เกิดใหม่... เป็นมาเฟียในกะลาแลนด์

        การเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิไปยังสถานที่นัดหมายของรัฐบาลกะลาแลนด์ใช้เวลาทั้งหมด 2 ชั่วโมงครึ่ง สำหรับระยะทาง 35กิโลเมตร นี่คือเรื่องธรรมดาที่ประชาชนต้องพบเจอทุกวัน แต่คนพวกนั้น... ไม่เคยสนใจ

        ...การมีรถนำขบวนและรถประจำตำแหน่งทำให้ผู้มีอำนาจไม่เคยต้องพบเจอปัญหาเหล่านี้

        "เจ้าหน้าที่ที่ผมส่งไปต้อนรับคุณไมเคิลแจ้งว่าคุณไมเคิลไม่ต้องการรถนำขบวน เพราะเกรงใจ ไม่ต้องเกรงใจครับคุณไมเคิลกับผู้ติดตามคือแขกของรัฐบาล ต้องมีรถนำขบวนอยู่แล้ว"ชายสูงอายุผู้รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีประจำกะลาแลนด์เข้ามาจับมือผมด้วยใบหน้าที่แสร้งทำเป็นยิ้มแย้มแจ่มใส

        "ตาลุงนั่นปอดแหกเหรอเนี่ยไม่สนุกเลย" แจ็กกี้บ่นงึมงำอยู่ข้างหลังผม และผมเห็นด้วยกับที่หมอนั่นพูด

        "ผมไม่ได้เกรงใจแต่เห็นว่าของขึ้นชื่อของกรุงเทพฯ คือรถติด เลยอยากเห็นกับตา นี่ถ้าผมเล่นโซเชียลคงช่วยเผยแพร่ให้ทั่วโลกรู้ได้ไม่ยาก ต้องขอโทษจริงๆ ครับ"ผมยิ้มมุมปากตอบกลับความหวังดีของอีกฝ่ายด้วยความหวังดี

        "มะ...ไม่ต้องก็ได้ครับคุณไมเคิล" รอยยิ้มของตาแก่ตรงหน้าผมดูเจื่อนลงไปถนัดตา

        "ไม่เป็นไรครับผู้ติดตามของผมถ่ายรูปลงเฟสบุ๊ก ไอจี ติ๊กต้อก และทวิตเตอร์เรียบร้อยแล้ว"

        อันที่จริง... ผมไม่ค่อยชอบพูดอะไรยาวๆสักเท่าไหร่ แต่ถ้ามันจำเป็น ผมก็มั่นใจว่าตัวเองสามารถทำมันได้ค่อนข้างดี

        "ประเทศของเรามีกฎหมายคุ้มครองส่วนบุคคลผู้ติดตามของคุณไมเคิลอาจถูกฟ้องร้องได้นะครับ"สีหน้าท่าทางของคนพูดคล้ายต้องการอวดกับพวกเราว่าบ้านเมืองของเขามีสิ่งที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อคุ้มครองคนในประเทศ

        ...หรืออาจจะแค่คุ้มครองเหล่าคนมีสีมีอำนาจ และมีเงิน

        "ผมทราบครับและให้ผู้ติดตามเบลอหน้า ปิดทะเบียนรถแล้ว ไม่ต้องห่วง"ผมยิ้มตอบด้วยสีหน้าท่าทางที่ต้องการบอกให้อีกฝ่ายได้รับรู้ว่า...ผมไม่ได้ฉลาดกว่าที่เขาคิด แต่ฉลาดในเรื่องที่ควรฉลาด

        "เอ่อ...ตอนนี้น่าจะเลยมื้อเที่ยงของคุณไมเคิลกับผู้ติดตามมานานแล้ว เราอย่าเสียเวลากับเรื่องอื่นเลยเชิญที่ห้องรับรองดีกว่า" ตาแก่ตรงหน้าผมตัดบทพร้อมกับพยายามปรับสีหน้าให้กลับมายิ้มแย้มเหมือนในนาทีแรกที่เจอผม

        "ครับ"ผมเดินตามชายผู้รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีไปตามทางเดินปูพรมน้ำเงินตัดกับพื้นห้องสีขาวที่ไม่ได้ให้ความรู้สึกบริสุทธิ์ของสีขาวเลยแม้แต่น้อย

        "ขี้กลากจะขึ้นขากางเกงหรือเปล่า?"เสียงบ่นงึมงำเป็นภาษาเขมรของแจ็กกี้ดังแว่วมาเข้าหูผมหมอนั่นเป็นคนสอนภาษานี้ให้ผมเองและทั้งที่ให้เหตุผลว่าเพื่อให้ผมแปลคำพูดของคนที่อาจตั้งตัวเป็นศัตรูได้แต่ศัพท์ที่หมอนั่นสอน ก็ดูจะเน้นไปในทางไร้สาระอย่างที่เห็น

        "ฉันว่าน่าจะขี้ปลวกขึ้นขากางเกงมากกว่า"นายปันผลแย้งขึ้นด้วยภาษาเขมรที่แจ็กกี้เป็นคนสอนเช่นกัน และใช่...ทุกคำล้วนเป็นศัพท์เดียวกับที่สอนผม

        "คุณไมเคิลเคยรับประทานอาหารไทยมาก่อนไหมวันนี้ทางเราเตรียมอาหารไทยตำรับชาววังแท้ แบบที่คุณไมเคิลจะหาทานที่ไหนไม่ได้เลยผมสั่งทำเพื่อแขกบ้านแขกเมืองโดยเฉพาะ" คนคนนั้นยังคุยโวไม่หยุดถึงแม้ว่าผมจะตอบแค่

        "ครับ"บางทีสีหน้าท่าทางของผมอาจแสดงออกไม่เพียงพอว่า ผมไม่ได้อยากรู้เรื่องพวกนั้นและผมคงต้องพูดอะไรสักอย่าง

        "มีผู้หญิงกับเด็กสองคนนั่งแบ่งข้าวเหนียวหมูปิ้งห่อเดียวให้กันอยู่ตรงใต้สะพานลอยเอาอาหารส่วนของผมไปให้เขาก็ได้ครับ"

        คราวนี้คำพูดของผมทำเอาชายแก่ตรงหน้าชะงักฝีเท้า

        "เขาคงซื้อไว้หลายห่อแล้วเอามาแบ่งกันกินนั่นแหละครับ"คนคนนั้นหันมาตอบประโยคบอกเล่าของผม พร้อมกับหัวเราะปิดท้าย

        "ผมเห็นว่าเขาซื้อมาแค่ห่อเดียวครับเพราะรถติดอยู่ตรงนั้นเกือบครึ่งชั่วโมง"

        คำพูดของผมทำให้ตาแก่นั่นหยุดเสียงหัวเราะน่ารังเกียจแต่ก็แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น

        "เดี๋ยวผมจะให้เจ้าหน้าที่กระทรวงการพัฒนาสังคมออกไปดูแลครับไม่ต้องห่วง เชิญครับ ทานข้าวกันดีกว่า"

        คำพูดตัดบทประโยคนั้นทำให้ผมยิ่งมั่นใจว่ามันคือการปัดสวะให้พ้นตัว ไม่มีการถามรูปพรรณสัณฐาน ไม่มีการถามที่ตั้งสะพานลอยและไม่มีแม้ทีท่าที่บ่งบอกถึงความจริงใจในการแก้ปัญหา

        "ถ้วยนี้คือข้าวแช่นะคะจะมีเครื่องเคียงเป็นลูกกะปิ พริกหยวกสอดไส้ เนื้อเค็มฝอยผัดหวาน หัวหอมสอดไส้ผักกาดเค็มผัดหวาน ปลาแห้ง..."

        บทพูดสาธยายเอกลักษณ์ของอาหารแต่ละชนิดเริ่มต้นขึ้นภายในห้องรับรองที่มีอาหารในถ้วยชามลายครามวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะกระจกไม้สักโดยคนบรรยายเป็นผู้หญิงผมมวยสูงในชุดผ้าไหมไทยสีน้ำเงินเสื้อแขนกระบอกซึ่งน่าจะไม่ใช่เชฟแต่ท่องจำมา

        "ถ้ายังไม่อิ่มเติมข้าวได้ตลอดเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ"

        ว่ากันว่าถ้าเราอยากให้คนอื่นปฏิบัติกับเรายังไงเราก็ควรปฏิบัติกับเขาอย่างนั้น แต่ไม่ใช่สำหรับรอยยิ้มจอมปลอมตรงหน้าในเวลานี้และผมมั่นใจว่าปันผลกับแจ็กกี้ก็กำลังรู้สึกแบบเดียวกัน

        "พวกเขากินอย่างอื่นรองท้องมาก่อนแล้วครับผมเองก็เหมือนกัน" ผมตอบคำพูดนั้นแทนลูกน้องสองคนเพื่อไม่ให้มีคำด่าภาษาเขมรหลุดออกมาในเวลาที่ไม่รู้ว่ามีล่ามหรือเครื่องดักฟังอยู่ภายในห้องนี้หรือเปล่า

        "ถ้าอย่างนั้นไว้ทานเยอะๆมื้อหน้า เห็นว่าคุณไมเคิลมีข้อเสนอดีๆ อยากคุยกับผม อยากทานอะไรเพิ่มเติมบอกได้ผมจะสั่งเชฟให้เตรียมไว้เป็นมื้อถัดไป"คนคนนั้นพูดราวกับเป็นเจ้าเหนือหัวของทุกคน สมคำร่ำลือในหลายๆเรื่องที่ผมได้ยินมาเมื่อตอนเป็นยมทูต

        ...ไม่รู้จักกาลเทศะไม่มีความเป็นผู้นำ ไม่มีวุฒิภาวะ และไม่มีทุกคุณสมบัติที่คนคนนึงควรมีแต่กลับได้ทำหน้าที่ที่ควรจะต้องมีทุกคุณสมบัติในระดับที่มากกว่าคนทั่วไปน่าขำสิ้นดี

        "ผมจะส่งคนมารับท่านกับผู้บัญชาการทหารบกทหารเรือ ทหารอากาศวันพรุ่งนี้ตามที่ได้แจ้งไปแล้วผมอยากคุยข้อเสนอแค่ครั้งเดียวครับ"ผมตัดบทที่เริ่มจะยืดยาวกินเวลาดำเนินชีวิต

        "แบบนั้นก็ได้ผมไม่ขัดข้องอยู่แล้ว" คนคนนั้นตอบรับทันทีเสมือนไม่ได้ใช้สมองคิดทบทวนอะไรเลย

        ที่จริง...ผมจะลักพาตัวเพื่อลอบสังหารให้สิ้นเรื่องไปในคราวเดียวก็ได้แต่ถ้าทำแบบนั้นกะลาแลนด์แห่งนี้ก็จะวนลูปอยู่ในวงจรแห่งการยึดอำนาจไม่จบสิ้นซ้ำยังมีโอกาสกลับสู่การเป็นประเทศด้อยพัฒนานั่นคือเหตุผลส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมตัดสินใจเดินตามแผนเดิม แม้จะได้รับรู้แล้วว่าเหยื่อไร้ซึ่งความฉลาดและเฉลียว

        "เราจะแวะห้างไหมครับ?"นายปันผลถามขึ้นระหว่างทางไปบ้านเช่าโดยรถตู้ที่ผมจ่ายเงินเช่าเหมาทีเดียวทั้งปีและมีหมอนั่นเป็นคนขับ

        "เราจะสั่งออนไลน์ผมไม่อยากเป็นจุดสายตา" ผมตอบคำถามระหว่างนั่งเอนหลังพิงเบาะหนังพร้อมกับทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างรถ

        "บ้านเช่าที่บอสบอกมีเฟอร์นิเจอร์ไหมครับ ให้ผมลงไปซื้อที่นอนปิกนิคไว้นอนรอเขามาส่งของน่าจะดีกว่านอนพื้น รับรองว่าผมจะไม่ทำตัวเป็นจุดสนใจ"แจ็กกี้พยายามชักแม่น้ำทั้งห้าเกลี้ยกล่อมผม ถึงขั้นให้สัญญาในสิ่งที่ผมไม่คิดว่าคนพูดจะทำได้

        เพราะอะไรน่ะเหรอ...?

        "บอสครับ!!เอาลูกชิ้นปิ้งหรือลูกชิ้นทอดดีครับ?" หมอนี่ตะโกนถามผมมาจากรถเข็นขายลูกชิ้นบนฟุตบาทริมถนนเหมือนต้องการให้ผมเปิดกระจกรถลีมูซีนตะโกนตอบ

        ใช่...นั่นคือวีรกรรมล่าสุดที่หมอนี่ก่อไว้

        "นอนซะถึงบ้านแล้วผมจะปลุก" ผมถอนหายใจปิดท้าย และเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม

        ...หมอนี่คงคิดว่าผมพาลูกน้องย้ายมาอยู่ไทยแบบเสื่อผืนหมอนใบเช่าเถียงนาในไร่ตามชานเมืองเป็นเซฟเฮาส์ และขับถ่ายตามพงหญ้า

        "ผมมีหน้าที่คุ้มกันบอสจะนอนได้ไงล่ะครับ"แจ็กกี้ให้เหตุผลที่ทำเอาผมอยากสั่งนายปันผลให้จอดรถหน้าร้านขายยา

        "แปลว่าถ้าผมนอนนายจะนอนใช่ไหม?" ผมยังไม่ละความพยายามที่จะหาความสงบให้กับชีวิต

        "นอนได้ไงล่ะครับเกิดมีคนร้ายโผล่มา หมอนั่นขับรถอยู่ จะรับมือยังไงไหว"คำตอบของแจ็กกี้ทำให้ผมเหลือเพียงหนทางสุดท้าย

        "โอเคงั้นผมนอนเอง"

        ในที่สุดผมก็ได้ความสงบชั่วครู่ชั่วยามกลับคืนมาเป็นเวลานานกว่า 1 ชั่วโมง ที่เราเดินทางออกไปยังพื้นที่ชานเมืองโดยพยายามหลีกเลี่ยงปัญหารถติดบนถนนสายหลัก เพื่อจะได้มาเจอปัญหารถติดบนทางด่วน

        "โอ้ว!พระสงฆ์... นายเคยเห็นอะไรแบบนี้หรือเปล่า นี่เราเสียค่าทางด่วนหรือค่าโง่"

        เสียงบ่นของแจ็กกี้ดังแว่วมาเข้าหูระหว่างที่ผมบังคับตัวเองให้หลับตาเสมือนกำลังนอนหลับทว่าในสมองหวนกลับคิดถึงภาพออร่าสีดำที่เริ่มปรากฏให้เห็นหลังจากที่ผมเดินทางข้ามมายังเขตประเทศไทย

        ...บางทีมันอาจเป็นสัญญาณของคนที่กำลังจะหมดอายุขัย

        "ที่นี่หรือครับบอส?"

        เสียงตั้งคำถามของนายปันผลเป็นสัญญาณให้ผมลืมตาขึ้นมองบ้านสามชั้นเบื้องหลังประตูรั้วเหล็กดัดสีขาว

        "บีบแตรเดี๋ยวจะมีคนดูแลมาเปิดประตู"ผมตอบคำถามด้วยข้อมูลที่เจ้าของบ้านแจ้งไว้ในแชท

        "ไม่น่าเรียกบ้านนะครับบอสนี่มันคฤหาสน์ชัดๆ" แจ็กกี้ออกความเห็น หลังจากอ้าปากค้างอยู่เกือบนาที

        "ก็แล้วแต่จะเรียก"ผมขยับตัวเปลี่ยนจากท่าเอนหลังพิงเบาะมานั่งหลังตรงจัดท่าให้สมเป็นนักลงทุนเสียสติที่ติดต่อขอเช่าบ้าน 8ห้องนอน 15 ห้องน้ำ เดือนละหกหลักเพื่อใช้ชีวิตกับลูกน้องอีก 2 คน

        "นี่ค่ะรีโมทประตูรั้ว กุญแจประตูบ้าน กับรหัสประตู แล้วก็วิธีเปลี่ยนรหัส"ผู้หญิงวัยกลางคนที่ผมเข้าใจว่าน่าจะเป็นมากกว่าคนดูแลบ้านส่งสิ่งของที่ว่าทั้งหมดให้กับผม

        ...เหตุผลที่ผมคิดแบบนั้นน่ะเหรอเพราะเธออยู่ในชุดผ้าไหมสีทองอร่ามท่าทางเหมือนกำลังจะไปออกงานสมาคมแม่บ้านแห่งกะลาแลนด์ ทั้งที่ความจริงอาจแค่ต้องการอวดอ้างความรักชาติของตัวเอง

        "ผมว่าป้าแกต้องเป็นพวกมะพร้าวเน่าแน่ๆ"แจ็กกี้กระซิบบอกผมเป็นภาษาเขมร

        "นี่แหละเหยื่อรายแรกของนาย"ผมตอบกลับหมอนั่นเป็นภาษาเขมรโดยที่คุณป้ามะพร้าวเน่ายังคงยืนยิ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวและไม่รู้ชะตากรรม

        "รถมาพอดี ขอตัวนะคะเชิญพักได้ตามสบายเสมือนเป็นบ้านของตัวเองเลยค่ะ" ป้ายิ้มให้ผม ก่อนจะค่อยๆเดินไปขึ้นรถหรูสัญชาติยุโรปที่พึ่งแล่นเข้ามาจอดเทียบตรงหน้ารั้ว

        "นั่งเบาะหลังด้วยแม่เจ้าของบ้านชัดๆ" แจ็กกี้มองตามหลังป้าและรถของป้าไปจนลับสายตา"ให้ผมจัดเป็นเคสสาบสูญเลยใช่ไหมครับ?"

        "แค่ใช้ประสบการณ์แก๊งคอลเซ็นเตอร์ของนายโยนหินถามทางถ้าตรงกับคุณสมบัติมะพร้าวเน่า ผมจะบอกอีกทีว่าต้องทำยังไงต่อ"

        คำตอบของผมทำเอาแจ็กกี้ตาเป็นประกายเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่

        "แล้วคุณสมบัติมะพร้าวเน่าที่ว่าต้องเป็นยังไงครับ?" นายปันผลถามขึ้น สีหน้าท่าทางคล้ายข้องใจว่าผมแยกแยะความเป็นมะพร้าวเน่าได้จริงหรือไม่

        "อวดอ้างในความดียกย่องคนเลวที่สวดมนต์ มองความล้าหลังของตนว่าสวยงาม เห็นความคิดต่างเป็นศัตรูและมีชีวิตอยู่เพื่อทวงคุณ"

        นั่นคือคุณสมบัติทั้งหมดของมะพร้าวเน่าเนื้อแท้ที่ผมต้องการ

        "แล้วเหยื่อรายแรกของผมล่ะครับ?"นายปันผลตั้งคำถามขึ้นมาอีกดูเหมือนคำตอบของผมจะกระตุ้นให้หมอนั่นพร้อมปฏิบัติงานแล้ว

        "งานแรกของนายคือติดต่อคนขายบนดาร์คเว็บกว้านซื้อข้อมูลทะเบียนราษฎร์ของพวกข้าราชการชั้นสูงในกะลาแลนด์มาให้หมด ไม่เกี่ยงราคา"ผมบอกภารกิจแรกของนายปันผลระหว่างเดินนำเข้ามาในโถงบ้านที่เรียงรายด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้แบบบิลด์อิน

        "บอสรู้ได้ยังไงครับว่าผมใช้ภาษาอังกฤษได้?"คนรับคำสั่งถามต่อเหมือนอยากลองภูมิ

        "เพราะผมเป็นบอสไง"ผมตอบสั้นๆ ด้วยเหตุผลง่ายๆ ที่ทำให้อีกฝ่ายไม่ตั้งคำถามอะไรต่อ

        "ลิสต์รายการของจำเป็นมาให้ผมหรือไม่ก็ส่งใบรายการเดิมมา ผมจะพิจารณาเอง"

        นั่นคือภารกิจสุดท้ายของวันนี้ก่อนที่ผมจะปล่อยให้ทั้งคู่ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ระหว่างรอของที่สั่งมาส่ง

        ...บอสสสส อย่าลืมฮิปโปนะครับดาร์คเว็บมีขาย

        ผมอ่านแชทที่แจ็กกี้ส่งมาเป็นข้อความปิดท้ายรายการของใช้จำเป็นของหมอนั่นจำไม่ได้เหมือนกันว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ลูกน้องร่ำร้องอยากได้ฮิปโปยิ่งไปกว่านั้นผมยังเคยสัญญาเอาไว้ด้วยว่าจะซื้อให้

        แน่นอน! ผมรักษาคำพูดเสมอทั้งเรื่องที่บอกว่าจะซื้อฮิปโปให้ และเรื่องที่พิมพ์ตอบหมอนั่นไปว่าถ้าเมื่อไหร่ที่ฮิปโปพวกนั้นทำร้ายผมหรือคนของผม แจ็กกี้จะต้องเป็นคนจัดการมันหรือถ้าทำไม่ได้ ก็ไปเป็นอาหารฮิปโปซะ

        "แต่ผมจะเป็นแค่คนจ่ายเงินนายต้องติดต่อคนขายเอง"

        แม้ไม่รู้ว่าแจ็กกี้ใช้ภาษาอังกฤษได้ในระดับไหนแต่นี่คือการปกครองลูกน้องในแบบของผมถ้าคนขายดันเข้าใจว่าหมอนั่นสั่งลูกฮิปโปสต๊าฟหรือลูกฮิปโปยัดไส้อย่างอื่นหมอนั่นก็ต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง

        "พรุ่งนี้ 8 โมงเช้านายต้องไปรับเป้าหมาย พามาให้ถึงที่นี่ก่อนเที่ยงผมจะให้พวกนั้นเซ็นเอกสารก่อนกินข้าว" ผมบอกกำหนดการคร่าวๆ ของวันพรุ่งนี้กับนายปันผล

        "แล้วบอสจะให้พวกนั้นกินอะไรล่ะครับหรือว่าเซ็นเสร็จแล้วให้เชือดลงหม้อได้เลย?" แจ็กกี้ยังไม่เลิกวนเวียนอยู่กับเรื่องฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เหล่ามะพร้าวเน่า

        "ยังก่อน... ช่วงเซ็นสัญญานายไปสั่งส้มตำปากซอยมาก็แล้วกัน ถ้ากินอย่างชาวบ้านธรรมดาไม่ได้ผมค่อยเชือดทิ้ง"คำตอบของผมทำเอาทั้งแจ็กกี้และปันผลหันขวับมาจ้องหน้าผมเป็นตาเดียว

        "ไม่อร่อยครับบอส ผมดมแล้ว" คำตอบของแจ็กกี้ทำเอาผมกับปันผลหันไปจ้องหน้าหมอนั่น

        "งั้นนายก็ไปจัดการเอาแล้วกันอันไหนดมแล้วคิดว่าดี ก็สั่งมา" ผมถอนหายใจให้กับความเป็นแจ็กกี้ถึงอย่างนั้นหมอนั่นก็ยังไม่รู้ตัว

        "ไว้ใจผมได้เลยครับบอสผมจะแสดงฝีมือเองครับรับรองว่าทุกท่านจะประทับใจไปกับฟูลคอร์สที่ปีนึงจะมีให้ลิ้มรสกันครั้งเดียวเท่านั้น"

        จู่ๆวิญญาณเชฟในตัวหมอนั่นก็ออกมาแสดงแสนยานุภาพทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีสักคนที่รู้ว่าแจ็กกี้ทำอาหารได้หรือบางทีหมอนั่นอาจจะแค่อยากลองทำครั้งแรก

        "ผมจะเหมายาแก้ท้องเสียมาไว้สักลังนะครับ"นายปันผลพูดจบก็รีบตัดบทด้วยการเดินเข้าห้องเหมือนไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับแจ็กกี้

        "บอสไว้ใจผมได้เลยครับตอนอยู่วัดผมเคยทำกับข้าวเลี้ยงเจ้าภาพกฐิน หลังจากนั้นหลวงตาก็ไม่ยอมให้ผมทำอะไรอีกเลยแต่ผมก็ยังแอบฝึกทำอาหารอยู่เรื่อยๆ พ่อผมสอนว่าอยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย"

        คำพูดแปลกๆ ที่ได้ยินทำให้ผมต้องกลับเข้าห้องมานอนคิดทบทวนการตัดสินใจของตัวเองก่อนจะเลือกโทรหาใครบางคนตอนกลางดึกเพื่อแจ้งให้ปรับแผน

        ความมืดที่ย่างกรายกับความรู้สึกของการได้กลับมายังกะลาแลนด์ทำให้ผมนึกถึงช่วงเวลาที่ต้องตามเก็บกวาดดวงวิญญาณมากมายลงสู่ปรโลก เวลานี้...ผมกลับมาที่นี่อีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อเก็บกวาดดวงวิญญาณแต่เพื่อทำในสิ่งที่ผู้รับหน้าที่ยมทูตไม่สามารถทำได้

        "ผมไปตลาดนะครับบอสต้องซื้อทั้งหม้อทัพพี เครื่องปรุง วัตถุดิบ"แจ็กกี้ตื่นมาบอกเรื่องชวนปวดหัวกับผมตั้งแต่ตี 5

        "แล้วนายจะขนกลับยังไง?"ผมมองคนตรงหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ

        "สบายครับตอนผมอยู่วัดก็หอบพะรุงพะรังทุกวัน" หมอนั่นฉีกยิ้มตอบผมและตั้งท่าว่าจะไปจ่ายตลาดในสภาพชุดสูทแว่นดำจริงๆ

        "ผมเรียกบริษัทรับจัดเลี้ยงมาแล้วอยากได้วัตถุดิบอะไรก็บอกเขา" ผมเชื่อมั่นในวิธีการแก้ปัญหาของผมแต่ดูจากสีหน้าของแจ็กกี้แล้ว เหมือนมันจะไม่ใช่

        "เขาจะมีเหรอครับบอสมันเป็นลิมิเต็ดอิดิชั่นเลยนะ" หมอนั่นทำท่าคิดหนักได้อย่างน่าหมั่นไส้

        "ถ้าไม่มี ก็ให้เขาพานายไปซื้อ"ผมไม่รู้ว่าเมนูของแจ็กกี้คืออะไรหมอนั่นถึงได้เป็นกังวลว่าบริษัทรับจัดเลี้ยงจะไม่มีวัตถุดิบ แต่สำหรับผมถึงมันจะพิสดารสักแค่ไหนอย่างน้อยก็น่าจะปลอดภัยกว่าปล่อยให้แจ็กกี้แสดงฝีมือคนเดียว

        "บอสทำอะไรครับ ได้นอนบ้างหรือยัง?"นายปันผลเดินมาหาผมที่รถ หลังจากแจ็กกี้กลับเข้าไปในบ้าน

        "ผมนอนแล้วกำลังโหลดไวรัสลงซอฟต์แวร์รถ ถ้าไม่อยากให้ผมรู้ว่าวันๆ นายทำอะไรผ่านมือถือบ้างก็อย่าไปยุ่งกับมัน"

        ท่าทางของคนฟังดูจะไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับคำตอบของผมเท่าไหร่และไม่ใช่แค่นั้น...

        "รู้ก็ไม่เป็นไรครับผมไม่มีอะไรต้องปิดบัง" หมอนั่นตอบกลับคำเตือนของผมด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

        "ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่นาย"ผมหันกลับไปจัดการกับขั้นตอนสุดท้ายในการปล่อยสัตว์เลี้ยงสำหรับขโมยข้อมูลเหยื่อในวันนี้

        "ผมต้องทำให้พวกนั้นเชื่อมต่อมือถือกับwifi รถให้ได้ใช่ไหมครับ?" นายปันผลถามขึ้นมาอีกหลังจากยืนมองผมทำงานสักพัก

        "ใช่ ผมฝากด้วย"

        ทั้งหมดที่ผมให้แจ็กกี้และนายปันผลรับรู้เป็นแค่ส่วนหนึ่งของกำหนดการในวันนี้ แต่ไม่ใช่ทั้งหมดมีอีกหลายเรื่องที่ผมไม่ได้ให้พวกเขารับรู้ ไม่ใช่เพราะไม่จำเป็นแต่เพราะมันกำลังจะทยอยเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาที... หลังจากนี้

        "ขยับรถไปจอดในโรงรถให้ผมหน่อยพวกที่ผมจ้างใกล้จะมาถึงแล้ว"

        นั่นคือเรื่องสุดท้ายที่ผมบอกให้นายปันผลรู้ก่อนที่เครื่องบินเจ็ทลำหนึ่งจะบินมาลงจอด ใช่... นั่นคือ 1ในเหตุผลที่ผมยอมจ่ายเงินหกหลักต่อเดือนเพื่อเช่าบ้านที่มีลานจอดเครื่องบินหลังนี้

        "นี่มัน... อะไรกันครับเนี่ย!?"แจ็กกี้ออกจากห้องมายืนดูกลุ่มคนในชุดสูทดำแว่นดำที่กำลังทยอยลงจากเครื่องบินมายืนเรียงแถว

        "ผมจ้างมาเฉพาะวันนี้ให้ดูเป็นนักลงทุนรายใหญ่จากกัมพูชาเฉยๆ" ผมตอบคำถามของแจ็กกี้และคาดว่าน่าจะต้องตอบคำถามของนายปันผลที่กำลังเดินกลับมาจากโรงรถด้วย

        "เหมือนจะมีคนใส่ชุดเชฟด้วยนะครับ?"หมอนั่นเดินมาหยุดยืนข้างๆ ผม โดยที่ยังคงจ้องมองกลุ่มผู้มาเยือนใหม่

        "ผมจ้างมาเป็นลูกมือแจ็กกี้"

        คำตอบของผมเรียกความสนใจของนายปันผลให้กลับมาอยู่ที่ผมได้และผมก็ยอมรับว่ารู้สึกสนุกกับการทำแบบนี้

        "หมายความว่าผมยังต้องซื้อยาแก้ท้องเสียมาทั้งลังใช่ไหมครับ?"น้ำเสียงของหมอนั่นคล้ายจะเอือมระอาทั้งกับตัวเพื่อนร่วมงานและกับการตัดสินใจของผม

        "นายจะซื้อข้าวกล่องมาทั้งลังก็ได้"ผมชี้หนทางที่ดีกว่าให้แม้ว่าห้องน้ำภายในบ้านน่าจะเพียงพอกับจำนวนแขกในวันนี้ก็ตาม

        "บอสครับเขาบอกว่าวัตถุดิบที่ผมต้องการไม่มี"แจ็กกี้เดินเข้าพร้อมเรื่องชวนปวดหัวเรื่องใหม่ดูเหมือนหมอนี่คงอยากใช้เนื้อไดโนเสาร์ทำกับข้าวรับแขก

        "พาหมอนี่กับเชฟไปซื้อของถ้าขากลับมาส่งไม่ทัน ก็ให้ขึ้นแท็กซี่มา"ผมตัดปัญหาด้วยการโยนปัญหาไปให้นายปันผลกับเชฟ แล้วผละออกมาโดยไม่รอฟังคำบ่นของใครสักคน

        ...หลายคนบอกว่าการใช้เงินแก้ปัญหานับเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดแต่มันคงไม่ใช่สำหรับผม

        "ผมส่งคนไปรับท่านแล้วนะครับหวังว่าทุกท่านจะพร้อมสำหรับคำเชิญในวันนี้"

        เสียงตอบรับจากปลายสายทำให้ผมอดยิ้มให้กับเอกสารในมือไม่ได้มันถูกจัดเตรียมมาก่อนหน้านี้ประมาณ 1 เดือนซึ่งนั่นหมายความว่าผมวางแผนทั้งหมดไว้อย่างรัดกุมเพื่อให้อีกฝ่ายไม่สามารถปฏิเสธข้อเสนอในวันนี้ได้แม้ว่าหลังการเซ็นสัญญาอาจจะมีข้อผิดพลาดเรื่องอาหารบ้างแต่มันก็คงไม่ต่างจากพฤติกรรมนักการเมืองที่ถีบหัวส่งประชาชนหลังการเลือกตั้งสักเท่าไหร่

        ...พวกเขาน่าจะเคยชินกับเรื่องธรรมดาเหล่านี้ในกะลาแลนด์แต่ถ้าไม่... แล้วยังไงล่ะ ในเมื่อเอกสารทั้งหมดในแฟ้มนี้จะมีผลทันทีหลังการลงนามโดยปราศจากเงื่อนไขใดๆ