บทที่ 40 : ผลประโยชน์อันมหาศาล
ในตอนนี้ การโจมตีด้วยสายฟ้าของอาคุมุไม่ว่าจะเป็ทักษะใดก็ตาม สามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่ารับมือได้ยากมาก เพราะการโจมตีแต่ละครั้งมีผลกระทบกับผู้ที่ถูกโจมตีโดยทำให้ขยับร่างกายไม่ได้สักพัก ราวกับว่าถูกพันธนาการไปพร้อม ๆ กันนั่นเอง
“ตอนนี้ผ่านมาสักพักแล้ว เป็ยังไงบ้างครับลุงคาเอเกะ?” อาคุมุถามคาเอเกะที่ถูกผลกระทบจากการโจมตีของเขา
ความสามารถเสริมที่อาคุมุมีติดตัวอยู่ในตอนนี้นั้นใช้งานได้ดีเป็อย่างยิ่ง เพราะถึงแม้ระดับพลังของอาคุมุและคาเอเกะจะต่างกันลิบลับ แต่ผลกระทบก็ยังคงเกิดขึ้นได้แม้จะไม่สามารถสร้างาแจากการโจมตีได้เลยก็ตาม
“ครับ ตอนนี้ร่างกายเป็ปกติแล้วครับนายน้อย กระผมถูกหยุดการเคลื่อนที่คงจะประมาณ 2 นาทีได้ แต่ด้วยช่องว่างระหว่างพลังของเรามันทำให้ไม่สามารถเห็นผลได้อย่างแน่ชัดเท่าไรนะครับ” คาเอเกะตอบกลับ
ซึ่ง… อาคุมุไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย
“ไม่หรอกครับลุงคาเอเกะ ผมว่ามันดีมากต่างหากล่ะครับ ระดับพลังที่แต้ม B ไม่ถึง 10k (10,000) อย่างผม สามารถทำให้ระดับพลังที่สูงกว่ามากอย่างลุงคาเอเกะหยุดชะงักไปได้ 2 นาที มันเป็อะไรที่สุดยอดมากเลยนะครับ”
“จะว่าไป ก็จริงอย่างที่นายน้อยกล่าวมานะครับ เพราะถ้าใช้กับคนที่ระดับพลังต่ำกว่ากระผมล่ะก็…”
“ไร้เทียมทาน!!” อาคุมุและคาเอเกะต่างก็พูดขึ้นมาพร้อมกัน
สำหรับอาคุมุ นี่เป็ผลประโยชน์ที่เขาได้รับมาอย่างมหาศาล แทบจะมองไม่เห็นจุดอ่อนในพลังนี้เลยก็ว่าได้ แน่นอนว่ามันสามารถนำไปใช้งานได้จริง ในแง่ของการต่อสู้อาจทำให้อาคุมุเป็ต่อได้ไม่มากก็น้อย!
“เรามาคิดค้นทักษะโจมตีใหม่ ๆ กันดีกว่าครับนายน้อย” ว่าแล้วคาเอเกะก็เดินกลับมาและยืนใกล้ ๆ อาคุมุ
“แต่จะว่าไป ตอนที่ผมพูดถึงแต้ม B ของผม… ผมรู้สึกเหมือนผมลืมอะไรไปบางอย่างเลยครับ” พูดจบ อาคุมุก็ดึงแขนเสื้อข้างขวาขึ้น เผยให้เห็นตัวเลขแต้ม B ที่หัวไหล่ของเขา
“นี่มันอะไรกันเนี่ย?!” สิ่งที่อาคุมุเห็นนั้นทำให้เขาใและแปลกใจอยู่พอสมควร
“หืม? แต่จะว่าไป นายน้อยบอกว่ามีแต้ม B ไม่ถึง 10k (10,000) นี่ครับ”
“ใช่ครับ ผมบอกแบบนั้น เพราะก่อนหน้านี้ผมมีแค่ 7.2k (7,200) เองนะครับ แต่ตอนนี้มันกลายเป็ 21k (21,000) แล้วซะงั้น?! ผมไปทำอะไรมาตอนไหนล่ะเนี่ย”
“นั่นเพิ่มมาเยอะมากเลยนะครับนายน้อย เยอะมาก ๆ ด้วยล่ะครับ นายน้อยไปลงมือกับคนที่แข็งแกร่งแบบนี้มาเมื่อไหร่ครับ?” คาเอเกะถามกับอาคุมุ เพราะจากตัวเลขที่เพิ่มขึ้นมานั้นไม่ใช่น้อย ๆ เลย
“อืม… สู้กับคนเก่ง ๆ แต้ม B สูง ๆ เหรอ? ผมรู้สึกว่าผมยังไม่ได้ลงมือปลิดชีพใครสักคนเลยนะครับ” อาคุมุไม่อยู่กับที่และครุ่นคิดเกี่ยวกับการต่อสู้แต่ละครั้งที่ผ่านมา
เขาเดินวนรอบตัวเขาเองและเดินวนรอบตัวคาเอเกะ
“หรือว่าจะเป็การที่เก็บไปหลายคน?… เอ๊ะ! หลายคนเหรอ? ผมว่าผมพอจะนึกออกแล้วล่ะครับลุงคาเอเกะ!” สุดท้าย อาคุมุก็คิดออกพร้อมกับหันทั้งหน้าและทุกส่วนของร่างกายไปหาคาเอเกะ
“่ไหนเหรอครับนายน้อย?”
“เป็่ที่ผมเพิ่งมาถึงเมืองหลวงได้ไม่นาน ตอนนั้นเกิดเหตุไม่คาดฝันและได้สู้กับผู้ที่ทรยศองค์ชายชูยะ มากไปกว่านั้นคือเขาพานักเวทชุดขาวขององค์จักพรรดิมาเป็กลุ่มใหญ่เลยครับ ผมได้ฆ่านักเวทชุดขาวนั่นไป 4 คน ถือว่าเ้าพวกนั้นมีแต้ม B อยู่พอสมควรเลยนะครับ” ว่าแล้วอาคุมุก็เล่าเื่ราวแบบคร่าว ๆ ให้คาเอเกะฟัง
“การต่อสู้ในครั้งนั้น เป็การต่อสู้ที่ลุงอิชิโร่ผู้เป็พี่ชายแท้ ๆ ของลุงอากิระได้ทำการก่อฏต่อองค์ชายชูยะน่ะครับ เขาสะกดรอยตามไปยังสถานที่ฝึกลับขององค์ชาย โดยในตอนนั้นเป็คำสั่งที่มอบหมายให้ลุงอากิระพาผมมา เขาเข้ามาล้อมผมและลุงอากิระที่เข้ามาดูสถานที่ฝึก ซึ่งก็คือที่นี่ครับ” อาคุมุเล่าและมองไปรอบ ๆ
“ลุงอิชิโร่หวังจะฆ่าทั้งผมและลุงอากิระ ผลการต่อสู้ในครั้งนั้นเกือบจะจบไม่สวยนักเพราะผมถูกทักษะพันธนาการเล่นงาน ลุงอากิระาเ็สาหัสปางตาย…”
“...แต่สุดท้ายคนที่มาช่วยไว้ได้ทันก็คือองค์ชายชูยะครับ นั่นเป็อีกครั้งหนึ่งที่ผมถูกองค์ชายช่วยไว้ สถานการณ์เลยพลิกกลับมาทางด้านของผม องค์ชายชูยะได้พันธนาการนักเวทชุดขาวไว้ทั้งหมด จัดการกับลุงอิชิโร่และนักเวทที่พันธนาการตัวผมไว้ และต่อจากนี้จะเป็่ที่ผมจะได้รับแต้ม B ครับ” อาคุมุพูดพร้อมกับมองไปที่แต้ม B บริเวณหัวไหล่ของเขา
“ผมก็ได้รับดาบจากองค์ชายชูยะแล้วก็ลงมือฆ่านักเวทชุดขาวไปทั้งสิ้น 4 คน นี่คงจะเป็แต้ม B ของผมที่เพิ่มขึ้น ผมเองก็ลืมไปซะสนิทเลยั้แ่ตอนนั้น เพราะใน่ที่ผมกำลังไล่ปลิดชีพไปทีละคน นักเวทชุดขาวที่เหลือก็หนีไปได้ด้วยทักษะการเคลื่อนที่แบบกลุ่มอย่างเทเลพอร์ต จบการต่อสู้ด้วยการพาลุงอากิระนั้นกลับไปรักษาที่พระราชวังขององค์ชายชูยะน่ะครับ แต่จะว่าไป… ก่อนหน้านี้ผมก็ลืมเลยว่าลุงอากิระเขาสลบไปั้แ่ตอนนั้น ในตอนนี้เขาจะฟื้นตัวเต็มที่หรือยังนะ” พูดจบอาคุมุก็ดึงแขนเสื้อลงและเตรียมพร้อมที่จะฝึก
“นายน้อยนี่เจอเื่ใหญ่มาเหมือนกันนะครับ” คาเอเกะตอบกลับมา
“ไม่ใหญ่เท่าครั้งล่าสุดหรอกนะครับ ฮ่า ฮ่า” อาคุมุพูดพร้อมกับหัวเราะออกมา
“กลับมาในเื่ของทักษะโจมตีที่เราจะคิดค้นกัน แสงอัสนีบาตของนายน้อยเป็การโจมตีแบบเป้าเดี่ยวใช่ไหมล่ะครับ? เป็การโจมตีเพียงครั้งเดียว ถึงแม้จะใช้วงแหวนเวทหลายวงและหลายตำแหน่งก็ยังคงเป็การโจมตีที่ยิงออกมาเพียงครั้งเดียว อาจเรียกว่ารุนแรงแต่ไม่ต่อเนื่องน่ะครับ” คาเอเกะพูดขึ้นมา
“จุดเด่นในทักษะโจมตีของผมคือความรุนแรง สิ่งที่ขาดคือความต่อเนื่อง ผมต้องมีทักษะที่โจมตีได้อย่างต่อเนื่อง… แต่ถ้าเกิดว่ามีทั้งความรุนแรงและความต่อเนื่องก็จะแข็งแกร่งขึ้นไปอีกขั้นสินะครับ?” อาคุมุถามกลับไป
“ใช่แล้วล่ะครับนายน้อย! ถ้าหากว่ามีแบบนั้นได้อีกล่ะก็ ความไร้เทียมทานในการต่อสู้ของนายน้อยก็จะเพิ่มมากยิ่งขึ้น”
“ความต่อเนื่องที่ขาดหายไป โจมตีให้ต่อเนื่องเหมือนกับ… ฝน? ฝนอัสนี? ไม่ค่อยดีสักเท่าไร หรือว่าจะเป็ปืนเหรอ? ฉันไม่ได้ใช้ปืนในการต่อสู้สักหน่อย” อาคุมุบ่นพึมพำอยู่คนเดียว
คาเอเกะที่เห็นแบบนั้นก็นั่งรอชมสิ่งที่น่าสนใจในทันที เพราะเขารู้จากครั้งที่ผ่านมาว่าการทำแบบนี้ของอาคุมุนั้นจะได้ผลลัพธ์ที่ออกมาดีเสมอ
“อุกกาบาต? อุกกาบาตสายฟ้าเนี่ยนะ? บ้าไปแล้ว หรือจะเป็กลูกดอก? หืม… ลูกธนู?! ลูกธนูสายฟ้า!!” และแล้วอาคุมุก็พบสิ่งที่เขารู้สึกถูกใจในที่สุด
“ฟังดูไม่เลวเลยนะครับนายน้อย”
“ถ้าเป็ธนูสายฟ้า อืม… การที่จะทำให้มันต่อเนื่องได้ ฉันต้องใช้แค่ลูกธนูหรือเปล่านะ ถ้าใช้คันธนูในการยิงมันจะช้าเกินไปหรือเปล่า?” อาคุมุเถียงกับตัวเองอยู่อย่างนั้น
“บางครั้ง ไม่ต้องคิดละเอียดก็ได้ครับนายน้อย ในมือของนายน้อยถือคันธนูแล้วยิงลูกธนูสายฟ้าออกจากวงแหวนเวทไปเป็จำนวนมาก… นั่นก็ไม่ได้แย่” คาเอเกะพูดขึ้นมา
“นั่นสินะครับ ในเมื่อผมสามารถทำแบบนั้นได้ล่ะก็…” อาคุมุหลับตาลง ขณะเดียวกันออร่าพลังเวทก็แผ่ออกมารอบตัวเขามากขึ้นเรื่อย ๆ คาเอเกะที่เห็นอย่างนั้นจึงถอยห่างออกไปนิดหน่อย แต่ก็ยังคงดูอยู่อย่างไม่ละสายตา
สายฟ้าขนาดเล็กและใหญ่ปรากฏขึ้นรอบตัวอาคุมุ ทั้งในรัศมีที่ออร่าพลังเวทนั้นกระจายออกมารวมไปถึงที่พื้นดิน วงแหวนเวทสีม่วงขนาดใหญ่หนึ่งวงปรากฏขึ้นข้างหลังอาคุมุ โดยวงแหวนเวทวงนั้นลอยอยู่ในความสูงที่เหนือหัวอาคุมุขึ้นไปเล็กน้อย
“เอาล่ะ” อาคุมุเริ่มทำการควบแน่นพลังเวทให้เป็คันธนูที่เขาถือ โดยเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ คันธนูสายฟ้าก็ปรากฏให้ได้เห็น
“แล้วก็ในขั้นตอนสุดท้าย…” หลังจากคันธนูสายฟ้าได้มาอยู่ในมือของอาคุมุแล้ว เขาก็ควบแน่นออร่าพลังเวทสำหรับใช้เป็ลูกธนูเพื่อการโจมตีในทันที
ลูกธนูสายฟ้าจำนวนมากเริ่มปรากฏให้เห็นที่บริเวณวงแหวนเวทวงใหญ่… จนกระทั่งมันกลายเป็ทักษะโจมตีที่สมบูรณ์แบบในท้ายที่สุด
“คันศรอัสนี!!” วงแหวนเวทสีฟ้าได้ปรากฏขึ้นรอบข้อมือของอาคุมุ เขายกคันธนูขึ้นมาอยู่ในระดับสายตาด้วยมือขวา ขณะเดียวกันกับที่ลูกธนูนับร้อยถูกยิงออกไป
ตู้มมม!!!
ลูกศรอัสนีพุ่งตรงไปยังพื้นดิน เสียงะเินับครั้งไม่ถ้วนได้ดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน บริเวณโดยรอบนั้นถูกปกคลุมไปด้วยควันจากการะเิ
“สุดยอดชะมัด!” อาคุมุเก็บพลัง คันธนูในมือเขาหายไปอย่างช้า ๆ และลูกธนูรวมถึงวงแหวนเวทก็หายไปเช่นกัน ทักษะคันศรอัสนีของอาคุมุถือว่าใช้งานได้อย่างดีเยี่ยม
“เป็การโจมตีที่ดีมาก ๆ เลยล่ะครับนายน้อย” คาเอเกะที่ถอยห่างออกไปก็กลับมาดังเดิม
“ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ รู้สึกว่าเป็ทักษะที่รับมือได้ยากมากแน่ ๆ”
ในเวลาเพียงวันเดียว อาคุมุก็สามารถมีทักษะที่แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมาได้ อีกทั้งยังใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ นับว่าเป็การพัฒนาที่อาคุมุรอคอยมานานเลยล่ะ
“สำหรับวันนี้เราพักกันก่อนดีกว่า เวลาข้างนอกน่าจะเป็ตอนกลางคืนแล้วล่ะครับนายน้อย”
“นั่นสินะครับ ฝึกแบบลืมเวลาเลย” …
489
