กรุงเทพกระหายเลือด 18+

ผมวิ่งออกมาไกลจากเสียงอึกกระทึก ในมือถือขวดเหล้าราคาถูกที่หยิบติดมือ ออกมาจากงานเลี้ยงน้ำสีอำพันถูกเทลงคออึกแล้วอึกเล่าไม่เห็นมันจะช่วยให้หายเศร้าได้ตรงไหนนี่หว่า? ผมคิดสายตาของผมเริ่มพร่ามัว ขาของผมเริ่มเดินไม่ตรงจนกระทั่งถึงลานกว้าง ที่มีอนุสาวารีย์กับหอประชุม"พ่อวิชัยครับทำไมคนธรรมดาอย่างผมต้องไปรักเธอด้วย !!!!!!!"ผมตะโกนใส่รูปปั้นของผู้ก่อตั้งสถาบันอย่างกับท่านจะตอบออกมา...วูป!มีเงาสีดำเงาหนึ่งเดินออกมาจาก หลังรูปปั้น หากเป็นเวลาปกติผมคงกลัวและวิ่งจนป่าราบ!แต่ตอนนี้ แม้ช้างผมก็เห็นตัวเท่าหมู!เขาเป็นฝรั่งหนุ่มตาน้ำข้าว รูปงามหน้าตาหล่อเหลา แต่ท่าทางจะสติไม่ดีเพราะมือขวาถือหน้าไม้ แถมมือซ้ายถือเคียวสั้นซะด้วย!เสื้อผ้าเป็นโคทยาวสีดำสุดเท่ กับหมวกทรงคาวบอยใบเก๋คำถามเดียวในหัวของผมคือ"มึงไม่ร้อนเหรอ?"ฉิบหายล่ะไม่เพียงแค่คิดแต่ผมดันพูดออกไปด้วย ผมได้แต่หวังว่าเขาจะฟังไม่รู้เรื่อง"ไม่ร้อนหรอกพ่อหนุ่ม ข้าว่าเจ้ารีบออกไปจากตรงนี้ดีกว่าเพราะว่า...""เพราะว่า?"ผมทวนคำเขายกหน้าไม้ขึ้นเล็งมาทางผม!แม้จะเมาไม่สิ...ผมแทบจะหายเมาเป็นปลิดทิ้ง!ฉิบหายแค่นี้ต้องโกรธขนาดนั้นด้วยเหรอวะ?คิดพลางรีบเดินหนีไปทางขวา แต่หน้าไม้ก็หันตามมา!พอเปลี่ยนเป็นเดินไปทางซ้าย มันก็หันตามมาอีก!ผมเริ่มไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร?"ออกมาจากข้างหลังของเด็กนั่นซะ!"เขาร้องตะโกนก้องอย่างมีอารมณ์โมโหผมรีบหันไปทันที คิดว่าถ้าข้างหน้าเป็นนักล่าแวมไพร์คอสเพลย์ ข้างหลังคงเป็นมนุษย์หมาป่า!!"ฮิฮิ"!!!!แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นหญิงสาวหน้าตาสวยหวานอย่างกับดาราฝรั่งลูกครึ่งหล่อนมีผมสีม่วงสลวยถึงกลางหลังกับนัยตาสีเขียว!ปากเจ่อเป็นกระจับเหมือนแองเจริน่าโจลี่แถมหน้าอกหน้าใจใหญ่สะบึมไม่แพ้กัน อยู่ในชุดหนังรัดรูปคล้ายคอสเพลย์ของซัคคิวบัสที่ใส่ชุดว่ายน้ำหนังเกาะอก ผ่ากลางร่องอกจนเห็นเต้ากลมล้นทะลัก ข้างล่างโคนขาเว้าสูงจนถึงเอวเผยผิวเนื้อขาวเนียนละเอียดอมชมพู และโคกงามอูมถูกรัดแนบแน่นจนเห็นทรงเห็นร่องกลีบเนื้อได้อย่างชัดเจน!!ปกติถ้าเจอแบบนี้ ผมจะยินดีเป็นอย่างมากถ้าแค่...เธอไม่ได้กำลังแยกเขี้ยวที่มีคราบเลือดสีแดงสดและสยายปีกปีศาจที่แผ่ออกมาจากศรีษะ เอว และแผ่นหลังของเธอนั่น!!!"ก้มลงงงงง!!!!" เขาตะโกนก้องแน่นอนผมไม่รอให้เขาเตือนซ้ำสองลูกศรยิงออกมาจากหน้าไม้เก่าคร่ำคร่ามันพุ่งเฉี่ยวศรีษะผมที่ก้มหลบจนร้อนวูบ!!พิ้งๆๆๆๆนางปีศาจสาวปัดมันออกด้วยกรงเล็บอย่างง่ายดาย"เจ้ามันตกยุคแล้ว ดีรอสโซ่! เดี๋ยวนี้เขาใช้ปืนกันหมดแล้วไม่รู้เหรอ?"หล่อนกล่าวอย่างยั่วหยอกนักล่าหนุ่ม"หึ... งั้นเราเลิกอ้อมค้อมกันดีว่าไหม"เขาแสยะยิ้มแล้วโยนหน้าไม้ทิ้งผมที่อยู่ตรงกลางหน้าซีด เอ้าแล้วจะสู้ยัง?แกร๊ก!ฉับพลันเคียวสั้นในมือนั่นก็ปรับเป็นแบบยาวกว่าสามเมตร!เขาเหวี่ยงหวือราวกับว่ามันไร้น้ำหนัก!!!อ๊าาาาก!!คราวนี้นางปัดมันออกไม่ไหวด้วยน้ำหนัก แขนที่ยกกันตรงคอด้ามบวมแดง ที่ไม่หักยังนับว่าโชคดี!มันไม่ได้ง่ายๆอย่างที่พวกคุณคิดเพราะผมอยู่ตรงกลางจึงรู้ดีแรงเหวี่ยงแขนของหมอนี่เหนือมนุษย์ถ้าอยู่ในระยะขนาดนี้ ถึงมีปืนก็ยกขึ้นเล็งไม่ทันแน่!เขาวาดเคียวอีกครั้งหมายปิดฉากแต่แสงหนี่งก็สาดส่องมาขัดจังหวะเสียก่อน!!!เอี๊ยดดดดด!!เสียงเบรคของล้อรถดังสนั่นผมมองไปก็จำรถเก๋งสีขาวคันงามนั้นได้อย่างดี"พี่แป้ง!"ผมอุทาน เธอเป็นผู้หญิงที่ผมไม่อยากให้โผล่มาที่สุดในตอนนี้ เพราะกลัวเธอจะเป็นอันตรายซู่ม!!!ปีศาจร้ายได้โอกาสยิงเวทย์ไฟใส่นักล่าหนุ่มเขาหนุนเคียวเป็นม่านวนป้องกันเอาไว้ได้แต่ปีศาจสาวก็หายแว่บไปถึงตัวพี่แป้งเสียแล้ว!เพล้ง!!!เสียงทุบกระจกบานหน้าดังสนั่น เม็ดกระจกแตกกระจายด้วยคุณสมบัติของมันร่วงพลูใส่นักศึกษาสาว ที่ตอนนี้เธอตกใจปากสั่นมือสั่น จนแทบจะเป็นลมว้ายยย!!เธอหวีดร้อง เมื่อร่างงามระหงส์ถูกปีศาจสาว ดึงพรวดเดียวออกมาทางกระจกหน้า!มันจับร่างของพี่แป้งไว้ในอ้อมแขน แล้วใช้เล็บยาวโง้งจ่อที่เส้นเลือดแดงที่ต้นคอ!"เอาล่ะทุกคนอยู่นิ่งๆกันนะ เดี๋ยวคอสวยๆนี่ จะเลือดออกไม่หยุดไปซะก่อน...ฮิฮิฮิ"น้ำเสียงของนางเยียบเย็น บ่งบอกว่าหล่อนไม่ได้สนใจในชีวิตของพี่แป้งแม้สักนิด"ยะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้อง ฮึก ฮือฮือ ฮือ"เธอเริ่มร้องไห้ออกมา พี่แป้งดาวคณะแสนสวยที่ยังคงอยู่ในชุดนักศึกษาเสื้อไซส์ s รัดปลิ้น จนนมขนาดมาตรฐานพริตตี้สมัยใหม่พุ่งออกมากระดุมปริจนเห็นเสื้อในสีฟ้าสวยผ่านร่องกระดุม!ส่วนกระโปรงสอบข้างล่างก็ยาวเพียงแค่ฝ่ามือนิดๆไม่อาจปกปิดขาอ่อนเนียนละเอียด เรื่อยไปยังเรียวขาขาวยาวสุดเซ็กซี่นั้นได้ผมเกลียดตัวเองที่แม้แต่จังหวะนี้ ก็ยังทำได้แต่ตัวสั่น ยืนนิ่งมองเธอถูกจับอย่างทำอะไรไม่ได้!"เงียบน่านังมนุษย์"หล่อนแผดเสียงพี่แป้งถึงกับเงียบกริบด้วยความกลัวตาย"ปล่อยนางซะ"นักล่าหนุ่มตะโกนสั่ง"โอ้...ดีรอสโซ่เอ๋ย จำไม่ได้เหรอ คราวที่แล้วเจ้าก็พลาดเพราะแบบนี้ สตรีน่ะเป็นจุดอ่อนของเจ้า!"ปีศาจสาวพูดอย่างเย้ยหยัน"เจ้าจะเอายังไง?"เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม"นั่นสิน้า...."หล่อนยังคงทำเสียงยียวน มืออีกข้างลูบคลำแผ่วเบา ที่หน้าอกบ้างสะโพกบ้างของพี่แป้ง"เฮ้ เจ้าหนุ่มที่นั่งหงออยู่ตรงนั้นน่ะ หยิบหน้าไม้ ขึ้นมาแล้วยิงฆ่าเขาซะ!"นางสั่ง"หา?"ผมรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาทันที"ละ แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าทำแล้วแกจะปล่อยพี่แป้ง?"อึ๊ก!!ผมกลืนน้ำลายเอื๊อกเมื่อหล่อนกรีดกรายปรายเล็บคมไปบนเส้นเลือดแดงนูนเด่นนั่นช้าๆ"โอ้....เธอ ไม่มีทางรู้หรอก..."เสียงแหบพร่าเซกซี่ของหล่อนในยามนี้ ฟังดูน่าขนลุกยิ่งกว่าเสียงของปีศาจร้ายใช่...ผมไม่มีทางรู้ผมหันไปมองนักล่าหนุ่มที่ยืนนิ่ง"เอาเลยไอ้หนุ่ม"เขาพูด"บ้าเหรอ? คุณไม่กลัวตายรึไง?"ผมโต้แย้ง ในหัวมีแต่ความสับสน!"ถ้าเจ้าไม่ยิงนางก็ตาย"เขายกมือชี้ที่หน้าอกของตัวเอง อย่างอาจหาญ!"เจ้าเรียกชื่อนางแสดงว่าเป็นคนรู้จัก แถมสีหน้าที่เป็นห่วงนั่น เป็นเพื่อน พี่น้องหรือว่าคนรักล่ะ?"เขาถามจี้ใจดำ"มะ...ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ"ผมพูดอย่างหดหู่ส่วนพี่แป้งเองก็มีสีหน้าสลดลงเช่นกันนี่ผมกำลังจะฆ่าผู้ชายแปลกหน้าผู้กล้าหาญ เพื่อช่วยชีวิตผู้หญิงที่ไม่รักผมอย่างงั้นรึ?

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด - 2 ตัดสินใจ

นิยายแนะนำ

กรุงเทพกระหายเลือด 18+

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด - 2 ตัดสินใจ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้