จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

              เซอร์ชา คือบุคคลที่มาจากดินแดนแห่งเทพสวรรค์เมื่อครั้งที่ตัวมันนั้นยังมีชีวิตอยู่ตัวตนและชื่อเสียงของมันคงจะไม่ธรรมดาเป็นแน่ขนาดมันตายไปแล้วมันยังคงที่จะสามารถคงสภาพแห่งจิตได้นับหมื่นปีโดยที่จิตวิญญาณของมันนั้นยังไม่ดับสูญพร้อมทั้งยังสามารถแผ่พลังอันเป็นจำนวนมหาศาลออกมาราวกับพลังของมันนั้นไม่มีวันหมดสิ้นราวกับว่าตัวมันนั้นคือสุดยอดนักสู้ไร้พ้าย

“เจ้าหนุ่มตัวข้านั้นจะลดระดับพลังให้อยู่ในระดับเดียวกันกับเจ้าข้าหวังว่าตัวเจ้านั้นคงจะไม่ทำให้ข้าต้องรู้สึกผิดหวัง จงใช้ทุกสิ่งทุดอย่างที่เจ้ามีซ่ะไม่งั้นเจ้าคงจะไม่ต่างอะไรไปจากกระสอบทราย”

“ท่านผู้อาวุโสอย่าได้ดูถูกข้าจนเกินไปนัก อาจจะเป็นท่านที่ถูกข้าทุบตีเสียเองเพราะผู้ที่มีพลังความแข็งแกร่งที่อยู่ระดับเดียวกันกับข้านั้นข้าไม่เคยพ่ายแพ้ให้แก่ผู้ใดมาก่อน”

เซอร์ชามันไม่พูดให้มากความอีกมันจึงลดระดับพลังของตนในทันทีเพื่อให้อยู่ในระดับเดียวกันกับเซย์ริน

หวืด หวืด หวืด ในยามนี้นั้นพลังอันกดดันจำนวนมหาศาลได้สูญสลายหายไปแล้วตัวมันเหลือพลังเพียงแค่ระดับเทวะ ขั้นที่ 2เท่านั้นถึงมันจะเป็นเช่นนั้นแต่ตัวตนของมันในอดีตนั้นคือตัวตนที่น่าหวาดกลัวแม้แต่คนของชนเผ่าเทพสวรรค์ด้วยกันก็ยังหวาดกลัวในตัวมันการตายของมันนั้นไม่เพียงที่พวกมันจะไม่โกรธแค้นโศกเศร้าเสียใจแต่พวกมันกับโห่ร้องด้วย ความปิติยินดี จัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองกันอย่างยิ่งใหญ่ 10วัน10คืนไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นขนาดคนชนเผ่าเดียวกันยังดีใจกับความตายของเซอร์ชาไม่ทราบว่าเมื่อครั้งที่มันยังมีชีวิตอยู่มันเป็นบุคคลเช่นไรกันแน่

“เข้ามาจงใช้ทุกอย่างที่เจ้ามีให้ข้าได้เห็นเป็นบุญตาเสียหน่อยว่าตัวเจ้านั้นมีดีอะไรบ้าง เอาให้เต็มกำลังเอาให้สุดแรงของเจ้าจงใส่ทุกอย่างที่มีของเจ้าออกมาซะไม่งั้นเจ้าจะต้องมาเสียใจทีหลัง”

ตู้ม….ตู้ม…

เด็กหนุ่มพุ้งทยานด้วยความเร็วสูงเหนือเสียงทุกสรรพสิ่งล้วนเป็นภาพติดตาเพียงแค่ชั่วลมหายใจมันได้มาปรากฏตัวที่ด้านหลังของเซอร์ชาพร้อมทั้งคาดหวังที่จะเตะที่ก้านคอของเซอร์ชาอย่างโหดเหี้ยม พลังเวทที่เด็กหนุ่มแสดงออกมานั้นมันคือพลังขั้นสูงสุดหากใครโดนเข้าไปมีหวังหัวขาดกระเด็น เป็นแน่

ตู้ม…..เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวจากการปะทะกันของคนทั้งสองแต่มันเป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่เซอร์ชานั้นมันยังคงยืนหันหลังให้เช่นดังเดิมมันเพียงแค่ยืนมือมาปัดป้องเท่านั้นพร้อมทั้งฟาดฝ่ามือออกไปราวกับตบยุงที่น่ารำคาญ

เปรี๊ยง….ร่างของเซย์รินถึงกับลอยไปไกลนับ 10 เมตร กับการตอบโต้อย่างง่ายของเซอร์ชามันพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะพยุงร่างของมันให้รุกขึ้นมาเพื่อสู้อีกครั้งพร้อมทั้งรวบรวมพลังเวทเป็นจำนวนมหาศาลอุณหภูมิภายในถ้ำภูเขาไฟลดตัวลงอย่างรวดเร็วจากความร้อนอย่างยิ่งยวดกับกลายเป็นความหนาวเย็นอย่างสุดขั้วแทน

“ทักษะเยือกแข็ง!!!” เกิดกรงน้ำแข็งขนาดยักษ์คุมขังเซอร์ชาไว้อยู่ภายในโลกด้านในนั้นเต็มไปด้วยหมอกสีขาวพร้อมทั้งอุณหภูมิที่ติดลบอย่างสูงสุดมันสามารถแช่แข็งได้ทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้หากผู้ใดโชคร้ายโดนเข้ามันผู้นั้นจะต้องหนาวตายอยู่ภายในกรงน้ำแข็งแห่งนี้ เซย์รินนั้นมีลางสังหรณ์ว่าตัวตนที่แข็งแกร่งอย่าง

เช่น เซอร์ชาย่อมไม่หมดสภาพเพียงเท่านี้เป็นแน่ด้วยความไม่ประมาทมันสร้างหอกที่แหลมคมนับสิบเล่มพลังของมันนั้นอบอวลและเข็มข้นไปด้วยความอันตราย พลังรังสีสังหารทำลายร้างนั้นเต็มเปรี่ยม ในยามนี้นั้นเด็กหนุ่มมีความมั่นใจอย่างเต็มพิกัดหากมันผู้ใดโดนการโจมตีนี้เข้าคงไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต

เปี๊ยง เปี๊ยง เกิดเสียงดังกัมปนาทหอกน้ำแข็งนับสิบเล่ม พุ้งตรงไปและแท่งทะลุเข้าไปภายในกรงน้ำแข็งขนาดยักษ์ราวกับต้องการสังหารทุกชีวิตที่อยู่ภายในกรงน้ำแข็งแห่งนี้เพื่อให้ตายจนหมดสิ้นหอกน้ำแข็งนับสิบยังคงเสียบคาอยู่อย่างนั้นราวกับว่า มันเสียบโดนเป้าหมายทุกนัดที่ถูกยิ่งออกไปเพียงไม่กี่อึดใจก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างใหญ่หลวง กรงน้ำแข็งยักษ์ที่ไม่อาจมีอะไรมาสั่นคลอนมาบัดนี้มันกับสั่นไหวอย่างรุ่นแรง

ตู๊ม ตู๊ม….กรงน้ำแข็งขนาดยักษ์แตกกระจายอย่างไม่เป็นชิ้นดีเซย์รินตัวมันถึงกับดวงตาเบิกกว้างกับภาพตรงหน้ามันลงทุนลงแรงไปขนาดนี้แต่ผลที่ได้ก็คือเซอร์ชา ตัวมันกับไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่เพียงครั้งเดียว

“ฮ่าฮ่า ฮ่า ข้ารู้สึกชอบทักษะของเจ้ายิ่งนัก ตัวข้านั้นรู้สึกเย็นสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเจ้าคงจะเป็นห่วงข้าละสินะที่ต้องเห็นข้ามาทนอยู่ภายในสถานที่เยี่ยงนี้มาตั้งหมื่นกว่าปีเจ้าหนูเจ้าช่างเป็นเด็กดีเสียเหลือเกิน”

“บ้าน่า…นี่คือสุดยอดทักษะออริจินอลของข้าเลยนะแต่ไอ้บ้านี่มันกับรู้สึกเย็นสบายราวกับว่าทักษะของข้านั้นเป็นเพียงแค่เครื่องทำความเย็นสำหรับมัน”เด็กหนุ่มมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมหากมีใครโดนการโจมตีในครั้งนี้ของมันละก็มันมีความมั่นใจถึง10ส่วนว่าคนผู้นั้นไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแต่เมื่อมายื่นต่อหน้าของเซอร์ชามันก็เป็นเพียงแค่เครื่องทำความเย็นเท่านั้นและแล้วเซย์รินก็เริ่มที่จะรู้สึกถึงความต่างชั้นถึงแม้คนตรงหน้าจะมีระดับพลังความแข็งแกร่งเท่าเทียมกันกับตนแต่มันก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรกับคนตรงหน้าได้เลย

“เจ้าหนูวันนี้ตัวข้าจะขอมอบบทเรียนราคาที่แพงที่สุดในชีวิตให้กับเจ้าเองถึงเจ้าไม่เต็มใจรับแต่ข้าก็จะยัดเยียดมันให้เจ้า”เซอร์ชา มันพูดพลางพร้อมทั้งรอยยิ้มที่สดใสที่ชวนให้ขนหัวรุก บุคลิกท่าทางของมันนั้นช่างดูไม่น่าไว้ใจเลยพร้อมทั้งมันกล่าวถามเซย์รินเพื่อความแน่ใจก่อนที่มันจะทำการลงมืออะไรสักอย่างกับเด็กหนุ่ม

“เจ้าหนูข้าตรวจสอบร่างกายของเจ้าแล้วนั้นมันมีบ้างอย่างที่พิเศษอยู่เจ้าสามารถฟื้นฟูร่างกายด้วยความเร็วสูงใช่รึไม่เจ้าจงตอบข้ามา ตามตรงเพราะเรื่องนี้สำคัญมาก”

“ใช่ขอรับว่าแต่ท่านถามข้าเกี่ยวกับเรื่องนี้ทำไมเหรอ”เด็กหนุ่มเริ่มที่จะรู้สึกรางร้ายขึ้นมาแล้วคนตรงหน้ามันจะต้องไม่มีจุดประสงค์แอบแฝงที่ไม่ดีเป็นแน่เซอร์ชาไม่เพียงจะไม่ตอบคำถามของเด็กหนุ่มตัวมันกับบุกจู่โจมในทันที

ตู๊ม…ตู๊ม… มันบุกเข้ามาหาเซย์รินพร้อมทั้งกระชากแขนของเด็กหนุ่มอย่างรุนแรงจนขาดไม่เป็นชิ้นดี

อ๊าก…เด็กหนุ่มถึงกับร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมานเพียงพริบตามันก็ต้องเสียแขนไปแล้วข้างหนึ่งเซย์รินถึงกับนอนดิ้นไปมาด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเซอร์ชามันยังไม่ยอมหยุดเพียงเท่านั้น มันยังกระชากทั้งแขนและขาที่เหลืออยู่เด็กหนุ่มจนหมดสิ้นในยามนี้นั้นเซย์รินหมดสภาพอย่างแท้จริงมันนอนจมกองเลือดไปกับพื้นทั้งแขนและขาของมันนั้นถูกกระชากออกจากร่างจนหมดสิ้น

อ๊าก….

“ท่านต้องการทำอะไรกับข้ากันแน่เจ้าคนโหดเหี้ยมปริตรผิดมนุษย์”เซย์รินไม่มีทางสามารถที่จะขัดขืนอะไรกับมันได้อีกในยามนี้นั้นตัวมันกับนอนจมที่กองเลือดของตัวเอง

“อุ๊บ…ฮ่า ฮ่าดูเจ้าสิเจ้าหนุ่มในยามนี้นั้นตัวเจ้าช่างดูตลกยิ่งนักไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ดักแด้เลยทำได้เพียงดิ้นดุกดิกไปมา ฮ่า ฮ่า”มันไม่เพียงไม่สงสารเซย์รินแต่ตัวมันกับหัวเราะชอบใจราวกับมันไม่รู้สึกผิดแต่กับหัวเราะออกมาจากใจจริง

“ต่อไปข้าก็จะย่างเจ้าซ่ะย่างเจ้าทั้งเป็นนิแหละเจ้ามนุษย์ดักแด้ตัวน้อย”มันจับที่ส่วนหัวของเซย์รินแล้วปลดปล่อยเวทเพลิงที่ร้อนแรงที่สุดเผาไหม้เด็กหนุ่มเผาร่างของมันทั้งเป็น

อ๊าก…..อ๊าก….

เสียงที่เจ็บปวดที่ทรมานที่สุดในชีวิตถูกปลดปล่อยออกมาในยามนี้นั้นแขนและขาของมันก็ไม่เหลือและมันยังต้องมาโดนเผาทั้งเป็นอีกเพียงไม่นานร่างของเซย์รินดำมืดไปหมดผมเผ้าไม่เหลือแม้แต่น้อยอวัยวะของเด็กหนุ่มนั้นโดนจนสุกหมด หลังจากนั้นไม่นานสติของมันก็ขาดหายไป

เมื่อเห็นเป็นเช่นนั้นเซอร์ชาจึงหยุดมือมันจึงรีบรักษาเซย์รินในเบื้องต้นในทันทีจากแขนขาที่เคยฉีกขาดจนหมดในยามนี้นั้นมันถูกรักษาจนกลับมาสภาพดังเดิมแล้วที่เหลือก็ปล่อยให้ร่างกายของมันฟื้นฟูด้วยตนเอง

“เจ้าหนุ่มในที่สุดเจ้าก็ฟื้นขึ้นมาแล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้านั้นเป็นห่วงเจ้าแค่ไหน”แววตาของมันนั้นไม่ได้แสดงความรักความอบอุ่นออกมาเลยสักนิดแต่ท่าทางมันนั้นเต็มไปด้วยความขำขันหัวเราะชอบใจ

“ท่านท่านมันปีศาจชัดๆ”เซย์รินกล่าวออกมาอย่างขวัญเสียกับเรื่องราวที่มันถูกกระทำ มีเพียงคนไม่กี่คนบนโลกที่เห็นความทุกข์ทรมานของผู้อื่นเป็นเรื่องขำขันเช่นนี้