มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ร่างของหยูลู่สั่นไปทั้งร่าง และไม่นานตาของเธอก็คลอ มีหมอกปิดขึ้นไปถึงขนตาของเธอ ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำของเธอกำลังจ้องมาที่ฉินเฉา พูดไม่ออก

ฉินเฉาก็มองไปที่เธอเช่นกัน เขามีเจตนาดี แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าความจริงใจของเขาจะนำรางวัลดีๆ มาให้ เขามาถึงจุดที่ดี แฮ่ม แต่ดูเหมือนหยูลู่จะไม่คิดแบบนั้น

กระแสไฟฟ้าที่แล่นพล่านไปทั่วฝ่ามือใหญ่ๆ ที่ชั่วร้ายนี้ หยูลู่ในที่สุดก็ไม่อาจทนได้ และร้องออกมาราวกับกระซิบ “ปะ ปล่อยฉันได้แล้ว...”

“อะ ขอโทษที!” ฉินเฉารีบปล่อยมือ “ผม ผมไม่ได้หมายความแบบนี้!”

หยูลู่กัดริมฝีปากของเธอ ก้มหัวลง และเดินเข้าไปที่เตา และเริ่มทำซุปโดยไม่ส่งเสียงอะไรออกมา

ในบรรยากาศที่อึดอัดนี้ ฉินเฉาทะลึ่งเดินเข้าไป และจงใจดม

“กลิ่นดี!”

หน้าของหยูลู่แดง และเธอหันหัวของเธอหนีฉินเฉา “หละ เหลวไหล ร่างกายของฉัน ไม่ได้หอมซะหน่อย!”

“เอ๋...” ฉินเฉาทำท่าทางซื่อๆ กะพริบตา และพูดว่า “ผม ผมพูดถึงซุปนี่ กลิ่นดี...”

เมื่อเข้าใจความหมายของฉินเฉา หยูลู่ยิ่งหน้าแดงหนัก เธอกลับไปเงียบอีกครั้ง และทำซุปของเธอต่อ ฉินเฉาลูบจมูกตัวเอง หัวเราะคิกคัก เอาหน้าออกไป และพูดว่า

“ลู่ลู่ ฉันทำซุปเป็นจริงๆ ให้ฉันทำเถอะ ถือซะว่าเป็นการขอโทษของฉัน”

“หึ!” หยูลู่อดไม่ได้จนต้องร้องออกมา “นาย...หน้าไม่อายจริงๆ หลังจากที่ทำอย่างนั้นกับฉันแล้ว นายคิดว่าอาหารของนายสามารถทดแทนมันได้จริงๆ เหรอ!”

“ใช่ ใช่ ใช่ ลู่ลู่สั่งสอนได้ถูกแล้ว!” ฉินเฉาประจบเธอ และจากนั้นก็เริ่มวางหม้อกับกระทะ “ถึงยังไง ฉันก็ไม่มีอะไรทำ ให้ฉันทำซุปให้เธอเป็นไง ฉันจะให้เธอได้ชิมอาหารที่ฉันทำตลอดสองเดือนนี้เลย”

“นายทำได้จริงๆ เหรอ?” หยูลู่มองไปที่ฉินเฉาอย่างไม่เชื่อถือ คิดว่า ‘เพื่อให้มีความสามารถขนาดนั้น เขาต้องทำการฝึกฝนทุกวัน เขามีเวลาไปเรียนทำอาหารด้วยเหรอ?’

“งั้น ฉันจะแสดงให้ดู” ฉินเฉายิ้ม และหยิบเอามันฝรั่งออกมา “ฉันจะทำซุป ซุปผักโขมมันฝรั่ง ดูนะ”

พร้อมกันนั้น เขาก็หยิบมีดขึ้นมา วัสดุที่ใช้ทำมีดดีมาก เมื่อดึงมันออกมาจากช่องเสียบที่ผนังก็ส่งเสียงคมๆ ออกมา

จากนั้น เหมือนกับกำลังแสดงความสามารถพิเศษด้วยมีด มีดหมุนไปรอบฝ่ามือของเขาหลายรอบ ทำให้หยูลู่กลัว เธอคิดว่ามีดจะลอยออกไปหลายครั้ง

แต่มือของฉินเฉาราวกับแม่เหล็ก เขาทำให้มีดอยู่กับมือของเขาตลอดเวลา ในที่สุด เขาก็จับมันในมือ และเริ่มจัดการกับมันฝรั่ง เหมือนกับผีเสื้อขยับปีก

เปลือกมันฝรั่งเริ่มเต้นไปในจังหวะเดียวกับมีดของฉินเฉา ไม่นาน มันฝรั่ง 3 ลูก ก็ถูกปอกเปลือกจนเสร็จ ไม่เหลือแม้สักจุด มันราบเรียบราวกับก้นตุ๊กตาเปลือยเปล่า 3 ตัว

หยูลู่ประหลาดใจ ฉินเฉาโยนมันฝรั่ง 3 หัวขึ้นไปในอากาศ และเหมือนกับดาบที่หลุดออกจากฝัก มีดขยับหลายครั้งในอากาศตามมือของฉินเฉา และหั่นมันฝรั่ง 3 หัวนั้น

หยูลู่งง ฉินเฉาเก็บมีดคืนมา ขณะเดียวกันก็คว้าเข้าที่ชามบนเตา ปุ ปุ ปุ ปุ! มันฝรั่งที่ถูกหั่นแล้วตกลงในชาม

หยูลู่ตะลึง มันฝรั่งที่อยู่ในชามถูกหั่นมาอย่างดี ราวกับชิ้นงานศิลปะ ขณะที่ฮัมเพลง ฉินเฉาก็มาถึงหม้อเคลือบดินเผา เขาหยิบเอาผักโขมออกมา และเนื้อแกะที่ถูกหั่นไว้แล้ว จากนั้นก็เริ่มทำซุป

“ถ้าเธอไม่ลดไฟลง ฉันเกรงว่ามันจะแย่นะ” จนกระทั่งฉินเฉาเตือนเธอ หยูลู่ถึงรู้สึกตัว และเริ่มลดไฟที่ซุปของเธอลงเพื่อเคี่ยวมัน

“นาย นายเป็นมาสเตอร์เชฟเหรอ?” เมื่อซุปของฉินเฉาเริ่มส่งกลิ่นออกมา ในที่สุดหยูลู่ก็อดที่จะถามออกมาไม่ได้

“ล้อเล่นหรือไง” ฉินเฉาหยิบช้อนออกมา คนซุปสองรอบ และตักมันขึ้นมาชิมรสชาติ “ฉันเป็นแค่การ์ดตัวเล็กๆ ที่ถูกเหลียวตงไคเชิญมาเป็นบอดี้การ์ดให้เหลียวชาชา สำหรับเรื่องทำอาหาร ฉันก็แค่พอทำเป็น”

“นายเรียกนี่ว่าพอทำเป็นเหรอ?” หยูลู่กลอกตาของเธอ และมองดูวิธีที่ฉินเฉาทำซุป “แค่ซุปอย่างเดียวไม่พอ นายทำอาหารอย่างอื่นเป็นมั้ย?”

“อาหารอย่างอื่น?” ฉินเฉาทวนและส่ายหัว “ฉันทำอาหารฝรั่งเศส หรือต่างประเทศไม่เป็น”

“ทำอะไรก็ได้ที่นายทำเป็น” หยูลู่พูดพร้อมกับคิด ‘งั้น ก็มีบางอย่างที่นายทำไม่เป็น’

“ไม่ใช่ว่านายบอกว่าอยากให้ฉันชิมอาหารของนายหรือไง?”

“ก็ได้ ในเมื่อลู่ลู่ของผมอยากจะชิม ผมจะทำตามคำสั่งของคุณอย่างเชื่อฟัง!”

“ใคร ใครเป็นลู่ลู่ของนาย!” หน้าของหยูลู่แดง และอดจ้องเขาไม่ได้

“ว้าว กลิ่นอะไรอ่ะ สุดยอดมากเลย!” ฉินเฉาที่กำลังเตรียมทำอาหารอีกจาน ทันใดนั้นก็มีเสียงที่มีชีวิตชีวาดังเข้ามาในห้องครัวเล็กๆ นี้

เขามองกลับไป และทันใดนั้นปากเขาก็อ้าออกมา

สวรรค์! ที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือสาวน้อยที่น่ารักอย่างมาก ผมเปียกๆ ของเธอ กำลังพาดอยู่บนตัวเธอ พร้อมรูปร่างที่งดงาม ผิวขาวและอ่อนนุ่ม เธอใส่ชุดนอนยาวน่ารักสีขาว ที่มีลายแพนด้า ที่ตำแหน่งวงกลมสีดำรอบตาทั้งสองข้างอยู่ที่หน้าอกของเธอ

ชุดนอนนี้ไม่ยาวเท่าไหร่ เหนือเข่า เผยให้เห็นขาอ่อนขาวๆ ครึ่งหนึ่งที่ส่องแสงออกมาของเธอ ทำให้ผู้คนอดไม่ได้และต้องการถลกชุดนอนเธอขึ้นเพื่อมองลอดขึ้นไปดู

ฉินเฉาหวังว่าตาของเขาจะสามารถเข้าไปที่ใต้ชุดนอนของเธอเพื่อมองเข้าไปข้างในได้

เมื่อถูกฉินเฉามอง สีหน้าของเหลียวชาชาก็ขึ้นสี เธอรู้สึกว่าตาของฉินเฉาสามารถมองผ่านเสื้อผ้าเธอได้ ชายคนนี้ทรงพลัง ฟันแทงไม่เข้า แถมยังรอดหลังจากที่กระโดดลงมาจากตึกสูง หรือว่าเขายังจะมีตาวิเศษด้วย?

พระเจ้า! ถ้ามันเป็นจริงล่ะก็ นี่มันคุกคามทางเพศชัดๆ! ผู้คนคงต้องตายเพราะความอายแน่ๆ!

เหลียวชาชาจู่ๆ ก็ร้องออกมา กอดแขนตัวเองไว้ตรงหน้าอกของเธอ และพูดอย่างโกรธๆ ว่า

“นายห้ามมองนะ! ฉันไม่ได้ใส่ชั้นใน! ไอ้หมาป่า!”

หยูลู่ที่ด้านข้าง ก็เผยท่าทางงุนงงเล็กน้อย ตัวฉินเฉาเองก็งงเหมือนกัน ยัยเด็กนี่พูดอะไร มันรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังถูกเขาทำเรื่องไม่ดีอย่างงั้นแหละ

“ทำไมเธอถึงทำเสียงราวกับว่าฉันกำลังจะฉีกชุดเธอออกยังงั้นล่ะ!” ฉินเฉาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือว่าร้องไห้ดี “ฉันไม่ได้เกเรขนาดนั้นสักหน่อย”

“หึ! ไม่ใช่ว่าตาของนายมองทะลุเสื้อผ้าหรอกเหรอ!” เหลียวชาชาพูดพร้อมกับกัดฟัน หยูลู่ตกใจ และเอามือกอดไหล่ตัวเองอย่างไม่ตั้งใจด้วยความตระหนก มองมาที่ฉินเฉาอย่างไม่แน่ใจ

ฉินเฉาตบหน้าผากตัวเอง “ทำได้ที่ไหนล่ะ...นี่ล้อฉันเล่นใช่มั้ย! ฉันจะไปมีความสามารถที่....น่ารังเกียจอย่างนั้นได้ยังไง!”

“นายก็น่ารังเกียจมาตั้งแต่เริ่มอยู่แล้วนี่!” เหลียวชาชาทำหน้าทำตาใส่ฉินเฉา ทำให้เขารู้สึกอาย พลางคิดว่าเขาจะพูดเรื่องสิทธิกับเธอยังไง

“ชาชา ดูเธอทำสิ เธอทำพี่กลัวแทบตาย” ในที่สุดหยูลู่ก็เอามือลง และลูบหน้าอกตัวเอง

“พี่ลู่ลู่ แม้ว่าเขาจะไม่มีตาวิเศษ ยังไงเขาก็เป็นหมาป่า!” เหลียวชาชาดึงแขนหยูลู่ และพูดกับพี่สาวคนสวยของเธอ “ยังไงก็ พี่ต้องระวังนะ อย่าปล่อยให้เขาเอาเปรียบพี่!”

หยูลู่เหมือนกับคิดเรื่องอะไรบางอย่าง หน้าเธอแดง และสายตาของเธอมีท่าทางเขินอายจนไม่สามารถปกปิดได้

ฉินเฉาที่อยู่ด้านข้างยักไหล่ อย่างที่พูด เขาไม่ได้เอาเปรียบเธอเล็กๆ แต่เขาเอาเปรียบทุกอย่างที่สามารถเอาจากเธอได้

เมื่อดูเหมือนว่าทั้งคู่จะคิดเรื่องเดียวกัน หยูลู่ก็หันหัวไป และจ้องฉินเฉาอย่างอาฆาต

ฉินเฉาทำได้แค่เอามือลูบจมูก และหัวเราะแหะๆ ออกมา

“ว้าว วันนี้มีซุป 2 อย่าง!” เหลียวชาชาเป็นคนที่เด็กที่สุดในพวกเขา 3 คน เธอจึงเป็นคนที่สนใจในเรื่องนี้สั้นที่สุด เธอหันความสนใจไปที่สิ่งอื่น

เมื่อถูกกลิ่นดึงดูดความสนใจไป เหลียวชาชาก็สังเกตเห็นหม้อดินเผา 2 หม้อที่กำลังตั้งอยู่ และทันใดนั้นก็กลืนน้ำลายตัวเอง

“พี่ลู่ลู่ นี่ซุปอะไร? ฉันคิดว่าฉันยังไม่เคยกินมาก่อน”

“นี่คือซุปผักโขมมันฝรั่ง ฉินเฉาเป็นคนทำ” หยูลู่ชี้ไปที่ซุปที่เหลียวชาชาพูดถึง

“พระเจ้า นายทำอาหารเป็นด้วยเหรอ!” เหลียวชาชาพูดเหมือนกับว่ามีใครบางคนมาบอกเธอว่าดาวอังคารจะพุ่งชนโลก เธอกระโดดขึ้นจากพื้น และมองไปที่ฉินเฉาราวกับว่าเขาเป็นเอเลี่ยน

“ทำไมเธอมองฉันอย่างนั้นล่ะ!?” ฉินเฉาค่อนข้างหงุดหงิดกับท่าทางแบบนี้ ทันใดนั้นก็กุมมือตัวเองไว้บนหน้าอก และพูดด้วยความตระหนกว่า “หระ หรือว่าเธอมีตาวิเศษ!?”

ทันใดนั้นหยูลู่ก็หัวเราะออกมา ขณะที่เหลียวชาชาแทบจะบ้าตาย พลางหวังว่าเธอจะสามารถเอามีดไปแทงชายคนนี้ได้สักครั้ง แต่จากนั้นเธอก็คิดได้ว่าชายคนนี้ฟันแทงไม่เข้า...

จะเป็นยังไงถ้าชายที่น่ากลัวอย่างเขาแต่งงานกับเธอ ไม่ใช่แค่สามารถปกป้องเธอได้เท่านั้น เขายังสามารถเตรียมอาหารให้เธอได้ทุกวันอีก...พระเจ้า วันนี้ช่างเป็นวันที่มหัศจรรย์จริงๆ .....

ตาของเหลียวชาชาเริ่มเป็นประกาย

“เฮ้ เฮ้” ฉินเฉาผลักเธอเบาๆ สองครั้ง “ดูหน้าตาชั่วร้ายของเธอสิ เธอคิดอะไรของเธอกัน?!”

“หน้านายสิชั่วร้าย!” เหลียวชาชาสะดุ้งจากจินตนาการของเธอ สั่นไปด้วยความโกรธ และอยากจะเอามือกะซวกฉินเฉา

เมื่อมองดูตัวตลกทั้งสองคนนี้ หยูลู่ก็รีบเข้าไปห้าม

“เลิกทะเลาะกันได้แล้ว มาลองชิมรสชาติซุปนี้กันดีกว่า”

หยูลู่พูดพร้อมกับยกหม้อลงจากเตา และตักขึ้นมา 2 ชาม แล้ววางไว้บนโต๊ะ กลิ่นหอมที่โชยออกมา ราวกับมือน้อยๆ สองข้างที่เกี่ยวจมูกของฉินเฉาและเหลียวชาชา

ฉินเฉาไม่กลัวความร้อน เขายกมันขึ้นมาและซดทั้งอย่างนั้นเลย

“ไม่เลว ไม่เลว ซุปของลู่ลู่เยี่ยมจริงๆ”

คำชมนี้ทำให้หยูลู่ดีใจ ตาของเธอหวานหยดราวน้ำผึ้ง

“แน่อยู่แล้ว ซุปของพี่ลู่ลู่ของฉัน เป็นซุปที่ดีที่สุดภายใต้ดวงอาทิตย์นี้” เหลียวชาชาร้องออกมาขณะที่กำลังเป่าซุปอยู่

“เยี่ยม ฉันจะให้เธอชิมของฉัน” ฉินเฉาก็ตักซุปใส่ชาม และยกให้หยูลู่

“ชิมดู ระวังด้วย มันร้อน”

“ขอบ...ขอบคุณ”

“นี่ นายน่ะ ทำไมไม่ตักให้ฉันด้วย?” เหลียวชาชาพูดด้วยความไม่พอใจ

“ช่วยตัวเองสิ มีมือมีเท้าเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?” ฉินเฉายิ้ม และก้มหัวลงดื่มซุปต่อ

เหลียวชาชาแทบบ้าตาย และตักซุปชามใหญ่ให้ตัวเอง ทั้งสองสาวชิมซุปในเวลาเดียวกัน ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าในปากของพวกเธอเต็มไปด้วยกลิ่นหอม ทำให้เกือบจะกลืนลิ้นตัวเองไปด้วย

“แม้ว่าจะเทียบไม่ได้กับซุปที่มาสเตอร์เชฟทำ” หยูลู่ประเมินอย่างซื่อสัตย์ “แต่ก็เป็นรสชาติเฉพาะตัว หลังจากที่ชิมมัน ฉันรู้สึกว่าทั้งร่างรู้สึกอบอุ่น ฉินเฉา ระดับทำซุปของนายดีมากเลย อย่าลืมบอกวิธีทำให้ฉันด้วยนะ”

“แฮ่ม อย่าห่วงไปเลย แน่นอนว่าฉันจะบอกวิธีของฉันให้เธอ...” ฉินเฉายิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย

“ก็แค่งั้นงั้น ฉันแทบจะกินไม่ลง” เหลียวชาชาที่กินซุปหมดแล้ว ลูบกระเพาะของเธอ และพูดว่า “เพื่อตอบแทนซุปที่กินยากของนาย สุดสัปดาห์นี้ นายต้องพาฉันไปสวนสนุก!”

จบตอน