[จบ] ระบบกลืนกินพรสวรรค์

บทที่ 16 ภูเขาต้าสู่กับการไล่ล่าหมาป่าสายลม!

เมื่อออกมาจากย่านยุทธภัณฑ์ ฉู่โม่วก็ตรงออกจากฐาน

เหตุผลหลักที่เขาต้องรับภารกิจนี้มา เป็นเพราะสถานที่ฝึกในครั้งนี้อยู่ในทิศทางเดียวกันกับตำแหน่งที่อสรพิษสองหัวกำลังเพ่นพ่านอยู่

เขาพอมีข้อมูลของอสรพิษสองหัวตัวนี้อยู่บ้าง

น้ำดีของอสรพิษสองหัวช่วยเสริมสร้างสมรรถนะของผู้ปลุกพลัง แม้ว่าผลลัพธ์จะบางเบาและแตกต่างออกไปตามผู้ใช้ มันก็ยังเป็นสมบัติมีค่าอยู่ดี

หากเขาตัดหัวมันมาได้ก็สามารถใช้น้ำดีได้ แต่หัวใจของมันไม่ใช่สิ่งจำเป็น

ภารกิจนี้สามารถสำเร็จลุล่วงได้อย่างง่ายดาย

อย่างไรแล้วผู้หญิงคนนั้นก็น่าสงสารทีเดียว

ถึงฉู่โม่วจะไม่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนจิตใจดีนัก แต่เมื่อเห็นดังนั้นแล้ว การช่วยเหลือเธอสักหน่อยโดยที่ไม่เดือดร้อนตัวเองก็คงไม่เป็นไร

อีกอย่าง

ฉู่โม่วมีข้อข้องใจเกี่ยวกับไข่สัตว์อสูรที่ยังไม่ฟักมามากกว่าสิบปีแล้ว

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ฉู่โม่วเดินออกมาจากประตูเมืองและออกสู่นอกอาณาเขตฐาน

แม้ว่าฐานลู่หยางจะมีขนาดเล็ก ทว่าก็มีผู้ฝึกยุทธ์อยู่ในเมืองและกลุ่มนักล่ามากมายอยู่ในฐาน พื้นที่รอบฐานสามสิบสองกิโลเมตรจึงมีความปลอดภัยสูงทีเดียว

หากต้องการตามล่าสัตว์อสูรที่ทรงพลังยิ่งกว่าก็ต้องออกไปไกลกว่านั้น

ครั้งนี้ฉู่โม่วเข้าไปในป่าเพื่อทำลายขีดจำกัดของตัวเองและกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์

ดังนั้นแล้ว เป้าหมายของเขาคือภูเขาต้าสู่ที่ห่างออกไปร้อยหกสิบกิโลเมตร

เมื่อร้อยปีก่อน ภูเขาต้าสู่เป็นเพียงแค่เนินเล็ก ๆ ภายในการควบคุมดูแลของลู่หยาง

แต่แล้วโลกก็เปลี่ยนแปลงไป ดาวเคราะห์สีน้ำเงินนี้พลันขยายใหญ่ขึ้นหลายร้อยเท่า ทำให้ภูเขาต้าสู่กลายเป็นแนวภูเขาขนาดมหึมาที่ยาวกว่าหลายพันกิโลเมตร

บนภูเขาลูกนั้น ต้นไม้โบราณตั้งสูงตระหง่านขึ้นไปบนท้องฟ้า และสัตว์อสูรทั้งหลายล้วนออกอาละวาด

น่าสะพรึงกลัวจริง ๆ

“ว่ากันว่าลึกเข้าไปบนภูเขามีสัตว์อสูรระดับ 3 ที่น่าสะพรึงกลัว มันแค่ยังไม่ได้รับการยืนยัน และมีข่าวลือกระทั่งว่ามีร่องรอยของสัตว์อสูรระดับ 4 อยู่ด้วยซ้ำ!”

ฉู่โม่วครุ่นคิดระหว่างการเดินทาง

สัตว์อสูรระดับ 4 หรือ 5 นั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุด ต่อให้เป็นฉู่โม่วก็คงไม่รอดอย่างแน่นอน

คราวนี้เขาจึงไปที่ภูเขาต้าสู่เพียงเพื่อสังหารสัตว์อสูรระดับ 2 เป็นการลับฝีมือเท่านั้น

ถ้าได้เจออสรพิษสองหัวเข้าจริง ๆ ก็คงจะดี

ขณะที่เขาคิดอยู่นั่นเอง

ฟึ่บ!

ทันใดนั้นเอง เสียงอะไรบางอย่างก็ดังขึ้นพร้อมกลุ่มเงาสีดำที่ตรงเข้ามาหาฉู่โม่วในทันที

“สัตว์อสูรระดับ 2!”

เมื่อได้ยินเสียงการลอบโจมตี ฉู่โม่วก็ขมวดคิ้วแน่น เขาวิเคราะห์ได้อย่างรวดเร็วว่ามันคือลมหายใจของสัตว์อสูรระดับ 2

เขาหยิบกระบี่ออกมา

เมื่อสัมผัสได้ถึงอสูรที่ใกล้เข้ามา เขาก็ใช้พลังธาตุลมและย่างก้าวหมอกควันทำให้ร่างกายกลายเป็นหมอกควันทันที

เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาก็อยู่ข้างกายอสูรร้ายแล้ว

ฉัวะ!

กระบี่ฟันเข้าที่คอของสัตว์อสูรอย่างแม่นยำ

เสียงคมกระบี่ตัดผ่านเนื้อดังขึ้น และเลือดมากมายสาดกระเซ็นออกมา

สัตว์อสูรที่โจมตีไม่มีเวลาให้ส่งเสียงด้วยซ้ำ มันถูกผ่าออกเป็นสองส่วนและร่วงลงบนพื้นทันที

ตอนนั้นเองที่ฉู่โม่วมองเห็นว่ามันคือสัตว์อสูรอะไร

“สัตว์อสูรระดับ 2 ตั๊กแตนเหล็ก!”

ตั๊กแตนเหล็กคือสัตว์อสูรระดับ 2 จัดเป็นสัตว์อสูรที่อ่อนแอที่สุด!

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่ามันไร้ซึ่งพละกำลัง

ตั๊กแตนเหล็กถูกตั้งชื่อตามปรสิตที่เรียกว่าไส้เดือนฝอยเหล็ก

สิ่งมีชีวิตทั้งสองนี้เมื่อผสานรวมกัน จะทำให้ตั๊กแตนเหล็กมีความสามารถในการกลืนกินทองและเหล็ก ซึ่งมีผลให้น้ำและไฟไร้ผลต่อมัน พร้อมกับมีกรงเล็บแหลมคมบนขา มีหน้าที่สามารถทำลายแผ่นหินได้ด้วยพลังมหาศาล

ที่สำคัญคือบนขาหน้าของมันมีพิษอยู่ด้วย หากโดนเข้าก็จะได้รับบาดเจ็บสาหัสหรืออาจถึงตายได้

ดังนั้นแล้ว แม้ว่าตั๊กแตนเหล็กจะอ่อนแอที่สุดในหมู่สัตว์อสูรระดับ 2 ก็มีผู้ปลุกพลังจำนวนไม่น้อยที่ต้องสังเวยชีวิตให้มันในแต่ละปี

โดยรวมแล้ว

ในป่าลึกนี้เราไม่ควรดูถูกสัตว์อสูรตัวใดทั้งสิ้น

“เก็บเลือดสัตว์อสูร!”

ฉู่โม่วย่อตัวลง ผ่าเปิดหัวใจของตั๊กแตนและหยดเลือดข้างในลงไปในขวด

หลังจากนั้น ขาหน้าทั้งสองข้างซึ่งเป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุดบนร่างกายของมันก็ถูกตัดออก เมื่อกลับไปที่ฐานเขาสามารถนำมันไปขายแลกเป็นหินปฐมกาลได้จำนวนมาก

หลังจากที่จัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ฉู่โม่วก็ออกเดินทางต่อ

ระหว่างทาง ฉู่โม่วเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรตัวแล้วตัวเล่า

เขาฆ่าพวกมันไปจำนวนหนึ่ง

ส่วนตัวอื่น ๆ นั้นเป็นสัตว์อสูรระดับ 3 ที่ทรงพลังเป็นอย่างมาก ฉู่โม่วรู้ตัวดีว่าเขาไม่อาจเอาชนะพวกมันได้จึงใช้พรสวรรค์พลังธาตุลมหลีกเลี่ยงพวกมันโดยรักษาระยะห่างเอาไว้

อีกแค่ร้อยหกสิบกิโลเมตรเท่านั้น

ฉู่โม่วเจอสัตว์อสูรที่เขาไม่อาจเอาชนะได้ไม่น้อยกว่าสี่ตัว

มันทำให้เขาเข้าใจเป็นอย่างดีว่าข้างในป่าลึกนั้นอันตรายถึงชีวิตเพียงไร

‘มิน่าล่ะ พวกผู้นักล่าถึงออกไปล่าสัตว์อสูรกันเป็นกลุ่ม ในป่าแห่งนี้อันตรายจริง ๆ ถ้าเดินอยู่คนเดียวก็อาจถูกอสูรฆ่าตายได้ง่าย ๆ เลย’

ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง

สองชั่วโมงหลังจากนั้น

ในที่สุดฉู่โม่วก็มาถึงภูเขาต้าสู่

เมื่อเข้ามาในเขตแดนนี้ จำนวนของสัตว์อสูรเพิ่มสูงขึ้นและอันตรายยิ่งกว่าเก่ามาก

ฉู่โม่วเองก็ระมัดระวังตัวมากขึ้นด้วยเช่นกัน

แม้ว่าเขาจะมีพลังธาตุลมและย่างก้าวหมอกควันที่ทำให้ความเร็วน่ากลัวยิ่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป

แต่เหนือฟ้ายังมีฟ้า และเหนือโลกหล้าย่อมมีคน!

หากบังเอิญไปกระตุ้นสัตว์อสูรที่ทรงพลังยิ่งกว่าเข้า แม้แต่ฉู่โม่วก็ไม่แน่ใจว่าจะเอาชีวิตรอดไปได้

“ในเมื่อมาถึงภูเขาต้าสู่แล้ว ก็สามารถต่อสู้และฝึกฝนได้อย่างสบายใจแล้ว!”

“ต้องพยายามเข้าสู่ขั้นผู้ฝึกยุทธ์ให้เร็วที่สุด!”

“ระหว่างนั้น… ฉันจะได้ฝึกกระบวนท่ากับวิชากระบี่ด้วย!”

หลังจากที่ตั้งเป้าหมาย ฉู่โม่วก็เริ่มตามหาเหยื่อในบริเวณภูเขาต้าสู่ทันที

ที่นี่มีสัตว์อสูรอยู่เต็มไปหมด

ภายในเวลาไม่นานฉู่โม่วก็พบกับสัตว์อสูรที่เหมาะสม

หมาป่าตัวหนึ่งขนาดราวสามเมตรปรากฏตัวขึ้น มันมีขนสีเขียวเข้มพลิ้วไหวปกคลุมทั่วทั้งร่าง เขี้ยวแหลมคมและประกายแสงอันเยือกเย็น

“สัตว์อสูรระดับ 2 หมาป่าสายลม นับว่าแข็งแกร่ง!”

สายตาของฉู่โม่วดูเอาจริงเอาจัง

แม้ว่ามันจะเป็นสัตว์อสูรระดับ 2 เหมือนกับตั๊กแตนเหล็ก ทว่าความสามารถในการต่อสู้ของทั้งสองกลับแตกต่างกัน

ตอนนั้นเอง

หมาป่าสายลมเองก็ได้กลิ่นลมหายใจของฉู่โม่ว มันส่งเสียงเห่าหอนทันที แล้วจึงพุ่งตรงไปหาเขาพร้อมคำรามลั่น

โฮก!

หมาป่าสายลมทะยานเข้ามาด้วยขาทั้งสี่ รวดเร็วดุจสายฟ้าและน่าหวาดกลัวราวกับศาสตราแหลมคม ตรงเข้าไปยังตำแหน่งของฉู่โม่ว

“ย่างก้าวหมอกควัน!”

ฉู่โม่วใช้พลังกายเนื้อและพลังธาตุลมพร้อม ๆ กัน ร่างกายของเขาพลันลอยออกไปไกลหลายเมตรในทันใด

กระบี่ฝ่าวายุพรั่งพรูออกมาทันที แสงเย็นยะเยือกอาบคมกระบี่จนเปล่งประกายระยิบระยับ ขณะที่ฟันไปยังศีรษะของหมาป่าสายลม

ตู้ม!

กระบี่เล่มคมฟันลงด้วยพลังมหาศาล แต่หมาป่าสายลมก็รวดเร็วอย่างถึงที่สุด มันใช้อุ้งมือข้างหนึ่งรับการโจมตีนี้

จังหวะที่การโจมตีของทั้งสองฝ่ายบรรจบกัน ฉู่โม่วต้องก้าวถอยหลังมาเล็กน้อย ในขณะที่หมาป่าสายลมลอยกระเด็นออกไปไกล

มันกระแทกลงกับพื้น แต่ก็ลุกขึ้นยืนและส่งเสียงคำรามในทันที

ทว่าฉู่โม่วรู้ดีว่ากรงเล็บหมาป่าที่สัมผัสกับกระบี่ของตนนั้นกำลังสั่นสะท้าน

มีเลือดไหลออกมาจากกรงเล็บของมันด้วยซ้ำ

“ทำลายการป้องกันสำเร็จ!”

“มันอ่อนแอกว่าฉัน!”

เมื่อเห็นดังนั้น ฉู่โม่วก็มุ่งมั่นขึ้นทันที

ถึงเขาจะยังเป็นเพียงผู้ปลุกพลัง แต่ด้วยพละกำลังกายกว่า 4.5 ตัน และด้วยพลังธาตุสายฟ้า พลังกายเนื้อของเขาเทียบเท่ากับ 25 ตันเลยทีเดียว!

ในแง่ของพละกำลังแล้ว มันเพียงพอที่จะจัดการหมาป่าสายลมอย่างแน่นอน!

“สังหาร!”

ความมั่นใจของฉู่โม่วพุ่งทะยานขึ้น แล้วเขาก็ใช้พลังกายเนื้ออีกครั้ง เพื่อสังหารหมาป่าสายลมด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เพียงพริบตาเดียว ชายหนุ่มและหมาป่าก็ได้ปะทะกันไปมากกว่าสิบกระบวนท่าแล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน

หมาป่าสายลมต้านการโจมตีของฉู่โม่วครั้งแล้วครั้งเล่า และในที่สุดลมหายใจของมันก็แผ่วลง ฉู่โม่วเห็นโอกาสนี้จึงตรงเข้าไปตัดหัวของมันทันที

หมาป่าสายลม… ตาย!

...