สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์

หลังจากกลับมาถึงที่พัก คืนนั้นผมนอนหลับสนิทเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

วันรุ่งขึ้น ก่อนการสอบจะเริ่ม ผมตัดสินใจออกไปสำรวจเมืองหลวง อย่างน้อยก็เพื่อทำความคุ้นเคยกับสถานที่ที่ผมต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อจากนี้

ผมเดินเรื่อยเปื่อยไปตามถนน ผ่านย่านการค้า ผ่านจัตุรัสกลางเมือง จนกระทั่ง...

ผมหยุดเดิน

มานาสีดำ

มันจางมาก แทบไม่มีใครสัมผัสได้ แต่สำหรับผม...มันชัดเจนราวกับมีใครกรีดเส้นสีดำเอาไว้กลางอากาศ ต้นตอของมันมาจากทางย่านสลัม ฝั่งตะวันตกของเมือง

ผมมองไปทางนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเดินตามรอยมานานั้นไป

เพื่อความปลอดภัย ผมร่ายเวทมนตร์เงาคลุมตัวเอง — เงาของผมบางลง เบลอ กลืนเข้ากับความมืดของตรอกซอกซอย ไม่มีใครสังเกตเห็นผมได้ง่าย ๆ ตราบใดที่ผมไม่เดินผ่านแสงจ้าโดยตรง

ยิ่งเดินลึกเข้าไปในสลัม สภาพบ้านเรือนก็ยิ่งทรุดโทรม กลิ่นเน่าเสียลอยมาเป็นระยะ ผู้คนที่พบเห็นมีสายตาว่างเปล่า บางคนนอนอยู่ข้างถนนโดยไม่มีใครสนใจ

ในที่สุดมานาสีดำก็นำผมมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง

บ้านทรุดโทรมกว่าหลังอื่นในละแวกนั้นเสียอีก หลังคาพังครึ่งหนึ่ง ประตูไม้ผุจนแทบไม่เหลือสี แต่มานาสีดำกลับไหลออกมาจากใต้พื้นบ้าน

ผมผลักประตูเข้าไป มองหาทางลงชั้นใต้ดิน ไม่นานก็พบบันไดหินซ่อนอยู่หลังตู้เก่า ๆ

ผมเดินลงไปอย่างเงียบที่สุด

ภาพที่รอผมอยู่ด้านล่างทำให้ผมต้องหยุดชะงักชั่วขณะ

ห้องใต้ดินขนาดใหญ่เต็มไปด้วยผู้คน พวกเขานั่งคุกเข่าล้อมรอบแท่นบูชาหินตรงกลางห้อง เทียนดำหลายสิบเล่มจุดเรียงรายเป็นวงกลม เสียงสวดต่ำ ๆ ก้องอยู่ในความมืด

ตรงหน้าแท่นบูชา ชายหัวโล้นคนหนึ่งยืนอยู่ในชุดคลุมสีเข้ม

แสงในตัวเขาเป็นสีดำ — แต่ไม่ใช่แบบเดียวกับอัมบรา มันจางกว่ามาก บางกว่ามาก แต่กลับมีความชั่วร้ายแฝงอยู่อย่างชัดเจน เหมือนน้ำเน่าที่สะสมพิษไว้นานจนซึมลึกเข้าไปในตัวมันเอง

บนแท่นบูชา มีร่างของชายคนหนึ่งนอนอยู่ เอลฟ์ หัวใจของเขาถูกควักออกไปแล้ว เลือดเกรอะกรังไปทั่วหิน

รอบข้างแท่น มีเอลฟ์หญิงสองคนถูกล่ามโซ่ไว้ ใบหน้าเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวกัน — ฝาแฝด

ชายหัวโล้นยกมือขึ้น เสียงสวดของฝูงชนเงียบลงทันที

"ท่านผู้ยิ่งใหญ่..."

เสียงของเขาแหบแห้ง ราวกับใช้มานานเกินไปในค่ำคืนเดียว

"เลือดของผู้บริสุทธิ์ที่ยังคงลมหายใจอยู่ตรงหน้าท่าน จะเปิดประตูให้ท่านก้าวเข้ามาสู่โลกนี้อีกครั้ง"

เขาชี้ไปยังเอลฟ์หญิงคนหนึ่ง

พิธียังไม่เสร็จสมบูรณ์

ผมมองไปรอบห้องอย่างเงียบ ๆ นับจำนวนคน ประเมินระดับพลัง มองหาทางออกที่เป็นไปได้

แต่ก่อนที่ผมจะตัดสินใจอะไร ผมนึกขึ้นได้ถึงสิ่งหนึ่งที่ควรตรวจสอบก่อน

ผมหยิบอุปกรณ์ติดต่อขึ้นมา ส่งสัญญาณไปหาอัลเฟรด

"อัลเฟรดครับ ผู้ร่วมมือของเรามีพวกลัทธิบูชาปีศาจอยู่บ้างไหมครับ?"

"เคยมีครับ"

เสียงของอัลเฟรดดังขึ้นทันที เรียบเฉยเหมือนเดิม

"แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วครับ"

"ถามแบบนี้มีอะไรหรือครับ?"

"เปล่าครับ"

ผมมองภาพตรงหน้าอีกครั้ง

"พอดีเจอวัตถุดิบนิดหน่อย"

"งั้นหรือครับ"

อัลเฟรดตอบสั้น ๆ ราวกับเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอวางสายก่อนนะครับ"

"ครับ"

ผมเก็บอุปกรณ์ กลับมามองพิธีตรงหน้าอีกครั้ง

กว่าจะคุยจบ เอลฟ์หญิงอีกคนก็ถูกจับขึ้นแท่นบูชาแล้ว มีดพิธีกรรมถูกยกขึ้นเหนือหน้าอกของเธอ

หมดเวลาแล้ว

ผมยื่นมือออก เงาใต้เท้าเริ่มขยายตัว

สวนแห่งเงา

ผมเรียกอันเดดออกมาจากภายใน จากนั้นรวบรวมมานาที่ปลายนิ้ว — สีดำผสมเปลวไฟสีแดง

"เพลิงกลืนกิน"

ผมพึมพำชื่อเวท ก่อนปล่อยมันออกไป

เปลวไฟพุ่งเข้าใส่ฝูงชนที่ล้อมรอบแท่นบูชา บางคนไหวตัวทัน ร่ายเวทป้องกันขึ้นมาทันควัน แต่เปลวไฟที่ผสมคุณสมบัติของอัมบราไม่สนใจเกราะป้องกันธรรมดา

มันกลืนกินเวทมนตร์นั้นเข้าไปทั้งหมด ก่อนลุกลามต่อไปยังคนถัดไป

เสียงกรีดร้องดังขึ้นทั่วห้อง ความโกลาหลปะทุขึ้นในพริบตา

"โจมตี"

ผมออกคำสั่ง

อันเดดของผมพุ่งเข้าไปกลางฝูงชน จอมเวทคนหนึ่งพยายามอัญเชิญสัตว์อสูรออกมาต้านทาน แต่คลีโอกับลีโอจัดการมันได้อย่างง่ายดาย แขนขาของสัตว์ประหลาดกระเด็นกระจายก่อนที่มันจะทันได้เคลื่อนไหวเต็มที่

ผมเคลื่อนตัวผ่านความโกลาหลตรงเข้าหาชายหัวโล้น

เขาพยายามร่ายเวทป้องกัน แต่ก็สายเกินไป เพลิงกลืนกินพันรอบตัวเขา แล้วดับลง

หัวหน้าลัทธิตายแล้ว

เมื่อทุกอย่างสงบลง ผมเดินไปหาเอลฟ์หญิงที่รอดชีวิตอยู่คนเดียว

เธอยังคงถูกล่ามโซ่อยู่ที่พื้น ตัวสั่นเทา

แสงในตัวเธอ...มีเพียงความสิ้นหวัง และความตกใจ

ผมนั่งลงตรงหน้าเธออย่างช้า ๆ

"เอลฟ์สองคนบนแท่นนั้นคือใคร?"

เธอตอบด้วยเสียงสั่น

"พ่อ...พี่สาว..."

"คุณแค้นคนพวกนี้ไหม?"

เธอพยักหน้า ไม่ตอบเป็นคำพูด

"แต่พวกเขาตายไปแล้ว"

ผมพูดต่อ

"คุณจะทำยังไงต่อ?"

"...ไม่รู้"

"ข้างนอกยังมีคนแบบนี้ที่ทำสิ่งเดียวกันกับเอลฟ์คนอื่นอยู่"

ผมมองเข้าไปในดวงตาของเธอ

"คุณอยากฆ่าพวกมันไหม?"

ดวงตาของเธอสั่นไหวเป็นครั้งแรก

"ใช่...แต่ฉันอ่อนแอ"

ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ

"ผมให้พลังกับคุณได้"

เธอเงยหน้าขึ้นมอง

"รวมถึง...ให้คุณได้อยู่กับพี่สาวด้วย"

"ใช่?"

"คุณจะคืนชีพเธอหรือ?"

"ไม่"

ผมตอบตรง ๆ

"แต่ผมจะทำให้เธออยู่ในร่างกายคุณได้ — คุณจะต้องกลายเป็นสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป และต้องรับคำสั่งจากผมเท่านั้น"

ผมหยุดเล็กน้อย

"ตกลงไหม?"

เธอไม่ลังเลอยู่ครู่นึ่ง

"อะไรก็ได้...ขอแค่ได้อยู่กับพี่สาว"

ผมยิ้มบาง ๆ

"ดี"

ผมยื่นมานาสีดำออกมาให้เธอเห็น

"รับสิ่งนี้เข้าไปในร่างกาย แล้วคุณจะได้พลัง"

ในใจผมทบทวนหลักการอีกครั้ง

มานาที่มีอัมบราผสมอยู่ ถ้าใช้กับศพที่มีวิญญาณสมบูรณ์และร่างกายสมบูรณ์ — จะได้อันเดดที่มีความทรงจำและความสามารถเดิม แต่ไม่สามารถพัฒนาต่อได้อีก

ถ้าผสมเศษวิญญาณของผมเข้าไปกับคนที่ยังมีชีวิตอยู่ — จะเกิดลิฟวิ่งอันเดด ผูกสัญญาวิญญาณกับผมตลอดกาล

แต่ถ้าใส่มานาเปล่า ๆ โดยไม่ผสมวิญญาณของผมเข้าไปกับคนที่ยังมีชีวิต...

คำตอบก็จะกลายเป็นอันเดดแบบแรก — เว้นแต่...

ผมมีวิธีสร้างบางอย่างที่คล้ายลิฟวิ่งอันเดด แต่ไม่ต้องผูกสัญญาวิญญาณ

หากใส่มานาเข้าไปในปริมาณที่พอดี — ไม่มากจนอัมบรากลืนกินดวงวิญญาณเดิมจนหมด และไม่น้อยจนดวงวิญญาณเอาชนะอัมบราได้ — ทั้งสองฝ่ายจะติดอยู่ในสถานะที่ไม่มีใครชนะ

ดวงวิญญาณเดิมยังอยู่ อัมบรายังอยู่ ทั้งสองสิ่งจะประสานกันโดยไม่กลืนกินกันเอง

ผมส่งมานาเข้าไปในตัวเธออย่างระมัดระวัง ทีละน้อย

เธอล้มลงกับพื้นทันที ร่างกายดิ้นพล่านด้วยความทรมาน เสียงครางแทรกออกมาจากลำคอ

ผมเฝ้ามองอย่างเงียบ ๆ ไม่หยุดจนกว่าจะแน่ใจว่าปริมาณพอดี

หลังจากนั้น ผมเดินไปยังแท่นบูชา

ผมนำร่างของเอลฟ์หญิงอีกคนออกจากแท่น วางลงข้าง ๆ อย่างเบามือ จากนั้นยกร่างของเอลฟ์ชายขึ้นวางแทนที่

ผมยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าแท่นบูชาที่เปื้อนเลือด มองศพทั้งสองที่กระจัดกระจายอยู่รอบตัว — เหล่าผู้บูชาที่ตายไปในเปลวเพลิงของผม

วัตถุดิบเพียงพอแล้ว

ผมยกมือขึ้น มานาสีดำเริ่มไหลออกจากปลายนิ้ว วาดเป็นวงเวทซับซ้อนลงบนพื้นหินที่เปื้อนเลือด

"ข้าขออันเชิญ..."

เสียงของผมดังก้องอยู่ในห้องใต้ดินที่ว่างเปล่า

"ด้วยร่างและวิญญาณของเอลฟ์ผู้นี้ ด้วยเลือดของผู้บูชาที่มอบให้โดยไม่รู้ตัว..."

วงเวทเริ่มเปล่งแสงสีดำ

"จงมาเถิด...ปีศาจแห่งปัญญา มาร์คอสิอัส "