[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม

        บทที่ 5 เธอคิดว่าทำไมพี่อวิ่นซางถึงแต่งงานด้วย 

        ดังนั้นแม้เธอจะสงสัย แต่เธอก็ไม่อยากแสดงออกมา

        เยี่ยเจียหยิบแก้วน้ำมาด้วยรอยยิ้มประดับบนใบหน้าแล้วพูดว่า “เขาคือสามีของฉัน มีผู้หญิงหลายคนที่คิดจะแย่งเขาไป แต่ก็เป็๲แค่รักข้างเดียวมากกว่า”

        “นี่เธอ!” สวีเสี้ยนหย่าโกรธมากจนสีหน้าบิดเบี้ยวไปหมด

        ‘คิดจะแย่งเขาไป’ ‘รักข้างเดียว’ คำเหล่านี้มีนัยเยาะเย้ยอย่างชัดเจน เธอไม่ใช่คนโง่ จะฟังไม่ออกได้อย่างไร

        นิสัยของเยี่ยเจียนั้นอ่อนโยน แต่ก็ไม่ใช่คนอ่อนแอที่จะถูกดูถูกได้

        เธอหยิบแก้วขึ้นมาแล้วเดินจากไป แต่ยังได้ยินเสียงสวีเสี้ยนหย่าพูดไล่หลังมาอีก “เธอคิดว่าพี่อวิ่นซางแต่งงานกับเธอเพราะอะไร!  เธอคิดว่าพี่อวิ่นซางรักเธองั้นเหรอ! เธอมั่นใจจนน่าขำจริง ๆ ช่างโง่เขลาและน่าสงสาร!”

        ทำไมฟู่อวิ่นซางถึงแต่งงานกับเธอ นั่นเป็๲สิ่งที่เยี่ยเจียเองก็สงสัยมาโดยตลอด เธอจึงหันกลับไปมองสวีเสี้ยนหย่า

        “เธอเป็๲แค่หัวขโมย ทุกอย่างในตอนนี้เธอก็ขโมยมาทั้งนั้น!  เธอน่ะควรตายไปตั้งนานแล้ว! ทั้งหัวใจของเธอ ทั้งพี่อวิ่นซาง… ไม่ใช่ของเธอเลยสักอย่าง เธอขโมยมาจากคนอื่นทั้งนั้น!”

        เยี่ยเจียมองสวีเสี้ยนหย่าด้วยความสงสัย

        สวีเสี้ยนหย่ารู้ได้อย่างไรว่าหัวใจดวงนี้ไม่ใช่ของเธอ

        และทำไมสวีเสี้ยนหย่าจึงมองเธอด้วยสายตาเกลียดชังและอาฆาตถึงขนาดนี้

        ราวกับว่าหัวใจของเธอ รวมถึงฟู่อวิ่นซาง ทุกสิ่งของเธอล้วนเป็๲ของที่ขโมยมาจริง ๆ

        เธอยังคงได้ยินเสียงของสวีเสี้ยนหย่าดังมาอีก “ฉันขอแนะนำเธอนะ เธอควรรีบออกไปจากชีวิตของพี่อวิ่นซาง และออกไปจากตระกูลฟู่โดยเร็ว อย่ายึดติดกับสิ่งที่ไม่ใช่ของเธอ ตอนนี้เธอควรหามุมสงบแล้วนอนรอวันตาย ไม่ควรมาเกาะแกะพี่อวิ่นซางแล้วทำให้ชีวิตเขาพังไปด้วย!”

        พูดจบสวีเสี้ยนหย่าก็หันเดินจากไป

        เยี่ยเจียมองตามสวีเสี้ยนหย่าที่เดินจากไปแล้ว เธออยากจะเอ่ยบางอย่างแต่ก็พูดไม่ออก

        เธออยากจะบอกสวีเสี้ยนหย่าว่าเธอไม่ได้เกาะแกะฟู่อวิ่นซาง  แต่ฟู่อวิ่นซางรักเธอถึงได้แต่งงานกับเธอต่างหาก

        แต่คำพูดเ๮๣่า๲ั้๲ แม้แต่เธอเองก็ยังรู้สึกว่ามันเป็๲เพียงเ๱ื่๵๹โกหก

        เยี่ยเจียไม่เคยกล้าแม้แต่ฝันว่าฟู่อวิ่นซางจะแต่งงานกับเธอ

        เธอป่วยเป็๲โรคหัวใจ หากไม่มีใครบริจาคหัวใจให้ คงต้องรอคอยความตาย ในทุกวันก็ต้องอยู่ในความโดดเดี่ยวและความหวาดกลัว

        ราวกับได้รับพรจากเทพแห่งโชคชะตา วันหนึ่งเธอก็ได้หัวใจที่ดี ผ่านการผ่าตัดและได้พบกับฟู่อวิ่นซาง และเขาก็แต่งงานกับเธอ

        ที่โรงพยาบาล เยี่ยเจียทำการตรวจร่างกายเสร็จแล้ว กำลังรอผลการตรวจ

        “เยี่ยเจีย ทำไมมาคนเดียวล่ะ วันนี้ไม่ใช่วันเสาร์เหรอไง” คุณหมอหานปิงที่เคยเป็๲เ๽้าของไข้เยี่ยเจีย เพิ่งทำการผ่าตัดเสร็จก็รีบมาพบเยี่ยเจียในทันที

        เยี่ยเจียยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันมารบกวนคุณหมออีกแล้ว”

        “สามีเธอไม่มาด้วยเหรอ”

        “เปล่าค่ะ เขางานยุ่งต้องไปต่างจังหวัด”

        “โธ่ ถึงยังไงก็ไม่ควรมาคนเดียวสิ มาโรงพยาบาลคนเดียว ตรวจร่างกายคนเดียว ดูน่าสงสารซะจริง อย่าบอกนะว่าเธอชินแล้ว และไม่รู้สึกอะไรเลย”

        เนื่องจากปัญหาเ๱ื่๵๹โรคหัวใจ จึงทำให้เยี่ยเจียต้องนอนโรงพยาบาลนานหลายปี เมื่อต้องมาโรงพยาบาล หานปิงก็จะอยู่เป็๲เพื่อนเธอมากกว่าใคร ดังนั้นหานปิงจึงเหมือนเพื่อนสนิทของเธอ

        แน่นอนว่า หานปิงก็ทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นคล้ายกับครอบครัว เขาเป็๲หมอที่ใส่ใจดูแลคนไข้มาก

        หานปิงแกล้งถาม เยี่ยเจียยิ้มรับแล้วจึงตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อน “จริง ๆ ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะที่นี่เป็๲ที่ที่คุ้นเคย มีคนรู้จักมาทักทายตลอด และก็มีคุณอยู่ด้วยไงคะ”

        “แสดงว่าฉันควรรู้สึกดีใจสินะ ที่เธอพูดได้อย่างนั้น” หานปิงเปลี่ยนสีหน้าเป็๲เคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

        แต่รีบเก็บความผิดปกตินั้นได้ในชั่วพริบตา แล้วจึงพูดต่อว่า “ทำไมเธอมาโรงพยาบาลไม่บอกฉันล่วงหน้าล่ะ เธอไม่สบายตรงไหน วันนี้มาตรวจร่างกายทำไมเหรอ”

        “ไม่ได้ไม่สบายหรอกค่ะ แค่มาตรวจสุขภาพ อยากรู้สภาพร่างกายของตัวเองให้ชัดเจนขึ้นบ้างก็เท่านั้น”

        ครู่ต่อมา เยี่ยเจียจึงพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า “คุณหมอ ฉันอยากมีลูกค่ะ”

        “อะไรนะ!  เยี่ยเจีย เธอบ้าไปแล้วหรือไง!” 

        หานปิงโกรธจนตัวสั่น พร้อมต่อว่าเธอเสียงแข็ง “เธอเป็๲คนที่มีโรคหัวใจทางพันธุกรรม การที่เธอหาหัวใจที่เหมาะสมและมีชีวิตรอดมาได้ก็นับว่าเป็๲ความมหัศจรรย์แล้ว แต่วันนี้เธอกลับคิดจะมีลูก!  เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง”

        เมื่อต่อว่าเธอจนจบ หานปิงก็มองดูสีหน้าของเยี่ยเจียที่ยิ้มขมขื่นเยาะเย้ยตัวเอง ท่าทางแบบนั้นทำให้เขาอ่อนใจลงทันทีจนไม่กล้าโกรธอีกต่อไป

        หานปิงจึงเอ่ยเสียงนุ่มนวลลง “เยี่ยเจีย ฉัน… แค่อยากเตือนเธอ อย่าทำอะไรโง่ ๆ เชียว”

        “ฉันรู้ว่าไม่มีใครอยากมีชีวิตอยู่มากไปกว่าเธอแล้ว” พูดถึงตรงนี้ หานปิงก็ดูเหมือนนึกอะไรออก “หรือว่าเขาบังคับให้เธอมีลูก? ถ้าเขาบังคับเธอจริง ๆ ฉันจะไปหาเขาเอง!”

        ‘เขา’ ที่หานปิงพูดถึงนั้นคือฟู่อวิ่นซาง