ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

(3) ดวงดาวแห่งชีวิต

สัตว์อสูร - ระดับสีทอง

พลังธาตุ -ระดับ ????

ลักษณะเด่น

1.มีการส่องแสงรอบๆตัวเองอยู่ตลอดเวลา

2.สามารถแปลงกายที่มีขนาดตัวได้หลากหลายขนาด

3.แสงแห่งดวงดาวแห่งชีวิตที่เปล่งประกายออกมาตลอดเวา

คุณสมบัติพิเศษ

1.แสงจากดวงดาวแห่งชีวิตนี้ ยิ่งส่องแสงประกายมากเท่าไหร่ยิ่งเป็นผลดีกับต้นไม้หลากหลายสายพันธุ์ที่ก่อกำเนิดในทวีปเฟยเทียน

2.เป็นดวงดาวที่พิเศษหมื่นปีจะเกิดสักดวงหนึ่ง

3.เป็นดวงดาวที่มีแสงสว่างที่สุด

4.ฯลฯ

####

     เหนี่ยวเหนี่ยวที่กำลังพูดถึงตัวตนของเจ้าดวงดาวแห่งชีวิตดวงนี้อย่างละเอียด ให้ครอบครัวและเพื่อนๆของนางจากสองตระกูลได้ฟังกัน

     “ประกายแสงของมันจะไม่มีวันดับเจ้าค่ะ ยิ่งได้สัมผัสแสงส่องสว่างของมันแล้วจะช่วยให้พืชผลต่างๆที่กำลังจะเหี่ยวเฉาตาย ผลิกพื้นกลับมามีชีวิต เขียวชอุ่มได้เหมือนเดิมเจ้าค่ะ…”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ฮึ่บ….”เจ้าดาวตกน้อย พยายามยืดอกของมันอย่างอวดๆตนเอง ไม่มีแผ่วเลยแสงสว่างจากตัวของมันยิ่งส่องประกายมากขึ้นกว่าเดิมเข้าไปอีกด้วย เพื่อแสดงถึงความวิเศษของมันเองเพื่ออวดโชว์ให้ทุกๆคนได้เห็นกันในช่วยระหว่างที่เจ้านายของมันกำลังพูดถึงตัวของมันอยู่

     “มันวิเศษมากจริงๆ….”ท่านพ่อ 

     “ใช่ๆ สัตว์อสูรในพันธะสัญญาของเหนี่ยวเหนี่ยวทั้ง 3 ตนไม่มีตนไหนที่จะดูธรรมดาสามัญเลยจริงๆนะ”ท่านลุงฉือ

     “ไม่น่าเชื่อจริงๆ ถ้าข้าไม่ได้เห็นกับตาในตอนนี้”ท่านลุงอี้

     ทุกๆคนอดไม่ได้ที่จะคิดถึงสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของเหนี่ยวเหนี่ยวแต่ละตนว่ามีลักษณะคุณสมบัติพิเศษอะไรบ้าง ไม่ว่าจะเป็น วิหคล่องหนหรือเจ้าขาวผ่อง หยดน้ำเมฆหรือก็คือเจ้าเด้งดึ๋ง ต่างก็วิเศษไปหมด 

     แต่พอหันมามองสายตาของพวกเหลนสาวน้อยของเจ้านายพวกมันแล้วก็กลับทำให้พวกมันรู้สึกตื่นตระหนกตกใจ เสียมากกว่าอีก

     “เอาล่ะข้าว่าพวกเรามาเริ่มทำภาระกิจที่ต้องทำให้เดินทางมาถึงเมืองเฮยอ้านกันดีกว่านะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เย้…เย้….”พวกเด็กๆ 

     “เจ้าขาวผ่องบินลงตรงด้านล่างนี้เลย ไปเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ได้เลยเจ้านาย..”เจ้าขาวผ่อง เมื่อได้รับคำสั่งแล้วก็ถลาหัวทิ่มลงไปอย่างรวดเร็วทันที

     “หมับ…..”ทุกๆคนคราวนี้เตรียมพร้อมกันหมดแล้ว เมื่อได้ยินเสียงคำสั่งของเหนี่ยวเหนี่ยวก็หาที่ยึดเกาะกันอย่างรวดเร็วไม่รอช้าให้เหนี่ยวเหนี่ยวพูดจบประโยคแต่อย่างไร ต้องไหวตัวทันท่วงที มิฉะนั้นแล้วก็จะพากันหงายหน้าหงายหลังกันอีกสำหรับการบินผาดโผนอยู่หลายครั้ง

     “ฟู่….ฟู่……”

     เมื่อได้ลงสู่พื้นดินเบื้องล่างอย่างสวัสดิภาพแล้ว ก็ทำให้ทุกๆคนถึงกับโล่งอกกันไปหมด เป่าปากออกมาด้วยความรู้สึกที่โล่งใจเป็นอย่างมากที่ได้ผ่านพ้นการบินผาดโผนมาได้

     “ข้ารู้สึกมึนๆหัวจังเลย”ท่านพ่อ

     “ข้าก็เช่นกัน หัวหมุนติ้วแล้วตอนนี้”ท่านลุงฉือ

     “ไม่เคยชินเสียทีกับการที่เจ้าขาวผ่องพาบินแบบนี้น่ะนะ”ท่านลุงอี้

     “ใช่”ท่านพ่อ ท่านลุงฉือ

     พวกเด็กๆก็จะมีอารมณ์แบบสนุกสนานกับการบินโฉบไปมาแบบนี้ แต่สำหรับพวกผู้ใหญ่แล้วต้องพากันเวียนหัวอยากจะอาเจียนเสียทุกครั้งไปเมื่อเจอเหตุการณ์แบบนี้เข้า ไม่มีทางเลยที่พวกท่านจะเคยชินเสียทีหนึ่ง!!

     “ตุ้บ……”

     เมื่อเจ้าขาวผ่องพาลงสู่พื้นดินเบื้องล่างเรียบร้อยแล้ว ทุกๆคนก็พากันลงจากหลังเจ้าขาวผ่องกันทั้งหมด

     “ในที่สุดก็ได้เหยียบย่ำพื้นดินของเมืองเฮยอ้านเสียที หลังจากอยู่แต่บนฟากฟ้าของเมืองเฮยอ้านตลอดการเดินทางเลย ค่อยรู้สึกได้ขยับร่างกายได้บ้าง”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ตั้งแต่เดินทางมาไม่รู้สึกเหนื่อยเลยนะเจ้าคะท่านย่าเล็ก”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “จริง ข้าไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยอันใดเช่นกัน”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “..............!!”พวกผู้ใหญ่ ที่ได้ฟังท่านย่าเล็กกับหลานสาวตัวแสบพูดคุยกันต่างก็พากันพูดไม่ออกเลยทีเดียว จะให้รู้สึกเหน็ดเหนื่อยกันได้อย่างไรกัน??ในเมื่อตั้งแต่เริ่มแรกที่ออกเดินทางมาจากป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลานั้น ก็อยู่แต่บนหลังเจ้าขาวผ่องกันตลอดเวลา ถ้าเรียกว่าการเดินทางก็คงจะได้??แต่ทุกๆคนบินมานี่น่ะสิ!!

     “นั่นน่ะสิ สงสัยว่าข้าจะต้องหาอะไรสนุกๆทำก่อนเพื่อยืดเส้นยืดสายเสียหน่อยล่ะนะ ไม่อย่างนั้นแล้วคงเบื่อแย่เลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “แล้วทำอะไรดีเล่าเจ้าคะท่านย่าเล็ก??”เหลนสาวใหญ่ยายา

     พวกเหลนๆต่างก็พากันมองมาที่ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวของพวกเขาตาเป็นประกาย รอฟังคำสั่งจากท่านย่าเล็กอย่างตื่นเต้นมากๆ 

     “ก็พวกเรามาที่นี่เพราะหลักๆก็คือนำ ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ มาใช้งานแต่ละเมืองใช่ไหมเล่า”เหนี่ยวเหนี่ยว

    “ใช่เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาว

    “ใช่ขอรับ ท่านย่าเล็ก”เหลนชาย

     “ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มเลยละกันจากทางด้านหน้านู้นเลย ดูเหมือนจะเป็นเส้นทางเดินนะ ดูสิมีรอยของการเดินทางของชาวบ้านแถวนี้เลย ไม่เหมือนกับเป็นป่าที่รกๆแต่อย่างใด”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “จริงด้วย..”เหล่าเหลนๆ พากันมองเส้นทางด้านหน้าที่มืดมิดไปหมด ตามที่ท่านย่าเล็กบอก

     “ไปกันเลยพวกเรา”เหนี่ยวเหนี่ยว

     พวกเด็กๆพากันเดินตามท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวไปติดๆ ห้อยท้ายสุดของขบวนก็ยังเป็นพวกผู้ใหญ่เหมือนเดิม

     “โอ๊ะ….ไม่เห็นว่าจะมืดมิดสนิทใจตรงไหนเลยนะพอเดินมาถึงก็ยังมองเห็นทางสว่างได้อยู่นะเนี่ยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “จริงด้วย…”พวกเหลนๆ เองก็มองเส้นทางเดินตรงนี้อย่างสงสัยเช่นเดียวกัน เพราะตอนที่มองมาแต่ไกลๆกลับไม่เห็นเส้นทางอันใดเลย แต่พอยิ่งเดินผ่านมากใกล้ๆกับไม่มืดมิดอย่างที่คิดแต่อย่างใด

     “งั้นก็ใช้ผลึกดวงอาทิตย์ไม่ได้แล้วล่ะ เอาไปวางแถวอื่นแทนละกันนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เอ่อ…ลูกรักแม่ว่าเหนี่ยวเหนี่ยวลองดูอีกทีไหมลูกว่ามันมืดมิดจริงๆ หรือไม่กัน???”ท่านแม่ ผู้ที่ดูเหมือนว่าจะเห็นความแตกต่างและความผิดปรกติต่างจากพวกเด็กๆ และกลุ่มพวกท่านพ่อกัน

     “เอ๋…..??”แต่ละกลุ่มก็พากันสงสัยอีกแล้วว่ามองยังไงก็ยังพอเห็นเส้นทางอยู่บ้านไม่ได้มืดมิดสนิทแบบนั้น

     “...???”พวกบรรดาผู้ชาย

     “ท่านย่าทวด บอกท่านย่าเล็ก กับพวกเราให้มองดีๆแต่ข้าก็ยังคงพอมองเห็นเส้นทางบริเวณนี้อยู่ดีล่ะนะ พวกเจ้าเล่า??”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “ข้าก็พอเห็นเส้นทางแถวนี้เหมือนกันนะ ไม่ถึงกับมืดมิดจริงๆนั่นแหละ”เหลนชายสามจีจี

     “นั่นน่ะสิ ข้าก็เห็นเช่นเดียวกับพวกเจ้าเช่นกันนะ”เหลนชายรองจูจู

     “หรือมันจะมืดแบบนิดหน่อย หรือมืดมากๆหรือไม่กันเล่า??”เหลนชายใหญ่หยางหยาง

     “นั่นสิ ถ้ามืดแบบกลางๆหน่อยก็อาจจะพอใช้ผลึกดวงอาทิตย์ได้ละมั้งใช่ไหม??”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “.............”ท่านแม่ หรือท่านย่าทวดของพวกเหลนๆก็นิ่งฟังแบบรู้สึกเหนื่อยจริงๆกับสิ่งที่พวกเหลนชายกำลังพูดปรึกษากันอยู่นี้

     “น้องหญิง เจ้าพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรงั้นหรือ??หรือว่าคืนอื่นๆอาจจะมืดมิดมากกว่าคืนนี้กันใช่ไหม?? บอกพวกพี่มาเลยได้ไหม??”ท่านพ่อ ของเหนี่ยวเหนี่ยวเองที่ทนไม่ไหวที่จะมองสังเกตการณ์สถานที่รอบข้างเพราะว่ามันพอจะมองเห็นจริงๆไม่น่าจะต้องใช้ผลึกดวงอาทิตย์หรอก

     “เฮ้อ……”ท่านแม่ถึงกับต้องทอดถอนหายใจออกมาอย่างยาวๆ และส่ายหน้าไปมาเบาๆ และพูดออกมาว่า….

     “เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าจะบอกแล้ว”ท่านแม่

     ทุกๆคนเลิกสังเกตการณ์ระดับความมืดมิดรอบๆข้างนี้แล้ว และตั้งใจฟังท่านแม่ของเหนี่ยวเหนี่ยวพูดออกมา

     “เหนี่ยวเหนี่ยวลูกรัก บนหัวน้อยๆของเจ้าน่ะมีอะไรอยู่งั้นรึ บอกทุกคนได้ไหม??”ท่านแม่

     “ผลั่ก……”

     “ตุ้บ…….”

     “โอ๊ย.............!!”เจ้าดาวตกน้อย

     “..........!!”ท่านแม่

     “............!!”ทุกๆ คน

     ภาพที่ทุกๆคนเห็นตอนนี้ก็คือหลังจากที่ท่านแม่ของเหนี่ยวเหนี่ยว บอกให้นางดูตัวนางเองว่าอะไรกันที่อยู่บนหัวของนางตอนนี้ เพราะด้านไหล่ขวาคือเจ้าขาวผ่อง ด้านไหล่ซ้ายคือเจ้าเด้งดึ๋ง และแน่นอนบนหัวของนางก็คือเจ้าดาวตกน้อยนั่นเอง!!

     แต่ด้วยว่าเอามือน้อยๆทั้งสองของตัวเองตบลงไปที่หัวด้านบนของนาง ทำให้เจ้าดาวตกน้อยโดนลูกตบแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวมาก่อน หล่นตุ้บสู่พื้นเบื้องล่างนอนคว่ำหน้าอย่างสวยงามไปเลย

     “ไอ้หยา…..เจ้าเป็นดาวตกอีกแล้ว..”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “.............!!”เจ้าดาวตกน้อย ที่ค่อยๆพยุงร่างดวงดาวของมันลุกขึ้นมาอย่างช้าๆด้วยความมึนงงเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวดีก็โดนลูกตบร่วงหล่นจากหัวของเจ้านายของมันอย่างรวดเร็ว

     สายตาของมันมองมาที่เจ้านายอย่างอยากจะร้องบอกเลยว่า ที่ข้าเป็นดาวตกอีกรอบเพราะผู้ใดกัน ดันฟาดมือมาบนหัวที่มันกำลังยืนอยู่น่ะ!!

     “ท่านแม่ก็เจ้าดาวตกน้อยอย่างไรเล่าเจ้าคะ ที่อยู่บนหัวของเหนี่ยวเหนี่ยว แต่ตอนนี้เป็นดาวตกอยู่นี่แล้วเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

      “ใช่จ้ะบนหัวของเจ้าเมื่อตะกี้นี้มีเจ้าดาวตกน้อยอยู่ นั่นมันหมายถึงอะไรกัน??”ท่านแม่

     “เอ๋….???”เหนี่ยวเหนี่ยว เอียงคอมองมาที่ท่านแม่เพื่อทบทวนคำถามของท่านแม่ที่ถามนางออกมาสักครู่นี้

     “อ้อ…..ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้ารู้ว่า???”ท่านแม่ ถามอีกครั้งเมื่อเห็นว่าลูกสาวนิ่งเงียบงันไปสักพักใหญ่ไม่ตอบสักทีหนึ่ง เพื่อให้คนอื่นๆได้รับรู้ไปด้วยเพราะตอนนี้ทุกสายตามองไปที่นางกันหมดแล้ว

     “แฮะ…แฮะ….ก็เป็นเพราะว่าเจ้าดาวตกน้อยมีคุณสมบัติพิเศษในตัวของมันตลอดเวลาที่ส่องแสงสว่างแห่งดวงดาวชีวิตของมันตลอดเวลาเจ้าค่ะ นั่นก็เลยทำให้ไม่ว่ามันจะไปที่ใดที่นั่นจะมีแสงสว่างจากแสงดวงดาวของเจ้าดาวตกน้อยเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “อ้อ……”พวกเด็กๆพากันร้องอ้อกันดังๆ และพยักหน้าไปมาอย่างเข้าใจกันแล้วว่าทำไมเส้นทางนี้ในตอนแรกมองไม่เห็นสิ่งใดเลย แต่พอเดินทางใกล้ดันกลับพอเห็นเส้นทางขึ้นมาได้

     “แบบนี้ต้องโทษเจ้าดาวตกน้อยนะเจ้าคะท่านแม่ เล่นส่งแสงสว่างจากดวงดาวของมันตลอดเวลาแบบนี้ ข้าก็เลยไม่คิดว่าบริเวณแถวนี้จะมืดมิดมากๆเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “.................!!”เจ้าดาวตกน้อย ที่จู่ๆก็โดนเสียแล้วและคิดว่ามันผิดอะไรกัน??ที่มีความส่องสว่างในตัวเองตลอดเวลาแบบนี้น่ะ!!

     “สงสัยว่าข้าคงจะต้องให้ท่านแม่ตัดชุดคลุมให้เจ้าใส่แล้ว และต้องมีหมวกด้วยนะ แล้วก็ต้องมีผ้าคลุมหน้าด้วยดีไหมนะ อือ…..ใส่แบบให้เห็นเพียงแต่ลูกตาไว้มองทาง จมูกไว้หายใจ ปากเอาไว้กินขนมก็พอแล้ว ตรงส่วนอื่นปิดให้มิดไปเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “................!!!”เจ้าดาวตกน้อย ที่แทบจะตกใจหงายหลังกับคำพูดแนะนำของเจ้านายของมันในตอนนี้

     เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋งพากันมองหน้าไปมาอย่างสยองจริงๆดีนะที่พวกมันไม่ต้องมีชุดอะไรด้วยแบบนี้ไม่งั้นคงจะแย่เป็นแน่ นึกแล้วสงสารน้องเล็กดาวตกน้อยเสียจริงๆ 

     “เจ้าดาวตกน้อยเอ๊ย คิดจะเปลี่ยนใจไม่มีเจ้านายชื่อหวังเหนี่ยวเหนี่ยวคงจะไม่ทันกาลเสียแล้วล่ะ จงร่วมทุกข์น้อย ทุกข์กลางๆ ทุกข์มากๆกับพวกข้าไปละกันนะ”เจ้าขาวผ่อง

     “จริง พี่ใหญ่”เจ้าเด้งดึ๋ง 

     สองสัตว์อสูรในพันธะสัญญาของเหนี่ยวเหนี่ยวสองตนแรกต่างพากันพูดทางจิตกันอย่างนึกเวทนาสงสารเจ้าดาวตกน้อยเสียจริงๆ เพราะถ้าให้เจ้านายพูดออกมาแบบนี้แล้วดูเหมือนเจ้าดาวตกน้อยจะไม่รอดพ้นจากการที่จะมีชุดที่ว่านี้ใส่เป็นแน่แท้ล่ะนะ

     “ท่านแม่ ท่านแม่ว่าอย่างไรเล่าเจ้าคะความคิดของเหนี่ยวเหนี่ยวน่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เอ่อ…..แล้วแต่เจ้าเลยลูกรัก!!”ท่านแม่เองก็นึกสงสารเจ้าดาวตกน้อยเช่นกัน เลยไม่อยากพูดอะไรออกไปเพราะถึงอย่างไรเหนี่ยวเหนี่ยวก็เป็นคู่พันธะสัญญาของเจ้าดาวตกน้อยนั่นเอง ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของลูกสาวตัวแสบของท่านเอง

     “ว่าอย่างไรเจ้าดาวตกน้อย เจ้าชอบชุดที่ข้าบอกไปเมื่อตะกี้นี้หรือไม่กัน ไม่อย่างนั้นแล้วเจ้าก็ส่องแสงตลอดเวลาแบบนี้ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าตรงบริเวณไหนมันมืดมิดแค่ไหนกันน่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว 

     “...............!!”เจ้าดาวตกน้อย พูดไม่ออกเลยเจอคำพูดยาวๆแบบนี้จากเจ้านายของมันเอง

     “ข้าขอเวลาคิดก่อนนะเจ้านาย เผื่อว่ามีวิธีอื่น!!”เจ้าดาวตกน้อย เริ่มจะรนรานหาทางออกให้กับตนเองให้ได้อย่างรวดเร็วที่สุด

     “อย่างงั้นเหรอ ถ้างั้นตอนนี้ก็เอาแบบนี้ไปก่อนละกันนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ฟึ่บ……”

     “..........!!”เจ้าดาวตกน้อย

     “..........!!”ทุกๆคน

      สิ่งที่เห็นกันในตอนนี้ก็คือเหนี่ยวเหนี่ยว นำผ้าออกมาจากมิติส่วนตัวของนางและโยนลงไปที่ตัวของเจ้าดาวตกนั่นเอง 

************

     น่าสงสารเจ้าดาวตกน้อยสัตว์อสูรในพันธะสัญญาตัวที่ 3 เสียจริงๆที่จะต้องเริ่มรับมือกับเจ้านายของมันแล้ว