หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 36: เพลงกระบี่ไม้ลวงตา, อาคมโลหิตกลืนวิญญาณ

ลานโล่งเล็กๆ ณ ชายป่าเงียบสนิท (寂静森林) บัดนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งการต่อสู้และไอสังหาร (杀气) ที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม! ลู่ฉุย (陆魁) และหวังเปียว (王彪) นอนกองอยู่กับพื้น สิ้นสภาพที่จะลุกขึ้นมาต่อกรได้อีก คงเหลือเพียง "สือจิ้ง" (石劲) ที่ยืนเผชิญหน้ากับเจี้ยนหลิน (剑林) ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นระคนความตื่นตระหนกอย่างมิอาจปิดบัง!

มันมิเคยคาดคิดมาก่อนว่า "เจ้าเด็กขยะ" ที่มันเคยเหยียบย่ำและดูแคลนมาตลอด จะสามารถโค่นล้มลูกน้องทั้งสองของมันลงได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้! และบัดนี้...มันกลับต้องมาเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มผู้นี้ตามลำพัง!

"ฮ่าๆๆ! นึกไม่ถึงว่าเจ้าหนูสกปรกเช่นเจ้าจะมีเขี้ยวเล็บซ่อนอยู่บ้าง!" สือจิ้งหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต "แต่ก็แค่นั้นแหละ! พลังระดับมดปลวกของเจ้ามิอาจเทียบกับข้าผู้เหยียบย่างเข้าสู่ขั้นรวบรวมปราณ ระดับหก (凝气境六层) ได้หรอก! วันนี้ข้าจะทำให้เจ้ามิเหลือแม้แต่เศษวิญญาณ!"

เจี้ยนหลินมิได้เอ่ยวาจาใดตอบโต้ แววตาของเขายังคงเย็นชาและว่างเปล่า "กระบี่ไม้" (木剑) ธรรมดาๆ ในมือถูกกุมไว้มั่นคง ปลายกระบี่ชี้ลงพื้นอย่างสงบ แต่กลับแผ่ "สัมผัสกระบี่" (剑之触) ที่เยียบเย็นและคมกล้าออกมาอย่างต่อเนื่อง ไอพลังสีเขียวอ่อนจางๆ ที่เคลือบอยู่บนผิวไม้ดูจะ "สั่นไหว" เล็กน้อย ราวกับกำลังรอคอยจังหวะที่จะปลดปล่อยพลังออกมา

สือจิ้งมิรอช้าอีกต่อไป มันทะยานเข้าใส่เจี้ยนหลินด้วยความเร็วสูงสุด! "เพลงกระบี่เมฆาตั้งมั่น – วายุเมฆาผ่าศิลา!" (定云剑式 – 风云破石) กระบวนท่านี้รุนแรงและหนักหน่วงกว่า "ศิลาทลายทัพ" ที่มันเคยใช้มากนัก! ปลายกระบี่เหล็กกล้าวาดเป็นประกายแสงสีเงิน พุ่งตรงเข้าหมายจะผ่าร่างของเจี้ยนหลินออกเป็นสองท่อน! บรรยากาศรอบกายพลันหนักอึ้ง! แรงอัดอากาศ (气浪) ที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากคมกระบี่ของมัน จนใบไม้แห้งบนพื้นปลิวว่อน!

แต่เจี้ยนหลินก็เตรียมพร้อมอยู่แล้ว! เขามิได้ปะทะโดยตรง! แต่ใช้ความคล่องแคล่วของเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法) และ "สัมผัสกระบี่" ที่เฉียบคมในการ "อ่าน" ทิศทางและจังหวะการโจมตีของสือจิ้ง!

"เคร้ง! เคร้ง! ฉัวะ!"

เสียงกระบี่ไม้ปะทะกับกระบี่เหล็กกล้าดังขึ้นเป็นระยะ! ทุกครั้งที่ปะทะ เจี้ยนหลินจะรู้สึกถึงแรงสะท้านที่ส่งผ่านขึ้นมาจนแขนชาหนึบ! ร่างกายของเขายังมิได้ฟื้นคืนจากความบอบช้ำเมื่อครั้งต่อสู้กับอสูรวายุคลั่งและเผชิญหน้ากับมังกรอย่างเต็มที่นัก พลังปราณ (灵气) ที่โคจรอยู่ภายในเริ่มจะติดขัดเล็กน้อย! แต่เขาก็ยังคงสามารถ "ปัดป้อง" และ "เบี่ยงเบน" การโจมตีอันหนักหน่วงของสือจิ้งไปได้! กระบี่ไม้ในมือเขามิได้แตกหักง่ายๆ อย่างที่สือจิ้งคาดหวัง! มันมีความ "เหนียวแน่น" และ "ยืดหยุ่น" อย่างน่าประหลาด! ไอพลังสีเขียวอ่อนที่เคลือบอยู่บนผิวไม้ดูจะ "ส่องประกาย" วูบวาบทุกครั้งที่ปะทะ ราวกับว่ามันกำลัง "ดูดซับ" หรือ "กระจาย" แรงกระแทกบางส่วนออกไป! บางครั้ง ปลายกระบี่ของเจี้ยนหลินก็ดูจะ "ยาว" ขึ้นหรือ "โค้งงอ" ได้อย่างผิดธรรมชาติ ราวกับเถาวัลย์มีชีวิตที่สอดประสานไปกับการเคลื่อนไหวของเขา!

สือจิ้งยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งรู้สึก "อึดอัด" และ "ร้อนรน" มากขึ้น! เพลงกระบี่ของมันแม้จะรุนแรงและหนักหน่วง แต่กลับมิอาจทำอันตรายเจี้ยนหลินได้อย่างที่ควรจะเป็น! เด็กหนุ่มเบื้องหน้านี้ราวกับ "ภูตพฤกษา" (草木精怪) ที่ลื่นไหล หลบหลีกการโจมตีของมันได้อย่างพอดิบพอดี และทุกครั้งที่มันเปิดช่องว่างแม้เพียงเล็กน้อย ปลายกระบี่ไม้ที่ดูธรรมดานั้นก็จะฉวยโอกาสตวัดเข้ามาสร้างความรำคาญหรือบาดแผลตื้นๆ ให้กับมันเสมอ! "สัมผัสกระบี่" ที่เจี้ยนหลินใช้นั้น แม้จะยังมิได้มั่นคงสมบูรณ์แบบ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้สือจิ้งรู้สึกราวกับกำลังต่อสู้กับเงาที่จับต้องมิได้!

'เป็นไปมิได้! เหตุใดเพลงกระบี่ของมันจึงดู "เฉียบคม" และ "อ่านทางยาก" ถึงเพียงนี้!' สือจิ้งคำรามในใจ 'ไอ้เด็กนี่...มันซ่อนพลังอะไรไว้อีก!'

เจี้ยนหลินมิได้สนใจความคิดของสือจิ้ง เขายังคงร่ายรำเพลงกระบี่เมฆาไหลอย่างต่อเนื่อง ทุกท่วงท่าแฝงไว้ด้วยความสงบนิ่งและเด็ดเดี่ยว "สัมผัสกระบี่" ของเขาเฉียบคมขึ้นเรื่อยๆ เขาสามารถ "คาดการณ์" การเคลื่อนไหวต่อไปของสือจิ้งได้ล่วงหน้าเล็กน้อย ทำให้เขาสามารถ "ชิงลงมือ" ก่อนได้เสมอ!

และแล้ว...โอกาสก็มาถึง!

ในจังหวะที่สือจิ้งตวัดกระบี่พลาดไปเล็กน้อย เปิดช่องว่างที่สีข้างเพียงชั่วพริบตา!

แววตาของเจี้ยนหลินพลันเปล่งประกายเย็นเยียบ! เขามิได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย! กระบี่ไม้ในมือแทงทะลวงออกไปราวกับอสรพิษที่ซ่อนเร้นอยู่ในพงหญ้า! ปลายกระบี่นั้นสั่นไหวเล็กน้อย ปลดปล่อย "ไอเย็น" ที่มองไม่เห็น ทำให้สือจิ้งรู้สึกราวกับถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ!

"ฉึก!"

ปลายกระบี่ไม้ธรรมดาๆ แต่แฝงไว้ด้วย "สัมผัสกระบี่" ที่เฉียบคม ทะลวงผ่านการป้องกันของสือจิ้ง แทงเข้าที่สีข้างของมันอย่างจัง!

"อ๊ากกก!" สือจิ้งร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดสุดขีด! มันถอยกรูดไปหลายก้าวด้วยความไม่เชื่อสายตา! โลหิตสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากบาดแผล! พลังปราณที่เคยเอ่อล้นในร่างพลันปั่นป่วน!

มันจ้องมองมายังเจี้ยนหลินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความ "หวาดกลัว" และ "เคียดแค้น" อย่างสุดจะบรรยาย! 'ข้า...ข้าแพ้แล้วรึ? แพ้ให้กับเจ้าเด็กเศษสวะนี่น่ะรึ!?' ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของมันถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี!

"มิยอม! ข้ามิยอมแพ้เจ้าเด็ดขาด! ไอ้เด็กสารเลว!" สือจิ้งคำรามอย่างบ้าคลั่ง! ใบหน้าของมันซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความอำมหิต! มันล้วงเข้าไปในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบ "ยันต์อาคม" (符箓 - Fúlù) สีแดงเลือดนกแผ่นหนึ่งออกมา! บนแผ่นยันต์นั้นมีอักขระโบราณสีดำสนิทที่ดูซับซ้อนและน่าสะพรึงกลัววาดอยู่! ไอพลังที่ "ชั่วร้าย" และ "กระหายเลือด" แผ่ออกมาจากยันต์แผ่นนั้นอย่างรุนแรงจนทำให้ต้นไม้ใบหญ้าในบริเวณนั้นเริ่มเหี่ยวเฉา! ท้องฟ้าที่เคยสว่างพลันมืดครึ้มลงเล็กน้อย! เสียงนกที่เคยขับขานอยู่ไกลๆ พลันเงียบสงัด! กลิ่นคาวเลือดที่เคยจางๆ บัดนี้กลับหนาหนักและคละคลุ้งขึ้นมาอย่างน่าสะพรึงกลัว!

"ยันต์อสูรโลหิต!" (血煞符 - Xuè Shà Fú) สือจิ้งตวาดลั่น มันกัดปลายนิ้วของตนเองจนเลือดไหลซึม ก่อนจะป้ายโลหิตนั้นลงบนแผ่นยันต์! 'เจ้าเด็กนี่มันบังคับข้า! ยันต์นี้แม้จะทรงพลัง แต่ก็ต้องสูญเสียแก่นโลหิต (精血 - Jīngxuè) ไปส่วนหนึ่ง หากมิใช่สถานการณ์คับขันถึงที่สุด ข้ามิมีวันใช้มันเด็ดขาด!' มันเคยได้ยินมาว่าผู้ที่ใช้ยันต์นี้บ่อยครั้งเกินไป วิญญาณจะถูกไออสูรโลหิตกัดกร่อนจนกลายเป็นบ้าคลั่ง!

"บูม!"

ยันต์อสูรโลหิตพลันลุกไหม้เป็นเปลวเพลิงสีเลือด! ไอพลังสีดำแดงพวยพุ่งออกมาจากร่างของสือจิ้ง! เงาร่างคล้ายอสูร (妖影 - Yāo Yǐng) ที่ดุร้ายปรากฏขึ้นซ้อนทับอยู่เบื้องหลังมันจางๆ! ร่างกายของมันดูจะ "ใหญ่ขึ้น" เล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำราวกับอสูรร้าย! พลังปราณของมันพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลันจนเกือบจะเทียบเท่าขั้นรวบรวมปราณระดับเจ็ด!

"ข้าจะฉีกเจ้าให้ไม่เหลือชิ้นดี!" สือจิ้งคำราม ก่อนจะทะยานเข้าใส่เจี้ยนหลินอีกครั้งด้วยความเร็วและพลังที่ "เหนือกว่า" เดิมหลายส่วน! กระบี่เหล็กกล้าในมือของมันถูกห่อหุ้มด้วยไอพลังสีเลือดที่น่าสะพรึงกลัว!

เจี้ยนหลินเบิกตากว้าง! เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายร้ายแรงจากพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลันของสือจิ้ง! 'นี่มัน...ยันต์อาคมประหลาดอันใดกัน! พลังของมัน...มันแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!' เขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่มหาศาลจนแทบจะหายใจไม่ออก! "สัมผัสกระบี่" ของเขาที่เคยเฉียบคม บัดนี้กลับถูก "รบกวน" จากไอพลังที่ชั่วร้ายนั้น จนการ "อ่าน" การเคลื่อนไหวของสือจิ้งเริ่มจะ "พร่าเลือน"!

เขาจะรับมือกับพลังที่น่าสะพรึงกลัว

นี้ได้อย่างไร!?

(จบตอน 36)