ไลฟ์สดเกมสยอง : ความสวยของฉันคือบัฟระดับเอส!

บทที่ 33 โฉมงามกับอสูร

เดิมทีเขาอยากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นสายตาอ่อนโยนของหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าลงอย่างน่าสงสาร

เขาก็กลืนคำถามเหล่านั้นกลับไป

"ไม่เป็นไรครับ ห้องพักของเราแม้จะเป็นห้องราคาถูกที่สุด ก็ยังสะอาดและถูกสุขอนามัยมาก"

อวี้เจียวพยักหน้า หลังจากจ่าย 3,000 แต้มดาว เธอก็รีบตามเขาขึ้นบันไดไป

ตามที่เสี่ยวไห่บอก ชั้นสามเป็นห้องที่มีราคาแพงกว่าเล็กน้อย มาตรฐานสูงกว่าชั้นสองพอสมควร

และเขาตั้งใจจัดอวี้เจียวไว้ที่ห้องที่ดีที่สุดตรงปลายระเบียงชั้นสอง ซึ่งนอกหน้าต่างมองเห็นกำแพงดอกไม้พอดี

ภายในห้องค่อนข้างเรียบง่าย มีเพียงเตียง โต๊ะ และตู้เสื้อผ้า รวมถึงห้องน้ำขนาดเล็ก

หลังจากอธิบายรายละเอียดภายในห้องเสร็จแล้ว เสี่ยวไห่ก็ออกจากห้องไป

อวี้เจียวมองดูเตียงที่ค่อนข้างสะอาด เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจึงนอนลงไป

"006 ทำไมรางวัลจากดันเจี้ยนถึงหายไปหมดเลยล่ะ?"

ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว 006 จึงเริ่มอธิบายอย่างรวดเร็ว

[เหตุการณ์ตอนสุดท้ายโฮสต์น่าจะเข้าใจแล้ว เจ้าชายที่แท้จริงไม่ใช่ริสเตอร์ แต่เป็นไอเซอร์ครับ]

จุดนี้อวี้เจียวเข้าใจตั้งแต่วินาทีที่ไอเซอร์ปกป้องเธอแล้ว ดังนั้น ตอนนี้เธอจึงไม่รู้สึกประหลาดใจมากนัก

สิ่งที่เธอรู้สึกสงสัยมากที่สุดคือ ไอเซอร์ในฐานะเจ้าชายควรจะมีพลังที่แข็งแกร่งมาก แต่ทำไมตอนสุดท้ายถึงถูกริสเตอร์ทำร้ายจนบาดเจ็บได้

006 รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ จึงรีบตอบทันที

[โฮสต์ไม่สังเกตเหรอว่า ในบรรดาคนแคระทั้งเจ็ด ทำไมในทีมผู้เล่นกลับมีแค่หกคน?]

พอเขาพูดแบบนั้น อวี้เจียวรู้สึกใจหายวูบ เพิ่งสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

"งั้น...ริสเตอร์ไม่ใช่เจ้าชาย และก็ไม่ใช่ปีศาจที่ว่ากันในปราสาท?"

[ถูกต้องครับ เขาคือคนแคระที่ลอบเข้าปราสาทมาก่อน วางแผนช่วงชิงอำนาจของเจ้าชาย และสมคบคิดกับราชินีผู้ชั่วร้ายคนก่อน เพื่อสลับตัวคุณที่ควรจะเป็นเจ้าหญิง ให้กลายเป็นราชินีแทน]

[ส่วนราชินีตัวจริงที่กินแอปเปิลเข้าไปจนวิญญาณหลุดลอย ก็คือคนที่มาดักบีบคอคุณที่หน้าประตูก่อนจะจบเกมนั่นแหละ]

อวี้เจียวฟังแล้วรู้สึกขนลุกซู่ด้วยความกลัว "ถ้าไม่มีไอเทมของอวี้ชุน ฉันคงออกมาไม่ได้แล้ว"

จุดนี้ไม่ต้องสงสัยเลย 006 ก็เห็นด้วย

[ใช่แล้วครับ ส่วนเหตุผลที่ดันเจี้ยนถูกทำลายในตอนท้ายนั้น เป็นเพราะไอเซอร์ระเบิดพลังออกมาอย่างกะทันหัน ใช้พลังของตัวเองทำลายดันเจี้ยนทั้งหมด]

[การซ่อมแซมดันเจี้ยนหนึ่งแห่งต้องใช้เวลาและทรัพยากรมหาศาล ทางระบบเกมจึงเลือกที่จะไม่ซ่อม และสั่งปิดดันเจี้ยน 'สโนว์ไวท์' ไปถาวรเลย]

อวี้เจียวฟังมาถึงตรงนี้แล้วรู้สึกอาลัยอาวรณ์

"ช่างน่ากลัวจริง ๆ......"

[ที่โฮสต์ถูกหักแต้มดวงดาว ก็เพราะทางระบบตรวจพบว่าอิทธิพลของโฮสต์เป็นสาเหตุที่ทำให้ไอเซอร์คลุ้มคลั่งจนทำลายระบบ ดังนั้นจึง...]

006 ไม่ได้พูดต่อ แต่อวี้เจียวเข้าใจทั้งหมดแล้ว

เธอตอนนี้มีความทุกข์แต่พูดไม่ออก ถึงจะไม่ได้ทำอะไรเลย แต่กลับต้องมารับผิดแทน

เมื่อสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของโฮสต์ไม่ค่อยดี 006 ก็รีบแนะนำฟังก์ชันต่าง ๆ บนหน้าจอเสมือนให้เธอทันที

[ตรงนี้มีฟอรัม ถ้าโฮสต์มีข้อสงสัยเกี่ยวกับเกม สามารถเข้าไปถามได้ตลอดเวลา]

หลังจากได้ฟัง อวี้เจียวก็รู้สึกสนใจขึ้นมา

เธอเปิดฟอรัมแต่กลับพบว่ากระทู้ยอดนิยมที่ขึ้นแถบสีแดงล้วนแต่เป็นการพูดคุยเกี่ยวกับการปิดดันเจี้ยนสโนว์ไวท์

เธอรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที เลื่อนลงไปอีกนิดเพื่อดูเรื่องอื่น

แต่พอมองดูดี ๆ เธอก็พบชื่อของตัวเองเข้าอีกครั้ง

หัวข้อกระทู้ชื่อว่า  [หญิงสาวมหัศจรรย์ที่ทำให้ดันเจี้ยนปิดตัวลงได้อีกครั้งต่อจากเทพ A]

"......"

อวี้เจียวรู้สึกว่าหัวข้อนี้ดูแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคลิกเข้าไปดู

[ฉันดูตลอดทั้งเกม ยัยนี่ก็แค่แจกันประดับไม่ใช่เหรอ? ก็แค่โชคดีหน่อย เพราะหน้าตาสวยเลยอาศัยแต้มที่พวกสายเปย์ให้มาจนผ่านดันเจี้ยนได้]

[ถ้านายจะเถียงว่าดันเจี้ยนปิดมันเกี่ยวข้องกับเธอ พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้]

[พูดตามตรงนะ ความจริงเธอหน้าตาดีมาก]

[พวกที่อยู่ข้างบนนี่น่ารำคาญจริง ๆ นายเห็นกับตาไหมว่าภรรยาฉันใช้แต้มดาวซื้อไอเทม?]

[นั่นแหละ ฉันแค่คนที่ผ่านไปผ่านมา ไม่ได้ชอบหรือเกลียด แต่เธอแค่ซื้อยาฟื้นฟูเท่านั้น ไม่ได้ซื้อไอเทมอื่นเลยนี่ จำเป็นต้องด่าทั้งที่ไม่มีอะไรด้วยเหรอ?"

[มาอีกแล้วมาอีกแล้ว แค่คนผ่านทาง ฮึ...]

[แต่บอสคลั่งจนทำลายดันเจี้ยนมันเกี่ยวอะไรกับแจกันสวย ๆ ของบ้านพวกนายล่ะ?]

"......"

ข้างล่างเป็นการโต้เถียงที่ต่อเนื่องกันเป็นชั้น ๆ ขณะที่อวี้เจียวมองลงไป มันยังคงอัปเดตและเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แบบเรียลไทม์

[โฮสต์ คุณไม่ต้องสนใจคอมเมนต์พวกนี้หรอกครับ] 006 เห็นว่าคอมเมนต์ด้านล่างส่วนใหญ่เป็นการด่ามากกว่าปกป้อง เขากังวลว่าอวี้เจียวจะรู้สึกไม่ดี จึงปลอบใจว่า

[คุณเพิ่งผ่านดันเจี้ยนเดียวเท่านั้น แต่ก็ติดหน้าแนะนำผู้เล่นยอดนิยมแล้ว รอให้คุณได้ออกหน้าออกตามากขึ้น แน่นอนว่าจะต้องมีคนรู้จักและชื่นชอบคุณมากขึ้น]

หลังจากได้ฟัง อวี้เจียวกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร ตอนนี้เธอพลิกตัวนอนบนเตียง แล้วปิดหน้าจอทันที

"ฉันไม่ได้ไม่สบายใจ แค่รู้สึกว่า ความรู้สึกแบบนี้มันคุ้น ๆ"

เธอพูดถึงตรงนี้แล้วหัวเราะอย่างเขินอายเล็กน้อย จากนั้นจึงค่อย ๆ พูดเสียงเบา

"006 รู้ไหมคะว่าฉันเคยทำอาชีพอะไรมาก่อน?"

006 เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบ [ข้อมูลในระบบแสดงว่า คุณเคยเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียง]

อวี้เจียวพยักหน้า ไม่รู้นึกถึงอะไรบางอย่าง ดวงตาสวยงามหลุบลงเล็กน้อย

"เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ มีคนชอบฉันเยอะ แต่คนที่เกลียดฉันมีมากกว่า ทุกครั้งที่เข้าเน็ต มักจะมีคนด่าฉัน"

[ทำไมถึงด่าคุณล่ะ?] 006 ในฐานะระบบอัจฉริยะ ไม่สามารถรับรู้ถึงความสุขและความทุกข์ของมนุษย์ได้

ได้แต่อาศัยการวิเคราะห์จากระบบเพื่อเข้าใจอารมณ์เหล่านี้

อวี้เจียวครุ่นคิดสักครู่ แล้วเริ่มนับด้วยนิ้วมือ

"บางคนด่าฉันว่าเข้าใกล้ไอดอลของพวกเขามากเกินไป แต่พวกเขาเองก็บอกให้เราเดินพรมแดงด้วยกัน ให้เกี่ยวแขนกัน"

"แล้วก็มีคนบอกว่าฉันชอบทำตัวน่าสงสาร แต่ฉันไม่รู้จริง ๆว่าทำไมพวกเขาถึงโกรธและทะเลาะกันอยู่เสมอ ฉันเลยได้แต่บอกให้พวกเขาเลิกทะเลาะกัน แต่ผลลัพธ์คือ พวกเขากลับเรียกฉันว่าเป็นพวกชาเขียว (คนที่แสร้งทำตัวอ่อนหวาน แต่จริง ๆ เล่ห์เหลี่ยมเยอะ)"

"ทุกวันมีคนส่งข้อความส่วนตัวมาด่าฉัน แค่ฉันปรากฏตัว พวกเขาก็บอกให้ฉันรีบไปตาย"

ฟังเธอพูดเรื่องพวกนี้ด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ 006 รู้สึกว่าตัวเองเริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย

"แต่ก็ดีนะ หลัง ๆ มาฉันก็มีแฟนคลับบ้าง พวกเขาชอบฉันมาก บางครั้งยังช่วยปกป้องฉันด้วย"

"หลังจากนั้นฉันก็ไม่สนใจคนพวกนั้นที่ด่าฉันแล้ว ยังไงพวกเธอก็ไม่ชอบฉัน ฉันก็ไม่ชอบพวกเธอเหมือนกัน"

อวี้เจียวพูดถึงตรงนี้ เธอรู้สึกง่วงนอนเล็กน้อยจึงหาวออกมา

ใบหน้าครึ่งหนึ่งบิดเบี้ยวอยู่บนเตียง ริมฝีปากสีแดงสดสวยเผยอออกเล็กน้อย

006 ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร ได้แต่เตือนเธอว่า

[โฮสต์ครับ ห่มผ้าให้เรียบร้อยก่อนนอนนะ]

"ค่ะ..."

อวี้เจียวพยักหน้าอย่างงัวเงีย รวบรวมกำลังห่มผ้าให้ตัวเอง แล้วจึงหลับไปอย่างสบายใจ

ในตอนกลางดึกห้องนั้นเงียบสงัด จู่ ๆ หน้าจอเสมือนก็สว่างขึ้น แสงสลัวส่องไปยังใบหน้าที่หลับอย่างสงบ

มีเสียงดัง 'ติ๊ง' คนบนเตียงค่อย ๆ หายไปอย่างช้า ๆ