ปลุกความสามารถในการควบคุมสัตว์ร้ายระดับ SS ขึ้นมา

ตูม ตูม ตูม 

เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นอย่างต่อเนื่อง คลื่นพลังปะทะกันกลางอากาศสร้างแรงสั่นสะเทือนจนพื้นดินแตกร้าว หลานฮวา มู่คังหยวน และอาจารย์มหาวิทยาลัยทุกคนกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับทั้งสัตว์ร้ายระดับจักรพรรดิหลาย 100 ตัวและสมาชิกขององค์กรตะวันสาดส่องอีกหลาย 10 คนในระดับมหากาพย์ที่บุกเข้ามาโจมตีมหาวิทยาลัย เสียงคำรามของสัตว์ร้ายและเสียงกรีดร้องของนักเรียนดังก้องไปทั่วบริเวณ ความวุ่นวายแผ่ขยายออกไปทุกทิศทาง

มู่คังหยวนสบถออกมาอย่างไม่พอใจ "รองผู้อำนวยการฟานและผู้อำนวยการอยู่ไหนกัน!!"

หลานฮวาที่ยืนอยู่บนนกน้ำแข็งอันงดงามแต่แผ่ไอเย็นยะเยือกออกมา พูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชา "ฉันก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้ช่วยตั้งสมาธิต่อสู้ไปซะ!"

ขณะเดียวกัน รากไม้ขนาดมหึมาของต้นไม้ระดับจักรพรรดิหลายต้นก็พุ่งเข้ามาโจมตีจากทุกทิศทาง ทว่าก่อนที่มันจะเข้าถึงตัวพวกเขา ออร่าแห่งความตายก็แผ่ซ่านออกมาปกคลุมรากไม้เหล่านั้นทำให้รากไม้นั้นเน่าสลายไป เสียงของหลานซือหรงดังขึ้นพร้อมกับพลังอันแข็งแกร่ง "พวกแกเตรียมตัวตายได้เลย!"

มู่คังหยวนหันไปมองหลานซือหรงที่ถือศีรษะของหนึ่งในสมาชิกขององค์กรตะวันสาดส่องไว้ในมือก่อนจะหัวเราะเยาะ "นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว"

ตูม! แรงระเบิดมหาศาลทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน ต้นไม้ระดับจักรพรรดิไม่ได้สนใจคำพูดของหลานซือหรงเลยแม้แต่น้อย พวกมันเริ่มโจมตีทุกสิ่งที่ขวางหน้าอย่างบ้าคลั่ง

นักเรียนหลายคนกำลังวิ่งหนีตายไปทั่วมหาวิทยาลัย เสียงกรีดร้องและเสียงอาคารถล่มดังไปทั่วพื้นที่

มู่คังหยวนจ้องมองไปยังต้นไม้เหล่านั้นด้วยสายตาเคร่งเครียด "ต้นไม้พวกนี้ออกมาจากอาณาจักรลับต้นไม้อมตะใช่ไหม? ฉันพอจะจำได้อยู่"

หลานฮวาตอบกลับ "น่าจะใช่ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันเกินควบคุมไปแล้ว! ฆ่าพวกมันกันเถอะ"

หลานซือหรงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาห้องควบคุมกล้องวงจรปิด แต่กลับไม่มีสัญญาณตอบรับ

ณ ห้องควบคุมกล้องวงจรปิด กล้องวงจรปิดที่ควรจะใช้งานได้กลับมืดสนิท ภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยซากศพของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทุกคน สภาพศพของพวกเขาบ่งบอกว่าถูกสังหารมาไม่ต่ำกว่า 12 ชั่วโมง

หลานซือหรงกำหมัดแน่น ดวงตาของเธอฉายแววแห่งโทสะ "ไอ้พวกเวร!!"

สิ้นเสียงของหลานซือหรง พลังมหาศาลก็ปะทุขึ้น หลานซือหรงเรียกสัตว์ร้ายทั้ง 10 ตัวของเธอออกมา มู่คังหยวนและหลานฮวาเองก็เรียกสัตว์ร้ายของตัวเองออกมาพร้อมที่จะเข้าต่อสู้อย่างสุดกำลัง

ขณะเดียวกัน บนท้องฟ้า เงาของผู้ควบคุมสัตว์ร้ายระดับจักรพรรดิ 11 คนปรากฏขึ้น พวกเขาเป็นกองกำลังเสริมของหอการค้านกยูง 7 สี พันธมิตรของมหาวิทยาลัยจักรพรรดิสัตว์ร้ายที่เพิ่งทำลายม่านพลังด้านนอกเข้ามา ในหมู่พวกเขามีร่างของกวงลี่เหมยรวมอยู่ด้วย

พวกเขาพุ่งเข้าไปต่อสู้กับต้นไม้เหล่านั้นพร้อมปราบปรามสถานการณ์ด้วยพลังอันมหาศาล และในที่สุด การต่อสู้ที่ดุเดือดก็สิ้นสุดลง ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังของมหาวิทยาลัยเท่านั้น แต่ก่อนที่การต่อสู้จะจบลงคนจากองค์กรตะวันสาดส่องได้ระเบิดตัวเองพร้อมปล่อยพิษใส่พวกเขาทุกคนที่อยู่ที่นี่ทำให้พลังของพวกเขาลดลง 50% เลย

หลานซือหรง หลานฮวา มู่คังหยวน และผู้ควบคุมสัตว์ร้ายระดับจักรพรรดิที่มาช่วยเหลือ ต่างนั่งพักอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง พวกเขามองไปรอบตัวด้วยความมึนงง

"ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึง 10 นาที…" มู่คังหยวนพูดขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

"แต่พวกมันเป็นสัตว์ร้ายระดับจักรพรรดิหลายร้อยตัว รวมถึงคนจากองค์กรตะวันสาดส่องด้วย…" หลานฮวาพูดเสียงแผ่ว

ขณะนั้น อาจารย์คนหนึ่งเดินเข้ามา พร้อมรายงานสถานการณ์โดยรวม "พื้นที่มหาวิทยาลัยเสียหายไปกว่า 70% คลังทรัพยากรทั้งหมดตั้งแต่ระดับ F-SSS ถูกปล้นไปจนหมด ไข่สัตว์ร้ายหายากและลูกสัตว์ร้ายหายไปทั้งหมด อาณาจักรลับทั้งหมดตั้งแต่ระดับทองจนถึงระดับเพชรที่สามารถรีเซ็ตได้ ถูกขโมยไปทั้งหมดเช่นกัน ยามและอาจารย์ในระดับมหากาพย์หลายคนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และที่สำคัญ… รองผู้อำนวยการฟานก็หายตัวไป พร้อมกับนักเรียนปี 4 ทีมดาบศักดิ์สิทธิ์ที่หายสาบสูญไปโดยไม่เหลือร่องรอย และยังมีนักเรียนปีอื่นๆ ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส โดยเฉพาะปีที่ 1 อันดับที่ 1 ในชั้นปี กู่เทียน เป็นคนได้รับบาดเจ็บสาหัสที่สุด เขาได้รับพิษตะวันไปทำให้ตอนนี้พวกเขาสูญเสียพลังและกลายเป็นคนธรรมดาไปแล้ว และ อันดับ 4 ไป๋เฉิน อันดับ 5 หลินไท่ อันดับ 6 เย่เฟิง ต่างได้รับบาดเจ็บสาหัส"

ทุกคนเงียบงัน สีหน้าของแต่ละคนไม่ได้เปลี่ยนไปมากพวกเขาไม่ผูกพันกับมหาวิทยาลัยนี้เท่าไหร่ แถมบางคนที่นี่ยังเกลียดมันมากด้วย ขณะนั้น หลานซือหรงพูดขึ้นด้วยความเร่งรีบ "หานเทียนเป็นยังไงบ้าง? เขาเป็นอะไรหรือเปล่า?"

อาจารย์คนนั้นรีบตอบกลับทันที "นักเรียนหานเทียนสบายดีครับผม"

หลานซือหรงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในขณะที่มู่คังหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อยและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก รองผู้อำนวยการฟานก็บินลงมาจากท้องฟ้าด้วยร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผล และในมือของเขากระชากผมของชายชราผู้หนึ่งมันคือ จี้กัง อาจารย์ที่เฝ้าประตูมิติของอาณาจักรลับต้นไม้อมตะ

"หายไปไหนมา?" มู่คังหยวนถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

รองผู้อำนวยการฟานหอบหายใจหนัก ก่อนเมินคำถามของมู่คังหยวนแล้วพูดขึ้น "ฉันจับคนทรยศได้แล้ว และฉันรู้ตัวคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้แล้ว"

หลานซือหรงกำหมัดแน่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "มันเป็นใครกัน?"

รองผู้อำนวยการฟานแสยะยิ้มอย่างเย็นชา "ตรวจสอบความทรงจำของไอ้คนทรยศนี่ดู เดี๋ยวก็รู้เอง"

สิ้นคำพูดของรองผู้อำนวยการฟาน เขาก็โยนร่างของจี้กังลงต่อหน้าหลานซือหรง ชายชราไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับตัว เส้นเสียงของเขาถูกทำลายไปแล้ว ทำให้ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้นความเกลียดชังราวกับถูกใครบางคนหักหลังมา และจี้กังพยายามจะบอกอะไรบ้างอย่างกับทุกคนแต่ว่าเขาไม่สามารถทำอะไรได้ สัตว์ร้ายทั้งหมดของเขาตายร่างกายพิการทุกส่วนปากก็พูดไม่ได้ แต่หลานซือหรงไม่ได้เสียเวลาจะสังเกตการณ์กระทำของจี้กังแต่อย่างใดๆ เธอใช้พลังของตัวเองเพื่อเจาะเข้าสู่ความทรงจำของจี้กังทันที

ในภาพความทรงจำนั้น เป็นภาพที่ มู่คังหยวนกำลังนั่งอยู่ในห้องลับของมหาวิทยาลัย สนทนาอย่างลับ ๆ กับจี้กังเกี่ยวกับแผนการร้าย พวกเขาพูดถึงเรื่องการขโมยประตูมิติ การขโมยทรัพยากร การวางแผนลอบสังหารนักเรียนพรสวรรค์สูงของมหาวิทยาลัยจักรพรรดิสัตว์ร้าย โดยมีรายชื่อของคนที่ต้องตายอยู่ในนั้น และยังมีการพูดคุยเกี่ยวกับการปล่อยสารเคมีบางอย่างลงไปในอาณาจักรลับต้นไม้อมตะเพื่อทำให้สัตว์ร้ายในนั้นคลุ้มคลั่งและโจมตีทุกคนที่อยู่ใกล้เคียง

ภาพความทรงจำสุดท้ายที่ปรากฏคือจี้กังได้รับคำสั่งให้กำจัดยามและอาจารย์หลายคนที่อาจขัดขวางแผนการนี้ และเขาก็ทำมันอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นหน้าที่ของจี้กังต่อไปคือการระเบิดประตูมิติอาณาจักรลับต้นไม้อมตะ

หลานซือหรงกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ข้อมูลที่เธอได้รับนั้นน่าตกใจเป็นอย่างมาก แต่ว่ามีมันกลับมีบางอย่างที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ ภาพความทรงจำเหล่านี้เป็นของปลอม ภาพความทรงจำเหล่านี้ถูกดัดแปลงและตัดต่อโดยใครบางคน ร่องรอยของการตัดต่ออยู่ในจุดที่แนบเนียนมากจนคนทั่วไปไม่มีทางสังเกตเห็น

หลานซือหรงขบกรามแน่น “ไอ้พวกสารเลว”

การตัดต่อความทรงจำระดับนี้เป็นไปไม่ได้เลยหากไม่มีความสามารถด้านการแพทย์ระดับสูง แล้วก็ต้องใช้ไอเท็ม ระดับ SSS อย่าง เส้นทางแห่งความทรงจำ ซึ่งเป็นวัตถุโบราณที่หายากและอันตรายที่มาก สมบัติต้องห้ามนี้เคยสร้างโศกนาฏกรรมเมื่อร้อยปีก่อน ผู้คนล้มตายไปนับพันล้านเพราะมัน ก่อนที่ไอเท็มเวทมนตร์ชนิดนี้จะถูกทำลายไปเกือบทั้งหมด เหลือเพียงไม่กี่ชิ้นบนโลก

หลานซือหรงสูดลมหายใจลึก เธอพยายามเรียบเรียงทุกอย่างในหัวอย่างรวดเร็ว พวกมันจงใจเลือกมู่คังหยวนให้กลายเป็นแพะรับบาป เพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาทะเลาะกับเจ้าหน้าที่คนอื่นในมหาวิทยาลัยอยู่บ่อยครั้ง และด้วยหลักฐานปลอมพวกนี้ คนที่เกลียดมู่คังหยวน อย่างรองผู้อำนวยการฟาน คงจะเชื่อสนิทใจไปแล้วและเขาก็คงจะผลักดันให้คนอื่นฆ่ามู่คังหยวนทันทีแน่นอน

แต่ข้อผิดพลาดที่พวกมันทิ้งไว้คือร่องรอยของการตัดต่อความทรงจำนี้มันชัดเจนมาก ราวกับมันถูกทิ้งไว้ให้หลานซือหรงเห็นโดยเฉพาะ นั้นมันหมายความว่าอะไร?

พวกมันต้องการให้หลานซือหรงเป็นคนเปิดเผยความจริง? หรือว่านี่เป็นกับดักอีกชั้นหนึ่ง? หรืออะไรกันแน่?

หลานซือหรงหรี่ตาลงแล้วหันไปมองมู่คังหยวนที่ยังคงหยอกล้อหลานฮวาอยู่ ขณะเดียวกันรองผู้อำนวยการฟานมองมาไปที่มู่คังหยวนด้วยสายตาแห่งความแค้น

หลานซือหรงเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว ถ้ามู่คังหยวนตายไป องค์กรตะวันสาดส่องก็จะได้รับประโยชน์เต็มๆ และแน่นอนว่าเธอเองก็จะได้ประโยชน์ในแง่ของอำนาจ แต่ว่าจริงๆ มันมีความลับบางอย่างระหว่าง มู่คังหยวน หลานฮวา หลานซือหรง ที่พวกเขารู้ดันแค่ 3 คนเท่านั้น หลังจากเงียบไปสักพัก เธอไม่สามารถปล่อยให้เกมนี้จบลงได้ง่ายๆ เธอตัดสินใจจะให้มู่คังหยวนแกล้งตาย