขยับเข้าออกอย่างช้า ๆ แต่ลึก

“นายท่าน… เข้ามา… เข้ามาในร่างข้าสิเจ้าคะ…” เฟยเฟยครางเสียงพร่า ขณะที่ยังคงจูบเสี่ยวจูไม่ยอมหยุด

“ข้าน้อยก็… อยากได้นายท่านเช่นกัน…” เสี่ยวจูกระซิบเสียงอ่อนโยน แต่ร่างกายกลับเบียดเสียดเข้ามาแน่นขึ้น ใยไหมสีเงินพวยพุ่งออกมาอีกครั้ง ถักทอเป็นเส้นบาง ๆ รอบสะโพกของหลีเฮง ราวกับกำลังเชื้อเชิญ

หลีเฮงยิ้มในลำคอ เขาถอนนิ้วออกช้า ๆ แล้วจัดท่าทางใหม่ ดึงสะโพกของเฟยเฟยให้คร่อมความแข็งแกร่งของตนจากด้านหน้า ขณะที่เสี่ยวจูถูกดึงให้คุกเข่าคว่ำลงข้าง ๆ แล้วใช้มือจับศีรษะนางเบา ๆ ให้ก้มลงไปเลียจุดเชื่อมต่อระหว่างเขาและเฟยเฟย

“รับพลังของข้าไปพร้อมกัน…”

เขากระซิบ แล้วดันสะโพกขึ้นช้า ๆ แทรกเข้าไปในร่างของเฟยเฟยจนสุด

“อ๊าาา… นายท่าน…!”

เฟยเฟยครางลั่น ร่างสั่นสะท้าน ปีกเพลิงกางออกครึ่งหนึ่งด้วยความเสียวซ่าน ขณะที่เสี่ยวจูยื่นลิ้นเลียโคนของหลีเฮงและจุดเชื่อมต่ออย่างเชื่อฟัง น้ำหวานของเฟยเฟยไหลย้อยลงมาเปียกปากของนาง

หลีเฮงเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ แต่หนักแน่น ทุกครั้งที่กระแทกเข้าไปในร่างของเฟยเฟย ปราณธาตุไม้สีเขียวขจีก็พุ่งเข้าสู่จุดตันเถียนของนางอย่างรุนแรง ทำให้นางครางเสียงดังขึ้นทุกที มือข้างหนึ่งของเขายังคงลูบไล้แผ่นหลังและสะโพกของเสี่ยวจูไปพร้อมกัน ไม่ปล่อยให้นางรู้สึกถูกทอดทิ้งแม้แต่น้อยภายในหุบเขาเร้นลับ เสียงครางหวานของสองสาวปนกับเสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่ว ขณะที่ปราณหยินหยางทั้งสามสายค่อย ๆ หลอมรวมกันเป็นหนึ่ง…

หลีเฮงถอนตัวออกจากร่างของเฟยเฟยอย่างช้า ๆ น้ำหวานอุ่นไหลย้อยตามรอย เฟยเฟยครางแผ่วด้วยความเสียดาย แต่ก็ไม่ขัดขืน เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มหันไปทางเสี่ยวจู เขาดึงร่างเล็กของเสี่ยวจูเข้ามาแนบชิด มือทั้งสองข้างกุมสะโพกอวบเกินวัยของนางไว้แน่น แล้วพลิกให้นางนอนหงายลงบนพื้นหินเรียบ ใยไหมสีเงินอ่อน ๆ พวยพุ่งออกจากปลายนิ้วของเสี่ยวจูโดยอัตโนมัติ ถักทอเป็นผืนรองรับแผ่นหลังนวลเนียนของตนเอง ราวกับเตรียมพร้อมที่จะถวายเรือนร่าง

“นายท่าน…” เสี่ยวจูกระซิบเสียงอ่อนโยน ดวงตาคู่สวยมองขึ้นมาด้วยความเอียงอายปนปรารถนา “ข้าน้อย… พร้อมแล้วเจ้าค่ะ…”

หลีเฮงโน้มตัวลง จูบริมฝีปากเล็ก ๆ ของนางอย่างอ่อนโยน ขณะที่ปลายอันแข็งแกร่งเสียดสีกับความชุ่มชื้นที่รอคอยอยู่แล้ว ค่อย ๆ ดันเข้าไปช้า ๆ

“อ๊าา…!”

เสี่ยวจูแอ่นหลังขึ้นทันทีที่ถูกแทรกเข้าไป กำแพงเนื้อนุ่มอุ่นบีบรัดเขาอย่างแรงกล้าเกินคาด ร่างเล็กสั่นระริก ใยไหมสีเงินพวยพุ่งออกมาพันรอบแขนและเอวของหลีเฮง ดึงให้เขากระแทกเข้าไปจนสุดในคราวเดียว

“แน่น… แน่นนัก…” หลีเฮงพึมพำเสียงแหบ รู้สึกถึงความอู้อู้ที่แตกต่างจากเฟยเฟยอย่างสิ้นเชิง เขาเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ แต่ลึก ทุกครั้งที่ดึงออกแล้วกระแทกกลับเข้าไป ปราณธาตุไม้สีเขียวขจีก็พุ่งเข้าสู่จุดตันเถียนของเสี่ยวจูอย่างหนักแน่น

เฟยเฟยที่นั่งพักอยู่ข้าง ๆ มองภาพนั้นด้วยสายตาเร่าร้อน แล้วคลานเข้ามาใกล้ มือเรียวข้างหนึ่งลูบไล้แผ่นหลังของหลีเฮง ขณะที่อีกข้างเอื้อมไปบีบปทุมถันอวบของเสี่ยวจูเบา ๆ

“เสี่ยวจู… เสียงครางของเธอไพเราะจัง…” เฟยเฟยกระซิบ แล้วก้มลงจูบริมฝีปากของสาวน้อยแมงมุมอย่างช้า ๆ ลิ้นทั้งสองเลื้อยพันกัน ขณะที่หลีเฮงยังคงกระแทกเข้าไปในร่างของเสี่ยวจูไม่หยุด

“อืมม… นายท่าน… ลึก… ลึกจัง…!”

เสี่ยวจูครางพร่ำระหว่างจูบ ร่างเล็กบิดเร่าไปมา ใยไหมสีเงินรัดแน่นขึ้นทุกครั้งที่ถูกกระแทกถึงจุดอ่อนไหว น้ำหวานสีใสพุ่งกระฉูดเปียกโคนของหลีเฮงและไหลย้อยลงไปตามต้นขา

หลีเฮงเร่งจังหวะขึ้น มือข้างหนึ่งยันพื้น มืออีกข้างกุมสะโพกของเสี่ยวจูไว้แน่นแล้วยกขึ้นเล็กน้อย เพื่อกระแทกในมุมที่ลึกยิ่งขึ้น ปราณสีเขียวขจีหลอมรวมกับพลังหยินสีเงินของนาง ทำให้ร่างทั้งสองเปล่งประกายอ่อน ๆ ในความมืดของหุบเขา

เฟยเฟยถอนปากจากเสี่ยวจู แล้วเลื่อนลงไปด้านล่าง ยื่นลิ้นเลียจุดเชื่อมต่อระหว่างหลีเฮงและเสี่ยวจูอย่างหิวกระหาย น้ำหวานของสาวน้อยแมงมุมถูกนางดูดกลืนอย่างไม่ละอาย ขณะที่มือยังคงนวดคลึงหน้าอกของเสี่ยวจูไปพร้อมกัน

“นายท่าน… จะ… จะไปแล้ว…!”

เสี่ยวจูเบิกตากว้าง ร่างเกร็งแน่นกะทันหัน กำแพงเนื้อรัดรึงหลีเฮงอย่างรุนแรง น้ำหวานพุ่งกระฉูดเปียกปากของเฟยเฟยและโคนของเขา ใยไหมสีเงินระเบิดออกเป็นเส้นใยบาง ๆ ปกคลุมร่างทั้งสามไว้ชั่วขณะ ราวกับรังไหมแห่งความเสียวซ่าน

หลีเฮงกัดฟันแน่น ยังคงกระแทกต่อไปอีกหลายจังหวะก่อนจะฝังลึกเข้าไปจนสุด แล้วปล่อยกระแสปราณและน้ำกามพุ่งเข้าไปในร่างของเสี่ยวจูอย่างเต็มที่

“ฮาา…”เสียงครางต่ำของเขาดังก้อง ร่างทั้งสามสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอดของใยไหมที่ค่อย ๆ คลายตัวลง เสี่ยวจูหายใจหอบ ใบหน้านวลเนียนซบลงกับอกของหลีเฮง ขณะที่เฟยเฟยยังคงเลียและจูบไล่ไปตามเรือนร่างของทั้งคู่ด้วยความเอ็นดูและปรารถนาที่ยังไม่จางหาย…

เวลาผ่านไปราวกับสายน้ำไหล เมื่อการรักษาสิ้นสุดลง ทั้งสองสาวก็ฟุบหลับไปบนตักของหลีเฮงด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มและเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ ชายหนุ่มลูบไล้เรือนผมของพวกนางอย่างอ่อนโยน สัมผัสถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างกายของพวกนาง เขาตระหนักดีว่า เส้นทางข้างหน้ายังคงยาวไกลและเต็มไปด้วยอันตรายที่รอคอยอยู่ ทว่าความรักและความภักดีที่เขาได้รับจากสตรีทั้งสองนี้ จะเป็นพลังขับเคลื่อนที่สำคัญที่สุดให้เขาก้าวเดินต่อไปได้อย่างมั่นคง ไม่ว่าอุปสรรคใดจะขวางกั้น เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้าและก้าวข้ามมันไปให้จงได้!

[ ระบบเทพแมงดารับทราบถึงความพยายามของท่าน! การดูแลฮาเร็มไม่ใช่เรื่องง่าย โปรดรักษาความแข็งแกร่งของเอวท่านไว้! ]

หลังจากที่เฟยเฟยและเสี่ยวจูเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว หลีเฮงยังคงนั่งพิงผนังถ้ำอย่างเงียบงัน ดวงตาของเขาทอดมองไปยังใบหน้าที่งดงามราวกับเทพธิดาของหญิงสาวทั้งสองที่หลับใหลอยู่บนตักและในอ้อมแขนของเขา ริมฝีปากของเขาคลี่ยิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน มือหนายกขึ้นลูบไล้เส้นผมสีเพลิงของเฟยเฟยเบาๆ ก่อนจะเลื่อนไปจัดปอยผมที่ปรกหน้าเสี่ยวจูให้อย่างทะนุถนอม

บรรยากาศภายในรังไหมยังคงอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่ผสมผสานกับกลิ่นกายสาว หลีเฮงสูดหายใจเข้าลึกๆ ซึมซับความสงบสุขที่หาได้ยากยิ่งในดินแดนเร้นลับที่เต็มไปด้วยอันตรายแห่งนี้ เขาตระหนักดีว่าการมีพวกนางอยู่เคียงข้างคือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ที่เขาต้องแบกรับ

ชายหนุ่มเรียกหน้าต่างระบบเทพแมงดาขึ้นมาดูอีกครั้ง ตัวเลขแต้มสะสมที่แสดงผลอยู่ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง 35,500 แต้ม ไม่ใช่จำนวนที่น้อยเลย แต่มันก็ยังไม่เพียงพอที่จะรับประกันความปลอดภัยของพวกเขาได้ทั้งหมด โดยเฉพาะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าในอนาคต เขาเลื่อนดูรายการทักษะและไอเทมในร้านค้าด้วยความตั้งใจ พยายามมองหาสิ่งที่จะช่วยเพิ่มขีดความสามารถของเขาและปกป้องพวกนางได้ดียิ่งขึ้น

'วิชาตัวเบาขั้นสูง... ทักษะการปรุงยา... อาวุธระดับตำนาน...' หลีเฮงไล่ดูรายการต่างๆ พลางขบคิดอย่างหนัก เขาต้องวางแผนการใช้แต้มให้คุ้มค่าที่สุด การลงทุนกับทักษะที่สามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้ในหลากหลายสถานการณ์ดูจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ 

ขณะที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าต่างระบบ เสียงละเมอเบาๆ ของเสี่ยวจูก็ดังขึ้น นางขยับตัวเล็กน้อย ซุกหน้าเข้าหาไออุ่นจากร่างกายของเขามากขึ้น หลีเฮงยิ้มกว้างขึ้น เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ถ่ายทอดความอบอุ่นและพลังปราณธาตุไม้ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดไปให้นาง เพื่อให้นางหลับสบายยิ่งขึ้น

"ไม่ต้องกลัวนะ... ข้าจะปกป้องพวกเจ้าเอง..." เขากระซิบแผ่วเบา คำมั่นสัญญาที่ดังออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เมื่อแสงตะวันเริ่มสาดส่องเข้ามาในรังไหมมากขึ้น หลีเฮงก็ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นอย่างระมัดระวังที่สุด เขาไม่อยากปลุกพวกนางให้ตื่นจากฝันดี เขาเดินออกไปสำรวจบริเวณโดยรอบ เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการเดินทางในวันใหม่ หุบเขาเร้นลับแห่งนี้ยังมีปริศนาอีกมากมายรอให้พวกเขาไปค้นพบ และเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ด้วยพลังและความรักที่มีอยู่ในหัวใจ!