[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา

ตอนที่ 82 เห็นทีคงต้องสวมบทเป็นผู้เสียสละแล้ว มิมีผู้ใดกล้าท้าทายหรือกล่าวคำหยามหมิ่น

        ปรมาจารย์ชุดแดงผู้นี้มีนามว่าปรมาจารย์ชื่อหั่ว ผู้ดำรงตำแหน่งปรมาจารย์ลำดับที่หกแห่งสำนักโอสถยอดวิถี เขามีอายุยืนยาวจนยากที่จะคาดเดา ว่ากันว่าเดิมทีเขาเป็นเปลวเพลิงสุริยันอัคคีอันศักดิ์สิทธิ์ที่แปรเปลี่ยนร่างมา ด้วยศาสตร์การหลอมโอสถที่เป็นเลิศ จึงนับว่ามีชื่อเสียงเลื่องชื่อไปทั่วทั้งแดนสวรรค์เบื้องบน

        เบื้องหลังของปรมาจารย์ชื่อหั่วมีเหล่าปรมาจารย์และศิษย์ติดตามมาเป็นกลุ่มใหญ่ ทว่าชัดเจนว่าทุกคนล้วนเคารพนับถือเขาเป็นผู้นำ

        บรรดาศิษย์ที่ติดตามมานั้น ทั้งชายและหญิงต่างสวมอาภรณ์ยาวสีเขียวที่บนอกประดับด้วยอักษรอักขระที่แสดงถึงสถานะอันโดดเด่น ซึ่งพวกเขาเหล่านั้นก็คือศิษย์ชั้นในแห่งสำนักโอสถยอดวิถี

        ระดับพลังของพวกเขานับว่ามิสูงนัก โดยมากจะอยู่ในระดับมหาปราชญ์เท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็อดมิได้ที่จะจับจ้องไปยังบุรุษผู้มากด้วยรัศมีอันน่าเกรงขามอย่างกู้ฉางเกอ”

        นายน้อยแห่งตระกูลกู้ผู้เลื่องชื่อ เขามาที่สำนักโอสถยอดวิถีด้วยเหตุใดกัน ยิ่งไปกว่านั้น หญิงสาวในอาภรณ์กระโปรงสีฟ้าที่ติดตามมานั้น พลังของนางกลับอ่อนด้อยนัก กลับมีพลังอยู่เพียงแค่ระดับมรรคาเทพเท่านั้น

        อย่างไรก็ตาม ด้วยสถานะอันสูงส่งของกู้ฉางเกอ บรรดาศิษย์จึงได้แต่แอบมองอย่างเงียบงัน มิกล้าแสดงกิริยาที่อาจล่วงเกินอันใด

        “นายน้อยฉางเกอ โปรดติดตามข้าเข้าไปในสำนักเถิด อย่ามัวสนทนาอยู่ที่ประตูแห่งภูผาเช่นนี้อยู่เลย”

        ปรมาจารย์ชื่อหั่วเอ่ยเชื้อเชิญพลางผายมือให้กู้ฉางเกอเดินตามเข้าไป

        กู้ฉางเกอยิ้มเล็กน้อยแล้วก้าวตามไป

        ในมิช้า พวกเขาก็ทะยานไปบนสายรุ้งอันศักดิ์สิทธิ์ ก่อนมุ่งสู่ส่วนลึกของสำนักโอสถยอดวิถี

        เมื่อมาถึงมหาวิหารอันโอ่อ่า ซึ่งภายในอบอวลไปด้วยกลิ่นโอสถอันหอมหวน แสดงถึงความเก่าแก่และทรงเกียรติ

        เหล่าศิษย์หญิงที่งดงามก้าวเข้ามาเพื่อนำสำรับน้ำชามาให้เขาก่อนจะถอยกลับไปด้านข้างอย่างสำรวม

        “มิทราบว่านายน้อยฉางเกอมาเยือนสำนักของข้าในวันนี้ด้วยธุระอันใดหรือ”

        ปรมาจารย์ชื่อหั่วจิบชาก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

        สำนักโอสถยอดวิถีมีความสัมพันธ์อันราบรื่นกับหลายสำนัก จึงมิน่าจะเกิดความขัดแย้งกับที่แห่งใดได้ กู้ฉางเกอจึงมิน่ามาเยือนด้วยเพราะเหตุอันใดที่ร้ายแรง

        ในขณะนั้น กู้ฉางเกอก็กล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า

        “ปรมาจารย์ชื่อหั่วมิต้องเกรงใจ ที่จริงวันนี้ข้ามาเยือนสำนักโอสถยอดวิถีก็ด้วยมีเรื่องบางประการ”

        “โอ้ เรื่องที่นายน้อยฉางเกอกล่าวถึงนี้ หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับ…หญิงสาวผู้นี้”

        ปรมาจารย์ชื่อหั่วเอ่ยพลางจับจ้องด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ ร่างนั้นจับจ้องไปยังหญิงสาวในกระโปรงสีฟ้าที่อยู่ข้างกายกู้ฉางเกอผู้นั้น

        นางงดงามสะคราญตา ทว่ากลับมีพลังฝีมือที่มิโดดเด่นนัก

        ด้วยความที่มิอาจคาดเดาได้ถึงฐานะของหลินชิวหาน ปรมาจารย์จึงเรียกขานเพียงว่าหญิงสาว กระนั้นรูปลักษณ์ของนางก็ชวนให้เข้าใจว่าน่าจะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับกู้ฉางเกอ

        เขาอดครุ่นคิดในใจมิได้ มีผู้เล่าลือกันว่านายน้อยแห่งตระกูลกู้นั้นทั้งเย็นชาและสูงส่งจนยากจะเข้าถึง ทว่าจากที่เห็นในวันนี้ เห็นทีคำเล่าลือคงจะคลาดเคลื่อนไปมาก

        อย่างน้อยในยามสนทนากับกู้ฉางเกอ เขากลับรู้สึกเหมือนได้สัมผัสสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ นายน้อยผู้นี้แผ่รัศมีอันละมุนละไมชวนให้ชื่นชม

        บุคคลเช่นนี้ มิควรเป็นดังเช่นที่ข่าวลือกล่าวถึง

        “ชิวหานเป็นผู้ที่ข้าพาตัวขึ้นมาจากโลกเบื้องล่าง ในยามนั้นข้าพบว่านางมีพรสวรรค์ในวิถีแห่งโอสถ จึงคิดพานางขึ้นมายังแดนสวรรค์ และส่งมอบให้กับสำนักโอสถยอดวิถีเพื่อมิให้พรสวรรค์ของนางนั้นสูญเปล่าไป”

        กู้ฉางเกอเอ่ยด้วยรอยยิ้มเรียบง่าย ทว่าหากพินิจให้ดี เขากลับมิได้พูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “เห็นสำนักโอสถยอดวิถีของพวกท่านขาดแคลนศิษย์ฝีมือดี ข้าจึงนำของดีมาฝาก”

        กล่าวเช่นนั้นคงจะดูเย็นชาจนเกินไป

        ที่แท้เขายังหวังพึ่งสำนักโอสถยอดวิถีให้ช่วยขัดเกลาหลินชิวหาน ด้วยเจตนาแฝงเร้นเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง

        จะไปพูดแทงใจดำเจ้าบ้านตรงๆ ก็คงจะนับว่ามากเกินไป

        ดังนั้นถ้อยคำที่กล่าวออกมา จึงเต็มไปด้วยความแยบยล

        หากแปลความหมายในใจของกู้ฉางเกอออกมาตรงๆ ก็คงจะเป็น “หลินชิวหานนี้ข้าพามาจากโลกเบื้องล่าง นางมีพรสวรรค์โอสถอันล้ำเลิศ และเห็นว่าสำนักโอสถยอดวิถีในตอนนี้มิมีศิษย์ที่โดดเด่น จึงยกนางมาฝากให้”

        ปรมาจารย์ชื่อหั่วซึ่งมีไหวพริบย่อมจับใจความได้ ก่อนใบหน้าจะเผยแววกระอักกระอ่วน ทว่าก็ยังมีความคาดหวังเจืออยู่

        เพราะในฐานะนายน้อยแห่งตระกูลกู้แล้วนั้น หากกู้ฉางเกอตั้งใจมอบคนมาให้ นางย่อมมิใช่บุคคลที่มีพรสวรรค์ธรรมดาสามัญ นั่นมิใช่เป็นการลบหลู่ศักดิ์ศรีของเขาหรอกหรือ

        “นายน้อยฉางเกอช่างมีน้ำใจนัก ข้าขอเป็นตัวแทนสำนักโอสถยอดวิถีกล่าวขอบคุณในไมตรีของท่านล่วงหน้า”

        ปรมาจารย์ชื่อหั่วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเริ่มพินิจพิเคราะห์หลินชิวหานอย่างละเอียด

        ภายใต้สายตาที่กดดันของปรมาจารย์ หลินชิวหานพลันรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา แต่เมื่อระลึกถึงคำพูดที่คุณชายกู้สั่งไว้ก่อนหน้านี้ นางก็กลับมามีสติและมั่นใจขึ้น

        “ตอนนี้ข้าจะหวั่นไหวมิได้ เบื้องหลังของข้ายังมีคุณชายกู้คอยหนุนหลังอยู่!”

        นางพูดปลอบใจตนเองในใจ

        ส่วนกู้ฉางเกอนั้น ใบหน้าของเขายังคงฉายแววสงบนิ่งและยังคงรอยยิ้มบางเบาอย่างมิเปลี่ยนแปลง

        ด้วยพรสวรรค์ในวิถีโอสถอันน่าทึ่งของหลินชิวหาน เขาย่อมมั่นใจว่าสำนักโอสถยอดวิถีจะยอมรับโดยมิมีเงื่อนไข สำนักนี้ช่างเหมาะสมกับบทบาทผู้เสียสละอย่างแท้จริง

        อย่างไรก็ตาม เขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดไป

        ในสถานการณ์เช่นนี้กลับมิมีศิษย์คนใดออกมาท้าทายหรือเย้ยหยันในพลังของหลินชิวหาน ทั้งที่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติในเหตุการณ์เช่นนี้มิใช่หรือ

        ตามปกติแล้วควรจะมีศิษย์ชั้นในของสำนักโอสถยอดวิถีลุกขึ้นมากล่าวเย้ยว่า “นางมีพลังอ่อนด้อยถึงเพียงนี้ มิใช่เป็นเพียงแค่ผู้ที่มาจากโลกเบื้องล่างหรือ”

        แต่ครานี้กลับมิมีแม้แต่เสียงวิพากษ์วิจารณ์

        ทำเอาเขาอดรู้สึกเสียดายมิได้

        หลินชิวหานนั้นเป็นผู้มีวาสนาล้ำลึก มิอาจถูกดึงเข้าสู่เส้นทางแห่งความสำเร็จท่ามกลางคำดูถูกที่มักพบเห็นในเรื่องราวทั่วไปได้

        นางติดตามเขามานานจนพลังแห่งโชคชะตาอันยิ่งใหญ่เริ่มเปลี่ยนแปลงเสียแล้ว

        ในใจของกู้ฉางเกอเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่บ้าง มิว่าจะเป็นที่ใดที่เขาไปเยือน ก็กลับมิมีผู้ใดกล้าท้าทายหรือกล่าวคำหยามหมิ่นเขาอีกเลย

        แม้เขาอยากจะแสดงพลังอำนาจให้คนเกรงขาม แต่ก็มิมีผู้ใดกล้าตั้งคำถามจนเปิดโอกาสให้เขาแสดงออกได้

        “อืม…”

        เขาเปรยเบาๆ ในใจ ขณะที่เหตุการณ์ดำเนินไปอย่างสงบราบรื่นเกินความคาดหมาย

        ในตอนนั้นเอง ปรมาจารย์ชื่อหั่วพลันเปล่งเสียง "หืม" เบาๆ สายตาของเขาจับจ้องไปยังหลินชิวหาน ราวกับมิอยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนสัมผัสได้

        คำกล่าวที่ว่า "มิได้พินิจก็มิอาจได้รู้ เมื่อพินิจแล้วก็ถึงกับสะดุ้งในใจ" ช่างเหมาะสมกับสถานการณ์เช่นนี้อย่างยิ่ง

        เนื่องด้วยพรสวรรค์ของคนเรา มิได้แสดงออกมาผ่านใบหน้า ต่อให้เขามีพลังสูงส่งเพียงใด ก็ย่อมมิอาจมองทะลุได้ในทันที

        กระบวนการเช่นนี้จำต้องอาศัยการสัมผัสพลังอันลึกซึ้ง

        และในการสัมผัสนั้นเอง ปรมาจารย์ชื่อหั่วก็พลันตระหนักได้ว่า บนร่างของหลินชิวหานกลับแผ่กลิ่นอายแห่งวิถีโอสถอันบริสุทธิ์ออกมา พรสวรรค์ด้านโอสถโดยกำเนิดหรือ

        หากมีกระแสพลังแห่งวิถีโอสถเพียงหนึ่งเส้นนั้น ก็นับเป็นสิ่งที่ปรมาจารย์ด้านโอสถมากมายใฝ่ฝันหา

        ทว่าบนร่างของหญิงสาวผู้นี้กลับมีพลังดังกล่าวนับพันนับหมื่นเส้น

        นี่ทำให้เขารู้สึกตกตะลึงจนมิอยากจะเชื่อสายตาของตนเอง

        หากหลินชิวหานเลือกเดินบนเส้นทางสายโอสถ นางย่อมมีอนาคตอันไร้ขีดจำกัด

        “พรสวรรค์ของหญิงสาวผู้นี้…”

        ปรมาจารย์ชื่อหั่วกล่าวด้วยน้ำเสียงปิติยินดี แม้มีความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด แต่เพื่อความแน่ใจ เขาจึงสั่งให้ศิษย์ด้านหลังไปนำเครื่องมือวัดพลังมาทดสอบ

        “ปรมาจารย์ชื่อหั่ว ท่านคิดว่าพรสวรรค์ของชิวหานเป็นอย่างไรบ้าง” กู้ฉางเกอกล่าวพร้อมรอยยิ้มสงบ ราวกับรู้ผลลัพธ์ล่วงหน้าอยู่แล้ว แต่เขาก็ปล่อยให้ขั้นตอนดำเนินไปตามปกติ

        “พรสวรรค์ของนางช่างน่าตื่นตะลึงยิ่งนัก! มิคาดคิดเลยว่าจะปรากฏขึ้นในโลกเบื้องล่างได้ และยังถูกค้นพบโดยนายน้อยฉางเกอ…”

        ปรมาจารย์ชื่อหั่วกล่าวด้วยสีหน้าปลื้มปิติ สายตาที่มองหลินชิวหานเปี่ยมด้วยความชื่นชม ราวกับนางคืออัญมณีอันล้ำค่า

        “แม่นาง เจ้ายินดีรับข้าเป็นอาจารย์หรือไม่”

        คำถามแรกของปรมาจารย์ชื่อหั่วทำเอาหลินชิวหานถึงกับตะลึงงัน คำพูดของเขายังคงก้องอยู่ในใจ พรสวรรค์ด้านโอสถของตนช่างยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้เชียวหรือ

        นางเงยหน้ามองกู้ฉางเกอด้วยสายตาเว้าวอนคล้ายจะขอคำแนะนำ

        “เรื่องนี้ เจ้าต้องตัดสินใจด้วยตนเอง”

        กู้ฉางเกอกล่าวพร้อมรอยยิ้มอันอ่อนโยน เขาย่อมเคารพการตัดสินใจของนาง เพราะหากการรับอาจารย์ยังต้องขึ้นอยู่กับเขาแล้ว ความหมายของมันจะเหลืออะไรเล่า

        แต่ในใจลึกๆ กู้ฉางเกอก็อดชื่นชมความเฉียบแหลมของปรมาจารย์ชื่อหั่วมิได้ เขารู้จักจังหวะที่จะคว้าตัวหลินชิวหานไว้เป็นผู้แรกอย่างแนบเนียน

        “อย่างไรก็ตาม ข้าคิดว่าชิวหาน เจ้าควรรออีกสักหน่อย สำนักโอสถยอดวิถีมีปรมาจารย์หลายท่าน ลองเลือกผู้ที่เจ้าคิดว่าเหมาะสมที่สุดจะดีกว่า”

        ครั้งนี้ กู้ฉางเกอใช้คำว่าเลือกอย่างตรงไปตรงมา

        ปรมาจารย์ชื่อหั่วถึงกับกระอักกระอ่วนในใจ เพราะจุดประสงค์ของเขาที่ต้องการคว้าตัวหลินชิวหานไว้ก่อนนั้นถูกกู้ฉางเกอเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาแล้ว

        ส่วนคำว่าเลือกนั้นเขาก็ยอมรับว่าถูกต้อง

        ตอนนี้มิใช่ปัญหาว่าปรมาจารย์จะยินดีรับหลินชิวหานเป็นศิษย์หรือไม่ หากแต่เป็นว่านางยินดีรับพวกเขาเป็นอาจารย์หรือไม่ต่างหาก

        และเมื่อข่าวนี้แพร่ไปถึงหูปรมาจารย์ท่านอื่นที่กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ เห็นทีจะมิเหมือนเขาที่พูดจาอ่อนโยน แต่คงจะพุ่งเข้ามาชิงตัวนางโดยตรง

        ศิษย์ชั้นในแห่งสำนักโอสถยอดวิถีที่อยู่ในเหตุการณ์ ต่างตกตะลึงอึ้งงัน ในชีวิตพวกเขามิเคยได้ยินว่ามีผู้ใดสามารถเลือกปรมาจารย์เป็นอาจารย์ได้!

        หญิงสาวในอาภรณ์กระโปรงฟ้าผู้นี้ นับว่ามีพรสวรรค์ที่น่าหวาดหวั่นถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

        “แม่นาง หากเจ้าเลือกข้าเป็นอาจารย์ละก็ มิว่าเจ้าจะต้องการเพลิงโอสถชนิดใด ขอเพียงเอ่ยมา ข้ายินดีจัดหาให้ทุกประการ ต้องรู้ไว้ว่า ในด้านการควบคุมเพลิงทั่วทั้งแดนสวรรค์เบื้องบนนี้ มีเพียงมิกี่คนที่กล้าพูดได้ว่าเหนือกว่าข้า!”

        ปรมาจารย์ชื่อหั่วเริ่มเกลี้ยกล่อม พร้อมกับแสดงความจริงใจอย่างถึงที่สุดเพื่อดึงตัวหลินชิวหานมาเป็นศิษย์

        แต่ในขณะนั้นเอง ภายนอกมหาวิหาร พลันมีปรมาจารย์จำนวนมากหลั่งไหลเข้ามา แต่ละท่านล้วนมีอายุยืนยาว และเป็นบุคคลผู้ทรงเกียรติแห่งวิถีโอสถ ผู้เป็นดั่งตำนานและสิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ที่ครอบครองเครือข่ายทรัพยากรอันล้นเหลือ

        “ได้ยินว่านายน้อยฉางเกอช่วยนำศิษย์ฝีมือล้ำเลิศมามอบให้กับเราหรือ…”

        “นายน้อยฉางเกอช่างมีน้ำใจยิ่งนัก สำนักโอสถยอดวิถีของเราขอขอบคุณอย่างสุดซึ้ง”

        เหล่าปรมาจารย์แต่ละคนแผ่กลิ่นอายที่น่าเกรงขาม กล่าวทักทายกู้ฉางเกออย่างสุภาพ ก่อนจะหันสายตาไปยังหลินชิวหาน สายตานั้นราวกับหมาป่าหิวโซจ้องมองเนื้อชิ้นงาม

        ระหว่างทางที่มานั้น พวกเขาได้รับทราบข่าวสารเรื่องพรสวรรค์ของหลินชิวหานแล้ว

        “พรสวรรค์แห่งโอสถโดยกำเนิด แล้วยังมิใช่เพียงเส้นเดียว…อะไรกัน ให้ตายเถิด! นี่มันมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”

        ปรมาจารย์ผู้หนึ่งซึ่งมีอายุยืนยาวจับจ้องมองอย่างตาโตด้วยความตกตะลึง พลันหลุดคำอุทานที่มิค่อยเหมาะสมนักออกมา

        “หรือว่าหญิงสาวผู้นี้จะเป็นโอสถเทพโบราณที่แปรเปลี่ยนเป็นมนุษย์”

        “พรสวรรค์เช่นนี้ นับล้านปีจะพบเจอเพียงครั้งหนึ่ง ครั้งนี้เราคงได้เชิดหน้าชูตาในงานประชุมศิษย์ของเหล่าสำนักต่างๆ แล้ว!”

        “เฮือก!”

        บางคนถึงกับสูดลมหายใจลึกด้วยความตกใจ ก่อนรีบหยิบเครื่องมือวัดพลังขึ้นมาเพื่อตรวจสอบพรสวรรค์ของหลินชิวหาน

        วิ้ง!

        เสียงกังวานดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับการสั่นสะเทือนบางอย่าง

        ทันใดนั้น เครื่องมือวัดพลังพลันปลดปล่อยแสงสว่างเจิดจ้าออกมา สีสันอันงดงามหลากหลายสะท้อนทั่วทั้งมหาวิหาร รัศมีนั้นสว่างไสวจนราวกับจะกลืนกินทั้งมหาวิหารให้จมหายไปในแสง

        ศิษย์หลายคนถึงกับต้องหลับตา เพราะแสงเจิดจ้านั้นแทบจะทิ่มแทงดวงตาจนมอดดับ

        “ผลการทดสอบพรสวรรค์มิผิดพลาดแน่นอน! หญิงสาวผู้นี้มีร่างที่เหมาะสมต่อการหลอมโอสถเป็นที่สุด หากมอบนางให้ข้าดูแล มิเกินยี่สิบปี ข้าสามารถหล่อหลอมนางให้กลายเป็นปรมาจารย์ด้านโอสถที่มีชื่อเสียงก้องสวรรค์ได้!”

        “อย่าเลย ส่งให้ข้าผู้เป็นสตรีเช่นนางเถิด! เด็กสาวเช่นนี้จะปล่อยให้พวกคนแก่หัวขาวผิดๆ ถูกๆ สอนสั่งได้หรือ หากสอนสั่งผิดไปจะทำอย่างไร! มาหาข้าดีกว่า ข้าสาบานได้ว่าภายในสิบแปดปีนี้ นางจะกลายเป็นปรมาจารย์โอสถที่คนทั้งแดนสวรรค์ต้องยกย่อง!”

        “สิบแปดปีหรือ ข้าขอเพียงสิบห้าปีก็พอ!”

        “สิบห้าปีหรือ ฮึ! ข้าขอเพียงสิบสามปีเท่านั้น! มิเพียงเท่านั้น หากนางเลือกข้าเป็นอาจารย์ ข้าจะให้ตำแหน่งเจ้าแห่งยอดเขาหลักสวรรค์แก่นาง ตำแหน่งเจ้าสำนักก็ใช่ว่าจะเป็นไปมิได้!”

        บรรดาปรมาจารย์และเจ้าแห่งยอดเขาที่มักพบเจอได้ยาก ต่างพากันโต้แย้งกันอย่างดุเดือดเพื่อแย่งชิงตำแหน่งอาจารย์ของหลินชิวหาน บรรยากาศที่เคยสง่างามกลับกลายเป็นเหมือนตลาดที่เต็มไปด้วยเสียงโต้เถียง

        ศิษย์แห่งสำนักโอสถยอดวิถีที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึงจนแทบมิเชื่อสายตา หลายคนถึงกับยืนงง ราวกับถูกความอลหม่านเบื้องหน้าทำให้สติเลือนลาง

        “คุณชาย…” หลินชิวหานกะพริบตาพร้อมกับส่งสายตาเว้าวอนขอความช่วยเหลือไปยังกู้ฉางเกอ

        ในชีวิตของนาง นางมิเคยพบเจอกับเหตุการณ์ที่น่าหวาดหวั่นเช่นนี้มาก่อน บัดนี้สมองของนางว่างเปล่าราวกับตกอยู่ในภวังค์

        “เจ้าต้องตัดสินใจด้วยตนเอง” กู้ฉางเกอกล่าวอย่างใจเย็น

        “ไม่นะเจ้าคะ ข้าเพียงฟังแต่คำของคุณชายเท่านั้น” หลินชิวหานกล่าวพลางเม้มปาก นางผลักภาระทั้งหมดกลับมาให้กู้ฉางเกอ

        "ปกติมิเห็นเจ้าจะฉลาดเช่นนี้เลยนะ" กู้ฉางเกอคิดในใจ เขาเกือบจะยกมือตีหัวหลินชิวหานเบาๆ ด้วยความระอาใจแล้ว

        “แม่นาง เจ้าตอบตกลงกับข้าดีกว่า! เพียงสิบปีเท่านั้น ข้าจะหล่อหลอมเจ้าให้กลายเป็นปรมาจารย์ด้านโอสถได้อย่างแน่นอน!”

        เสียงอ่อนโยนดังขึ้นจากหน้าประตูมหาวิหาร พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีในอาภรณ์งามสง่า รูปลักษณ์ของนางดูเลือนรางคล้ายก้าวออกมาจากอีกโลกหนึ่ง พลังอำนาจของนางลึกล้ำเกินหยั่งรู้

        “เจ้าสำนัก!”

        เหล่าศิษย์และปรมาจารย์ทั้งหมดในมหาวิหารต่างพร้อมใจกันโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

        คำพูดของเจ้าสำนักนั้น ชัดเจนว่ามุ่งตรงไปยังกู้ฉางเกอโดยเฉพาะ