ราชันย์ซอมบี้ของฉันยังมีหัวใจ My Zombie King Still Has a Heart

ถนนที่ทอดตรงไปยังประตูหลักของกำแพงคอนกรีตดูเหมือนจะยาวนานกว่าที่เคย ยิ่งเข้าใกล้ รายละเอียดของเมืองปริศนาก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เผยให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่และเทคโนโลยีที่เหนือกว่าจินตนาการ กำแพงสูงเกือบสิบเมตร สร้างจากคอนกรีตเสริมเหล็กและแผ่นโลหะหนาไร้รอยต่อ บนยอดมีป้อมยามตั้งอยู่ทุกระยะ พร้อมปืนกลหนักที่หันออกสู่ภายนอกอย่างน่าเกรงขาม สายไฟแรงสูงพาดเชื่อมต่อกันทั่วแนวกำแพงเป็นตาข่ายป้องกันที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ระบบป้องกันเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้รอดชีวิตธรรมดาจะสร้างขึ้นได้

เจย์มองด้วยสายตาครุ่นคิด “นี่ต้องใช้ทรัพยากรระดับองค์กรหรือกองทัพ… ไม่ใช่แค่กลุ่มผู้รอดชีวิตเล็ก ๆ แน่นอน”

คินหรี่ตาส่องกล้องขึ้นไปบนป้อมยาม “และมีคนเฝ้าเราอยู่ตั้งแต่เราเข้ามาในถนนสายนี้แล้ว”

หลินเยว่รู้สึกได้เช่นกัน ดวงตาหลายคู่กำลังจับจ้องจากด้านบน แต่ยังไม่มีท่าทีเป็นศัตรู เพียงแต่สังเกตการณ์อย่างระมัดระวัง

เมื่อกลุ่มของพวกเธอเดินเข้ามาในระยะประมาณร้อยเมตร ลำโพงขนาดใหญ่ที่ติดตั้งอยู่เหนือประตูก็ดังขึ้น เสียงผู้ชายเย็นชาแต่ชัดเจนก้องกังวานไปทั่ว “หยุดอยู่ตรงนั้น และแสดงตัวตน”

ทุกคนหยุดก้าว หลินเยว่ก้าวออกไปด้านหน้าอย่างไม่ลังเล “เราเป็นผู้รอดชีวิต ต้องการเข้าพักและขอความช่วยเหลือ”

เกิดความเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับอีกฝ่ายกำลังประมวลผลข้อมูล จากนั้นเสียงเดิมตอบกลับ “แจ้งจำนวนสมาชิก”

“สิบเอ็ดคน” หลินเยว่ลังเลเพียงเสี้ยววินาที ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง “รวมเด็กสองคน” เธอไม่เอ่ยถึงอาร์คในฐานะ “ซอมบี้” เพราะรู้ดีว่าคำนี้อาจเปลี่ยนทุกอย่างให้เลวร้ายลงทันที

บนป้อมยามเกิดการเคลื่อนไหว เงาคนหลายคนยกอาวุธเล็งลงมา ประตูเหล็กยังไม่เปิด ลำโพงดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีน้ำเสียงที่แฝงความสงสัย “ตรวจพบระดับพลังงานผิดปกติในกลุ่มของคุณ”

หัวใจของทุกคนเต้นแรงพร้อมกัน คินกระซิบเบา ๆ “พวกเขามีเครื่องตรวจจับ”

เจย์สีหน้าเคร่งเครียด “เทคโนโลยีระดับสูงกว่าที่คิดไว้มาก”

เสียงจากลำโพงพูดต่อ “บุคคลที่ยืนอยู่ด้านหลังหญิงผู้นำ ก้าวออกมาข้างหน้า”

ทุกสายตาหันไปหาอาร์ค บรรยากาศตึงเครียดในทันที ผู้รอดชีวิตหลายคนหน้าซีดเผือด ฟ้าจับมือมีนแน่น คินกำปืนไว้จนข้อขาว อาร์คไม่ขยับ เขายืนอยู่ข้างหลินเยว่ ราวกับเงาที่ไม่คิดจะถอยห่าง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

หลินเยว่ก้าวไปยืนบังเขาโดยไม่ลังเล ร่างกายที่บอบบางกว่าแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “เขาอยู่กับเรา”

เสียงจากลำโพงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาเดิม “สิ่งมีชีวิตนั้นไม่ใช่มนุษย์”

หลินเยว่เงยหน้าขึ้นสบกับป้อมยามเบื้องบน หัวใจเต้นแรงระรัว แต่เสียงของเธอกลับหนักแน่นและชัดเจน “แต่เขาช่วยชีวิตพวกเราทุกคน”

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บนกำแพง ผู้คุมหลายคนยังคงเล็งอาวุธลงมาอย่างไม่ลดละ เพียงคำสั่งเดียว ทุกอย่างอาจกลายเป็นการสังหารหมู่ได้ในพริบตา

อาร์คก้มลงมองหลินเยว่ ดวงตาสีแดงเข้มสะท้อนภาพเธออย่างชัดเจน “ถ้าพวกเขาโจมตี…” เขาพูดเสียงเบาราวกับกระซิบ แต่แฝงด้วยความเด็ดขาด “ฉันจะปกป้องเธอ”

หลินเยว่หันกลับไปสบตาเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น “และฉันจะไม่ปล่อยให้นายต้องต่อสู้คนเดียว”

วินาทีนั้น เสียงเครื่องจักรดังขึ้นจากภายในกำแพง ครืดดด… ประตูเหล็กขนาดมหึมาค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นลานตรวจสอบขนาดใหญ่และทหารติดอาวุธครบมือจำนวนมากที่ยืนเรียงแถวรออยู่

ลำโพงประกาศ “อนุญาตให้เข้ามาตรวจสอบชั่วคราว” เสียงนั้นหยุดชั่วขณะ ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เน้นย้ำ “แต่หากสิ่งมีชีวิตนั้นแสดงพฤติกรรมคุกคาม จะถูกกำจัดทันที”

ทุกคนผ่อนลมหายใจออกพร้อมกัน แต่ไม่มีใครรู้สึกปลอดภัยจริง ๆ ความรู้สึกถูกคุกคามยังคงแขวนอยู่เหนือพวกเขา

หลินเยว่หันไปมองสมาชิกของเธอทีละคน เพื่อส่งสัญญาณว่าเธอเชื่อมั่นในพวกเขา จากนั้นมองอาร์ค เขายังคงยืนอยู่ข้างเธออย่างเงียบงัน เหมือนเดิมทุกประการ เป็นหลักยึดที่มั่นคง

เธอพยักหน้าเบา ๆ “เราเข้าไปด้วยกัน”

แล้วกลุ่มผู้รอดชีวิตก็ก้าวผ่านประตูเหล็กขนาดมหึมา เข้าสู่เมืองที่ดูเหมือนความหวัง แต่แฝงไว้ด้วยความลับและอันตรายที่พวกเขายังไม่อาจมองเห็น และการตัดสินใจครั้งนี้ จะนำพาพวกเขาไปสู่จุดเปลี่ยนสำคัญของชะตากรรมโลกใบนี้