“หืม เหตุใดอยู่ดีๆค่า STR ถึงเพิ่มขึ้นมาได้”
“หรือว่าในเนื้อนี่มีความสามารถในการในการเพิ่มค่าสถานะอย่างนั้นหรือ”
โม่ฟานใมาก เขารีบใช้ สกิลตรวจสอบเนื้อย่างในมือของเขาอย่างรวดเร็ว หากเป็อย่างที่เขาคิดละก็ มันก็เหมือนกับเขาถูกรางวัลที่หนึ่งยังไงยังงั้น
เนื้อกวางเมฆาย่าง
ระดับ:สีขาว
คุณสมบัติ:ฟื้นฟูค่า HP 4 จุด
SP 3 จุด
เนื้อกวางชั้นเยี่ยมที่ถูกปรุงขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน มีโอกาส 1 ใน 100 ส่วนที่จะเพิ่มค่า STR และ DEF เล็กน้อย
ปิงโก เป็อย่างที่เขาคิดจริงๆด้วย
เ้าเนื้อนี่มีโอกาสในการพิ่มค่า STR และ DEF ของเขาได้ 1 ใน 100 ส่วน นั้นหมายความว่าหากเขากินไป 100 ชิ้นก็จะสามารถเพิ่มค่าสถานะอย่างใดอย่างหนึ่งแก่ขาได้
โม่ฟานรีบตรวจสอบชิ้นส่วนต่างๆของกวางเมฆาทันที ทั้งส่วน หนัง กระดูก เขา แม้กระทั้งตัวเดียวอันเดียวของมัน
ทั้งส่วน หนัง กระดูก และ เขาของกวางเมฆาเหมาะมากที่จะนำไปใช้ในการสร้างอาวุธและชุดเกราะเขาจึงรีบนำพวกมันเก็บเข้าในช่องเก็บของทันที
หลังจากโม่ฟานไล่ตรวจสอบชิ้นส่วนร่างกายของกวางเมฆาทุกส่วนเขาจึงได้รู้ว่ามีเพียงแค่ชิ้นส่วนสองส่วนเท่านั้นที่สามารถเพิ่มค่าสถานะให้แก่เขาได้
นั้นคือส่วนของเนื้อ และ สมองนั้นเอง
สมองกวางเมฆา
ระดับ:สีขาว
คุณสมบัติ:เพิ่มค่า INT 0.01 จุด
สมองชิ้นส่วนที่ล้ำค่าที่สุดในตัวกวางเมฆา เมื่อกินครบ 30 ก้อนมีโอกาส 1 ใน 10 ส่วนที่จะได้รับสกิล เตือนภัย
เยี่ยม!!!
“ฮ่าๆๆๆ นี่มันสุดยอดไปเลยไม่เพียงแต่จะสามารถเพิ่มค่า INTได้แต่นี่ยังมีโอกาสได้รับสกิลด้วยหรือนี่”
โม่ฟานดีใจจนแทบบ้า เขารู้สึกสนใจสกิล เตือนภัย ของกวางเมฆาอย่างมากหากเขาได้รับสกิลนี้ไปละก็ ความสามารถในการต่อสู้ของเขาจะถูกยกระดับขึ้นครั้งใหญ่
เขาไม่รีรอช้าพร้อมกลืนสมองกวางเมฆาเข้าไปทันที
เอื้อก!
“ผู้เล่นได้รับค่า INT เพิ่ม 0.01 จุด”
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นทันทีที่เขากลืนสมองนี่ลงท้องไป โม่ฟานยังคงไม่หยุดอยู่เพียงแค่นั้นเขารีบเดินไปสำรวจซากของนกพิราบปีกดำต่อทันที
แต่เขาก็ต้องพบกับความผิดหวัง เพราะว่าชิ้นส่วนในร่างทุกส่วนของนกพิราบปีกดำไม่อาจที่จะเพิ่มค่าสถานะใดๆให้แก่โม่ฟานได้เลย เขาจึงตัดสินใจย่างมันกินไปพร้อมๆกันเสียเลย
เขายังคงสวาปามเนื้อกวางเมฆาและนกพิราบดำอย่างต่อเนื่อง แต่ในครั้งนี้เขาก็มิได้รับค่าสถานะใดๆเพิ่มเติมจากการกินเนื้อกวางเมฆา แต่นั้นก็เป็เื่ปกติเนื่องจากว่ามันมีโอกาสแค่เพียง 1 ใน 100 เท่านั้นเอง
หลังจากที่เขาจัดการอาหารมื้อใหญ่ของเขาเสร็จเขาจึงได้สังเกตไปยังดวงอาทิตย์ที่อยู่บนฟ้า ซึ่งตำแหน่งของมันดก็มาอยู่ตรงหัวของเขาพอดี นั้นหมายความว่าตอนนี้เป็เวลาเที่ยงวันแล้ว
เขายังคงมีเวลาอีกครึ่งวันที่จะใช้ตามหา หญ้าฟ้า และ หยาดแสงจันทร์ให้เจอ
เมื่อคิดได้ดังนั้นโม่ฟานจึงรีบออกเดินทางต่อทันที
…….
เวลาค่อยๆพาไปอย่างเชื่องช้าจนพระอาทิตย์ค่อยรอยลับขอบฟ้าไป
หลังจากที่โม่ฟานได้บุกตะลุยเข้าไปในป่าลึกเขาก็ได้สังหารเขาก็ได้สังหาร กวางเมฆาไปอีก 2 ตัวและ นกพิราบปีกดำกับนกประหลาดอีก 10 ตัวทำให้ค่าประสบการณ์ของโม่ฟานเพิ่มขึ้นเป็ 46 จุด
ในการต่อสู้อันหนักหน่วงตลอดทั้งวันทำให้ ค่า STR และ DEF ของเขาเพิ่มขึ้นมาอย่างละ 0.01 จุดแทบเขายังได้รับเนื้อกวางเมฆามาอีกกว่า 40 กิโลกรัม
เนื้อของกวางเมฆามีราคาที่ค่อนข้างสูงถึงกิโลละ 50 เหรียญทองแดงส่วนที่เหลือจากการกินเขาก็สามารถนำไปเปลี่ยนเป็เงินได้ นี่ยังรวมถึงส่วน เขา และ หนังของมันอีกด้วย
แต่อย่างไรก็ตามตลอดทั้งวันมานี้เขากลับยังไม่พบวี่แววของ หญ้าฟ้า และ หยาดแสงจันทร์เลยแม้แต่น้อย
หากหาแค่ หยาดแสงจันทร์ไม่พบนั้นยังไม่เป็ไร แต่เขาจำเป็ต้องนำหญ้าฟ้าจำนวน 3 ต้นไปมอบให้แก่แม่ของเขาภายในวันนี้เพื่อจะเคลียเควสที่เขาได้รับ
โม่ฟานยังคงตามหามันต่อไปตามส่วนต่างๆของป่า อย่างใต้ต้นไม้ ที่โล่งแจ้งหรือกระทั้งหน้าผาที่สูงชัน
หลังจากที่ตามหาเป็เวลานานในที่สุดเขาก็พบพวกมันจนได้
เบื้องหน้าของเฉินเฟิง มีต้นหญ้าสีฟ้าขึ้นอยู่ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่
พวกมันมีรูปลักษณ์เหมือนกับหญ้าฟ้าที่แม่เอามาให้เขาดูเมื่อเช้าเปะเลย
ไม่ผิดตัวแน่แล้ว พวกมันคือหญ้าฟ้าอย่างแน่นอน
โม่ฟานะโโลดเต้นด้วยความเบิกบานใจพร้อมเดินเข้าไปหาพร้อมมัน
กองหญ้าฟ้าเบื่องหน้ามีจำนวนมากถึง 10 ต้นแม้ว่าเขาจะส่งให้แม่ของเขาไป 3 ต้นแต่เขาก็ยังเหลืออีก 7 ต้นเพื่อเก็บไว้ใช้เอง
โม่ฟานตั้งใจเก็บอย่างขมักเขม่นต้นแล้วต้นเล่น จนในช่องเก็บของในตัวเขาเต็มไปด้วยหญ้าฟ้าจำนวนมาก
“ตริ๊ง”
เอ๋??
ทันใดนั้นเองก็ได้มีสัญญาแจ้งเตือนถึงวัตถุดิบชนิดใหม่ดังขึ้นมาในหัวของโม่ฟาน
เขายังคงไม่เข้าใจว่ามันดังขึ้นมาได้ยังไงทั้งๆที่เขายังคงยุ่งอยู่กับการเก็บหญ้าฟ้าเบื้องหน้านี่
โม่ฟานจึงใช้นิ้วจิ้มไปที่ข้อความด้านหน้าเพื่อคลายข้อสงสัยในตัว
หญ้าพิษปลายฟ้า
ระดับ:สีขาว
คุณสมบัติ:ลด HP และ STR ลงวินาทีละ 0.01 จุด เป็เวลา 15 นาที
หญ้าพิษปลายฟ้าหนึ่งในพืชตระกูลมีพิษ มันมีรูปร่างที่คล้ายกับหญ้าฟ้าอย่างมากจึงมีคนที่มักจะใช้สลับกันอยู่บ่อยๆ ทันทีที่น้ำพิษในหญ้าสีฟ้าเข้าไปภายในร่างกายจะเกิดอาการเหน็บชาแน่นหน้าอกหากไม่ได้รับการถอนพิษโดยเร็วอาจเป็อันตรายถึงชีวิต
ใบหน้าของโม่ฟานซีดลงด้วยความหวาดกลัว
พิษ คือหนึ่งในอาวุธสังหารที่น่ากลัวที่สุด พวกมันไม่มีทั้งสี กลิ่น หรือรสชาติ เป็อาวุธสังหารอันเงียบเชียบและทรงประสิทธิภาพ
ไม่ว่าคนผู้นั้นจะมีอำนาจบาตรใหญ่มาจากไหน หรือจะแข็งมากสักเพียงใดก็ไม่สามารถหนีรอดจากเคียวยมทูตนี้ได้
โม่ฟานลองสังเกตุเห็นจุดแตกต่างระหว่างหญ้าทั้งสองชนิดโดยละเอียดในที่สุดเขาก็เจอข้อแตกต่างระหว่างทั้งสองในที่สุด
ที่ปลายของหญ้าพิษปลายฟ้า จะมีสีม่วงบางๆเคลือบไว้อยู่ซึ่งแตกต่างจากหญ้าฟ้าที่มีสีฟ้าทั้งใบสมชื่อ
โม่ฟานรู้สึกเสียวสันหลังมิใช้น้อยหากเขาไม่มีสกิลวิเคราะห์นี่ละก็ เขาก็อาจจะเผลอกลืนมันลงไปก็เป็ได้
หลังจากนั้นโม่ฟานก็ยอมเสียเวลาอีกสักเล็กน้อยเพื่อใช้แยกหญ้าเหล่านี้ออกจากกัน โดยต้นหญ้าทั้ง 10 ต้นนั้นประกอบด้วย หญ้าฟ้าจำนวน 7 ต้น และ หญ้าพิษปลายฟ้าอีก 3 ต้น
โม่ฟาจึงได้นำหญ้าทั้งหมดเก็บใส่ในช่องเก็บของนั้นรวมถึง หญ้าพิษปลายฟ้าด้วยแม้ว่าเขาจะยังไม่สามารถใช้มันได้ในตอนนี้ แต่มันย่อมต้องมีประโยชน์กับเขาในเวลาอันใกล้นี้อย่างแน่นอน
หลังจากที่โม่ฟานจัดแจงของเสร็จแล้วเขาจึงตัดสินใจตรงดิ่งกลับบ้านทันที
ขณะที่กำลังเดินทางกลับบ้าน โม่ฟานก็ยังคงไม่ได้ลดการระมัดระวังตัวลงเลยแม้แต่น้อย เป็ธรรมชาติของมนาญ์ที่พยายามที่จะหลีกเลี่ยงอันตรายออกจากตน ภายในป่าลึกแห่งนี้ ย่อมอาจเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นได้ในทุกวินาที
สายตาของโม่ฟานสาดส่องไปทั้งสี่ทิศรอบตัว สายตาของเขาคมดุจเหยี่ยว หากมีอะไรผิดปกติไปจากเดิมละก็ดวงตาของเขาย่อมสามารถตรวจจับมันได้ในทันที
แต่แล้วอยู่ดีๆสายตาของโม่ฟานก็ไปสะดุดกับอะไรบางอย่าง
“นั้นมันเสื้อคนนี่นา”
จากระยะห่างประมาณ 10 เมตรจากตัวเขา โม่ฟานก็สังเกตเห็นเศษเสื้อของมนุษย์วางกองอยู่
เศษเสื้อที่วางกองอยู่นั้น เปอระเปื้อนไปด้วยรอยเลื้อดและรอยฉีกขาดราวกับกับถูกเสือขย้ำมา
“หืม แต่เหตุใดเสื้อตัวนี้มันถึงคุ้นเคยยิ่งนักเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”
“อืม--------เฮ้ย นี่มันเสื้อของไบรอันไม่ใช้หรืออย่างไรกัน”
ไบรอัน คือหนึ่งในเด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งที่ได้มาหาเื่เขาเมื่อวันก่อน แต่มันก็ได้ถูกโม่ฟานสังหารไปเรียบร้อยพร้อมลากศพมันไปทิ้งให้สัตว์ป่าจัดการแล้วนี่นา
แต่แล้วเหตุใดเสื้อผ้าของมันจึงมาถูกทิ้งไว้ตรงนี้
ไม่สิ ต้องถามว่าสัตว์ร้ายตัวใดต่างหากที่สามารถลากมันเข้ามาในป่าลึกแบบนี้ได้
โม่ฟานสังเกตเห็นถึงรอยเืเป็รอยคดเคี้ยวยาวกว่าหลายสิบเมตรจากตัวเสื้อผ้าศพ รอยเลื้อยนี้มีความหนากว่าครึ่งฟุตและเส้นทางการเลื้อยนี่ยังมีรูปแบบที่ซับซ้อนมากอีกด้วย
“จากรอยเลื้อยนี่มันจะต้องเป็อสรพิษอย่างแน่นอน อีกทั้งมันยังต้องมีความยาวกว่า 6 เมตรอีกด้วย”
โม่ฟานแทบจะจินตนาการไม่ออกเลยว่ามันจะต้องเป็งูั์ไซส์ขนาดไหนที่จะสามารถกลืนร่างของไบรอันได้ทั้งตัว
“เอาไงดี ข้าจะลองตามแนวเลื้อยนี่ไปหรือไม่”
รอยเลื้อยนี่ยังคงเป็รอยใหม่ๆอยู่ มันคงยังไปไม่ไกลอย่างแน่นอนมีเพียงแต่ว่าเขาจะตัดสินใจตามรอยนี่ไปหรือไม่
แต่เมื่อเขาคิดถึงประมาณค่าประสบการณ์อันมหาศาลเขาก็ไม่อาจทำใจให้ถอยกลับได้ เพราะมันอาจมากพอที่จะทำให้เขาเลื่อนเป็เลเวล 1 เลยก็เป็ได้
โม่ฟานเคยมีประสบกาณ์ในการลอบโจมตีในป่ามาก่อน การตามรอยศัตรูเช่นนี้จึงมิใช่เื่ยากสำหรับเขา โม่ฟานค่อยๆคลานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วผ่านดงไม้มากมายที่ถูกทับไปทางยาว
หลังจากออกตามรอยไปกว่าครึ่งชั่วโมงเขาก็เจอร่างของสิ่งที่เขาตามหาเสียที
“นี่มัน…….จะใหญ่เกินไปแล้ว”
โม่ฟานหายใจเข้าลึกๆพร้อมจับจ้องมองไปยังภาพเบื้องหน้า
ร่างของงูขนาดใหญ่กว่า 8 เมตรกำลังนอนขดตัวหลับอยู่เบื้องหน้าของเขา ลำตัวของมันหนาเท่ากับแขนของมนุษย์ ท้องของมันนูนป่องขึ้นมาอย่างผิดปกติ ท่าให้เขาเดามันจะต้องเป็ร่างของไบรอันอย่างแน่นอน
อสรพิษลายจุด
Level 4
เฮือก!!
โม่ฟานกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ทันทีที่เห็นถึงข้อมูลของงูั์ตัวนี้
เ้าสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่นี้ คือาาแห่งอสรพิษทั้งปวงในป่าลึกแห่งนี้ พิษเพียงหยดเดียวของมันก็สามารถสังหารช้างโตเต็มไวได้ในครึ่งชั่วโมง
หากเป็โม่ฟ่านในชีวิตที่แล้วเขาคงมันคงไม่เหนือบ่ากว่าแรง แต่ตัวเขาในร่างเด็กนี้มันก็อีกเื่หนึ่ง
ตัวเขาในสภาพเด็กน้อยเช่นนี้ไม่อาจเป็คู่ต่อสู้ให้มันได้
แต่ว่าเขาก็ยังคงมีโอกาสอยู่!!
ในตอนนี้มันยังคงทำการย่อยร่างของไบรอันอยู่มันจึงยังไม่สามารถขยับตัวได้อย่างเต็มที่ อีกทั้งในตอนนี้มันยังหลับอยู่อีกด้วย
นี่เป็โอกาสอันดีที่เขาจะทำการลอบสังหารเ้างูตัวนี้
ด้วยทักษะลอบสังหารที่สะสมมากว่า 50 ปี เขาเชื่อว่าเขาต้องไม่ทำพลาดอย่างแน่นอน
เพื่อความแน่ใจโม่ฟานจึงตัดสินใจตรวจเช็คสภาพดาบในมือของเขาอีกครั้ง
ดาบนักรบฝึกหัด
ความคงทน:2/10
ค่าความคงทนเหลืออยู่เพียง 2 จุด หมายความว่าข้ามีโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
โม่ฟานๆค่อยคลืบคลานไปในเงาอย่างเงียบเชียบ
บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆเมื่อเขาขยับตัวเข้าไปใกล้กับเ้างูั์ตัวนี้
เ้างูั์ตัวนี้ทั่วทั้งร่างของมันถูกห่อหุ้มไปด้วยเกล็ดสีดำมันวาวดั่งโลหะขนาดใหญ่ถึง 1 นิ้ว โม่ฟานมั่นใจว่าเกล็ดเหล่านี้จะสามารถป้องกันมันจากคมดาบของเขาได้อย่างแน่นอน
ดังนั้นจึงมีเพียงแค่ตำแหน่งส่วนหัวของมันเท่านั้นที่จะสามารถสังหารมันลงได้
โม่ฟานค่อยตั้งจิตของตนให้มั่นพร้อมกับยกดาบขึ้นเหนือหัว
ทุกอย่างจำเป็ต้องจบในดาบเดียวเท่านั้น
ฉึก!!
209
