เส้นทางสู่วิถีเซียน ข้าขอเป็นเซียน!

บทที่ 33 ได้รับอาวุธวิเศษ โปรดเรียกข้าว่าพี่หญิงหลิงเยว่

ด้านหน้าประตูเรือนไผ่เขียว

"ท่านอาเก้าผู้นี้ช่างเป็นบุคคลสำคัญยิ่งนัก สามารถใช้วิชาเหาะเหินเดินอากาศด้วยกระบี่ในตำนานได้ ไม่รู้ว่าข้าจะมีโอกาสได้เหาะเหินท่องฟ้าด้วยกระบี่เช่นท่านอาเก้าบ้างหรือไม่ในชีวิตนี้"

สวี่ไท่ผิงพึมพำกับตัวเอง ขณะมองท่านอาเก้าเหาะจากไปด้วยกระบี่ราวกับเซียน

"สวี่ไท่ผิง เจ้าไม่จำเป็นต้องอิจฉาคนแก่นั่นหรอก"

ขณะนั้นเอง เสียงของสตรีก็ดังขึ้นข้างหูของสวี่ไท่ผิง

เมื่อหันไปมอง ก็เห็นร่างกายโปร่งแสงของเทพธิดาหลิงเยว่ยืนตระหง่านอยู่กลางลานแล้ว

"สวี่ไท่ผิง ถึงเวลาที่เจ้าจะก้าวข้ามขีดจำกัดแล้ว"

เทพธิดาหลิงเยว่มองมาที่สวี่ไท่ผิง ด้วยสายตามุ่งมั่นและรอยยิ้ม

...

คืนนั้น

"นี่คือเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงที่ท่านเทพธิดาจำศีลอยู่"

สวี่ไท่ผิงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ให้เทพธิดาหลิงเยว่ฟังอย่างละเอียด รวมถึงการวางแผนสังหารปีศาจนั่นด้วย

"และสิ่งเหล่านี้ก็เป็นของที่ร่วงหล่นมาจากร่างของปีศาจร้าย หลังจากที่ข้าสังหารมันเมื่อครั้งก่อน"

จากนั้น สวี่ไท่ผิงก็ยกกล่องไม้เล็ก ๆ วางบนโต๊ะ

"ตอนแรกข้าตั้งใจจะใช้ปีศาจตนนั้นทดสอบความสามารถในการปรับตัวของเด็กหนุ่มผู้นั้น ดูว่าเขาจะหลบซ่อนอยู่ในเรือนไผ่เขียว หรือไปขอความช่วยเหลือจากเหล่าเซียนแห่งศาลาซีเฟิง แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะสามารถสังหารปีศาจนั้นได้ด้วยตัวคนเดียว..."

เทพธิดาหลิงเยว่มองกล่องไม้เล็กบนโต๊ะ ทบทวนเรื่องราวที่สวี่ไท่ผิงเพิ่งเล่าให้ฟัง แล้วหันกลับมามอง สวี่ไท่ผิง ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความประทับใจ

"เทพธิดา ข้า...ข้าทำอะไรผิดพลาดไปหรือไม่?"

เมื่อเห็นเทพธิดาหลิงเยว่ไม่พูดอะไร ทำเพียงแต่จ้องมองมาที่ตนเองอย่างไม่กะพริบตา สวี่ไท่ผิงก็รู้สึกสับสน

"ไม่" เทพธิดาหลิงเยว่ส่ายหัวยิ้ม ๆ "เจ้าทำได้ดีมาก ดีเยี่ยมยิ่งนัก"

"จริงหรือ? ข้าก็แค่...โชคดีที่ได้พบวิญญาณของพี่หญิงชิงเหมย จึงได้รู้จุดอ่อนของปีศาจนั่น"

สวี่ไท่ผิงเกาหัวแกรก ๆ อย่างเก้อเขิน

เขารู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่ได้รับคำชม

"แต่เทพธิดา ฝั่งนั้นยังมีปีศาจเสือตัวหนึ่งอยู่เบื้องหลังปีศาจร้ายนั่น ตอนนี้มันกำลังรักษาบาดแผล พอหายดีแล้วคงจะมาแก้แค้นข้า พี่หญิงช่วยดูให้ข้าหน่อยได้ไหมว่ามีวิธีไหนที่จะรับมือกับปีศาจเสือตัวนั้นได้บ้าง?"

สวี่ไท่ผิงนึกถึงปีศาจเสือตัวนั้นขึ้นมาได้

"สวี่ไท่ผิง เจ้าไม่ต้องกังวล ครั้งนี้ที่ข้าจำศีล ข้าได้ทำให้ดวงวิญญาณที่เหลืออยู่นี้มั่นคงแล้ว ถึงแม้จะไม่สามารถลงมือเองได้ แต่ก็ยังมีวิธีรับมือกับปีศาจเสืออยู่ไม่น้อย น้ำดีเสือห้าร้อยปี เหมาะที่สุดสำหรับแช่เหล้าและทำยา"

เทพธิดาหลิงเยว่ยิ้มมุมปาก

รอยยิ้มนี้ทำให้สวี่ไท่ผิงรู้สึกขนลุกซู่ ราวกับว่าเทพธิดาข้างกายผู้นี้อาจจะน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจเหล่านั้นเสียอีก

"อ้อใช่ ต่อไปนี้อย่าเรียกข้าว่าเทพธิดา เรียกข้าว่าพี่หญิงหลิงเยว่เถิด ตอนนี้เราอยู่ในเรือลำเดียวกันแล้ว ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้นหรอก"

"ได้เลย พี่หญิงหลิงเยว่" สวี่ไท่ผิงพยายามแก้คำพูด

เทพธิดาหลิงเยว่พอใจกับคำพูดนี้และพยักหน้า

"เจ้าจงเปิดหีบไม้นั่น ข้าจะดูว่าปีศาจนั่นซ่อนอะไรไว้กับตัวกันแน่"

นางชี้ไปที่หีบไม้บนโต๊ะ สวี่ไท่ผิงพยักหน้าแล้วเปิดหีบไม้นั้น

"สามร้อยแต้มสำนักนี้คงถูกปล้นมาจากนักพรตที่ตกเป็นเหยื่อ ดาบสั้นเล่มนี้มันไม่ได้ใช้ตอนต่อสู้กับข้า ส่วนเตาทองแดงเล็ก ๆ นี่ข้าก็ไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร"

เขาหยิบดาบสั้นและเตาทองแดงขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากหีบไม้

"ดาบสั้นนี่...น่าจะเป็นอาวุธวิเศษ ที่มันไม่ได้ใช้ตอนต่อสู้กับเจ้าเพราะปีศาจระดับต่ำใช้อาวุธวิเศษไม่ได้ ถ้าใช้จะถูกพลังในอาวุธสะท้อนกลับ"

เทพธิดาหลิงเยว่ลูบคางพลางพินิจพิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายให้สวี่ไท่ผิงฟัง

"ท่านพี่หญิงหลิงเยว่ อาวุธวิเศษคืออะไร แตกต่างจากสมบัติวิเศษอย่างไร?"

สวี่ไท่ผิงไม่พลาดโอกาสที่จะถามเทพธิดาหลิงเยว่

"อาวุธวิเศษส่วนใหญ่นักพรตระดับต่ำจะใช้กัน ส่วนสมบัติวิเศษนั้นต้องถูกชำระล้างโดยนักพรตระดับสูงเท่านั้น ความแตกต่างระหว่างสองอย่างนี้โดยทั่วไปคือความแตกต่างด้านพลังทำลาย แม้แต่อาวุธวิเศษชั้นยอดก็อาจไม่เท่าสมบัติวิเศษระดับต่ำ นอกจากนี้อาวุธวิเศษส่วนใหญ่ใช้เก็บพลังเวทย์ จำนวนครั้งที่ใช้ได้มีจำกัด บางชิ้นใช้ได้ครั้งเดียว ในขณะที่สมบัติวิเศษใช้สำหรับนักพรตร่ายเวทย์ ส่วนใหญ่ไม่จำกัดจำนวนครั้งที่ใช้"

เทพธิดาหลิงเยว่อธิบายอย่างละเอียด

สวี่ไท่ผิงเข้าใจในทันที ความสงสัยในใจถูกไขได้อีกเรื่อง

"เจ้าลองส่งพลังชี่หนึ่งสายเข้าไปในดาบสั้นนั่นดู"

เทพธิดาหลิงเยว่ชี้ไปที่ดาบสั้น

"อืม"

สวี่ไท่ผิงพยักหน้า ทันใดนั้นก็ระดมพลังชี่จากตันเถียนออกมาหนึ่งสาย แล้วใช้วิธีนำพลังที่เรียนมาจากหมัดชิงหนิวส่งพลังชี่เข้าไปในดาบสั้นที่ถืออยู่

"ชิ้ง!"

เกือบจะในชั่วพริบตาที่พลังชี่ถูกส่งเข้าไป ดาบสั้นในมือสวี่ไท่ผิงก็ส่งเสียงดังขึ้นทันที จากนั้นก็พุ่งออกจากฝักดาบ บินวนไปรอบ ๆ ห้องนอน

"นี่มัน...ดาบนภา?"

สวี่ไท่ผิงตกใจยิ่งนัก

"ดาบนภาอาวุธวิเศษแบบนี้ก็แค่เร็วกว่าลูกธนูธรรมดาสองสามเท่าเอง จะนับว่าเป็นดาบบินได้ที่ไหนกัน"

เทพธิดาหลิงเยว่บ่นอย่างดูแคลน

"ท่านพี่หญิงหลิงเยว่ ข้าพบว่าดาบนี่เหมือนจะเคลื่อนไหวตามใจข้าได้!"

ตอนนี้ความสนใจของสวี่ไท่ผิงจดจ่ออยู่ที่ดาบนภา ใบหน้าใคร่รู้อย่างหาได้ยาก

เทพธิดาหลิงเยว่เห็นดังนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างประหลาด ในใจเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

"ท้ายที่สุดก็เป็นแค่เด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปี ถ้าเป็นครอบครัวธรรมดา นี่ยังเป็นวัยที่ต้องออดอ้อนพ่อแม่เลย"

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ สายตาของนางก็อ่อนโยนลงมาก นางพยักหน้าเบา ๆ ชี้ไปที่สวี่ไท่ผิง แล้วกล่าวว่า

"นี่คือหลักการของอาวุธวิเศษ เมื่อเจ้าใส่พลังวิญญาณเข้าไป มันจะเชื่อมต่อกับจิตใจของเจ้า เจ้าจะรู้วิธีใช้เองทันที รวมถึงจำนวนครั้งที่ใช้ได้ด้วย"

สวี่ไท่ผิง ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าแรง ๆ แล้วกล่าวว่า

"ท่านพี่หญิงหลิงเยว่พูดถูกต้อง ดาบวิเศษชิ้นนี้ ตอนนี้ใช้ได้เพียงสองครั้งเท่านั้น"

เมื่อพูดจบ สวี่ไท่ผิงก็ควบคุมดาบสั้นที่กำลังบินวนอยู่ในห้อง เสียง "ชิ้ง" ดังขึ้น แล้วดาบก็บินกลับเข้าฝักเอง

"และท่านพี่หญิงหลิงเยว่ ข้าเพิ่งค้นพบ ว่าเพียงแค่ปล่อยให้มันบินวนไปมาไม่กี่รอบ พลังฉานเสียในตันเถียนของข้าเหลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้น"

สวี่ไท่ผิงเก็บดาบสั้น จากนั้นก็บอกกับเทพธิดาหลิงเยว่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ

"อืม อาวุธวิเศษระดับต่ำยิ่งใช้พลังชี่และพลังวิญญาณมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีข้อเสียมากขึ้นเท่านั้น นี่คือหนึ่งในข้อเสียที่ใหญ่ที่สุดของอาวุธวิเศษ ดังนั้นเหล่าผู้ฝึกตนขั้นสูงมักจะไม่เสียแรงไปสร้างอาวุธวิเศษ"

เทพธิดาหลิงเยว่อยากจะยื่นมือไปเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของสวี่ไท่ผิง แต่พอยื่นมือไปถึงกลางอากาศ นางก็รู้ตัวว่าตัวเองไม่สามารถสัมผัสสวี่ไท่ผิงได้เลย

"ไม่เป็นไร ท่านพี่หญิงหลิงเยว่ ข้าเช็ดเองได้"

สวี่ไท่ผิงหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ข้าง ๆ เช็ดที่ใบหน้าอย่างแรง แค่คืนนี้ได้อาวุธวิเศษชิ้นนี้มา เขาก็รู้สึกดีใจมากแล้ว